Dodatek

Ela, ale to przecież z bagażem! Czy to ci nie przeszkadza? Daria oparła się o płot i uśmiechnęła przekąsem, patrząc na sąsiadkę. Nic lepszego nie znalazłeś dla syna? W końcu to porządny chłopak, ani brzydki, ani głupi. Dziewczyn u nas przecież nie brakuje.

Halina westchnęła ciężko. Przed samą sobą nie chciała się przyznać, że wybór syna jej się nie podoba, a usłyszeć to od swojej serdecznej przyjaciółki było podwójnie przykre.

Nas dzieci cieszą, Daria, zrozum to. Co z nią niby nie tak? Młoda, ładna, spokojna, porządna to wiem na pewno. A że dziecko? Co w tym złego? Urodziła je w małżeństwie, nie żadna tam lekkomyślna historia. Że została wdową w tym wieku Każdemu los może spłatać figla. Wychowamy, pomożemy i będę mieć jeszcze jednego wnuka. I skończ już to gadanie na darmo.

Halina zacisnęła wargi i przepędziła kota sąsiadki, który łasił się już po płocie do jej ogródka.

Przewraca się tu! Już mi trzy kurczaki wyniósł, Daria. Pilnuj tego łobuza, bo spuścić Atosa, to się nie pozbiera!

Wystraszyłaś! Daria odgoniła grubego, pręgowanego kota dalej od płotu. Kto kogo tu będzie ganiać. Zamknę łobuza. W zeszłym roku u mnie szalał po kurniku. Gdyby nie był takim dobrym myśliwym na myszy, dawno bym się go pozbyła. Co zrobić, instynkt!

Niech swoje instynkty zostawia w domu!

Halu, zapomniałam! Słoiki! Pewnie już dżem gotowy, co?

Ty tu gadasz i gadasz, a kto ci ten dżem dogląda?

Olga. Przyjechała wczoraj z pomocą w ogrodzie.

Ale ona przecież w ciąży!

Dlatego cała rodzina lata po ogródku, a ona uparła się ten dżem smażyć. Nie synowa, tylko złoto!

Tylko po co tak za plecami chwalić, a w oczy wymagasz jakby rządziła.

Tak trzeba, Halu. Jak sama będziesz teściową, zobaczysz. Za miła będziesz usiądą ci na głowie!

Jakoś sobie poradzę! Słoiki chcesz, czy dasz radę bez? Bo nie mam czasu na gadki, robota czeka.

Wyprawiwszy Darię, Halina zabrała się za ciasto. Jutro miał przyjechać syn z narzeczoną, poznać ją z matką. Narzeczona Halina oderwała ręce od ciasta, oparła się o stół i zapatrzyła przez okno. Co to będzie

O Ewie właściwie nie wiedziała zbyt wiele. Słyszała, widziała ją może raz czy dwa, jak odwiedzała siostrę w sąsiedniej wsi. Ot, zwykła dziewczyna. Jasne włosy, wielkie oczy. Wysoka, jak jej Patryk. Choć raczej młoda kobieta niż dziewczyna była mężatką, dziecko ma, chłopczyka. Ma z trzy lata. Los nie szczędził Ewie przykrości rodziców straciła bardzo wcześnie, wychowywali ją dziadkowie. Wyszła za mąż, doczekała się syna, ledwie zdążyli się staruszkowie nacieszyć prawnukiem, a mąż Ewy zginął w wypadku. I została wdową z dzieckiem na rękach. Żal aż ściskał. Ale Halina wolałaby współczuć na dystans. O synka bała się tak, że oddychać czasem nie mogła. Po śmierci męża Patryk był dla niej wszystkim. Cieszyło ją, że jest blisko, a jednocześnie miała obawy. Dorosły, czas założyć rodzinę, on jednak zwlekał. Na pytania żartował, mówił, że czeka na prawdziwą miłość. I nagle znalazł Ewę. Halina natychmiast pobiegła do siostry. Chciała wywiedzieć się co i jak. Ale Lidia tylko kręciła na nią głową.

Co jak jakaś kury paniczna jesteś? Co to za osoba? Przyprowadzi i co dalej?

No do ciebie przyprowadzi, pewnie niedługo.

