Zawiłe szczęście

Zawiłe szczęście

Czy ty sobie żarty stroisz, Darek? Rozwód?! Przecież to chyba jakaś kpina?

Halina patrzyła na męża jakby zobaczyła UFO zamiast niego. Rozwód? Po prawie ćwierć wieku razem! Za dwa tygodnie mieli świętować srebrne gody, wszystko już zaplanowane, zaproszenia porozsyłane Cała rodzina miała się zjechać, a znajomi oszaleli na Messengerze, pytali co podarować. A Basia jej najlepsza przyjaciółka już przysłała prezent. Szkoda, że nie dojedzie. Ale co tu się dziwić, w siódmym miesiącu w ciąży nie pakuje się człowiek do samolotu. Posiedzi sobie lepiej w Zakopanem. Jeszcze się spotkają i podwójnie obleją. Basia to zresztą swatała Halinę z Darkiem jeszcze na studiach. A potem na weselu to właśnie ona darła się najgłośniej Gorzko!, chowając się za bukietem panny młodej, bo Halina nawet nie chciała nim rzucać, oddała go od razu przyjaciółce.

Nie rozumiem, co twój Romek zwleka! Żeby taką dziewczynę przegapił?!
A gdzie mu się spieszyć? Basia poprawiała Halinie fryzurę. Wszystko w swoim czasie, Halinka. Musi dojrzeć. Po co mi dzieciak za męża? Będę żałować albo się rozwiodę po dwóch latach, w najlepszym wypadku? I potem ten cały bajzel, podział majątku, dzieci, teściowie, bo do tego czasu wszyscy mnie już ukochają. Nie! Popatrzę, jak plon dojrzeje.

A Ty to zawsze zaplanujesz na lata od przodu! Halina śmiała się, patrząc, jak Basia z zacięciem poprawia makijaż.

Na pół gwizdka żyć nie potrafię. Jak robić, to porządnie!

A dzieci od razu, Basiu? To może bliźniaki?

Tak, od razu dwójka! Po jednym porodzie z głowy! I u mnie w rodzinie, i u Romka takie przypadki bywały.

Ale z całą dwójką to jeszcze trzeba jakoś wytrzymać.

Zobaczysz, że łatwiej wychować dwoje niż jednego.

No nie wiem Halina zawsze była ostrożna w podejściu, Basia odwrotnie konkretna i praktyczna. W szkole zawsze przewidziała wszystko tak, że psoty przypisywano innym, a ona wychodziła z czystym sumieniem. Choć każdemu bratała, by w kłopoty nie wpadł. Jak ktoś się jednak wyłamał, to już Basia grzecznie patrzyła z boku i czekała na reprymendę rodziców.

Z dwójką masz konkurencję w domu taka zdrowa rywalizacja. Plus od razu status matki roku, bo dwójkę naraz ogarniasz. Zresztą mogę wymieniać bez końca!

Nie trzeba! Halina była prawie pewna, że Basia w życiu swoje wymarzy. No i miała rację. Z tym, że życie miało jednak większe poczucie humoru niż Basia zamiast bliźniaków urodziły się trojaczki. Los postanowił sprawdzić jej żelazny charakter i wytrzymałość.

Poradziła sobie świetnie, trzeba przyznać. Do tego czasu teściowie ją już pokochali, babcie, jeden dziadek (ojciec Basi dawno już nie żył) byli gotowi pomagać w każdej chwili. Basia wszystko organizowała, łącznie z mobilizowaniem męża, Romka, do pomocy. Sama mówiła:

Przyjdzie moment, będziemy potrzebowali pomocy i co? Pisz na Berdyczów! No nie, kochanie. Chcesz schabowego z buraczkami na obiad? To do teściowej, szafę jej skręć. A powiedz, że w przyszły weekend wpadnę umyć okna.

Dzięki temu, gdy Basia wylądowała z trójką noworodków, dwie babcie i jeden dziadek byli zawsze na posterunku.

Jak tylko dzieci podrosły i wygrzebały się z wcześniactwa, Basia zapisała się na studia.

