Dopisek

Bożeno, ale ona przecież z przyczepką! Albo to ci nie przeszkadza? Dorota oparła się o płot, uśmiechając się złośliwie do sąsiadki. Nic lepszego znaleźć nie mógł? Przystojny chłopak, nie krzywy, nie łysy, a dziewczyn wokół jak mrówków. A tu patrz, jednak znalazł sobie!

Bożena westchnęła ciężko. Przed sobą nie chciała się przyznać, że wybór syna prawie wcale jej się nie podobał. Usłyszeć to jeszcze od starej przyjaciółkito już podwójnie bolało.

A nam dzieciak radość sprawia, Dorota! Rozumiesz? Co niby w niej złego? Młoda, ładna, spokojna, porządna to wiem na pewno. A że dziecko ma? Ano i co z tego? Przecież nie na boku, tylko w małżeństwie się urodziło. Że wdowa w jej wieku? Los bywa przewrotny. Wychowamy, dopilnujemy będę miała drugiego wnuka i już, a ty złośliwości sobie podaruj.

Bożena wydęła usta i przegoniła kota sąsiadki, który szedł po płocie w jej stronę.

Uparciuch jeden! Już mi trzy kurczaki wyniósł, Dorotka. Pilnuj swojego Grubasa, bo puszczę Szarika, niech potem nie będzie płaczu.

Przestraszyłaś mnie! Dorota odgarnęła tłustego, pręgowanego kota od płotu. Jeszcze zobaczymy, kto kogo będzie przeganiał. Zaraz go zamknę. Też mi lata za kurczakami. Gdyby nie był taki łowny na myszy, dawno bym się go pozbyła. Tyle w nim instynktu!

To niech w domu siedzi z tymi instynktami!

Bożka, zapomniałam przecież! Słoiki! Dżem chyba już gotowy?

Ty tu jęzorem młócisz, a ktosia go miesza!

A tak, Ola. Przyjechała wczoraj pomóc przy grządkach.

To przecież ona w ciąży, tak?

No właśnie! Cała rodzinka na działce, a ona dżem robi. Nie chce bezczynnie siedzieć. Złota synowa!

To czemuś ją za plecami chwalisz, a w oczy ścigasz?

Porządek musi być! Dorota znowu się uśmiechnęła. Jak zostaniesz teściową, to bierz przykład. Będziesz za miękka, to ci na głowę wejdzie i nogi spuści!

Zobaczymy! Bożena machnęła ręką. Słoików ci dawać, czy poradzisz? Nie mam czasu na pogaduszki, robota czeka.

Odprowadzając Dorotę, Bożena wzięła się za ciasto. Jutro przyjeżdża syn, przywiezie narzeczoną na oficjalne zapoznanie. Narzeczoną Bożena przerwała zagniatanie ciasta i oparła dłonie o stół, patrząc przez okno. Co to będzie

Tamtej dziewczyny Ani nie znała bliżej. Parę razy tylko widziała, jak odwiedzała siostrę w sąsiedniej wiosce. Zwykła dziewczyna, blond włosy, wielkie oczy. Wysoka, jak jej Maciek. Ale czy dziewczyna, no gdzie tam młoda kobieta już. Była żonata, ma synka, może trzyletniego. No i los jej nie oszczędzał rodziców straciła wcześnie, wychowywali ją dziadkowie. Wydźwigali, wykształcili, wydali za mąż, własnego prawnuka się nacieszyli i nagle mąż Ani ginie w wypadku. Została sama z dzieckiem. Jak tego nie żałować? Tylko… Bożena by wolała z oddali współczuć. O syna serce rwało się tak, że momentami brakowało tchu. Po śmierci męża Maciek był jej jedyną podporą, ostoją i radość, i troska. Dorosły facet, rodzinę czas założyć, a on wciąż zwlekał. Pytała, żartował, że czeka na wielką miłość. No i przyznał w końcu, że znalazł swoją Anię. Bożena zaraz do siostry pobiegła radzić się, poplotkować, dowiedzieć się czegoś więcej. Ale Halina ją zgasiła starsza siostra, to jej wolno.

