Zazdrość na krawędzi

Zazdrość na krawędzi snu

Właśnie o to chodzi! On nawet się nie domyśli, że stoi przed nim nie narzeczona…

Jagoda stała nieruchomo przed owalnym lustrem w sypialni, patrząc na swoje odbicie przez mglistą taflę, jakby widziała w nim nie siebie, a czyjąś opowieść o niej. Powoli uniosła dłoń i poprawiła niesforne pasmo włosów, wsuwając je za ucho, jakby dotykając dna głębokiej studni. W jej sercu rytm przyspieszał, każda komórka rozbrzmiewała echem cudzej obecności. Makijaż, fryzura, wyraz twarzy idealnie skopiowała to, kim nie była. Gdy spojrzała na siebie, zamrugała z niedowierzaniem nawet mama, nawet ona, nie rozróżniłaby dziś sióstr ubranych w tę samą bursztynową bluzkę w łączkę.

Na myśl o tym usta dziewczyny uniosły się w tajemniczym półuśmiechu szybkim i wąskim jak nocny przesmyk Wisły. Potem zerknęła na zegar stojący na półce obitej koronką od babci wskazówki z marzenia przesuwały się nieuchronnie w stronę wyznaczonego spotkania. Za dwadzieścia minut miał przyjść Szymon, i wtedy wszystko miało się rozstrzygnąć, jakby w tej chwili czas naprawdę należał do niej.

Wzięła głęboki wdech, wstrzymując na chwilę własne myśli, starając się wyciszyć drżenie palców, no bo przecież to musiało się udać. Cicha scena, żadnych zbędnych ruchów, żadnej zdradliwej nuty głosu. Gdyby Szymon choć przez sekundę poczuł fałsz, cała jej misterna konstrukcja runęłaby jak zamek z bursztynu. Marzenie byłoby przegrane po raz kolejny, a siostra Magda znów uradowałaby wszystkich swoją wygraną.

Jagoda wyprostowała plecy i skierowała się do drzwi z narastającą pewnością w tej chwili nie ma Jagody, jest Magda. Akurat zadzwonił dzwonek brzmiał jak pęknięcie w lodzie. Dziewczyna stała już na progu, gotowa zagrać swoją rolę. Otworzyła drzwi szeroko, a kiedy zobaczyła Szymona, przez ułamek sekundy błysnęły w niej świetliste iskierki.

Szymku, witaj powiedziała cicho, głosem ledwie słyszalnym, wcześniej tyle razy przećwiczonym.

Nie oczekując odpowiedzi, wspięła się na palcach i lekko muśnieła jego policzek ustami, jakby dotknęła nie ze znajomym chłopakiem, a echem starego snu z dzieciństwa. Każdy gest jak spod nitki ani za dużo, ani za mało. Tylko to, co obserwowała scena na powieleniu.

Wejdź, może kawy? zaprosiła ruchem dłoni, jakby była panią tego surrealistycznego mieszkania, w którym co krok wszystko było w połowie prawdziwe, a w połowie zmyślone.

Chłopak zmarszczył brwi, spoglądając na dziewczynę jak przez przymglone okulary. Zdawało się, że przez sekundę chce złapać nieuchwytny sens w jej głosie. Potem jednak wzruszył ramionami i na jego twarzy rozbłysła cień uśmiechu cień, który w tej rzeczywistości mógł być maską lub drwiną. Zadumała się: Co takiego knuje siostra mojej narzeczonej? Po co tak dokładnie odgrywa Magdę? Postanowił grać dalej w tę ich senną grę, nie zdradzając swoich domysłów.

Jagoda bezwiednie krzątała się po kuchni kubki, spodki, łyżeczki, wszystko układało się jak kafelki w mozaice Lwowskiej. Czuła, że jej policzki już bolą od niecodziennego uśmiechu, który przyjęła jak zaklęcie. Czuła też nerwowe spojrzenia ku butelce wytrawnego wina stojącej na półce, bo wiedziała: Szymon pić nie lubił, a tylko w największym gronie i w dobrym humorze pozwalał sobie na symboliczny kieliszek. Wystarczy, by odgonić czujność. Wystarczy na marzenie.

