Kolorowe skarpetki – modne i wygodne dodatki do każdej stylizacji

Skarpetki

Oj, mój słodziaku! Mój kochany! Boże, dlaczego dzieci są takie cudowne, co? Maria Mikołajewska rozpieszczała wnuczka, z dumą pozując przed kamerą.

Pół roku Antosia świętowaliśmy naprawdę hucznie. Animatorzy, balony, ogromny, śliczny tort. Dziadkowie wyjątkowo się postarali. Ja, choć doceniam gest rodziców, by rozpieszczać mnie i synka, to trochę zbyt szybko zmęczyłam się tym gwarem, jak zresztą od dziecka. Widocznie Antoś ma to po mnie, bo już po pół godzinie zaczął płakać rozpaczliwie i musiałam zabrać go do domu. Zamknęłam szczelnie okna, usiadłam z nim w fotelu po chwili spał spokojnie w moich ramionach.

Wymęczyło cię to, kochanie. Jeszcze za wcześnie dla ciebie na takie święta.

Mama weszła do pokoju dziecięcego, niosąc na stoliku przedpokojowym swój prezent.

Śpi?

Zmęczył się. Mamo, przecież mówiłam, że to za wcześnie dla niego.

Oj tam, niech się przyzwyczaja. Córciu, możemy sobie pozwolić na święto dla ukochanego wnuczka, tyle na niego czekaliśmy! Zobacz, co mu kupiłam! Czyż nie cudowne?

Szeleszczący papier zbudził Antosia, wiercił się niespokojnie.

Mamo, zostawmy na później, proszę? podniosłam się i chodziłam po pokoju, bujając syna.

No widzisz! Wybierałam, myślałam tyle czasu, a ciebie to nawet nie ciekawi! Mama rozdrażniona postawiła pudełko na stoliku.

Przecież jestem bardzo ciekawa! I jestem pewna, że prezent jest piękny! uśmiechnęłam się pojednawczo. Przyniosłabyś mi coś do picia? Umieram z pragnienia

To połóż dziecko i zejdź do nas sama.

Obudzi się.

I co z tego? Pójdziemy dalej świętować!

Mamo, jak się obudzi, to będzie długo płakał. Sama wiesz, że to zły pomysł, prawda?

Inka, dzieci trzeba wychowywać od małego. Co znaczy będzie płakał? Dobrze wychowane dzieci nie płaczą!

Zadrżałam, przystanęłam na chwilę, ale zaraz kontynuowałam swój powolny taniec po pokoju. Uczyli mnie tego od dziecka grzeczne dzieci nie robią tego, co dorosłym się nie podoba. A grzeczne dziewczynki muszą być wzorowe zawsze. Proste plecy, podniesiona broda pierwsza pozycja! Żadnych sprzeciwów.

Idę do gości. Ty połóż synka i dołącz. Nie uchodzi, żeby było bez gospodyni.

Zastąp mnie, mamo, proszę.

Mama wyszła, a ja znów usiadłam w fotelu, mocno przytulając Antosia. Wzięło mnie na wspomnienia ile przeszłam, żeby ten chłopiec się urodził!

Dorastałam w bardzo porządnej rodzinie. Dziadek był profesorem, babcia głównym chirurgiem w renomowanej warszawskiej klinice. Tata nie zerwał z tradycją i również został lekarzem. Zupełnie nie rozumiałam, jak taki mądry, pewny siebie człowiek stał się potulnym plasteliną w rękach mojej mamy. Mama nie miała nic wspólnego z nauką ledwo skończyła studia, dyplom odłożyła, a potem zaczęła szukać męża. Właściwie to bardziej babcia szukała męża dla swojej córki. I Halina Aleksandrowa świetnie się sprawdziła poznała rodziców na jubileuszu, potem poszło z górki. Piękna, towarzyska Irenka oczarowała Andrzeja, zaraz była elegancka ślub i wprowadzenie się do wymarzonego mieszkania od rodziców. Ja pojawiłam się dwa lata w później i od razu wpadłam pod opiekę babci. Halina Aleksandrowa zarządzała nianią i sama wybierała moje zajęcia: dwa języki, szkoła baletowa, prywatny nauczyciel muzyki.

W dziecku wszystko musi być doskonałe!

