Ostatnia prośba

Ostatnia prośba

Nie, do domu już nie wrócę jęczał ciężko wzdychając Janusz, wijąc się z bólu. A Mileny już nigdy nie zobaczę. Przecież chciałem się jej oświadczyć. Nie zdążyłem Czym sobie na to zasłużyłem?

Oj, nie zamartwiaj się tak uśmiechnęła się pielęgniarka, widząc jak pobladł chłopak przywieziony karetką. Wszystko będzie dobrze.

Szczerze wątpię wychrypiał Janusz i przymknął oczy.

Potem już tylko bez słowa i z przerażeniem w oczach obserwował, jak szykują go na stół operacyjny.

*****

Janusz nigdy nie lubił szpitali.

To była awersja, którą wyniósł jeszcze z dzieciństwa. Tam zawsze coś go bolało, a co gorsza, nikt nie czuł potrzeby przepraszać za cierpienie moralne.

No co się mażesz, Jasiu? śmiała się pielęgniarka, pobierając mu krew z palca. Przecież jesteś już chłopcem, niedługo pójdziesz do szkoły, a ryczysz jak dziewczynka. A nie wstyd ci?

Przez łzy Janusz kombinował, jakby tu nawiać z gabinetu, ale się nie udało. Nie, nie wstydził się bolało i było po prostu przykro.

Gdy potem z mamą wracali z przychodni, pół drogi marudził, że już przenigdy do żadnego lekarza nie pójdzie.

I słowo daję prędzej umrze, niż postawi tu nogę! ogłaszał z rozpaczą.

Synku, co ty gadasz? próbowała go uspokoić mama. Lekarze są po to, żeby leczyć i żebyśmy długo i zdrowo żyli. Nie trzeba się ich bać.

Aha… dobrzy tacy… pociągnął nosem Janusz patrząc na palec, z którego wyssało pół życia. Sami siebie niech leczą, mnie nie ruszać!

Szczegółów wizyty u dentysty, z wyrywaniem zęba na siłę, wybaczcie jeśli oszczędzę słyszano go wtedy przez zamknięte okno na całej ulicy. Po prostu dramat.

Nic dziwnego, że już jako dorosły, do szpitali i lekarzy miał stosunek, nazwijmy to chłodno-odpychający.

Trzymał się od medycyny jak najdalej. Ale niestety, szczęście lubi płatać figle trafił Janusz do szpitala z ostrym zapaleniem wyrostka.

Tak go skręcało z bólu, że Milena, z którą miał iść do restauracji, nie widząc wyjścia wezwała karetkę.

No daj spokój, niech przejdzie samo błagał, lecz Milena była nieugięta.

Oprzytomnij! Przecież widzę, że ledwo zipiesz. Wyrostek jak w pysk strzelił. Ja miałam, wiem jak to wygląda.

I tak Janusz, wbrew woli, trafił na oddział chirurgiczny miejskiego szpitala numer 6 w Poznaniu.

Co było dalej… wiadomo! Wystarczyło już, że sobie wyobraził, jak ekipa chirurgiczna zanurza się w jego wnętrzach, i mina mu zrzedła na amen.

Kiedy zobaczył dwóch panów sanitariuszy, ciągnących kogoś na noszach, kto już się skończył, wymalowana na ich twarzach rezygnacja tylko pogłębiła jego przekonanie, że z tego łóżka już nie wstanie.

To koniec, nie wrócę do domu i Mileny więcej nie zobaczę Miałem się jej oświadczyć. Tyle planów. Po co mi to wszystko, no po co?

Oj, panie Janusz pielęgniarka puściła oko nie taki diabeł straszny. Operacja rutynowa, przywieźli pana w samą porę. Nawet bym powiedziała podręcznikowy przypadek.

I faktycznie. Operacja przebiegła książkowo, bez żadnych rewelacji, a Janusz po kilku godzinach ocknął się już w zwykłej sali. Było zaskakująco nieźle. Przez całe życie nie miał lepszych wspomnień ze szpitala.