Kiedy ona męczyła się z ekspressem, Szymon już siedział przy stole, ręce skrzyżowane, milczał jakby czytał wśród linijek jej dialogów. Wreszcie nie wytrzymał:

Jagódko, powiedz, po co ci to wszystko? I gdzie Magda? Jeżeli to jakiś żart, to chyba w Warszawie bywały lepsze zagadnął z uśmiechem, który brzmiał jak dźwięk wideł na łące pod Siedlcami.

Dziewczyna zastygła, przełknęła ślinę chyłkiem i odpowiedziała z uśmiechem zmęczonym, z cieniem nuty, która nie zgadzała się z resztą melodii:

Skąd wiedziałeś…? To nie dowcip. Raczej próba, eksperyment. Magda nie ma o tym pojęcia.

Szymon uniósł lekko brwi i zajął się swoją filiżanką kawy, maźnięciem palca obracając ją jak szklany bączek. Interesowało go, co planuje Jagoda, ale zagrał rolę jeszcze bardziej ostrożnie niech sama wyśpiewa finał.

Przecież jesteście zupełnie różne, ty i Magda mruknął z zamyśleniem. Jak można was pomylić?

Nie czekając na odpowiedź, wyciągnął telefon, wystukał krótką wiadomość do narzeczonej, pytając, gdzie jest. Ekran rozświetlił twarz Szymona na chwilę, potem zgasł jak światła w secesyjnym kinie.

Co to za eksperyment, powiedz mi raz jeszcze? zagaił, chowając telefon do kieszeni i szurając krzesłem po panelach jak po parkiecie w śnie.

Jagoda delikatnie poruszyła się na krześle, zanurzyła wzrok w filiżance herbaty, łykając łyk odwagi, po czym odezwała się niespodziewanie żywym głosem:

Ciągle nas mylą. Mówisz, że jesteśmy różne, a nawet mama ma problem nas odróżnić, jeśli założymy te same sukienki… Zawsze śniłam, że jesteśmy odbiciami siebie w lustrze, że tak naprawdę nikt nie wie, która z nas wzięła szal, sukienkę, całą rolę…

Na chwilę umilkła, jakby dotykała brzytwy dawnych niechcianych wspomnień, by potem znowu podjąć:

Niekiedy to boli. Zwłaszcza gdy idzie o ukochaną osobę. Raz mój chłopak zaprosił mnie na randkę, ale do Magdy podszedł, bo była bliżej pod mostkiem… Albo odwrotnie Magda chciała podpytać twojego przyjaciela, a on zwierzył się jej tak, jakby to była Jagoda i jakby w ogóle nie było nikogo innego poza nami.

To nie wystarczy diametralnie zmienić fryzury? dopytał Szymon, lekko przechylając głowę na bok, niczym orzeł, który nie wie, czy łapać zająca, czy czekać aż zniknie w krzakach. Doskonale znał rozmowy z Magdą ona zawsze powtarzała, że Jagoda broni się przed wszelką zmianą. Chyba nawet to lubiła, tę niejednoznaczność, podczas gdy siostra tylko przytakiwała jej decyzjom.

Jagoda, zamiast odpowiedzi, marszczyła teraz nosek jak dziecko obrażona, ale uroczo.

Wtedy nie byłoby zabawy odrzekła z czułą przekorą. Obiecałyśmy sobie, że nie zmienimy się aż do obrony magisterskiej. To jak nienazwana umowa, szybka i bez podpisu. Poza tym… przerwała, a w jej uśmiechu pojawił się psotny cień, czasami to bardzo wygodne, szczególnie na egzaminach, gdy profesor myli nas na własną zgubę.

Rozbrzmiał w mieszkaniu dźwięk krótkiego, dziecinnego śmiechu brzmiał jak dzwoneczek, zamknięty na dnie kufra ze wspomnieniami.

Rozumiem… wydłużył Szymon, przesuwając wzrokiem po ścianach, na których mieniły się obrazy z dzieciństwa. W tym momencie jego telefon zabrzęczał cicho, przenosząc trochę realności do tej onirycznej sceny. Szybko przeczytał wiadomość i skinął głową sam do siebie. Magda czeka na mnie w naszej kawiarni na Chmielnej. Wygląda na to, że nawet nie przeczuwa, co się dzieje.