Weekendowe wypady do muzeów i teatrów pod czujną opieką babci. Rodziców widywałam rzadko tata ciągle pracował, mamie wystarczało tylko mnie wycałować i pognać na kolejny bankiet.

Starania babci dały efekty: dostałam się do liceum baletowego, potem przyjęto mnie do znanego teatru. Kariera układała się nieźle, gdy poznałam mojego przyszłego męża. Michał nie przypadł do gustu nikomu oprócz taty.

Boże, co za mezalians! babcia leżała na sofie, ściskając skronie cienkimi palcami. Córcia, zastanów się! Po co ci to? Z takim prymitywem, no co ty!

Babciu, z tobą trudno się wysławiać większości ludzi siedziałam w fotelu z nogami podwiniętymi, co w innym wypadku byłoby powodem do reprymendy, ale babcia miała głowę zajętą czym innym.

Co chcesz przez to powiedzieć!? uniosła się z niedowierzaniem.

Że mało kto na tym świecie mógłby dorównać twojemu poziomowi intelektualnemu.

Spojrzała na mnie podejrzliwie.

A poza tym, Michał to nie tylko ktoś, kogo lubię. Kocham go, babciu. I zgódź się, to miłość napędza sztukę!

Sztuka, nie sztuka. Jak z nim zamierzasz żyć?

Długo. Szczęśliwie, jeśli się uda.

Walczyłam wtedy o swoje szczęście. Nie było łatwo, towarzyszyły temu ciągłe wyrzuty i namowy do opamiętania się. Ale patrząc Michałowi w oczy, powiedziałam tak i zamknęłam temat dalszych sprzeciwów. Dla Michała byłam jak bóstwo, które złazi na ziemię. Krucha, delikatna, ale z mocnym rdzeniem. Chciał mnie otoczyć ramieniem, ochronić przed całym światem.

Nie mogę ci na razie wiele zaoferować, ale zrobię wszystko, byś była szczęśliwa. Potrafię tylko jedno kochać cię.

Wystarczyło mi tych słów. Zrozumiałam wtedy, że pojawił się ktoś, kto nie wymaga ode mnie odpowiadania. Kto mnie po prostu przyjmuje.

Nasza droga nie była prosta. Michał nie miał żadnych wpływów, ani majętnych kuzynów. Ojciec odszedł dawno, Michała wychowała mama, Barbara Michalczak. Całe życie uczyła w podstawówce, potem była wicedyrektorką. Dzieci ją uwielbiały, syn podziwiał. To ona wierzyła, że syn sobie poradzi. Sprzedała większe mieszkanie, dała mu zaliczkę na pierwsze mieszkanie. Michał miał wystarczająco i rozumu, i umiejętności. Po dwóch latach firma przynosiła już zyski, po dziesięciu była w czołówce. Nawet babcia milczała, przyznając mu zdolności. Zupełnie się rozczuliła po narodzinach prawnuka.

Tak bardzo pragnęłam dziecka. Nie chciałam być wielka, chciałam po prostu być szczęśliwą kobietą. Ale natura uznała, że nie zasługuję na szczęście. Lata badań, dwie operacje, bez skutku. Przepłakiwałam noce ukryta przed mężem, myśląc, że Michał ma prawo być ojcem i że być może odejdzie. Gdy w końcu mu o tym powiedziałam, odpowiedział śmiechem.

Przepraszam! Po prostu, Inko, to reakcja obronna. Skąd ten pomysł, że moje życie z tobą sprowadza się tylko do posiadania dzieci? To ty jesteś moim życiem! Jak możesz tego nie widzieć?

Płakałam z ulgi i bezsilności, tuliłam go.

Zrozumienie było łatwe pogodzenie się już nie. Było ciężko, zwłaszcza gdy mama użalała się, że wszyscy znajomi zostali babciami poza nią. Albo koleżanki zapraszały na urodzinki dzieci, dla których wybierałam prezenty z duszą na ramieniu. Aż w końcu sama otworzyłam swoją klasę baletową, żeby mieć zajęcie.

Muszę czymś się zająć, bo zwariuję!

Michał nie do końca rozumiał, po co mi to, ale tu wkroczyła Barbara.

Michał, nie rozumiesz, jak jej ciężko? Dla kobiety możliwość dać dziecko ukochanemu to największe szczęście. Pomóż jej, pozwól robić to, co daje radość.