Jak to? Halina zaniemówiła.

Przecież Patryk ci nie powiedział, że zapisałam mu dom po dziadkach? Niby stary, nie nadaje się do mieszkania, ale działka spora. Zbudują się.

W głowie Halinie zaczęło krążyć. A ona? Syn odejdzie, a ona zostanie sama? Ledwie parę kilometrów do sąsiedniej wsi i autobus jeździ, ale co innego, jak wraca co wieczór, pomaga, a co innego już we własnym domu. Będzie zaglądać jedynie od święta

Zmartwiłaś się? Czy może nie cieszysz? Lidia usiadła obok siostry Trzeba puszczać, Halu. Patryk dorósł. Czas góry rąk puścić, nie zatrzymasz go.

Masz rację. Tylko się boję. Jak im się nie ułoży? Jeśli coś nie wyjdzie? Jeszcze to dziecko

Posłuchaj. We wsi dziewczyn choć licho. No ale tak porządnej, jak Ewka, nie znajdziesz.

Właśnie to mnie niepokoi. Za porządna

Nigdy ci nie w smak! Zła byłaby, też byłby problem! Ważne, żeby im się udało. I żebyś nie zrobiła błędu, który ci syna odbierze.

Jakiego błędu? Halina przestraszyła się.

Nie zaakceptujesz jej, to Patryka stracisz. Ja widziałam, jak na nią patrzy. To miłość.

Halina wtedy czuła, że w środku coś jej się ściska. Nie dawało spać nocami ten niepokój i zamiast uspokajać się rósł.

Podniosła się, rozprostowała ręce i wróciła do ciasta. Musi przyjąć ich tak, żeby Ewa nie mogła powiedzieć, że nie była tu mile widziana. Lidia ma rację, nie może pokazać synowi, że jej nie po drodze z tym związkiem. Co będzie, zobaczy się potem. Na razie trzeba postarać się.

Malutkie pączuszki, jeden jak drugi, ułożyła na dużym talerzu. Halina westchnęła, wspominając, jak jej mąż takie lubił małe, na jeden kęs.

Jak pestki mówił. Ile by nie zjeść, wciąż mało! Takie dobre!

Brał jej dłoń, całował w palce. Śmiała się, wygarniała ręce z uścisku, przytulała. Zakręciło ją w gardle. Jak bardzo brakowało teraz Władka On by doradził i uspokoił.

Noc była niespokojna, kręciła się aż do rana. Byle szybciej do jutra

Ewa stała za plecami Patryka, nieśmiało zerkając na przyszłą teściową. Mały Staś kręcił się na rękach, wszystko wokół było takie ciekawe! Duży pies przy budzie nawet nie szczekał u babci Wali zawsze szczeka. Kot gdzieś się wybierał Staś wyciągnął za nim rękę.

Posiedź spokojnie.

Niech biegnie, pobiega sobie. Ja zamknę Atosa, nic mu nie grozi. Będziesz go widzieć. Halina przyglądała się Ewie.

Co to za dziewczyna? Bez łzy nie patrzeć. Chuda, blada, a na rękach taki kawał dzieciaka. Coś drgnęło Halinie w sercu, jakby ten ucisk się zmniejszał. Staś wymsknął się matce, powędrował koło domu i stanął przy Halinie, patrząc w górę.

A gdzie poszedł kot?

Jaki kot? Halina odwróciła się. Ja kota nie mam. Gdzie go widziałeś?

Staś pokazał ręką przed dom, a Halina aż zajęczała.

Szybko, łap go! Znowu mi do kurcząt się dobierze!

Staś popędził za Haliną, która już nie wiedziała sama, jak nazwać tę dziewczynę i czy traktować ją jak swoją. Kota złapali przy samym kurniku.

No, łobuz! Marsz stąd! Halina wzięła klapka i rzuciła w kota.

Gdy zobaczyła, jak Staś wybucha śmiechem, sama nie mogła powstrzymać uśmiechu. Dobre dziecko! Żywe i czułe. Przyniosła mu kurczaczka, żeby pogłaskał, a on tylko dotknął palcem bał się zrobić krzywdę.

Mały jest! powiedział cicho.