Basiu, powariowałaś? Kiedy Ty to wszystko ogarniesz? Halina szczęki nie mogła zamknąć.

A kto normalny postawi pałę matce trojaczków?! Przynajmniej mózg mi się nie zlasuje podczas tego urlopu macierzyńskiego, a potem jestem de facto i ekonomistką, i prawnikiem w jednej osobie!

Dyplom dostała, a potem szybciutko znalazła pracę, przekonując pracodawcę, że pensja ledwo pokryje nianię (choć prawda była taka, że babcie wszystko ogarniały).

Basia, ale Ty to na styk wyrobisz na tej pensji! A co Ci zostanie?

Po pierwsze babcie dają radę, niania to wymówka na rozmowie. Po drugie potrzebuję doświadczenia. Papier, nie papier nikt nie chce teoretyka, tylko kogoś, kto coś faktycznie potrafi. Przebieduję kilka lat, a potem to ja będę wybierać pracę!

Halina patrzyła na Basię i nie mogła się nadziwić jakim cudem ona daje radę wszystko? Halinie od zawsze ciężko przychodziły decyzje. Nawet wybór rajstop do przedszkola (czy czerwone, czy niebieskie?) wywoływał panikę.

Ale jak już zdecydujesz, to w punkt. Nie to, co ja wiecznie się miotam! Ty to taki konserwatysta, a to najpewniejszy typ ludzi! pocieszała ją Basia.

Taa Pewna i stabilna, aż mąż postanowił ocenić tę stabilność Po co mu to? Żyli przecież normalnie. Bez dzieci no kłopot, ale pogodzeni byli już z losem. Halina została nawet wolontariuszką w domu dziecka, ale wiedziała, że nie potrafiłaby przygarnąć obcego malucha. Nie chodziło o pieniądze czy siły. Bała się, że nie pokocha tak, jak trzeba. Co właściwie znaczyło trzeba nie wiedziała, ale coś podpowiadało jej, że tutaj nie wystarczy chcieć.

Po prostu nie spotkałaś jeszcze swojego dziecka mówiła dyrektorka domu dziecka, pani Ilona. Obserwowała dzieciaki, jak biegają wokół choinki, a Halina z tęsknym wzrokiem na nie patrzyła. Zobaczysz swojego, to przepadniesz. Nic cię nie zatrzyma.

A jak nie zobaczę? pytała Halina, odwracając się i porządkując paczki z prezentami. A jak mi nie jest dane być matką?

To nie jest dane Ilona powiedziała to tak spokojnie, aż Halina się wzdrygnęła. Lepiej tak niż miałabyś zabrać dzieciaka, a potem oddać. Tu już widziałam za dużo takich historii. Widzisz tego Franka? Dwa razy wrócił.

Boże, jak to? Przecież mały jeszcze Ile ma lat? Sześć?

Szóstkę. W pierwszej rodzinie był dwa lata, w drugiej rok.

Ale czemu zwracali?

W pierwszym przypadku urodziło się własne dziecko. Zdarza się, niestety. Za drugim razem rodzina nie przeliczyła sił mieli dwóch własnych i troje przygarniętych, Franek był czwarty. Miłości nie starczyło. Przestał jeść, prosił, żeby go oddać do domu dziecka, bo nikt go nie kocha. Psycholog się starał, nic nie pomogło.

Straszne Halina była rozbita po tej rozmowie i cudem powstrzymała się przed składaniem papierów na Frania. Ocknęła ją dopiero Basia:

Upewnij się, że masz w sobie tę miłość. Jeśli nie nie rób tego! To nie są zawody w litości, to jest odpowiedzialność. Chcesz, żebym Ci trójkę na próbę na weekend podrzuciła? Zobaczysz, jak to jest.

Halina odmówiła. Przestała jeździć do domu dziecka, pomagając zdalnie, ale o Franku nie potrafiła zapomnieć. Był jak taki drogowskaz, żeby żyć tak, by nie robić ludziom krzywdy. Tego się nauczyła na zawsze.

