Kolorowe skarpetki – must-have w każdej polskiej szafie!

Skarpetki

O, jakiś ty słodki! Mój kochany! Boże, czemu małe dzieci są takie słodkie, co? Barbara Woźniak rozczula się nad wnuczkiem, z dumą prezentując się przed kamerą.

Półroczek Stasia świętowany jest z rozmachem. Animatorzy, balony, ogromny, piękny tort. Babcia z dziadkiem przeszli samych siebie. Agnieszka jednak nie do końca popiera ten pomysł. Oczywiście, jest jej miło, że rodzice chcą sprawić radość jej i synkowi, ale jak za dziecięcych czasów szybko męczy ją gwar wielkiej imprezy. Staś chyba odziedziczył to po niej, bo już pół godziny po rozpoczęciu spotkania rozpłakał się na całego i Agnieszka musiała zabrać go do domu. Gdy szczelnie zamknęła okna, usiadła z synkiem na fotelu i już po kilku minutach maluch spał spokojnie.

Utrudziłeś się, skarbie. Jeszcze za wcześnie na takie świętowanie.

Barbara weszła do pokoju dziecięcego, trzymając w ręce prezent z przedpokoju.

Śpi?

Zmęczony. Mamo, mówiłam przecież za wcześnie dla niego taka zabawa.

Nic się nie dzieje, musi się przyzwyczajać. Córeczko, możemy sobie pozwolić na takie święto dla naszego wyczekiwanego wnuczka. Popatrz, co mu kupiłam! No cudowności!

Szeleszczący papier obudził dziecko, które niespokojnie zaczęło się wiercić.

Mamo, później, dobrze? Agnieszka wstała i zaczęła kołysać synka, krążąc po pokoju.

Widzisz! Wybierałam z takim namysłem prezent, a ciebie nawet nie ciekawi! Barbara z żalem odłożyła pudełko na stolik.

No jak to, mamo, oczywiście, że mnie interesuje! I na pewno prezent jest cudowny! Agnieszka uśmiechnęła się pojednawczo. Może przyniesiesz mi coś do picia? Strasznie chce mi się pić!

Odłóż dziecko i chodź do nas.

Obudzi się.

I co z tego? Wyjdziemy potem na spacer.

Mamo, jak się teraz obudzi, to będzie długo płakał i krzyczał. Chyba sama przyznasz, że to nie najlepszy pomysł?

Agnieszko, dzieci trzeba wychowywać od małego. Co to znaczy, że będzie krzyczał? Grzeczne dzieci nie krzyczą!

Agnieszka napięła się na ułamek sekundy, ale potem znów płynnie ruszyła w tanecznym kroku przez pokój, jakby ćwiczyła to całe życie. Grzeczne dzieci nie robią niczego, co nie odpowiada dorosłym. A dobrze wychowane dziewczynki mają być idealne w każdym calu proste plecy, podniesiona głowa i żadnych sprzeciwów.

Schodzę do gości. A ty połóż dziecko i zaraz dołączysz. Gospodyni powinna być obecna, nie wypada inaczej.

Zastąp mnie, mamo.

Barbara wyszła, a Agnieszka znów usiadła w fotelu, tuliąc synka. Ileż musiała przejść, by doczekać się tego chłopca!

Agnieszka dorastała w bardzo porządnej rodzinie. Dziadek był profesorem na uniwersytecie, babcia szefową oddziału w jednym z najlepszych szpitali w Krakowie. Ojciec, zgodnie z rodzinną tradycją, także został lekarzem. Agnieszka nigdy nie rozgryzła, jak to się stało, że taki mądry i pewny siebie człowiek nagle stał się uległym plastelinowym misiem w rękach jej matki. Barbara była daleko od nauki. Ledwo skończyła studia, schowała dyplom głęboko do szuflady i rozpoczęła poszukiwania męża. Właściwie, to babcia Agnieszki zajęła się swataniem córki i to zrobiła doskonale. Poznanie jej rodziców wydarzyło się na jakimś rodzinnym jubileuszu, a dalej już wszystko poszło z górki. Piękna, towarzyska Basia szybko zaczarowała Andrzeja i niedługo potem odbyło się wystawne wesele. Młodzi zamieszkali w mieszkaniu kupionym przez rodziców. Agnieszka przyszła na świat dwa lata później i od razu przeszła pod skrzydła babci. Pani Helena sama dobierała nianię i decydowała o dodatkowych zajęciach. Dwa języki, szkoła baletowa i prywatny nauczyciel muzyki.