Halina przyciągnęła chłopca do siebie i po kilku minutach Staś już siedział jej na kolanach, wcinał pączki. Ewa spojrzała na to cichutko, Halina uśmiechnęła się ciepło:

Grzeczny i mądry masz chłopca, Ewuniu! Każda babcia by takiego chciała.

Ewa odetchnęła, a Halina poczuła, jak wewnątrz robi jej się cieplej. Jakby się trochę rozpuściło, co ściskało ją w środku. Została jeszcze troska, trochę niepokoju, ale już oddychała lżej.

Patryk żartował przy stole, rozmawiając o ślubie, a Ewa milczała, patrząc w swój talerz. Kiedy syn wyszedł z pokoju, Halina zagadnęła:

A ty jak myszka siedzisz? Jedz, kochanie, to wiśnie takie słodkie!

Co tu dużo mówić Mówiłam Patrykowi, żeby po cichu podpisać papier, bez wesela. Ale on nie chce wszyscy czekają, nie wypada obrazić rodzinę.

I pewnie ma rację. Ale i ty powinnaś mówić, co czujesz. Czemu nie chcesz wesela?

Ewa podniosła spokojne, siwe oczy na Halinę, zamyśliła się i w końcu powiedziała:

Boję się. Szczęście ciszy lubi. Raz już miałam huczne wesele, a wyszło jak wyszło.

Nie bój się, Ewuniu. Wiem, co przeżyłaś. Gdyby cię mąż kochał, cieszyłby się, że nie zostajesz w żałobie na całe życie, tylko szukasz szczęścia. Los każdemu rozdaje i łzy, i radości. Po prostu trzeba brać, co daje z wdzięcznością lub jak kto woli. Uciec nie uciekniesz.

A ja tak się bałam

Czego?

Że mnie pani odrzuci. Że będę winna, bo Patryk mógł mieć każdą. A wybrał mnie

Staś szczypał Halinę za rękaw, więc postawiła go na ziemi.

A ty kto jesteś? te same szare oczy, co u matki, patrzyły pytająco.

Teraz będę twoją babcią, Stasiu. Mów do mnie Babciu Hala.

Dobrze! Stasio od razu skinął głową.

Ślub w końcu był taki, jak chciał Patryk. Rodzina sobie nie żałowała komentarzy, ale przy Halinie, która zaciskała usta i patrzyła groźnie, szybko się kończyło.

Prawie rok Patryk z Ewą mieszkali u Haliny. Ta już dawno zapomniała o kolących wątpliwościach. Patrząc, jak Ewa troskliwie odnosi się do Patryka, zrozumiała, że nie ma już co ciągle się martwić o syna. Łatwiej powiedzieć niż zrobić! Nieraz jeszcze wybuchała Halinie złość, ale Ewa umiała wszystko wygładzić, nie odpowiadała obrażaniem, tylko cierpliwością.

Czemu ty taka cicha, Ewka? Rozmawiaj z mężem może spokojniej by było? Daria gnała krowę przez furtkę.

Toż to rady na kłótnię. Co, żebym się pokłóciła z synem teściowej? Dobre sobie! Ewa żartobliwie spojrzała na sąsiadkę.

Uparta jesteś! Aż za bardzo.

Najlepiej słuchać własnego rozumu i nie przejmować się opinią ciekawskich, ucięła Ewa i weszła do domu.

Daria tylko prychnęła, a plotki poszły w świat.

Dom po dziadkach Patryk stawiał od razu po ślubie. Po roku był gotowy i wreszcie się przeprowadzili. Każdy dzień wypełniały obowiązki, sprawunki, życie pędziło. Aż nagle Ewa poczuła, że coś jest nie tak, sprawdziła się u lekarza.

W ciąży? Ewa nie mogła uwierzyć.

A co w tym dziwnego? Lubisz dzieci czy nie?

Pewnie, że chcę! Tylko… jakoś inaczej było przy Stasiu.

Są pewne komplikacje, ale zrobimy wszystko, by było dobrze. Będziecie pod opieką.

Halina przyjechała jeszcze tego samego dnia, by pomóc ze Stasiem. Ewa otworzyła drzwi i nagle się cofnęła.

Co jest? Halina zdziwiona patrzyła na synową.

Ech, nic. Tylko wydawało mi się, że się gniewasz.