Znalazł lokal, byłam zachwycona przestronną salą.

Idealnie! Jesteś niesamowity!

Zajęcia, dzieci, urządzanie sali wszystko to mnie pochłonęło. Pierwszych sygnałów nie zauważyłam, uznałam za przemęczenie. Problemy były już wcześniej.

Inko, mogę cię o coś zapytać? Jeśli nie chcesz, nie odpowiadaj Barbara przyglądała mi się w kawiarni, gdzie lubiłyśmy się spotykać Czy spodziewasz się dziecka?

Zesztywniałam, niemal nienawidziłam te pytania. Znała mój ból, po co to?

Nie obrażaj się, po prostu mi się wydaje

Tylko się wydaje! wstałam, ale zakręciło mi się w głowie i niemal runęłam na krzesło. Dobre kawy i desery, które zwykle mnie cieszyły, tym razem obrzydziły tylko mdłości i kręcenie w głowie.

Barbara poprosiła o wodę. Po chwili wręczyła mi pudełko.

Po co zgadywać, skoro można wiedzieć?

Kelnerzy patrzyli zdziwieni, widząc, jak dwie kobiety wkrótce potem tańczą dziki taniec, oblane łzami i śmiechem na raz. Wyglądałyśmy tak szczęśliwie, że i inni się uśmiechali, domyślając się dobrej nowiny.

Antoś urodził się zdrowy, choć porządnie nastraszył lekarzy przy porodzie.

Baletnica, tak? neonatolog spojrzała na zmęczoną mnie.

Mhm.

Piękny chłopak.

Zaskoczona pani?

Trochę. Bywa więcej problemów, a tu zdrowy, silny chłopak. Dobra robota, mamo!

Każdego ranka budziłam się przerażona, że mam za dużo szczęścia.

Nie jesteś sama, kochanie. Dziel na dwa jesteśmy we dwójkę Michał podziwiał malutką twarzyczkę zanurzoną w koronkach becika, który mama kupiła na wyjście ze szpitala.

Powrót do domu był koszmarem. Mimo prób Michała, mama zagrała po swojemu. Fotograficy krążyli z aparatem, tłum gości wrzeszczał gratulacje pod domem. Stół uginał się od jedzenia.

Ledwo stałam na nogach marzyłam tylko o prysznicu i śnie.

Mamo, po co to wszystko?

Jak to po co! To musi być z przytupem! Przecież zostałam babcią! Cieszę się!

Wiedziałam, że dyskusje nie mają sensu. Mozolnie weszłam po schodach i ledwo powstrzymałam jęk, widząc czekających w środku.

Córciu, to najbliżsi.

Spojrzałam na Barbarę, która z niesmakiem czekała w korytarzu. Ledwo stałam, a goście się schodzili.

Pozwólcie, że porwę mamę i Antosia na chwilę Barbara poprowadziła mnie do góry do sypialni.

Kładź się, zaraz wszystko przygotuję i idziesz pod prysznic. Głodna jesteś?

Kiwnęłam zmęczona, patrząc jak mąż układa synka w kołysce, ale zaraz się wierciłam niespokojnie.

Muszę zejść.

Komu musisz? Barbara zmarszczyła brwi. Beze mnie dadzą radę.

Ulżyło mi. Niespodziewanie poczułam ogromną senność. Zwinęłam się w kłębek, patrząc jak Barbara krząta się po pokoju.

Chcesz spać? zarzuciła mi na nogi ciepły pled. Śpij, ja popilnuję.

Antosiem zamykały mi się oczy nawet już nie widziałam, jak Barbara ciepło się uśmiecha. Antoni to było imię ojca Michała.

Matka, która kilka chwil potem weszła wyżej, była zniesmaczona, widząc mnie śpiącą.

Jak to się nazywa?

To się nazywa młoda matka, która karmi dziecko. Potrzebuje spokoju, inaczej nasz Antoś zostanie bez mleka.

Przesada! Ja Inkę i dwa dni nie karmiłam, a wyrosła zdrowa! Mama chciała już wejść obudzić mnie, ale Barbara chwyciła ją stanowczo pod łokieć.

Chodźmy, uczcijmy babciowe stanowisko. W końcu czekałyśmy tyle lat! Myślisz, że lepiej nas nazywać po prostu babcie czy po imieniu?