W dziecku wszystko musi być piękne!

Weekendami Agnieszka bywała w muzeach i teatrach pod okiem wymagającej babci. Rodziców prawie nie widywała ojciec był zawalony pracą, matka wpadała tylko na szybki pocałunek i zaraz znikała na spotkanie z koleżankami.

Zaangażowanie babci przyniosło efekty Agnieszka dostała się do liceum, potem do znanej szkoły baletowej, a w końcu do teatru w Warszawie. Jej kariera układała się bardzo dobrze do chwili, gdy poznała swojego przyszłego męża. Kuba nie spodobał się nikomu z rodziny, poza ojcem.

O Boże, jaki to mezalians! westchnęła babcia Helena, przyciskając smukłe palce do skroni. Zastanów się, dziecko! Po co ci to? Co ty z nim zrobisz? Przecież on się nawet dobrze nie wysławia!

Babciu, przy twoim poziomie chyba nikt nie czuje się pewnie. Agnieszka siedziała w fotelu, nogi pod siebie, co w innym czasie byłoby pretekstem do reprymendy. Teraz jednak pani Helena była pochłonięta czym innym.

Co masz na myśli?! Helena spojrzała rozszerzonymi ze zdumienia oczami.

Mam na myśli, że mało kto na świecie może mierzyć się z twoim intelektem.

Babcia spojrzała z niedowierzaniem.

A poza tym, babciu, chodzi o to, że ja Kubę nie tylko lubię. Kocham go. I nie zaprzeczysz, że to właśnie miłość napędza sztukę?

Zostawmy sztukę! Jak ty z nim zamierzasz żyć?

Długo. I, mam nadzieję, szczęśliwie.

Agnieszka wtedy postawiła na swoim. Niełatwo, przy wiecznych prośbach i żalach. Ale powiedziała Kubie tak i nie oglądała się za siebie. Dla Kuby Agnieszka była niczym zjawa z bajki, która nagle się do niego zbliżyła delikatna, czuła i jednocześnie silna. On od razu wyczuł w niej i ten kręgosłup, i delikatność, którą chciał chronić.

Nie mogę ci dużo zaoferować jeszcze. Postaram się jednak, byś była szczęśliwa. Potrafię tylko kochać cię nad życie.

I to wystarczyło. Agnieszka poczuła, że jest ktoś, kto pokochał ją taką, jaką jest, nie będzie jej do niczego zmuszał ani z niczym porównywał.

Ich droga nie była prosta. Kuba nie miał znajomości ani bogatych krewnych. Ojciec zmarł wcześnie, a wychowaniem syna zajęła się pani Janina, która całe życie pracowała jako nauczycielka w podstawówce, a potem została wicedyrektorką. Dzieci ją uwielbiały, a syn był jej dumny. Dzięki jej wsparciu Kuba dostał się na Politechnikę Warszawską, a po studiach rozpoczął pracę w niewielkiej firmie budowlanej. Z czasem, dzięki pracowitości i mądrości, otworzył własną firmę, która po kilku latach zaczęła przynosić solidne zyski, a po dekadzie stała się liderem w branży. Nawet wymagająca babcia Helena uznała jego osiągnięcia, a już zupełnie się przełamała po narodzinach prawnuka.

Agnieszka bardzo pragnęła dziecka. Wiedziała, że wielkość i ambicje nie są najważniejsze; pragnęła zwykłego kobiecego szczęścia. Natura jednak uparcie zwlekała wiele badań, dwie operacje i nic. Wieczorami płakała po cichu, nie chcąc martwić męża, i myślała, że może Kuba powinien mieć szansę, by zostać ojcem. W końcu mu to wyznała, a on tylko się roześmiał.