Spojrzał na Jagodę z czymś na kształt współczucia w oczach.

Nie martw się, nie powiem jej o eksperymencie. Rozumiem, że się boisz Nie chcę, żeby przez moje niedyskrecje między wami zrodził się cień…

Jagoda odetchnęła, na jej twarzy pojawiła się smutna wdzięczność.

Dziękuję, Szymku. Jesteś naprawdę dobrym człowiekiem.

No, do zobaczenia powiedział, wstając. Lepiej nie zawracać za długo, bo Magda zacznie coś podejrzewać.

Drzwi zamknęły się cicho jak stare poddasze, a Jagoda została sama otoczona gęstą ciszą, która dźwięczała w głowie głośniej niż dzwony na Mariackiej. Usiadła ciężko na stołku, zaciskając palce na blacie stołu, żeby nie pozwolić łzom popłynąć. Dlaczego wszystko spaliło na panewce? Dlaczego on nie pozwolił się oczarować? Dlaczego pieczołowicie utkany plan sypie się jak mak w palcach?

W głowie zaczęły wirować myśli, wracając do momentu, gdy Szymon pojawił się pierwszy raz w ich życiu. Już wtedy, gdy go zobaczyła, jego uśmiech, swoboda, sposób, w jaki poruszał się, utkały w niej nić dziwnej niepewności, która nie dawała spać w śnie ani na jawie. Przygotowywała w głowie rozmowy z nim, wyobrażała sobie, jak razem rozmawiają, śmieją się, wymyślają historie. Lecz za każdym razem bała się wyjść z roli cienia siostry lęk przed odrzuceniem, przed rozchwianiem tej kruchej, dziwnej równowagi, która łączyła ją z Magdą.

A Magda… była zwierciadłem do słońca. Pewnego dnia po prostu przyprowadziła Szymona do domu ot tak, od niechcenia, jakby przyniosła koszyk pełen letnich poziomek. Poznajcie, to Szymek powiedziała wesoło. Mama zakręciła się między kuchnią a salonem z radości, a tata od razu zapytał chłopaka, czy kibicuje Legii.

Jagoda pamiętała tamten wieczór z nienaturalną ostrością. Stała w drzwiach pokoju, patrząc, jak Szymon wpasowuje się w rodzinę jak kolejny puzzel. W środku wrzała, ale na zewnątrz zachowywała martwą pogodę. Przecież to ona pierwsza zwróciła na niego uwagę! To ona marzyła o wspólnej kawie pod parasolem na Nowym Świecie! A Magda wzięła go ot, bez cienia wahania.

Jagoda głęboko odetchnęła, próbując poskromić tętniące myśli. Wiedziała, że nie może dać się pochłonąć własnej rozpaczy. Musi się zebrać. Ale jak, skoro serce wciąż huczy z bólu?

Magda zawsze przyciągała ludzi jak magnes. Radosna, otwarta, śmiejąca się do wszystkich w kolejce po pączki, w ferworze imprez liderka, chociaż w indeksie wyłącznie piątki. Dla Jagody dom to była książka, herbata i święty spokój, nie szumy towarzyskie. Gdzieś czuła się… przegrywająca. Odmawiała, gdy siostra wyciągała ją na spotkania. Wydawało się jej, że praca i nauka są wszystkim, lecz wieczorami, kiedy mieszkanie cichło, wyobrażała sobie inne życie, w którym odważyłaby się być sobą bez drugiego dna.

Kiedy Magda ogłosiła rodzinie, że będzie ślub, Jagoda poczuła, jakby ktoś jej wyciął serce. Uśmiechała się mechanicznie, składała gratulacje, wręcz przytulała siostrę, a jednocześnie jej świat się kurczył.

Kolejne noce były plątaniną niewysłanych myśli. Kombinowała. Pięknie, logicznie, po cichu.

Jeśli Szymon zobaczy mnie, gdy myśli, że to Magda, jeśli ulegnie… a potem Magda ich nakryje… Wszystko się skończy. Lepiej, by Szymon nie był z żadną… sprawiedliwość marzeń powtarzała sobie i ćwiczyła każdy gest, każde zdanie, każde ułożenie światła przy stole. Odtwarzała zachowania siostry jak aktorka na audycji do snów.