Co tak panikujesz jak kwoka?

Jaka ta Anka w ogóle? Przecież przywiezie, a potem?

Do ciebie przywiezie, ale na krótko.

Jak to na krótko? Bożena zbaraniała.

Przecież Maciek ci nie powiedział, że przepisałam mu dom po dziadkach? Tam się żyć nie da, ruina totalna, ale działka wielka. Postawią swój dom.

W głowie Bożeny myśli jak zając skakały. No i co? Syn wyprowadzi się, a ona? Odległość nieduża, autobus jeździ. Ale co innego, gdy wieczorem wraca do domu i zawsze pomoże, a co innego, gdy będzie miał już swój dom, swoje życie. Do niej będzie pewnie wpadał tylko od święta.

Zmartwiona taka? Albo niewdzięczna? Halina przysiadła przy siostrze. Trzeba puścić, Bożenka. Maciek dorósł. Choć serce matki boli, tak już musi być. Czas na rodzinę, własny dom.

Ty masz rację, a ja się boję. A jak im się nie ułoży? Co jeśli… No i ten dzieciak

Słuchaj. Mam kontakt z tyloma dziewczynami z naszej wioski. O żadnej nie powiem tylu dobrych rzeczy co o Ani.

I to mnie martwi. Za dobra, aż strach.

Ty zawsze znajdziesz problem! Halina machnęła ręką. Zła byłaby, też byś narzekała. Nie psuj tego, co masz. Pamiętaj nie zaakceptujesz jej, stracisz syna. Widziałam, jak patrzy na Anię. Tam jest prawdziwa miłość.

Wtedy Bożena poczuła, jakby kłębek kolczastych myśli wił się w środku. Męczył ją nocami, rósł, nie wiadomo po co i czemu. Z czasem nauczyła się z nim żyć.

Wyprostowała się, otrząsnęła dłonie i wróciła do ciasta. Trzeba sprawić, żeby przyszła synowa poczuła się mile widziana, żeby nie powiedziała, że byli jej tu niemili. Halina miała rację nie może po synu pokazywać, że ma wątpliwości. Potem się zobaczy. Teraz czas się postarać.

Małe, równe pierożki układała na dużym półmisku. Bożena westchnęła, wspominając jak jej mąż uwielbiał takie, na raz do ust.

Jak pestki słonecznika! Ile by nie zjeść, zawsze mało! Przepyszne!

Brał jej rękę, całował, a ona śmiała się i obejmowała go. Bożena zaszlochała. Jak jej brakowało dziś Janka! I doradziłby, i uspokoił

Noc była niespokojna, przewracała się z boku na bok. Szybciej by już ten ranek

Ania stała cicho za Maćkiem, nie śmiejąc podnieść wzroku na przyszłą teściową. Szymonek wiercił się na rękach, ciekawy wszystkiego dookoła. Patrzył na wielkiego psa na łańcuchu nie szczeka, to dziwne. Kot poszedł gdzieś dziarsko kiwając ogonem. Szymonek spojrzał błagalnie na mamę.

Posiedź spokojnie.

Niech idzie, niech pobiega. Zamknę Szarika, nic groźnego nie ma. Zresztą widać go z okna. Bożena przyjrzała się przyszłej synowej.

Co to za dziewczyna? Aż smutno patrzeć chuda, blada. Nawet byś nie powiedział, że ten zdrowy maluch to jej synek. Coś ciepłego pojawiło się w piersi Bożeny, kolczasty kłębuszek jakby się ścisnął. Szymonek, spuszczony z rąk, pobiegł ścieżką, stanął przy stopach Bożeny i spojrzał w górę wielkimi oczami.

A gdzie poszedł kotek?

Jaki kot? Bożena się zaniepokoiła. Nie mam kota. Gdzie go widziałeś?

