Kilka osobliwości rodziny Oleńki Krasawiny

Kilka dziwactw rodziny Oli Krasińskiej

Ola z psem wyszła

Boże, co ona znowu zrobiła temu biednemu zwierzęciu? Ogon tej Szarloty już nie jest fioletowy, tylko różowy! Patrz, patrz, jak nim macha!

A co zrobić, jak dziewczyna trochę zwariowana? Ale za to dobra i porządna! Widziałaś teraz takich wiele? Babcia chora leżała, to Ola z przychodni nie wychodziła. Wszystko rzuciła i wokół niej fruwała, chociaż sama mogła żyć!

Jaaasne! Tylko wczoraj widziałam, jak ją jakiś bardzo przystojny młody chłopak wysadził pod klatką z auta.

Może to był taksówkarz!

Aha, akurat! Od kiedy to taksówkarze dziewczynom po rękach całują?

Nawet tak?!

Właśnie! Mówię ci, nasza Ola niedługo wyjdzie za mąż.

I dobrze! Babcia się ucieszy! Taką dziewczynę wychowała! Mądrą, ładną, porządną! Gdyby jeszcze nie ta jej praca, to byłaby sama rozkosz!

A co masz do zawodu Oli?

Śledcza?! Toż to nie robota dla dziewczyny!

Nie gadaj! Dużo jest teraz takich, co jak babcia Oleńki szanuje prawo? No właśnie! A śledcza z Oli wyszła jak trza! Gazeta o niej pisała i w telewizji pokazali same pochwały. A ty swoje!

No a ja co? Nic! Niech jej się wiedzie! Wiadomo było od dziecka, że wszystkim pokaże! Pamiętasz, jaka była?

Pewnie! Cała babcia! Dziewczyna ogień!

Ola, ta o której sąsiadki na ławce wszystko wiedziały najlepiej, przeszła obok, grzecznie kiwnęła głową, po czym nagle ruszyła w podskokach, goniąc szczęśliwą i radośnie śmigającą po oblodzonych alejce, Szarlotę z ogonem w kolorze różowego świtu.

O, popędziła! Ciekawe gdzie!

A gdzie, gdzie! Po siostrę idzie! Katarzyna dzisiaj przylatuje!

A skąd wiesz?

Sama mi Ola mówiła. Patrz! Taksówka podjechała!

Z wysiadającego auta wyskoczyła wysoka, szczupła dziewczyna. Bez słowa podeszła do biegnącej Oli, ścisnęła ją w objęciach, po czym zagwizdała na wijącą się koło nóg Szarlotę.

Olka! Co znowu wymyśliłaś z psem?!

A co, nieładnie wyszło? To ulubiony kolor babci!

O matko, jak ja za tobą tęskniłam, moja dziwna!

Ola jeszcze raz ją objęła i roześmiała się na całe osiedle.

Wszyscy w dzielnicy wiedzieli, że Ola Krasińska była dziewczyną z niewielkim defektem zwanym lekką świrniętą. W sumie te jej dziwy pojawiły się już w złotym dzieciństwie. Urocze stworzenie z cienkimi warkoczykami zakończonymi puchatymi, mechato-wiązanymi przez babcię kokardami, zawsze grzecznie witało się z sąsiadami, uśmiechając się na wszystkie zęby krzywe, zanim zainterweniował adopcyjny dziadek, ale za to własne i swojskie.

Za uśmiechem zawsze padało słynne:

Co słychać?

Ale odpowiadać na to pytanie przestali nawet tacy, którzy nie mieli żadnych trupów w szafie ani papug gadatliwych, mogących wygadać rodzinne ploty pierwszemu napotkanemu.

Po prostu bali się Oli.

Dziewczyna uwielbiała gadać. Nawijała bez końca.

Ale to jeszcze nic! No bo ile to dziecko może naopowiadać? W końcu dziecko, nie? Czemu by nie wierzyć, śmieszne rzeczy!