Gdy nadszedł dzień próby, zdarzenia toczyły się jak w zwolnionym filmie. Wszystko miało być dopięte ale Szymon, ledwo wszedłszy, od razu ją przejrzał. Nikły uśmiech, jedno zdanie i cała historia złożyła się w popiół. On poszedł do właściwej narzeczonej.

Jagoda została sama, patrząc w ścianę. Plan, sen, marzenia kruszyły się jak oszroniony lód w marcowym słońcu. Powoli cisza stawała się ciężarem, a zbliżający się ślub groźbą, której nie potrafiła odebrać.

Muszę wymyślić coś nowego zanim będzie za późno. Powtarzała sobie w myślach pośród narastających ciemności. Może to jeszcze nie koniec głos senny, galopujący przez jej głowę.

********************

Kilka tygodni później Magda zwołała rodzinę za duży stół dębowy i z promiennym uśmiechem jakby śniła na jawie oznajmiła: Będę mamą! Jej oczy lśniły, wzruszenie tłumiło głos, a rodzice nie posiadali się z radości gratulacje, pytania, plany na przyszłość, szybko zamieniły salon w świąteczną poczekalnię.

Jagoda tylko tłamsiła w dłoniach filiżankę zimnej już herbaty, grając rolę obojętności. Każde słowo siostry, każdy ciepły promień rodziców bolał jak ukłucie igły.

Wieczorami wyobrażała sobie, jak wszystko się zmieni: rodzinne obiady, na których Szymon będzie dumnie prowadził za rękę brzemienną żonę; wspólne święta, w których to nie ona będzie najbliższa. Obrazy pojawiały się w głowie nawiedzając ją bardziej niż własne sny i wszystkie wydawały się nie do zniesienia.

Wreszcie, w jej umyśle zakwitł nowy plan okrutny, nie do wybaczenia, ale wyraźny jak powidok po błyskawicy. Cóż mogłoby bardziej skrzywdzić tę szczęśliwą parę, niż utrata wymarzonego dziecka? Skoro ona nie może być szczęśliwa…

W oku Jagody zapaliła się lodowata determinacja. Był znajomy lekarz, ten z Akademii na Lindleya, który za odpowiednią sumę (w głowie przewinęły się złotówki 500? 700? ale to nie miało znaczenia w tym śnie) mógłby wystawić odpowiedni preparat. Nic nielegalnego, tylko coś na osłabienie. A potem… Sen prowadził ją korytarzami z krzywymi drzwiami, przez które już nie da się cofnąć.

Magda patrzyła na nią z serdecznością i ufnością cień sumienia przebiegł przez duszę Jagody, lecz wyparła to uczucie. W myślach powtarzała cicho: Twoje szczęście potrwa tylko chwilę Usłużny senny głos wciskał się pod skórę gotowa uwierzyć, że tak właśnie ma być.

************************

Napijesz się soku? zapytała Jagoda przy codziennym śniadaniu, ćwicząc w głowie każdego słowa. Kupiłam ten twój z marchewką i jabłkiem.

Jesteś kochana rozpromieniła się Magda i lekko ścisnęła dłoń siostry. Najlepsza na świecie!

Przez moment czas stanął w miejscu. Jagoda poczuła dziwne szarpnięcie serca ale natychmiast się pozbierała.

Weszła do kuchni, wyciągnęła z lodówki kartonik, spokojnie nalała sok do szklanki. Ręka już odruchowo sięgnęła do kieszeni po maleńką tabletkę. Zamknęła ją w dłoni… i nagle zastygła.

Co ja robię? Przez głowę przesunęły się obrazy śmiejąca się Magda, szczęśliwi rodzice, Szymon podtrzymujący brzuch ciężarnej. Jakby przez lustro zobaczyła siebie z boku. Przecież to zbrodnia nawet jeśli nie taka, którą widzi się w wiadomościach.

Nie, nie mogę. To nie ja. To tylko cień, który przecież mogę odrzucić. Nie jestem swoją zazdrością.

Dłoń sama się otworzyła, a tabletka upadła na blat. Głęboki wdech świat lekko się przechylił.