Szymonek wskazał na bok, a Bożena zaklęła pod nosem.

Szybko za nim! Jeszcze się do kurczaków dobierze!

Szymonek pobiegł z dziwną panią, której nie wiedział jak nazwać. Kota dopadli przy samym kurniku.

Ty łobuzie! Won stąd! Bożena ściągnęła klapek z nogi i rzuciła w kota.

Gdy zobaczyła roześmianego Szymonka, sama się uśmiechnęła. Dobre dziecię! Ruchliwe, czułe. Wyjęła kurczaczka, by pokazać, a on przestraszony tylko pogłaskał.

Bo on jeszcze mały!

Chwilę później Szymonek siedział już u niej na kolanach i wcinał pierożki. Spotkawszy spojrzenie Ani na Maćka, Bożena uśmiechnęła się:

Masz fajnego synka, Aniu! Mądry i lubi jeść. Marzenie każdej babci.

Widząc ulgę Ani, Bożena poczuła, że kolczasty kłębek gdzieś się skurczył. Matka dobra skoro się tak troszczy. Bożena zajrzała w siebie lżej się oddycha.

Maciek żartował z planami wesela, a Ania milczała nad talerzem. Gdy syn wyszedł z pokoju, Bożena usiadła przy niej.

Czemu tak zamilkłaś? pogładziła Szymonka po głowie i przesunęła talerz z wiśniami. Jedz, złotko, słodkie.

Co mam mówić? Mówiłam Maćkowi, żebyśmy wzięli ślub cicho, bez wesela

A on?

Mówi, że tak nie wypada. Rodzina czeka, nie można ich zawieść.

Może i ma rację. Ale ty się nie bój odezwać. Czemu nie chcesz wesela?

Ania popatrzyła uważnie na Bożenę, zamyślona, w końcu powiedziała:

Boję się. Szczęście ciszę lubi. Raz miałam huczne wesele… i co z tego?

Oj Aniu, nie myśl tak. Wiem, że męża straciłaś, wielka to strata. Ale jeśli by cię kochał, to cieszyłby się, że nie będziesz już całe życie płakać, tylko odnajdziesz radość. Każdemu z nas zapisano na losie i szczęście, i cierpienie. Nie uciekniemy od tego. Trzeba brać, co dają z wdzięcznością lub nie, każdy wybiera. Ale przed losem nie uciekniesz.

Bałam się…

Czego?

Że mnie nie zaakceptujecie.

Za co?

Że chcę drugi raz wyjść za mąż, za takiego chłopaka jak Maciek. Przecież mógł sobie inną wybrać. Mam szczęście…

Szymonek wiercił się na kolanach Bożeny, więc postawiła go na podłodze.

A ty kto taki? spojrzał uważnie tymi szarymi oczami jak u mamy.

A ja już twoja babcia, Szymonku. Tak mów do mnie. Babcia Bożena.

Dobrze! Szymonek pokiwał głową na serio.

Wesele odbyło się po myśli Maćka. Rodzina była, języki zaczynały mielić, ale widząc zacięte usta Bożeny, szybko milkły.

Maciek z Anią zamieszkali przez rok u Bożeny. Dawno zapomniała o kłębku wątpliwości. Patrząc, jak Ania troszczy się o Maćka, Bożena zrozumiała, że może przestać już tak bardzo martwić się o syna. Tylko czasem jeszcze coś tam w niej się odzywało, ale Ania umiała dogasić ogień spokojem i łagodnością. Nigdy się nie uskarżała, po prostu pomagała, nie narzekała.

Czemu ty zawsze tak cicho, Aniu? Może byś sobie czasem popłakała? A może Maćkowi się poskarżyła, to by Bożenie przeszło Dorota wyganiała krowę za furtkę.

Ma się potem pokłócić? Matkę z synem poróżnić? Dobre rady dajesz! Ania żartobliwie patrzyła na sąsiadkę.