Wybacz, Aga! Kuba przytulił ją mocno. To taka reakcja obronna. Głuptasku, skąd ci przyszło do głowy, że moja miłość do ciebie zależy od tego, czy będziemy mieli dzieci? Ty jesteś moim życiem! Kocham cię, właśnie ciebie!

Płakała wtedy i ze smutku, i z ulgi.

Pogodzić się z myślą, że dziecka nie będzie, było łatwo pogodzić się z tym naprawdę, znacznie trudniej. Próbowała zajmować myśli czymś innym mama narzekała kokieteryjnie, że wszystkie znajome już są babciami, a ona sama jedna wciąż młoda; koleżanki zapraszały ją na dziecięce urodziny, więc wybierała prezenty, chciała sprawiać radość dzieciom. Z czasem jednak emocje się wyciszyły. Przestała spoglądać na maluchy na placach zabaw i w końcu otworzyła własne zajęcia baletowe.

Muszę czymś się zająć, bo zwariuję!

Kuba nie do końca rozumiał motywację żony, ale do akcji wkroczyła Janina.

Kuba, zdajesz sobie sprawę, jak jej trudno? Kobieta, która kocha swojego męża, największą radość znajduje w urodzeniu dziecka. Wspieraj ją we wszystkim, co chce robić.

Rozumiem, mamo.

Kuba sam znalazł salę, z której Agnieszka była wniebowzięta.

Właśnie tego mi było trzeba! Brawo!

Wyposażanie sali, nabór dzieci, zajęcia wszystko to pochłonęło Agnieszkę. Przegapiła pierwsze objawy, bo już bywało, że źle się czuła.

Agnieszko, zapytam, a jak nie będziesz chciała, nie odpowiadaj, dobrze? Janina spojrzała przenikliwie na synową podczas wspólnej kawy. Czy ty przypadkiem nie jesteś w ciąży?

Agnieszka zbladła, zła, że dotknięto tak czułego tematu.

Nie obrażaj się! Pytam, bo mi się wydaje

Tylko się wydaje! Agnieszka wstała gwałtownie, ale zaraz zatoczyła się i niemal usiadła z powrotem. Mała kawiarnia niedaleko studia dawno już była ich ulubionym miejscem. Zawsze smakowała jej tu kawa i ciasta, ale dziś nie mogła patrzeć na jedzenie.

Janina poprosiła kelnera o szklankę wody.

Posiedź tutaj chwilkę.

Po kilku minutach wróciła z pudełeczkiem.

Po co zgadywać, prawda?

Kelnerzy patrzyli ze zdziwieniem na dwie tańczące, płaczące i śmiejące się kobiety tyle w nich było szczęścia, że wszyscy w lokalu zaczęli pytać siebie nawzajem, co takiego wspaniałego się wydarzyło.

Staś przyszedł na świat zdrowy i silny, nieźle dając w kość lekarzom.

Tancerka, prawda? lekarka neonatolog spojrzała na wyczerpaną Agnieszkę.

Tak.

Piękny chłopak się wam udał!

A pani zaskoczona?

Trochę. Z reguły jest więcej problemów, ale ten chłopak to wzór zdrowia. Mama się postarała, brawo!

Agnieszka budziła się teraz z rana z poczuciem szczęścia tak pełnego, że aż zaczęła się go bać. Bo czy jednemu człowiekowi tyle szczęścia się należy?

Ej, nie jesteś sama, kochanie. Dziel na dwa. Jest nas przecież dwoje. Kuba podziwiał maleńką buzię synka, wystającą spod koronek becika wybranego przez Barbarę.

Powrót do domu okazał się dla Agnieszki koszmarem. Mimo protestów Kuby, Barbara postawiła na swoim: wokół trwała fotografia szaleństwo, kłęby rodziny i znajomych krzyczały pod drzwiami szpitala, a w domu czekał suto zastawiony stół.

Agnieszka, ledwo trzymająca się na nogach z bólu, marzyła tylko o prysznicu i odpoczynku.

Mamo, po co to wszystko?

Jak to po co! szczerze zdziwiła się Barbara. Po prostu tak trzeba! To nasza tradycja, święto, jestem taka szczęśliwa!