Noc przespana niemal bez przerw raz tylko się obudził, jak mu zmieniali kroplówkę, ale zaraz zasnął jak zabity.

Rano…

rano odkrył, że do sali dowieziono jakiegoś starszego pana.

Jeszcze mi tego brakowało pomyślał markotnie. Zaraz zacznie ględzenie o wojnie, pielgrzymkach i wnukach.

A tu jednak cisza. Starszy pan tylko pomamrotał dzień dobry i tyle. Większość dnia próbował dodzwonić się do kogoś; dzwonił, dzwonił i nic. W końcu padł mu telefon.

Ładowarki do zabytkowych klocków personel nie posiadał, a syn go nie odwiedzał. I wtedy Janusz zobaczył łzy w oczach sąsiada z łóżka. Poczucie wstydu przyszło momentalnie bo przecież człowiek w potrzebie, a on już sobie nakręcił w głowie, że będzie narzekał.

Po chwili Janusz zebrał się w sobie, usiadł na skraju łóżka i zagadnął:

Wszystko w porządku, panie?

Aaa, synowi nie mogę się dodzwonić westchnął pan Marian. Nie wie, że jestem w szpitalu? zdziwił się Janusz.

Wie… Siostra dzwoniła. Ale nie rozmawiamy od pół roku. Pokłóciliśmy się przed moimi urodzinami opowiedział cicho staruszek. Chciał mnie do domu opieki wsadzić, dom sprzedać. Ja nie chciałem. Nie o dom chodziło

Marian opowiedział jeszcze, jak kilka dni wcześniej trafił do szpitala z zawałem serca. Lekarze byli skuteczni, ale podkreślili operacja konieczna, bez dwóch zdań.

Na pojutrze zaplanowana westchnął ale boję się, że nie dożyję nawet do stołu operacyjnego.

Daj pan spokój! pocieszył go Janusz. Lekarze są po to, żeby pomagać. Ja wczoraj wyrostek wyciąłem i patrzy pan żyję.

Marian uśmiechnął się pod nosem, nie wdając się w tłumaczenie różnicy między apendyktem a sercem.

Został mi tylko pies powiedział. Na podwórku. Chciałem syna prosić, żeby się nim zajął, jak już mnie nie będzie. Albo żeby chociaż znalazł mu dobry dom. A sąsiedzi, wiadomo swoich zwierzaków mają pod dostatkiem. Syn dom i tak dostanie, to nie łaska… Ale nie odbiera telefonu. Nawet jak mu siostra dzwoniła, nie chciał ze mną gadać. Taki mam los…

No cóż mruknął Janusz.

Tym najbardziej się martwię. Co się z Pączkiem stanie? ledwie powstrzymywał łzy Marian.

No niezły oryginał, pomyślał Janusz. Ma operację za dwa dni, a martwi się o psa.

Ale gdy usłyszał historię o tym, jak się poznali, zmienił zdanie. Pączek znaczył dla Mariana wszystko.

Znalazłem go w urodziny, pół roku temu. Syn nie zadzwonił, żona moja świętej pamięci odeszła pięć lat temu. W przeddzień urodzin mi się przyśniła prowadziła psa na smyczy, śmiała się i machała. Pies ciągnął do mnie. Nazajutrz, jak robiłem zakupy, znalazłem go przywiązanego do barierki. Lało, zimno. Stałem z nim kilka godzin, myślałem, że może ktoś się zgłosi. Nikt nie przyszedł. I co miałem robić? Zabrałem do domu. Trochę wariacko, ale czuję, że żona zrobiła mi prezent urodzinowy zażartował Marian.

W sumie, czemu nie potaknął Janusz. Przynajmniej się uśmiechnął.

Szukałem właścicieli, ogłoszenia wieszałem. Po trzech tygodniach nikogo nie było. Ucieszyłem się nawet. Pączek jest jak… sens życia na stare lata.

Ten wieczór Janusz przesiedział, myśląc o Pączku i bezdusznym synu Mariana.