Tylko że Ola nie tylko gadała. Ona miała wyjątkowe zdolności. Potrafiła połączyć wszystko, co kiedyś gdzieś podsłuchała i zapamiętać detale, a potem z wdziękiem prosto w oczy opowiedzieć dokladnie temu, komu nie wypadało.

Ciociu Tereniu, jak byłaś w pracy, to wujek Zenek przychodził do pani Krysi z siedemnastego. Z kwiatami! Takimi samymi, jak ci dawał na urodziny żółty duży bukiet! Poprosiłam, bym mogła powąchać, ale powiedział, że nie wolno! I poszedł do pani Krysi. Czemu można jej, a mi nie?

Teresa, która długo udawała, że wierzy swojemu mężowi o tych jego zmęczeniach i nadgodzinach wszechobecnych, nagle się prostowała, nerwowo rozglądała, czy przypadkiem nie słyszą jej przez okno sąsiadki, i przyspieszała kroku, nawet nie witając się z babcią Oli.

Dziecko, czemu rozmawiasz z panią Teresą? Przecież nie pytała! babcia złowieszczo się burzyła, ale powodu wyjaśniać nie musiała.

Ola była śmiertelnie obrażona.

Nie rozumiała, czego wszyscy się czepiają. Przecież nic złego nie powiedziała. A może powiedziała?

To już było naprawdę nie fair. Gdyby babcia zechciała wytłumaczyć, czemu o tych kwiatach nie wolno mówić, może następnym razem Ola by milczała. Ale nic, tylko cisza i żadne cukiereczki po kolacji.

Cóż począć, chlipnęła raz czy dwa, obraziła się na świat Po czym przypomniało jej się, że babcia to jednak nie pomnik marszałka Piłsudskiego spod kościoła, gdzie tak lubiła spacerować w weekendy. Na głowie babci gołębie nie przysiadały, nie nabrudziły jej uczesania, więc babciny kok nie wyglądał jak łyse czoło władzy proletariatu.

O władzy dziadek przybrany opowiadał ciekawe rzeczy.

Czemu ten pan łysy? dociekała Ola, mrużąc oczy od słońca i oglądając pomnik.

Za dużo się przejmował! dziadek konkretny był, w przeciwieństwie do babci, i odpowiadał zawsze dokładnie.

Pewnie, zmartwiony był? Praca ciężka, tak?

No, była!

A może był dziecięcym dentystą? Ola od razu wyobraziła sobie monument w przychodni dziadka.

Wyglądało to przekomicznie pomnik wyginał się w trzech miejscach, żeby zmieścić w gabinecie. A dzieci przerażone drą się w poczekalni, spoglądając na ten łysy łeb od gołębi, który raz po raz pojawia się w drzwiach gabinetu wraz z donośnym:

Następny!

Dziadek patrzył na Olę z podziwem i zaczynał się śmiać:

Gdyby tak było, świat wyglądałby trochę inaczej. Nie, Ola, to był wódz!

Kto?! Ola oczy wytrzeszczała i od razu dementowała. Gdyby wódz, miałby pióropusz! Pamiętasz z książki? A tu łysy, biedny. Gołębie torturują, a jednak się nie skarży. Myślisz, czy pióra gołębi nadają się na…

Pióropusz?

Właśnie! Na pióropusz!

Oleńko, tu trzeba orlich!

Jak to?! Orłów szkoda! Piękne stworzenia i nie brudzą gdzie popadnie! Babcia zawsze mówi, że przyzwoitość jest najważniejsza! Pamiętasz, jak byliśmy na rybach, a ty w krzaki poszedłeś? Wtedy babcia mówiła potrzeby tylko w sposób elegancki! Inaczej wstyd!

Dziadek rozpłakał się od śmiechu. Ludzie na placu się oglądali, Ola wzruszała ramionami. Dorośli tacy śmieszni!

Ola zmieniała temat na dziadka i surowo mrużyła brwi:

Co ty sobie pozwalasz?

No jak to?

Ty koniem Budionnego?! Skromniej! Skromność zdobi! Tak zawsze babcia powtarza! Wstyd mi za ciebie!