Dyskusje nie miały sensu. Agnieszka z trudem weszła po schodach do swojego domu, aż zasłabła na widok tych wszystkich, którzy czekali.

Córciu, to przecież najbliżsi!

Złapała wzrok Janiny, która stała w korytarzu. Stać było coraz trudniej, ale goście płynęli z gratulacjami.

Przepraszam, zabiorę wnuka i jego mamę na chwilkę! Janina zdecydowanym ruchem wsparła Agnieszkę pod ramię. Musimy się naradzić.

Rzuciła porozumiewawcze spojrzenie Kubie i zaprowadziła Agnieszkę na górę, do sypialni.

Kładź się. Zaraz ci wszystko przygotuję, a potem idziesz pod prysznic. Jesteś głodna? Coś zjesz?

Agnieszka przytaknęła, patrząc jak mąż przekłada synka do kołyski, ale zaraz się zaniepokoiła.

Muszę iść na dół.

Komu musisz? Janina zmarszczyła się groźnie. Poradzą sobie doskonale beż ciebie. Już swoje obowiązkowe dziesięć minut miałaś.

Agnieszka odetchnęła z ulgą i nagle, ku swojemu zaskoczeniu, poczuła jak bardzo chce spać. Skuliła się i patrzyła jak Janina krząta się po pokoju.

Chce ci się spać? Janina ściągnęła z fotela ciepły koc i okryła Agnieszkę. Śpij, ja przypilnuję małego.

Stasiem… Agnieszka zasypiała, już nie widząc jak Janina uśmiecha się do niej czule. Ojciec Kuby miał na imię Stanisław.

Barbara, która wyszła na górę kilka minut później, nie kryła oburzenia, że córka śpi zamiast przyjmować gości.

Co to ma znaczyć?

To ma znaczyć, że młoda matka karmiąca musi odpoczywać. Inaczej nasz Stasio zostanie bez mleka.

E tam! Ja Agnieszki też długo nie karmiłam. Proszę, wyrosła na zdrową dziewczynę! Barbara już chciała wejść do pokoju, żeby obudzić córkę, ale Janina stanowczo chwyciła ją pod ramię.

Może uczcimy swój nowy status babć przy herbatce, co? W końcu tyle czekałyśmy! Jak sądzisz, wolimy być nazywane babciami czy po imieniu?

Kuba zamknął za nimi drzwi i podziękował matce w myślach. Z teściową miał zawsze trudne relacje. Barbara chętnie korzystała z pomocy zięcia, ale nie brała pod uwagę jego zdania w żadnej sprawie. Spokojny z natury, Kuba ledwie powstrzymywał się od ostrych słów, kiedy w grę wchodziła matka żony. Z teściem szybko się dogadał Andrzej doceniał jego przedsiębiorczość, ale w rodzinnym matriarchacie milczał.

Nie da się jej zmienić, a bez sensu drażnić wulkan w domu.

Agnieszka obudziła się półtorej godziny później, zdezorientowana. Staś zaczął się ruszać, ktoś na dole się roześmiał wszystko wróciło do normy. Nakarmiła synka, poprosiła męża o pomoc i wreszcie poszła pod prysznic. Usiadła potem przy stoliku, zajadała pyszną zupę przygotowaną przez Janinę i pytała ją o wszystko, co dotyczy opieki nad dzieckiem.

W szpitalu coś tam pokazywali, ale to niewiele. Boję się! odłożyła łyżkę.

Jedz! Dzieci są dużo twardsze, niż się mówi. A ty jesteś mamą. Zaufaj sobie. Pomyśl, jak ja rodziłam Kubę nikt mi nie pomagał, nie uczył. Dałam radę. Popełniałam błędy każdy je popełnia. Pamiętaj: to ty najlepiej wiesz, czego potrzebuje twoje dziecko. I nigdy nie wątp w siebie, słyszysz?

Czas pokazał, że teściowa miała rację. Agnieszka szybko odnalazła się w nowej roli. Strachy nie znikły całkiem, ale było ich coraz mniej.