Dumna jesteś, Anka. To źle, na życie.

Dobrze mieć swój rozum i mniej słuchać ludzi dobrze radzących, i śmiała się, wracając do domu.

Dorota prychała i już plotka szła w wieś.

Dom, który Maciek zaczął budować po ślubie, po roku był gotowy. Przenieśli się więc na swoje dom, gospodarstwo, czas leciał błyskawicznie. Gdy poczuła się gorzej, Ania poszła do lekarza.

W ciąży pani? lekarz uniósł brwi.

Jak to? Dziecko chciałam, tylko… To niedobrze? Z Szymonkiem było inaczej.

Pewne kłopoty są, zalecę pobyt w szpitalu, musimy was dopilnować.

Bożena przyjechała od razu pomagać z Szymonkiem. Ania otworzyła jej drzwi i zaraz się cofnęła.

Co się stało? Bożena z troską patrzyła na synową.

Twarz miałaś taką złą, myślałam, że się gniewasz.

Bożena zdziwiona podniosła oczy. Ach, Dorota! To przez nią od rana miała taki humor, że szła całą drogę jak na ścięcie.

Że niby z dzieckiem i do tego schorowaną? Po co on się tak pchał, Bożka? Może jeszcze nie za późno…

Coś ty za człowiek, Dorota? Matka cię nie dopilnowała w dzieciństwie, że tyle w tobie jadu? Czym ci Ania zawiniła?

Niepotrzebne mi to. Żartowałam, już, już, nie gniewaj się!

Bożena się odwróciła i pognała do przystanku. Próbowała się uspokoić, ale nie szło. Ania wyczuła to od razu.

Nie przejmuj się, Aniu. W autobusie dwie się pokłóciły, a ja się zdenerwowałam, stąd ta mina. No już, zbieraj się do szpitala. Pomóc?

Już wszystko gotowe. Tylko nie chce mi się tam iść.

Trzeba, dla zdrowia twojego i dziecka. Szymonka przypilnuję jak oka w głowie.

Maciek odwiózł Anię do szpitala, a potem zaczął się czas oczekiwania. Tydzień, dwa, oznaki poprawy. Lekarze chwalą.

Zaraz pozwolimy do domu, tylko na obserwację. Kto pomoże?

Mam teściową. Teraz mieszka u nas, pilnuje syna.

Teściowa? Dziwne…

Moja teściowa jest cudowna! Nie taka z dowcipów Ania się zaśmiała.

Rzadko się to słyszy, bardzo rzadko.

Ania szykowała się do powrotu. W tym czasie jej cudowna teściowa biegała po wsi, rwąc sobie resztki włosów z głowy.

Jezu kochany, co ja jej powiem?!

Szymonek zaginął rano. Zawsze był posłuszny, nie wychodził poza podwórko. Bożena spuszczała go na podwórko, a sama szykowała obiad. Zaglądała przez okno na piaskownicę Szymon budował coś z piasku, po chwili już go nie było. Tylko minutę spuściła go z oczu. Gdzie mógł się podziać?

Nie wiedziała, że za płotem usłyszał hałas i poleciał zobaczyć. Mały czarno-biały szczeniak wył, a starsi chłopcy śmiali się i pastwili nad nim, zaciskając sznurek na szyi.

Puśćcie go! Boli go! Szymonek szarpał furtkę aż ustąpiła.

Odpowiedziały mu śmiechy. Chłopcy popychali szczeniaka, Szymonek biegał między nimi chcąc go uratować. Zgubił drogę, wylądował na innej ulicy; w końcu, gdy dorosła kobieta przegoniła łobuzów, Szymek przytulił szczeniaka. Usiadł na ławce przy bramie i czekał.

Mama mówiła, jak się zgubię, to stać na miejscu. To przyjdą szepnął do nowego, kudłatego przyjaciela.

Nie wiedział, jak daleko od domu jest. Bożena szukała go bliżej, bo nie przypuszczała, że zaszedł na drugi koniec wsi.