Dziadek pośmiał się, po czym wyprowadził Olę z rynku i po drodze kupił tajemnicze lody.

Tajemnicze były, bo babcia słodyczy przed obiadem zabraniała. Ale za to dziadek na takie zakazy patrzył przez palce, więc Ola czasem dostawała lody nie na czas. Dziwne, że o tym nigdy nikomu nie powiedziała.

Oleńko, powiesz babci, że ci dawałem lody, to mnie już nie wybaczy.

Skandal będzie?

Jeszcze jaki! Znaczy, wiesz, ona ma temperament i jest przyzwyczajona, że wszyscy jej słuchają.

Ty nie słuchasz!

Bo jestem facet! Co by było, gdybym zawsze kobiet słuchał!

To możemy jej powiedzieć o lodach?

Nie! Słuchać a wkurzać, to dwie rzeczy!

Dziadku, ty tchórz?

Nie. Jestem doświadczony. Wolę zgodę niż kłótnię.

Jak to?

Opowiem! A teraz kupmy kwiaty babci.

Po co?

Żeby nie zauważyła twojej szczęśliwej miny za wcześnie!

Ola kiwała z powagą.

Adopcyjnego dziadka szanowała i kochała całym sercem.

Pojawił się w rodzinie jak prezent noworoczny. Babcia, co Olę wychowywała od pieluch, bo rodzice toczyli się po ekspedycjach, dała się w końcu porwać dawnemu adoratorowi, i wzięła ślub. Jako kobieta praktyczna i bez sentymentów, z jednym wyjątkiem wnuczki i swego starego przyjaciela.

I właśnie te dwa wyjątki sprawiły, że nowy mąż, mały, krępy, wyglądał przy babci, wysokiej, szerokiej w biodrach, jak borowik przy sośnie. Ale babcia ceniła sobie spokój i dystans dziadka, a że przy jej temperamencie trzeba było z pięć razy dziennie gaszenie pożaru, to jedynie on jej dorównywał.

A mimo to, babcia była sentymentalna, chociaż się tym nie chwaliła. Przez całe życie marzyła o tym, żeby ktoś jej śpiewał serenady do okna i pisał wiersze przy księżycu, przynosząc lilaki z ogródka. Ale wszyscy uważali, że takiej kobiecie takie bzdury niepotrzebne.

Pierwszy mąż tylko raz po raz cytował jej Majakowskiego i dawał kwiaty od święta.

A romantyczna dusza babci cierpiała. Gdy ona cierpiała wszyscy cierpieli. Więc gdy tylko mógł, dziadek numer jeden umknął, nie domyślając się, co stracił.

Ale szczęście wróciło do babci z narodzinami Oli. Zrobiła się znów kwitnąca, tuliła wnuczkę, zapominała o zgryzotach. Ola była w jej ramionach skarbem.

Jej rodzice świetnej klasy archeolodzy odstawili ją do babci, pewni, że lepiej być nie może, i już po miesiącu znów ruszyli tropić jakieś skarby. O skarbie własnym nawet nie myśleli.

I Ola rosła, dmuchając policzki, robiąc bańki mydlane, wrzeszcząc tak o urokach życia, że sąsiedzi oddali swojego mopsa, bo duet z Olą skutecznie niszczył spokój na klatce.

A jak miała rok, pojawił się adopcyjny dziadek.

Babcia tłumaczyła Olce, że są dwa dziadki: zwykły, co spotyka się z nią czasem, i przybrany, specjalny, tylko dla niej. I tak to Ola sama odkryła, kto jej bliższy.

I choć regularnie odwiedzała rodzinę pierwszego dziadka, sercem była zawsze z tym, który dla niej i babci dałby się pokroić jak pasztet z pieprzem.

Historia, jak babcia dostała na stare lata dwa kilo najlepszego szczęścia, była doskonale znana Oli. Bo to dzięki niej i wybrykowi w postaci zęba, który przez długie noce dawał znać, wrócili do siebie z babcią rodziny Krasińskich.