Jagódko, wszystko w porządku? głos Magdy zabrzmiał cicho, zupełnie blisko, delikatnie. W oczach miała troskę szczerość tak czystą, że chciało się płakać. Ty wyglądasz, jakbyś zaraz miała zemdleć!

Jagoda spojrzała na siostrę i w tej chwili zobaczyła to, co przez lata wypierała zaufanie, serdeczność, bezbronną bliskość. To było prostsze niż wszystkie najtrudniejsze plany i warte znacznie więcej.

Nic się nie stało. Zakręciło mi się w głowie. Zrobiłam ci sok powiedziała drżącym, ale już bardziej swoim głosem. Zaraz zrobię sobie herbatę i pogadamy.

Odwróciła się do zlewu, włożyła szklankę, napełniła wodą, a potem wsypała herbatę i zalała wrzątkiem. Każda czynność wymagała skupienia, bo w sercu wciąż huczały myśli. Jak bardzo była blisko, żeby przekroczyć tę cienką czerwoną linię.

Była przerażona jak łatwo wychodzi na jaw, że od lat hodowała w sobie gorzką kulę zazdrości i rozgoryczenia. Poczuła, że to nie jest zwykła sprawa. Że czas to powiedzieć nie sobie, siostrze, ale może komuś od zewnątrz: Pogubiłam się. Potrzebuję pomocy…

O czym tak myślisz, Jagódko? Jesteś taka cichutka dzisiaj zagadnęła Magda z zatroskaniem.

Tak sobie… Od pracy głowa pęka, muszę pogadać z kimś jak to wszystko poukładać powiedziała ostrożnie. Teraz nie był to już tylko unik. Czuła, że to pierwszy krok.

Magda wydawała się uspokojona. Jeszcze długo opowiadała o nadziei na weekend, o planach i marzeniach. Jagoda słuchała, łagodnie kiwała głową, powoli zamieniając gniew na coś cenniejszego wolę zmiany. Ta decyzja, podjęta w cichym śnie, była jej największym zwycięstwem.

Obiecała sobie, że już nigdy nie pozwoli, by ciemność kierowała jej życiem. Zamiast tego przyzna się przed samą sobą i kimś jeszcze: Potrzebuję światła.

************************

Magda urodziła śliczną dziewczynkę Anielkę, która od razu została ulubienicą całego otoczenia. Przyszła na świat cichą, ciepłą nocą czerwca, a już o świcie babcia i dziadek stali pod oknami szpitala na Karowej, przesyłając buziaki przez szybę.

Pierwsze dni w domu były pełne surrealistycznych momentów: Szymon z Magdą zamieniali się w opiekunów z bajki, po kolei bujali córeczkę, szykowali posiłki. Dziadkowie przywozili paczki pampersów i wiązanki świeżych chabrów, babcia dziergała miniaturowe sweterki, a dziadek dumnie snuł opowieści O mojej wnuczce Anielce!.

Największą radość miałam Anielka z cioci Jagody. Po swoim własnym przebudzeniu, ciotka zaczęła spędzać z małą coraz więcej czasu: nosiła ją na rękach, śpiewała wymyślone kołysanki, kupowała miniaturowe sukienki z konwaliami lub piżamki z misiami. Później, gdy Anielka zaczęła raczkować i powoli mówić, Jagoda wdrażała zabawy herbatki przy małym stoliku, pokazywała kolorowe ilustracje, ciszyła każde niezadowolenie dziecięcym szeptem.

Magda widziała tę więź prawdziwą i szczodrą i była za nią wdzięczna. Jednego wieczoru, gdy sprzątały razem zabawki, Magda powiedziała:

Dzięki ci. Widzę, jak ją kochasz. To dla niej najważniejsze, mieć taką ciocię.

Jagoda zawstydziła się lekko, uśmiechając się z wdzięcznością. Nie wyobrażała sobie, że tyle szczęścia może dać zwykła codzienność szczęście inne niż to, o którym śniła, prostsze i czulsze.

Patrząc na śpiącą Anielkę, Jagoda zrozumiała, że sny bywają pokręcone i mroczne, ale czasem właśnie opieka nad innymi prowadzi nas do własnego światła, nawet jeśli droga do niego wiedzie przez dziwne labirynty i cienie własnego serca.