Nocą śnił mu się pies, błąkający się po ulicach bardzo podobny do opisanego Pączka. Janusz szedł za nim, sam nie wiedząc po co. Po prostu wiedział, że tak trzeba.

Obudził się nad ranem, bo Marian głośno sapał, łapał powietrze i trzymał się za serce.

Sprowadzić lekarza?! Janusz zerwał się z łóżka.

Nie Najpierw Zadzwoń do syna, do Bartka. Numer jest na kartce na stoliku. Powiedz, żeby przyjechał, jeśli może. Chcę się pożegnać. A jak nie, żeby Pączkiem się zajął.

Janusz, niepewny co robić, zadzwonił po pielęgniarkę, ale najpierw wybrał numer do Bartka z odręcznie zapisanej kartki.

Halo, pan Bartek? Tu sąsiad z sali pańskiego taty, pana Mariana

A co, umiera? ożywił się Bartek. W którym szpitalu? Szóstka, tak?

Szóstka, piętro trzecie, sala 314 potwierdził Janusz.

Szybko podyktował adres i pobiegł do dyżurki. Zastał śpiącą pielęgniarkę, która wybiegła z nim z powrotem do sali.

Jak samopoczucie? Janusz chwycił Mariana za rękę. Lekarz zaraz przyjdzie. Trzymaj się pan, syn już jedzie. Niech pan tylko nie zamyka oczu

Serce Mariana przestało bić, zanim lekarz i pielęgniarka wbiegli do sali. Rutynowa kontrola, westchnięcie pod nosem i zaraz potem sanitariusze, ci sami, których Janusz pamiętał z wieczoru operacji.

*****

Tatę miałem prawie na rękach, gdy odszedł powiedział Janusz, gdy Bartek dotarł rankiem do szpitala.

Przynajmniej łatwo wymamrotał Bartek. Nikomu nie zawadzał. Mnie zwłaszcza. Ja mam rodzinę, firmę, tysiąc spraw. Dobrze się wszystko tak ułożyło.

Pana tata bardzo prosił, żeby zająć się jego psem, Pączkiem dodał Janusz, patrząc na Bartka z wyrzutem. Przecież dom i tak teraz wasz.

Bartek dziwnie spojrzał na Janusza, zgarnął z szafki starą Nokię taty i kartkę z własnym numerem i wyszedł, nie żegnając się. Po prostu trzasnął drzwiami.

Janusz zaległ na łóżku z poczuciem winy i żalu. Marian miał już swoje lata, ale mógł jeszcze pożyć, jak inni do dziewięćdziesiątki. Los zdecydował inaczej. Okrutny los.

I pies, który został bez nikogo…

Co ten Bartek zrobi? Sprzeda dom, a Pączka wygoni. Najwyżej sąsiedzi go nakarmią. Może. A może i nie…

Tej nocy Janusz śnił, jak Marian chodzi po ulicach i woła swojego Pączka bez skutku, łzy spływały mu po policzkach Janusz patrzył, i sam czuł, że łzy mu ciekną, choć od dawna zaprzysiągł sobie, że nie będzie się już mazgaił jak dziewczyna.

Sny z psem wracały nawet gdy wrócił do domu. Był markotny, co Milena od razu zauważyła.

Jasiu, wszystko ok?

Tak, po prostu myślę

O czym?

Leżał ze mną pan Marian, starszy pan. Zmarł zanim zdążyli mu zrobić operację. A pies został sam… Ani rodziny poza synem, ani znajomych. Syn się do niego nie odzywa. Opowiedziałem mu o psie, ale widziałem, że bardziej interesuje go dom niż zwierzę. Przed moimi oczami dzwonił do pośrednika, pytał kiedy może sprzedać czy pół roku musi czekać Zastanawiam się, co z tym psem. Nawet go nie widziałem, a żal ściska.

To pojedźmy, zobaczmy! zaproponowała Milena. Jeśli pies jeszcze jest na wolności, bierzemy do siebie.

Naprawdę? Nie masz nic przeciw psu?

Przeciwnie! Fajnie mieć futrzaka. Będziemy razem chodzić na spacery.