Michał zamknął za nimi drzwi, wdzięczny za wsparcie. Z teściową miał napięte relacje poprawne, ale trudno z nią rozmawiać o czymkolwiek. Tata szybko docenił Michała, ale o matriarchacie w rodzinie wolał milczeć.

Zmienić jej się nie da, a wywołać burzę w domu nie ma sensu.

Obudziłam się po półtorej godziny, przez chwilę nie wiedząc, gdzie jestem. Antoś się wiercił, na dole ktoś się śmiał. Nakarmiłam go, potem mrugając do męża ruszyłam do łazienki. Po kąpieli zajadałam przepyszny rosół ugotowany przez Barbarę i dopytywałam ją o wszystko związane z opieką nad dzieckiem.

W szpitalu coś pokazywali, ale i tak się boję! odłożyłam łyżkę.

Jedz! Dzieci są bardziej wytrzymałe, niż się wydaje, a ty najlepiej znasz swoje dziecko. Nigdy w to nie wątp. Kiedy urodziłam Michała, nie było nikogo obok. Sama musiałam dać radę. Popełniałam błędy, kto ich nie popełnia? Zaufaj sobie i będzie dobrze.

I miała rację. Bałam się mniej, wszystko szło coraz lepiej. Barbara wpadała parę razy w tygodniu, teoretycznie pomagać, kończyło się na gotowaniu i sprzątaniu.

To taki krótki czas. Korzystaj, nie trać go na sprzątanie. Ja jeszcze dam radę posprzątać i nagotować.

Mama bywała rzadziej, ale każda jej wizyta była przedstawieniem.

Zobacz, jaką znalazłam spacerówkę! Cud świata!

Mamy świetną!

Nie ma porównania! Szykuj dziecko, testujemy nowy pojazd!

Przez długi czas odmawiała mówienia Antoś.

Skąd wy takie imię? Nie można było Janek, Tomek?

Mamo, Antoś to imię królewskie!

Ale chłopak z tym będzie musiał żyć! W szkole go wyśmieją!

To pójdzie do zwykłej szkoły. Poza tym wybór imienia należy do rodziców!

Nie. Tobie imię dała babcia, ja bym cię inaczej nazwała.

Dobrze, że mogłam sama zdecydować.

Mama prychała, brała wnuka i robiła rundę po osiedlu ciekawa komentarzy przechodniów. Było jej miło, że niektórzy brali wnuka za jej syna. Uśmiechała się tajemniczo, poprawiając kocyk. Szybko jednak sąsiedzi przejrzeli sprawę i mama przestała chodzić z Antosiem. Od tej pory wpadała od wielkiego dzwonu, zostawiała prezent i ruszała załatwiać sprawy.

Będę babcią od świąt i od prezentów! kolejna rzucająca się w oczy zabawka lądowała na półkach.

Wszystko się jakoś ustaliło i sytuacja się uspokoiła.

Impreza z okazji półroczku Antosia prawie skończyła się awanturą.

Uśmiechnęłam się do synka i sięgnęłam po pudełko, które przyniosła mama. Piękna srebrna grzechotka wywołała u mnie okrzyk zachwytu.

Zobacz, jakie śliczne!

Antoś bawił się grzechotką, szczerząc pierwsze ząbki.

A co dała ci babcia Barbara? Otworzyłam torebkę pozostawioną przez teściową.

Biały komplecik, dziergany przez Barbarę, był tak miękki i delikatny, że przytuliłam go do policzka.

I skarpetki! Jakie piękne! Babcia Barbara to prawdziwa złota rączka!

Mama weszła wtedy do pokoju, zachwycona:

Boże, jakie cudne! Od projektanta?

Nie, to Barbara zrobiła na drutach.

Mama oglądała sweterek.

Naprawdę nie można było wymyślić lepszego prezentu? Pół roku dziecka, można było kupić coś porządnego, nie rozumiem takiej oszczędności!

Mamo!

No co, nie mam racji?

Było mi przykro, zwłaszcza gdy zobaczyłam Barbarę w drzwiach, która wszystko słyszała. Skinęła mi tylko na pożegnanie i zostawiła na komodzie kompot. Gdy zeszłam na dół, okazało się, że już wyszła.

Michał, jak mi głupio! Wstyd mi!

Przecież to nie ty mówiłaś! Dlaczego się obwiniasz?

Bo powinnam była zareagować!