Pierwsze pół roku minęło błyskawicznie. Janina wpadała dwa razy w tygodniu, by pomóc z wnukiem i zawsze kończyło się tym, że gotowała albo sprzątała w domu. Najpierw Agnieszka się tym przejmowała, ale teściowa szybko ją uspokoiła:

Agnieszko, to tak krótki czas. Jeszcze zdążysz mieć go dość! Korzystaj z każdej minuty. Ja jeszcze dam radę umyć podłogę i ugotować obiad.

Barbara pojawiała się rzadziej, ale każdy jej przyjazd to było przedstawienie.

Agnieszka, zobacz jaką wózek znalazłam! To coś niesamowitego!

Mamo, ale mamy już świetny wózek!

Nie! Ten jest nie do porównania! Ubierz dziecko, idziemy testować nowy sprzęt.

Na imię Staś Barbara długo nie mogła się zgodzić.

Skąd takie imię? Nie można było inaczej? Staś! Nic bardziej oczywistego wymyślić się nie dało!

Mamo! Przecież to królewskie imię! Co ci w nim nie pasuje?

Dziecku z tym imieniem ciężko będzie w szkole!

To pójdzie do zwyczajnej szkoły! Czy nie uważasz, że wybór imienia to decyzja rodziców?

Nie. Tobie wybrała je babcia. Ja bym cię nazwała inaczej.

Dobrze, że sama mogłam wybrać dla syna, nie będę nikogo obwiniać.

Barbara fukała, zabierała wnuka i wychodziła z nim na spacer. Stylowy wózek, śpiący niemowlak i ona zadbana, atrakcyjna kobieta, słysząca za plecami: Jaki śliczny chłopczyk! A mama jeszcze ładniejsza!. Lubiła, gdy brano wnuka za jej dziecko. Uśmiechała się tajemniczo, poprawiając kocyk. Ale w miasteczku szybko się zorientowano, kto jest kim. Po paru tygodniach zrezygnowała ze spacerów z małym, pojawiała się już tylko na kawę, całując wnuka na przelot i znikając załatwiać sprawy.

Będę babcią na święta! i kolejna kolorowa zabawka trafiała na półkę w dziecinnym pokoju.

Wszyscy znaleźli swoje miejsce w rodzinie i sprawy się uspokoiły.

Impreza, którą Barbara urządziła na pół roku Stasia, omal nie stała się przyczyną kłótni.

Agnieszka uśmiechnęła się do przebudzonego synka i zerknęła na pudełko od Barbary. Przepiękna srebrna grzechotka sprawiła, że aż pisnęła z zachwytu.

Stasiu, zobacz tylko, jakie to piękne!

Dziecko obracało w rączkach grzechotkę i szeroko się uśmiechało, pokazując pierwsze ząbki.

A co dała ci babcia Janina? Agnieszka sięgnęła po paczkę, którą teściowa zostawiła w pokoju przed świętowaniem.

Biały komplecik, wydziergany przez Janinę, był tak miękki i delikatny, że Agnieszka od razu przytuliła go do policzka.

I skarpetki! Jakie cudne! Masz prawdziwą artystkę za babcię, maluszku.

Barbara, która weszła w tej chwili do pokoju, aż westchnęła.

Boże, jakie to śliczne! Projektant robił?

Nie, to Janina zrobiła na drutach.

Barbara obejrzała sweterek.

Nie mogła wymyślić lepszego prezentu? Dziecko ma pierwszy ważny dzień, mogła kupić coś porządnego. Ze skąpstwa wybierają takie rzeczy! To nie do pojęcia!

Mamo

A co? Czy się mylę?

Agnieszka chciała się zapaść pod ziemię, widząc jak teściowa wszystko słyszy i w milczeniu wychodzi, zostawiając na komodzie kompot dla niej. Agnieszka utulała rozkapryszonego Stasia, aż jak zeszła na dół, odkryła, że Janina po prostu wyszła.

Kuba! Ale mi przykro! Wstyd mi!

Przecież to nie ty mówiłaś. To nie jest twoja wina.

Mogłam od razu zareagować! Tak nie wolno!