A jeśli nie znam adresu?

W szpitalu znajdziemy. Ogarnę to. Po drodze tylko wstąpimy do sklepu po czekoladę i kawę.

Jak się okazało, kawa i czekolada potrafią zdziałać cuda pani w rejestracji najpierw była twarda niczym strażnik w banku centralnym, ale pod wpływem słodkich upominków i historii o Pączku, napisała na bileciku adres Mariana. Byle szybko, byle nikt nie widział.

Po czterdziestu minutach byli pod domem. Pukają do sąsiadów. Wychodzi kobieta.

Dzień dobry, zgubiliście się?

Nie, właśnie… znałem pana Mariana. Zmarł przy mnie smutno oświadczył Janusz.

O rany, bardzo szkoda, był złotym człowiekiem! Syn nawet nie przejął się pogrzebem, załatwił po cichu, teraz już remontuje dom, żeby drożej sprzedać. I nie zdziwię się, jeśli psa też gdzieś pozbył.

O którego psa chodzi?

Pączka! Chodził tu codziennie, czekał pod furtką na powrót pana Mariana. Kiedy nie wrócił, wył nocami. Syn krzyczał na niego, zabrał i zniknął.

Może pani wie gdzie? I jak wyglądał?

Maleńkie, rude bydlątko, same łapy. Mam zdjęcie na telefonie, chcecie zobaczyć?

Pokazała zdjęcie corgi, sama słodycz.

Ale cudo rozpromieniła się Milena. Bartka nie pytała pani, co zrobił z psem?

Pytałam, mruknął tylko, że niby znalazł mu dom, ale kto go tam wie. On zawsze miał zwierzęta w nosie.

Podziękowali, wsiedli do auta i ruszyli powoli przez okolicę, jeszcze kilkanaście razy pytając przechodniów, czy ktoś widział takiego psa. Bez skutku.

Janusz próbował dzwonić do Bartka, ale sygnału już nie było zablokował go.

Trzeba wierzyć, że z Pączkiem wszystko ok powiedziała cicho Milena, choć oboje wiedzieli, że nadzieja nie jest wielka.

I wtedy los znowu postanowił zadrwić. Kiedy utknęli w korku, Milena skręciła na objazd i po kilku kilometrach dostrzegli na poboczu psa. Dokładnie tego z fotografii sąsiadki.

Jasiu, to nie Pączek? zapytała.

Musi być przytaknął Janusz. Spróbujemy!

Zatrzymali się, podeszli powoli.

Im byli bliżej, tym bardziej byli pewni: to Pączek.

Pączku! zawołał Janusz.

Pies spojrzał niepewnie, wyczuł coś znajomego, powąchał ręce Janusza. Przez chwilę zawisło napięcie… ale potem ogon zaczął wirować, a ciałko przylgnęło do Janusza jakby zapach Mariana jeszcze z niego nie wywietrzał.

Milena się popłakała. Jaś, też uronił łzę. Pączek prawie się uśmiechnął.

Wrócili do domu już we trójkę szczęśliwi, z poczuciem, że uratowali małą, kudłatą istotkę, która nie zasłużyła na los porzuconego maskotka.

****

Piękna rodzina No proszę, syn nawet psa nie potrafił uszanować zachmurzył się Janusz. Najchętniej odbiłbym mu, co myślę.

Daj spokój, Jasiu powiedziała Milena. Najważniejsze, że Pączek jest z nami. Życie kiedyś zapuka do Bartka po rachunki.

Pewnie masz rację

Spojrzeli na Pączka, który spał zwinięty na kanapie, a po łapkach drgały mu sny. Chyba już wiedzieli, komu we śnie biegnie na spotkanie

Przekaż Marianowi dzień dobry szepnął Janusz, wyjmując pudełeczko z pierścionkiem.

Tego wieczoru, wcale nie w restauracji, ani z orkiestrą, oświadczył się Milenie. Uznał w końcu, że na szczęście nie trzeba czekać na specjalną okazję. Bo gdyby czekać można się nie doczekać.

To dopiero historia, prawda?