Halina spojrzała na nią z politowaniem. Daria to przez nią od rana jakieś nerwy w Halinie siedziały.

Jeszcze mało, że z bagażem, to i chora! Kto wie, co ona urodzi, Halina? Może jeszcze czas, żeby…

Daria, komu ty źle życzysz? Co ci Ewa zrobiła, że tak ją nienawidzisz? Matka cię nie dopilnowała, że tyle jadu masz?

Przesadzasz! Daria skrzywiła się i odsunęła. No, już, mówię ci żartowałam! Niech im się wiedzie!

Halina nie odzywała się więcej do sąsiadki i całą drogę do syna wyciszała serce. Ewa od razu zauważyła nerwowość.

Nie martw się, tak po prostu czasem mam. Dwóch się kłóciło w autobusie, zdenerwowałam się. Komu życie spokojne nie w smak?

Ewa pokręciła głową i uśmiechnęła się wiedziała, że teściowa nigdy kłamać nie umiała. Jeśli ją pociesza, to nie jej się czepia.

Przygotuj się, spakowałaś już wszystko?

Już prawie Tak nie chce mi się do szpitala.

Halina zmarszczyła brwi.

Trudno, Ewka, zdrowie dziecka najważniejsze. O Stasia się nie martw, nie spuszczę go z oka. Będzie dobrze!

Patryk zawiózł Ewę do szpitala i zaczęły się długie dni oczekiwania. Tydzień, drugi… Lekarze wreszcie kiwali głowami z uznaniem.

Już niedługo, na próbę puścimy panią do domu. Ma pani kogoś do pomocy?

Mam. Teściowa mieszka teraz ze mną, zajmuje się synem.

Teściowa? lekarka była wyraźnie zaskoczona. I na pewno to dobrze?

O, proszę pani, niejedna by pozazdrościła! Ja mam najlepszą teściową nie z kawału!

To rzadkość! Ale dobrze wiedzieć.

Kiedy Ewa szykowała się do powrotu do domu, Halina biegała po wsi jak szalona.

Jezu, co ja jej powiem! jęknęła.

Rano Staś się zgubił. Halina wiedziała, że chłopiec był grzeczny, nie wychodził z podwórka, więc spokojnie go tam zostawiła, a sama zabrała się za gotowanie Ewa wracała, chciała mieć wszystko świeże. Okno w kuchni wychodziło na piaskownicę, więc co chwilę wyglądała. Staś konstruował coś z piasku, Halina odwróciła na sekundę wzrok zamieszała kompot. Patrzy, Stasia nie ma.

Gdzie się podziałeś…? zgaszyła szybko gaz i wytarła ręce w fartuch.

Wybiegła z domu, rozejrzała się. Po chłopcu ani śladu. Brama szeroko otwarta. Pusta wiejska droga… Ile minęło od ostatniego spojrzenia? Chwilka! Gdzie mógł pójść?

Oczywiście nie wiedziała, że Staś usłyszał pisk za płotem i pobiegł. Jakiś czarno-biały szczeniak wył żałośnie, a starsi chłopcy znęcali się nad nim.

Zostawcie, boli go! Staś szarpnął bramę, w końcu wyszedł.

Odpowiedziały mu śmiechy, kopali szczeniaka, Staś próbował go wyrwać, aż w końcu zostali przepędzeni przez obcą kobietę.

Że też takie dzieci rosną! Wstyd! krzyknęła goniąc łobuzów, a Stasiowi spojrzała w oczy. Ty też go będziesz męczyć?

Nie! On malutki! Boli go…

Kobieta machnęła ręką i poszła dalej. Staś przytulił szczeniaka, rozglądał się gdzie teraz? Babcia się zmartwi, mama będzie zła! Przypomniał sobie, że jak się zgubi, ma zostać na miejscu. Znalazł ławkę przy furtce kogoś obcego i usiadł. Będzie czekał babcia go znajdzie.

Nie wiedział, jak daleko od domu już jest, a Halina szukała go tylko po okolicznych uliczkach.

Patryk przyjechał pod dom, zobaczył otwartą bramę i powiedział do żony:

Poczekaj w samochodzie, zaraz otworzę, przejadę do środka.