Nie przejmuj się. Mama wie, co i jak.

Próbowałam wiele razy potem porozmawiać z Barbarą, ale ona zbywała temat.

Nie przejmuj się. Nie mam żalu.

Ale coś się zepsuło. Szukałam jak to naprawić.

Źle się poczułam, gdy w domu była tylko sama z Antosiem, który spał na górze. Próbowałam dodzwonić się do Michała telefon wyłączony. Tata w szpitalu, spojrzałam na telefon, zadzwoniłam do mamy, a ta z entuzjazmem trajkotała:

Cześć! Wszystko dobrze? Z dzieckiem dobrze? Dawno się nie widzieliśmy. Święto się udało! Mówiłam, że warto! Wszyscy byli zachwyceni!

Mamo…

Nie dziękuj! Jestem babcią! Oj, mam drugi telefon, pa! Rozłączyła się. Próbowałam jeszcze dzwonić kilka razy tylko sygnał zajętości.

Ból narastał, robiło mi się duszno. Z trudem zadzwoniłam po pogotowie, potem do Barbary.

Inka?

Proszę kręciło mi się w głowie, wiedziałam, że zaraz zemdleję. Antoś

Barbara nigdy nie biegała tak szybko. W kapciach, z torebką, wybiegła na ulicę i zatrzymała pierwszy lepszy samochód.

Zwariowała pani?! Kierowca z trudem zatrzymał auto.

Błagam! Córka chora! Szybko!

Wsiadaj!

Barbara sapała, kurczowo trzymając torebkę, a samochód pruł przez Warszawę.

Spokojnie, trzydzieści lat jeżdżę, bez wypadku. Zdążymy.

Pogotowie dotarło minutę po nich.

Tutaj! Barbara otworzyła drzwi i pobiegła do lekarzy.

Ocknęłam się w karetce.

Zabieramy panią do szpitala.

Gdzie, po co? nie mogłam myśleć przez ból.

Inka, spokojnie, musisz jechać, zaopiekuję się Antosiem. Michał już dojeżdża.

Operacja się udała. Przez dwa tygodnie leżałam w szpitalu. Ojciec kazał jeszcze odpocząć.

Nie wolno bagatelizować, kochanie! Musisz wyzdrowieć. Antosiowi potrzebna jesteś silna!

Wróciwszy do domu, przytuliłam synka i od razu zadzwoniłam do mamy.

Mamo!

Inko! Jak się czujesz?

Słabo. Potrzebuję cię. Może byś u nas została przez jakiś czas? Nie mogę nic dźwigać, a pomóc trzeba przy Antosiu.

Oczywiście, jasne! Ale wiesz, Inka, nie przewidziałam, że tak się stanie. Mam już wykupiony wyjazd, lecę pojutrze. Musiałabym zrezygnować, a tego biletu się nie odda. Tak marzyłam o tej podróży!

Na chwilę zamknęłam oczy i bez słowa odłożyłam telefon. Poradzę sobie sama. Nakarmiłam Antosia, położyłam się, zmęczona kiedy wreszcie ten ból minie? Lekarze mówili, że dawno już powinien.

Obudziły mnie kroki.

Oj, nie chciałam budzić! Barbara wzięła Antosia na ręce i uśmiechnęła się. Głodna jesteś? Właśnie zrobiłam ci twój ulubiony rosół. Jest jeszcze kisiel i świeże drożdżówki. Zaraz dam Antosia Michałowi i wszystko ci podam. Zostań w łóżku, jeśli nie masz nic przeciwko, zostanę u was na kilka tygodni. Póki się nie wzmocnisz.

Spojrzałam na teściową i wybuchłam płaczem.

Cicho, cicho, kochanie. Lekarz powiedział spokój i tylko dobre emocje. Skupmy się więc na tym. Zobacz, co ci Antoś pokaże.

Barbara postawiła Antosia na podłodze i delikatnie puściła. Zaczęłam płakać, ale tym razem ze szczęścia Antoś zaczął dreptać do mnie. Podniosłam syna w ramiona i spojrzałam na Barbarę.

Widzisz? To są pozytywne emocje! roześmiała się Barbara. A teraz do stołu, kochanie. Musisz szybko dochodzić do formy, bo jak ten młody człowiek zacznie naprawdę biegać, przyda ci się każda odrobina sił.