Objęła się ramionami, była jej zimno choć jesień, a kaloryfery już ciepłe. Co teraz? Pomóc Darkowi się spakować? Jego ciepłe swetry? Jeszcze trochę i śniegi, bo w Gdańsku lato to ledwie żart po mamie w Nowym Sączu to Halinka znała tylko łagodną zimę i kurtkę na cienkiej podszewce nosiła do stycznia! Nagle zapragnęła do mamy w góry, na kilka dni, wszystko zostawić. Mamy już jednak nie było. Teraz i Darka nie będzie.

Boże, takiej wolności to ona nie potrzebuje! Chciałaby męża przy sobie. Żeby wszystko było jak dawniej kawa do śniadania i w środku nocy. Rozmowy do rana, spacery do teatru czy za miasto, robione spontanicznie, bez planu. Najlepsze chwile to były właśnie takie: nagłe, nieoczekiwane, nietuzinkowe. Darek po drodze z pracy dzwonił:

Halinko, co robisz?

Zarobiona! Dwa spotkania jeszcze i muszę do banku.

A chodź, odpuść to, pojedziemy w las, powłóczymy się.

I już po godzinie szli milcząc pośród drzew, czasem też gadali głupotki, i było im dobrze. Ale to już przeszłość. Halina wiedziała, że dla niej dobre czasy dobiegły końca. On miał przed sobą przyszłość z nową panią, co nosiło dziecko pod sercem O to wszystko? A może ich małżeństwo od początku było pustką? Pierwszego jeszcze Halina mogłaby jakoś przeboleć, drugiego nie! Bo co, jeśli naprawdę jest nikim, niespełnioną kobietą, skoro nie potrafiła przez tyle lat dać Darkowi szczęścia?

Stała w kuchennym oknie, kolanami przytulona do ciepłego grzejnika, niezdolna się ruszyć. Słyszała, jak Darek krząta się po domu, szafę trzaska. Dłonie jej drżały tak, że fikus, jedyny kwiatek przywieziony kiedyś przez Basię, zsunął się na brzeg parapetu. Gdy trzasnęły drzwi wejściowe, Halina odskoczyła i przycisnęła palce do gładkiej powierzchni, jakby chciała ten parapet rozłupać. Potem wyprostowała się, zmiotła ziemię i donicę na podłogę, i wrzasnęła.

Nic to nie dało. Ziemia zmieszana z gruzem jakoś przywróciła jej trzeźwość myślenia. Wszystko teraz czarne. Nie ma światła, bo ono właśnie zamknęło za sobą drzwi do mieszkania. Dalej iść trzeba będzie po omacku.

Odkleiła się wreszcie od kaloryfera, przeszła po szkłach do sypialni, zgarnęła telefon z ładowarki.

Baaasiaaaa

To nawet nie był płacz Coś dzikiego, wyczesane z bólu wycie. Basia wszystko zrozumiała bez słów.

Darek odszedł?

Taaak

Dobra. Jutro jestem!

Wariatka! Halina ochłonęła na dźwięk tego konkretnego rozkazu. Nie waż się! Basiu, nie wybaczę, jak się coś stanie! Czekaj wiedziałaś?!

Przeczuwałam. Ostatnio, jak byliście, Darek uniknął mi wzroku. Teraz wszystko jasne. Halina, będzie lepiej!

Co lepiej? Nic nie mam! Wszystko przepadło. Co robić?

Idź i kup sobie sukienkę!

Słucham? Co Ty wygadujesz?

Właśnie to. Uczcij stratę jak trzeba! Kup tę czerwoną, na którą żal Ci było złotówek. Teraz wstań i zrób to. Potem mi zdjęcie wyślesz. Nie masz płakać, tylko działać! A potem bierz pociąg albo wsiadaj do auta jedziemy w Tatry. Ja się dobrze czuję. Marsz w góry!

Basiu, oszalałaś? Rodzić masz za miesiąc!