Nie martw się. Mama jest mądra, ułoży to sobie po swojemu.

Agnieszka obmyślała jak potem poprawić relacje, ale życie samo wszystko wyprostowało. Przez kilka miesięcy próbowała rozmawiać z teściową, ale ta tylko ucinała temat.

Agnieszko, nie dokuczaj sobie, nie gniewam się.

Agnieszka wciąż czuła, że coś się popsuło i usiłowała to naprawić.

Pewnego dnia, w domu była tylko ona i śpiący na górze Staś, gdy nagle poczuła ogromny ból. Zadzwoniła do męża, lecz telefon był wyłączony, ojciec akurat operował. Z trudem dodzwoniła się do matki.

Cześć, cześć! Co u was? Dawno się nie widzieliśmy! Po tym udanym półroczku! No mówię ci, było warto! Jestem taka zadowolona!

Mamo…

Nie dziękuj! Przecież jestem babcią! O, poczekaj, ktoś dzwoni! Barbara przerwała rozmowę. Kolejne próby zakończyły się sygnałem zajętości.

Ból narastał, Agnieszka w końcu sama zadzwoniła po pogotowie i do Janiny.

Agnieszka?

Proszę… pokój wirował, czuła, że zaraz zemdleje. Staś…

Janina nigdy tak nie biegła. W kapciach, z torebką, zatrzymała pierwszą taksówkę.

Pani zwariowała?! krzyknął kierowca, ale zaraz pozwolił jej wsiąść, gdy usłyszał historię.

Proszę szybko! Córce źle!

Spokojnie, zdążymy. Trzydzieści lat jeżdżę bez wypadku.

Pogotowie zajechało niemal jednocześnie. Janina poprowadziła ratowników do Agnieszki.

Zabieramy panią.

Gdzie? Po co? Agnieszka była półprzytomna.

Musisz jechać, kochana. Nic się nie martw. Ja zajmę się Stasiem, Kuba już jedzie.

Operacja się udała, po dwóch tygodniach była wypisana do domu. Ojciec nalegał, by odpoczywała jak najdłużej.

Zdrowie nie żarty, córeczko! Twój Staś potrzebuje silnej mamy!

Gdy wróciła, od razu przytuliła synka, a po chwili zadzwoniła do matki.

Mamo!

Aga! Jak się czujesz?

Słabo. Potrzebuję pomocy.

Ale jak ja mogę pomóc? w głosie Barbary była dziwna nuta.

Chodzi o to, byś pomieszkała parę dni. Nie wolno mi dźwigać, a z małym bywa trudno.

Oczywiście, ale… Wiesz, mam wykupiony wyjazd, wylot pojutrze, a biletu nie można zwrócić. Marzyłam o tych wakacjach…

Agnieszka zamknęła oczy, po czym bez słowa odłożyła telefon. Poradzi sobie sama. Nakarmiła synka, położyła się i zamknęła oczy ze zmęczenia. Kiedy ten ból wreszcie minie? Lekarze twierdzili, że już pora, ale szwy nadal dokuczały.

Obudziła się, gdy usłyszała kroki w pokoju.

Ojej! Nie chciałam cię obudzić! Janina podniosła Stasia, uśmiechnęła się do synowej. Głodna jesteś? Ugotowałam twoją ulubioną zupę. Jest też kisiel i drożdżówki. Teraz oddam Stasia Kubie i przyniosę ci wszystko. Jeśli nie masz nic przeciwko, zamieszkam tu na parę tygodni, aż wrócisz do formy.

Agnieszka spojrzała na teściową i rozpłakała się.

Już, już, dziewczyno, nie wolno! Musisz mieć pozytywne emocje! Pokażemy ci coś teraz.

Janina postawiła Stasia na podłodze, delikatnie go puściła i Agnieszka zobaczyła, jak jej synek sam podszedł do niej. Sięgnęła po niego, przytuliła i spojrzała na teściową przez łzy.

No i jak? Dobre emocje? No to teraz idziemy na obiad. Musisz szybko wracać do sił, bo ten młody zaraz nie będzie chodził, tylko biegał a wtedy przydadzą ci się wszystkie zapasy energii.