Ola ryczała, babcia szalała, sąsiedzi mieli dość, aż ktoś poradził, żeby pójść do doktora.

Pani Wanda, proszę z dziewczynką do Piotra Feliksa. To świetny dentysta dziecięcy. Może coś doradzi!

To święta racja! Babcia rzuciła się w biegu do sąsiadów.

Wszystko w porządku gabinet dentystyczny miał pod nosem.

Wandziu! Piotr rozpromienił się i babcia pojąła, że oto nowy rozdział w życiu. Ta sama łobuzerska mina, co kradła jej serce w liceum, a ona za nic nie powiedziała wtedy o swoich uczuciach. Teraz już nie zamierzał tracić czasu i został mężem, a Ola dostała nowego dziadka.

Syn babci szybko tylko upewnił się, że pomoc z wnuczką dalej aktualna. I wszyscy byli zadowoleni.

Ola rosła w miłości i przekonaniu, że inni mają przecież podobnie. Do przedszkola nie chodziła, bo była chorowita. Babcia kilka razy próbowała uspołecznić dziecko, ale po każdym tygodniu nowa infekcja. W końcu, posłuchała Piotra.

A niech to licho ten żłobek! Czy zdrowie dziecka ważniejsze, czy integracja?

Lato spędzali na działce, w dużej, starej rodzinnej miejscowości, gdzie domki przechodziły z pokolenia na pokolenie pod wysokimi sosnami. Tam nigdy dzieci nie brakowało, a Ola zawsze miała towarzystwo zresztą żadnych kłopotów babci nie sprawiała i była okazem zdrowia.

Odwiedzała ją najlepsza przyjaciółka, Wandzia, bliźniaki Michał i Grzesiek Stasiakowie, baletnica Zuzia wszyscy, co mieszkali na działkach. Ale jak Ola skończyła sześć lat, pojawiła się Katarzyna.

Kasia była inna lekko pyskatą, zawsze umorusaną, upartą dziewczynką, która doskonale wiedziała, czego chce.

Pierwsze spotkanie miało miejsce w piękny letni dzień. Ola, siedząc w altanie, leniwie przekładała nową książkę i wybierała pierwsze, dopiero co umyte przez babcię truskawki. Jako że Wandzia miała francuski, bliźniaków zabrano do miasta na zakupy szkolne, Zuzia trenowała piruety. Słowem wszyscy zajęci.

Nagle spod stołu wychyliła się brudna łapka. Ola z wrażenia zaczęła krzyczeć tak, że babcia prawie wylała cały garnek powideł truskawkowych.

Olo, co się dzieje?! Babcia wyskoczyła z drewnianą łyżką, a koty sąsiadów spadły z dachu, wyczuwając kłopoty.

Ola, z podkulonymi nogami, wlazła na ławkę i z trwogą obserwowała śmiejącą się Kasię, siedzącą pod stołem i wsuwającą truskawkę za truskawką.

Gadasz, zamiast się spytać, po co przyszłam?

Kasia wyluzowana, wyjęła miskę spod stołu.

Dobre! Chodź! Bo ci się nic nie dostanie!

Ola dopiero wtedy przestała się wydzierać, spojrzała na babcię, potem na Kasię i zeszła pod stół.

Masz! Kasia podała Oli największą jagodę.

Ręce masz brudne

I co z tego? Na działce wszystkie ręce brudne.

Babcia, zobaczywszy, z kim Ola siedzi (i pod stołem, i bez buta), się uspokoiła.

Kasia! Nie strasz dziecka! Gdzie dziadek?

Śpi! Znowu zmęczony.

Sądząc po minie babci, Ola zrozumiała, że babcia wie, co to zmęczony.

Dziewczyny, bawcie się! Cukierki na stole. Idę do furtki! Babcia strzeliła fartuszkiem, wyleciała z kuchni, potem wróciła zgasić kuchnię, i już nie patrząc na zdziwioną Olę, poleciała, popychając drzemiącego na werandzie Piotra. Spał jak zabity i pod babciną kolędą i pod IX symfonią. Ola mogła drzeć się ile chciała, bo dziadek i tak miał to za muzykę.