A co, kaleka? Nie idziemy pod namioty. Hotel, góra dwie wycieczki pieszo i tyle. Potrzebuję tego. Dzieci na obozach, Romek ma zawody. Za tydzień nie ruszę się z domu, więc korzystaj, póki mogę. Oczekuję SMS-a z nr pociągu za pół godziny! Nie wkurzaj kobiety w stanie błogosławionym!

Basia rozłączyła się, a Halina patrzyła na telefon trochę jak sowa na windę. I co teraz?

Odpowiedź przyszła szybko. Stanęła przed lustrem. I co, tyle lat, a ja tu… nie staruszka jeszcze! No to pokażmy im! Darek się nie doczeka, żebym usiadła w kącie i dusiła się bólem! Basia ma rację. Zdecydowanie.

Odwołała wszelkie rezerwacje, poprosiła znajomych, by nie przysyłali prezentów. Potem wzięła się za sprzątanie. Zapomniała, że ma dwa odkurzacze jak prawdziwa Polka, złapała za ścierkę i miotłę, i ogarnęła kuchnię po katastrofie.

Sukienka w kolorze ognistej czerwieni leżała jak ulał. Zawsze wydawała się za odważna i to Basia brylowała w takich stylizacjach. Halina zawsze była obserwatorem, teraz nagle coś się w niej przełamało czemu nie? Przecież jeszcze nie jest przezroczysta!

W lustrze zobaczyła nową Halinę: zmęczoną i rozbitą, ale niepokonaną. Pozostało coś, czego nie odda nikomu. Chciałoby się wykrzyczeć ze złości, dać się ponieść emocjom ale nie potrafiła. Bo w gruncie rzeczy rozumiała, czemu Darek odszedł. Przyzwyczaili się do siebie, byli może nawet bardziej przyjaciółmi niż małżeństwem. Ale przyjacielowi trudno zdradzić. Aj, Darek, po co to wszystko?

Podróż z przesiadką, lot autobusem przez pół kraju były nawet na rękę. Oderwać się od myślenia!

Wypad w Tatry był jak reset komputera. Łaziły z Basią po szlakach, czasem w milczeniu, czasem gadały, przekrzykując się nawzajem, żeby nie przegapić żadnego wątku. Basia wywracała sprawy Haliny do góry nogami swoimi argumentami i nagle to, co jeszcze wczoraj było ważne, dziś traciło sens.

Wróć tu, Halinka! Po co ci tam siedzieć samej? Dzieciaki tu są, w nowym osiedlu ktoś musi prowadzić przedszkole. A Twój tata schorowany sama mówiłaś, że go przeprowadzasz do siebie. Teraz nie musisz zmieniać klimatu, mieszkania. Kup tu coś na boku i patrz na niego z dystansu. Przemyśl.

Halina przemyślała. Podjęła decyzję: tak, czas na zmiany.

Rozwód, sprzedaż mieszkania, samochodu, uporządkowanie papierów. Kilka raz spotkała się z Darkiem zaciśniętymi zębami, ale już bez łez. Potem wykasowała numer i postanowiła zapomnieć wszystko, co dotyczyło byłego męża.

Nowy Sącz przywitał ją jak wiosna jabłkowym kwieciem i południowym słońcem. Od razu poczuła oddech, nie miała czasu na depresję od razu rzuciła się w wir organizowania nowego życia. Nie zamieszkała z ojcem, kupiła kawalerkę tuż obok. I dobrze, bo okazało się, że tata już nie do końca był sam. Spotkała się z Lucyną wdzięczną, ciepłą kobietą. Nic tu nie było do dzielenia, a tata zasługiwał na szczęście. Wiedziała, jak kochali się z mamą, ale wiedziała też, że nie powinien tkwić w żałobie do śmierci. Gdy patrzyła, jak pielęgnuje ogródek i krząta się po domu, była po prostu szczęśliwa, że znów odżył.

Twój ojciec to jeszcze niezły gagatek, Halinko śmiała się Lucyna, podglądając go przez okno.