Ewa, osłabiona, została w środku. Patryk wszedł na podwórko Haliny nie było, coś wyraźnie było nie tak. Wyłączył gaz, wyciągnął żonę i zaprowadził do łóżka.

Odpocznij.

A gdzie Staś?

Pewnie z mamą do sklepu. Idę zobaczyć, chwilę i wracamy.

Halina biegała już kilka ulic dalej, roztrzęsiona.

Patryk! rzuciła się do syna Stasia nie ma!

Spokojnie, gdzie go szukałaś?

Wszędzie tu blisko Dalej nie mógł!

Różnie dzieci potrafią. Ty jeszcze pobliskie domy sprawdź, ja przejadę się dalej. Ważne tylko nie mów nic Ewie, ona nie może teraz się stresować!

Stasia Patryk odnalazł po godzinie. Spał na drewnianej ławce, obejmując szczeniaka, który, zobaczywszy Patryka, zaszczekał.

Z ciebie będzie pies stróż! Patryk podrapał szczeniaka, pogładził syna. Obudź się, synku.

Tato Czekałem, nigdzie nie odszedłem, jak uczyliście.

I dobrze, dlatego cię znalazłem. A ten kto to? wskazał na szczeniaka.

Tato… On jak Atos, ten od babci Haliny.

Bardziej jak Portos gruby jak beczka! Chcesz, żeby został?

Naprawdę mogę?

Pewnie! Dom bez psa to nie dom. Zobaczymy, co z niego wyrośnie.

Patryk szybko z malcem i szczeniakiem wrócili do domu. Halina siedziała na ławce pod płotem, blada jak ściana.

Mamo, już dobrze, znalazł się. Uspokój się!

Halina przytuliła mocno wnuka.

Przestraszyłeś mnie, kochanie!

Babciu, nie chciałem! Już nie będę!

Halina płakała cicho. I kto jej powie, że on nie jest jej rodzony? Daria niech gada swoje.

Ewa dowiedziała się o wszystkim później. Staś nie wspominał ani słowa czuł chyba, że nie powinien denerwować mamy. Bawili się razem z babcią, myjąc szczeniaka pokrytego pchłami, oboje mokrzy i szczęśliwi.

Tęskniłam!

Ja bardziej!

Siostrzyczka Stasia przyszła na świat w terminie. Mała, wrzeszcząca dziewczynka dostała imię Halinka po babci. Halina rozkwitła z radości, odwiedzała nową rodzinę przy każdej okazji. Na początku bała się, że Ewa nie wybaczy jej tej historii ze Stasiem, ale Ewa nigdy jej o to nie wypomniała.

Mogło się zdarzyć każdemu, mamo. To dobre dziecko, każde stworzenie uratuje, nawet biedronkę z trawy zabiera, żeby nie rozdeptać.

Dobry chłopiec, niech rośnie!

Halina już nie dawała niepotrzebnych rad, pomagała tylko tam, gdzie trzeba było rąk do pracy. Widząc, jak synowa szczerze za to dziękuje, była gotowa góry przenosić, by tylko usłyszeć to ciche dziękuję, mamo.

Patrząc, jak Staś przybiega się przytulić, jak Ewa przekazuje Halinie małą Halinkę, wiedziała, że wszystko w jej życiu jest na swoim miejscu.

I znowu do wnuczki? Daria zagadała spod płotu, widząc, jak Halina zamyka swoje podwórko. Rozpieścisz ich!

Do wnuków jadę, Daria. Mam dwoje nie jedno.

Ale przecież tylko jedna twoja!

Dwoje, mówiłam, Daria. I wnuk, i wnuczka. Ty i tak tego nie zrozumiesz Halina schowała klucze do torebki. Chcesz znać sekret? Bo ciągle mnie uczysz życia.

Dawaj, zaskocz mnie.

Miłość, Daria, to ulica dwukierunkowa. Żeby cię kochali, sama musisz kochać. Mnie kochają i dzieci, i wnuki. A ciebie?

Mnie szanują!

Też nic. Ale wiesz co miłość jest lepsza. No, Daria, do widzenia! Halina puściła do niej oko, zerknęła na zegarek. Zaraz autobus, a ona już jest oczekiwana…