Rzuć okiem na dziewczyny! Babcia ucałowała go w czubek głowy i uciekła, Piotr Feliks spojrzał za nią.

Ola, gdzie babcia?

Budzić dziadka! Kasia wyłoniła się filuternie i poważnie podała rękę dziadkowi. Katarzyna Mateuszewska.

Piotr Feliks. Miło poznać! Dziadek z całą powagą uścisnął małą rączkę nowej koleżanki Oli.

Tak się właśnie poznali.

Dopiero potem Ola dowiedziała się, że Kasia była jedyną wnuczką starego sąsiada babci. To sama babcia zorganizowała dla nich letni dom bo wiedziała, że po tragedii, w której Kasia straciła rodzinę, jej dziadek, płk. Mateuszewski, po prostu sobie nie radził. Rodzice dziewczynki zginęli w katastrofie lotniczej, wracając z wesela. Zostali tylko we dwoje.

Babcia była osobą głęboko empatyczną nie mogła zostawić dziecka samego, skoro Katię uwielbiała od pierwszego wejrzenia, a dziewczynka była łudząco podobna do Oli. Trudno było nie pomóc.

Piotr Feliks nie dyskutował z żoną, po prostu zrobił, co należało.

Co sądzisz, Piotrze, dla Oli będzie dobrze, że mają siostrę?

Co w tym złego, że będzie mieć kogoś bliskiego? To nawet lepiej!

Babcia kiwnęła głową. Reszty nie omawiali.

Dziadek Kasi chorował, czasem pił, nie mając nadziei. Dziewczynka trafiła do domu Oli i Piotra, a on pod koniec życia, siedział na tarasie i patrzył na dziewczynki, jak biegają po ogrodzie.

Odszedł w ulubionym fotelu bujanym, z uśmiechem dla wnuczki, która wpadła na chwilę, by z radością oznajmić:

Dziadku, Ola powiedziała, że teraz jestem jej siostrą! Super, nie?

Potem jeszcze trochę trwało ustalanie formalności, ale w końcu Kasia została w rodzinie.

I tak Ola zyskała siostrę i prawdziwego przyjaciela.

Charaktery miały całkowicie odmienne Ola była refleksyjna, Kasia raczej konkretna i pyskata ale właśnie dlatego tak się uzupełniały. Babcia była z tego szczęścia dumna.

A Kasia zawsze mówiła Oli prawdę w oczy, nie głaszcząc jej zbytnio. Tego Oli brakowało, mimo tłumu miłujących ją dorosłych.

To Kasia nauczyła Olę, kiedy zamilknąć, a kiedy można się popisać detektywistycznym talentem.

Za detektywa powinnaś robić! Choć dziadek mówił, że to psia robota, a roztrzaskany śledczy rozwali wszystko!

To zostanę śledczą.

Czemu?

Chociaż jeden nie będzie zgryźliwy! śmiała się Ola, nie wiedząc, jak odpowiedzialna czeka ją praca.

Początki miała trudne nikt jej nie traktował poważnie, pukali się w głowę i wołali: Ola-ta-dziwna! Ale ona miała cel i miała swoich ci z tyłu, z miłością, co prawa strzegą i kiedy trzeba, zadają pytanie:

Oleńka, jadłaś dziś coś w ogóle? Jak nie?! Skandal! A ty co się śmiejesz, Katarzyna? Ty też nic od rana! Do obiadu! I żeby talerze były pustkie! Piotrek! Ciebie też trzeba zapraszać dwa razy? Puszczaj już Szarlotę i myj ręce! Zamęczyliście biedne zwierzę! Natura wam nie wystarcza, musieliście jej ogon farbować na różowo! Żeby co żeby było? Jak to mówiłam? Niemożliwe! Nie zawracajcie mi głowy! Zupa stygnie! Do stołu wszyscy!