Halina poczuła, że jeśli jej tata znalazł miłość po siedemdziesiątce, to może i dla niej jest szansa?

Rok przeleciał nie wiadomo kiedy. Dwa przedszkola, które otworzyła w nowych dzielnicach, tętniły życiem. Zmieniła wszystko, nawet pieska sobie kupiła, bo od lat marzyła o czworonożnym przyjacielu. Ale czasem, wieczorami, łapał ją smutek. Siedziała wtedy w kuchni przy zimnej herbacie i marzyła, by Darek wszedł, zapalił światło, objął ją i powiedział: Halina, co jest? Zrobić Ci gorącej herbaty? Opowiesz mi wszystko?

Wiedziała, że tak nie wolno, że trzeba zostawić przeszłość. Ale nie potrafiła wygnać z duszy tego człowieka.

Kwestia podatkowa, która wypłynęła półtora roku po sprzedaży firmy, nawet ją ucieszyła znów mogła działać. Pojechała do Trójmiasta, szybko uporała się z urzędami i nagle okazało się, że ma cały dzień dla siebie. Pojechała na stare śmieci. Po co, nie wiedziała do końca chciała po prostu jeszcze raz zobaczyć miejsca, gdzie kiedyś była szczęśliwa (albo nieszczęśliwa, z perspektywy czasu trudno stwierdzić).

Jedno z prowadzonych przez nią, dawniej, przedszkoli zamknięto, drugie działało dalej. Uśmiechnęła się, patrząc przez okno, jak dzieci malują, pani udaje niedźwiedzia, a dzieciaki z zachwytu piszczą. Najważniejsze, żeby z wyczuciem i pomysłem.

Spojrzała ostatni raz na budynek i ruszyła dalej. Dawny blok, plac zabaw, na którym chciała biegać ze swoimi dziećmi, park z weekendowych spacerów. Skręciła tam nieświadomie, z nostalgią śledząc nową fontannę i ławki.

Na jednej z nich, przy wózku, siedział Darek. Nie od razu go poznała posiwiał prawie całkiem, ale zawsze miał to w rodzinie. Siedział nieporadnie na ławce, wpatrzony w dal. Halina zatrzymała się, potem podeszła, jakby chciała nadrobić stracone dwa lata. Darek wyglądał, jakby ból fizycznie zmalał go o pół rozmiaru przez to stawał się przeźroczysty. Halina nie mogła tego znieść. Jakby nie było, znała go najlepiej. Wiedziała, jak rozgonić ciemność. Musiał tylko pozwolić.

Darek

Zadrżał, spuścił głowę, nie śmiał spojrzeć w oczy.

Cześć, Halina.

Usiadła obok. I jak Ci życie płynie?

Tak głupie pytanie, że aż miała ochotę uciekać, ale została. Darek przestał kołysać wózkiem, po chwili uniósł na nią wzrok.

Źle. Halina, jest naprawdę źle.

Dlaczego?

Bo jestem sam. Wszystko straciłem przez głupie przypadkowe zdarzenie.

Bajki opowiadasz. Patrzyła na niego i wiedziała, że zrobiłby dla niego wszystko, by cofnąć czas. Przecież masz wszystko: dziecko, córkę Ewę.

Nie mam żony, Halino. Marysi już nie ma. Ciężki poród.

Zatkało ją. Nie było czasu na roztrząsanie dawnych win. Po prostu zrobiło jej się żal dziewczyny, która w biegu o szczęście pogubiła się jak oni wszyscy. Darek nie pije wiedziała o tym, reszta też. Dlaczego wtedy nie wiadomo. Stało się i już. Efektem czynnika losowego była dziewczynka, która właśnie spała, spokojnie oddychając w wózku.

Siedzieli cicho, potem, kiedy zaczęli rozmawiać, nie sposób było przestać. Ewa wyspała się i otworzyła oczy akurat, by popatrzeć na zapalające się lampy i pierwsze gwiazdy.

Halina podniosła się, żeby zerknąć i zamarła, patrząc w twarz dziecka.