Maciek wrócił samochodem, zobaczył otwartą furtkę.

Poczekaj, otworzę bramę i zaparkuję samochód rzucił do żony, która ledwo żywa z mdłości, została w aucie.

Maciek wszedł na kuchnię, gaz wołał o litość pod rozgotowaną zupą. Szybko wyłączył, położył żonę do łóżka.

Odpocznij trochę.

A Szymonek?

Może z babcią poszli do sklepu. Zaraz ich znajdę.

Bożenę spotkał na drugiej ulicy.

Synu! rzuciła mu się na szyję. Szymonek!

Co z Szymonem? zamarł.

Zaginął! Wyszedł i zniknął!

Mama, spokojnie! Gdzie go szukałaś?

Tu, przy domu.

Może poszedł dalej… Ty szukaj tu, ja tam, ale nie wracaj do domu, bo Ania nie może się denerwować!

Maćkowi godzinę zeszło, zanim znalazł Szymka, śpiącego na ławce, z przytulonym szczeniakiem.

Dobry z ciebie stróż pochwalił psa, głaszcząc Szymka. Budź się, synku!

Tato, siedziałem, nie ruszałem się, jak mi kazaliście.

I dobrze, dlatego cię znalazłem. A kto to?

Piesek jak Szarik, u babci.

Raczej Porthos tłusty prawie jak kot. Chcesz go wziąć?

Naprawdę można?!

Bez psa dom to nie dom.

Chwycił psa i z synkiem pod pachą wrócił do domu. Bożena już ledwo chodziła ze zmęczenia, ale przytuliła Szymka najmocniej na świecie.

Przestraszyłeś mnie, wnuczku!

Babciu, już nigdy nie wyjdę bez pozwolenia…

Bożenie aż serce ścisnęło się z miłości do chłopaka. Jak ona mogła wątpić, że jest jej rodziną? Dorota niech sobie mówi co chce.

Ania dowiedziała się o wszystkim później. Szymon zrozumiał, że mamy nie można martwić. Razem kąpali pchatego przyjaciela, śmiali się i przytulali, choć cali mokrzy.

Tęskniłam za tobą!

Ja jeszcze bardziej!

Córka Szymkowi urodziła się dokładnie w terminie. Małą, krzykliwą dziewczynkę nazwali Bożenka, na cześć babci. Bożena chodziła do sąsiedniej wsi przy każdej okazji. Bała się, że Ania nie zaufa jej więcej, ale Ania nigdy jej tym nie wyrzuciła.

U mnie też by mógł uciec, mamo. On każde stworzenie kocha, każdą biedronkę na trawę przeniesie, żeby nie zadeptać.

Dobry chłopak, dobrze!

Bożena nie narzucała się z radami, pomagała tam, gdzie potrzebne były wolne ręce. Widząc wdzięczność Ani za zwykłą pomoc, mogłaby góry przenosić, by usłyszeć jej ciche:

Dziękuję, mamo.

Patrząc, jak Szymon biegnie, by ją uściskać, jak Ania promienieje, przekazując Bożenkę na ręce, Bożena wiedziała, że robi słusznie. I w końcu jest tak, jak być powinno.

Znowu do wnuczki? Dorota stała pod furtką, gdy Bożena zamykała swoją.

Do wnuków, Dorotko. Dwoje mam.

Przecież tylko jedno twoje!

Dwoje, Dorotko, i żadne mniej moje. Kto cię zrozumie? Chcesz sekret? Bo ty tylko żyć każdego uczysz…

No, słucham, zaskocz mnie.

Miłość jest dwustronna, Dorotko. Jeśli chcesz, by cię dzieci i wnuki kochały, sama się postaraj. Ja mam ich miłość. Ty masz?

Szanują mnie!

To dobrze. Ale wiesz, miłość jednak lepsza niż szacunek Bożena puściła oko, spojrzała na zegarek. Niedługo autobus, a oni czekają!