Zobaczysz swojego przypomniał się jej głos Ilony.

Pół roku później sama Ilona przyprowadziła do gabinetu ciemnowłosego, poważnego chłopca i zostawiła ich samych.

Franek, wiesz, czemu przyszłam?

Po mnie.

A chciałbyś zamieszkać ze mną?

Nie wiem. Nie wierzę, że mnie pani weźmie.

Patrzył bez szczególnego zainteresowania. Iskierka pojawiła się, kiedy Halina wyjęła fotografie.

To pani mąż?

Tak.

A to pani córka?

Nie, Franek. Nie moja.

Iskra zabłysła mocniej, a Halina nie pozwoliła już jej zgasnąć.

To nie moje dziecko, Franek, ale będę jej mamą. I Twoją jeśli tylko sam będziesz chciał.

Oddacie mnie.

Dlaczego sądzisz?

Wszyscy oddają.

Ja nie wszyscy. Bo wiem, co znaczy stracić wszystko. Wiem, jak to boli.

Ja też wiem

Wiesz, kto to mama?

Nie.

To ta, kto nie pozwoli, by dziecko cierpiało.

Pani mnie żałuje?

Nie. Chcę Cię pokochać. Chciałabym, żebyś był szczęśliwy. I Ewa miała starszego brata, który nigdy nie pozwoli jej skrzywdzić. Damy radę?

Franek wpatrywał się uważnie, w końcu nieśmiało dotknął rękawa czerwonej sukienki.

Podoba się?

Bardzo.

Kupiłam ją, jak mi się świat walił na głowę. Pomogło. Teraz uwielbiam ten kolor.

Ja też chciałbym spróbować

Franio, nie będziemy próbować. Po prostu zrobimy. Tacy jesteśmy. Nie oddam Cię, ale pomóż i Ty mi, dobrze? Nie wiem jeszcze, jak być mamą. Ale chcę bardzo. Dla Ciebie i dla Ewy. Zgadzasz się?

Franek skinął głową i Halina odetchnęła z ulgą.

Kilka lat później po tatrzańskiej ścieżce szła cała rodzina: szczupły ciemnowłosy chłopak pilnował rozbrykanej Ewy, która co chwilę próbowała uciec.

Ewa, tam w lesie są wilki!

Nie!

Są! I niedźwiedzie! Wielkie i głodne!

Ich mama nie umie gotować kaszy?

Nie umie!

A nasza umie.

Pewnie.

To niech im ugotuje. Nie będą głodne.

Mama! Ewa mówi, że trzeba ugotować kaszę niedźwiedziom!

Manną? Halina dogoniła dzieci, sapiąc lekko.

Ale Ty nie umiesz manny! Ewa już zapomniała, co ją tak interesowało w krzakach. One pewnie nie lubią z grudkami.

Ach Ty spryciulo! Ja bym im taką ugotowała i jeszcze by się cieszyły! A Ty oddaj swoją porcję jutro!

I miód też oddaj, co wczoraj kupiłaś! Ewa rozsiadła się wygodnie na matczynych ramionach.

A nie, miodu nie oddam, sama go kocham. Ale Ty idź do taty na barana, bo długo Cię nie poniosę.

Po chwili Halina trzymała już tylko syna. No i co, Franek? Jak myślisz z tą kaszą?

Mamo, jeszcze nie chcę do domu. Dużo jeszcze przed nami, a jak Ewa zacznie dokarmiać zwierzęta, to już z kwatery nie wyjdziemy. Niech trochę ponoszą głód!

Ewa, kaszę im potem ugotujemy, dobrze?

Dobrze! Ewa zgodziła się od razu.

O rany, mamo! Franek przewrócił oczami.

O rany, synu! przytaknęła Halina. Pilnuj młodszej, bo zaraz będziemy musieli pół lasu do domu brać, a Ewa nikogo głodnego nie zostawi!

Śmiech niósł się echem po hali, rozpływając się w ciepłym, nowym dniu. Nad górami jaśniał świt.