Dodatkowy bonus

Dodatki

Halinka, ale ona jest z dodatkiem! Czy to ci naprawdę pasuje? Danka oparła się o płot i krzywo się uśmiechnęła w stronę sąsiadki. Innej nie dało się znaleźć? Przecież twój syn porządny chłopak. U nas dziewczyn jak mrówków, a on sobie taką wybrał!

Halina westchnęła. Przed sobą udawała, że decyzja syna jej nie przeszkadza, ale usłyszeć to z ust odwiecznej przyjaciółki bolało dwa razy bardziej.

A my dzieci lubimy, pamiętasz, Danka? I co ci w niej nie pasuje? Młoda, ładna, nie jest kłótliwa, porządna wiem, bo już sprawdzałam. A że dziecko No i co z tego? Nie na boku, tylko w małżeństwie urodzone. Że młodo wdowa została? Różnie w życiu bywa. Wychowamy, dopilnujemy i będzie jeszcze wnuk. A ty nie plotkuj bez sensu!

Halina zacisnęła usta i pogoniła kota sąsiadki, który się gramolił po płocie w jej kierunku.

Znowu się przybłąkał! Już mi trzy kurczaki capnął, Danko. Pilnuj swojego sierściucha, bo spuszczę Azora i nie narzekaj potem.

Dobre sobie! Danka odsunęła na bok tłustego, pasiatego kota. Jeszcze zobaczymy, kto kogo pogoni. Posadzę wariata w domu. W zeszłym roku też mi kury gonił. Ale szczury tępił jak mało kto, więc zostawiłam. Bo jak tu walczyć z instynktem?

Niech z instynktami siedzi w domu!

Halinka, a propos! Słoiki! Dżem się już pewnie przypala.

Ty tu językiem mleko zsiadasz, a ktoś tam warzy!

To Ola. Przyjechali wczoraj pomóc przy ogrodzie.

Ale przecież ona w ciąży?

No właśnie, dlatego żadnych prac w polu. Dżem gotuje, bo nie lubi siedzieć bezczynnie. Złota dziewczyna!

Chwalić przed sąsiadką, a w oczy poganiać brawo!

Dla dobra domu! Danka parsknęła. Jak zostaniesz teściową, popatrz sobie i ucz się. Jak się dasz wejść na głowę, potem cię zdepczą jak wycieraczkę!

Gdzie tam! Halina machnęła ręką. To co? Słoiki dać czy sobie poradzisz? Do roboty trzeba się brać, a nie przegadywać.

Pozbywszy się sąsiadki, Halina wróciła do zagniatania ciasta. Jutro zjeżdża syn z narzeczoną. Narzeczoną Halina przerwała na chwilę, oparła dłonie o blat i spojrzała za okno. Co to będzie

O Kamili słyszała tyle, co nic, raz widziała z daleka, kiedy była u siostry na wsi. Zwykła dziewczyna, ani ładna, ani brzydka. Wysoka, niebieskooka blondynka, jakby pod Maksa dobrana. Chociaż jaka tam dziewczyna? Młoda kobieta, po przejściach, z dzieckiem. Chłopiec, może z trzy latka. Kamilę los zbyt delikatnie nie potraktował. Rodziców straciła, wychowali ją dziadkowie. Na chwilę życie się uśmiechnęło, babcia i dziadek dziękowali niebu za prawnuka ale wtedy jej mąż zginął w wypadku. I została młoda wdowa z dzieckiem na ręku.

Halina współczuła, oczywiście, ale najlepiej z dystansu. O syna serce bolało tak, że czasem brakowało tchu. Odkąd mężowi przyszło przejść na tamten świat, Maks był dla niej wszystkim. Z jednej strony się cieszyła, że ma opokę, z drugiej bała się, że się do matki na amen przyspawa. A przecież czas już własną rodzinę założyć. Zbywał ją żartem, mówił, że czeka na wielką miłość. No i się doczekał Kamili.

Zaraz poleciała do siostry. Trzeba przecież wybadać kto zacz. Ale Barbara tylko wzruszyła ramionami:

Co panikujesz jak kura bez głowy?

No bo kim ona jest? Przyprowadzi i co wtedy?

Do ciebie przyprowadzi, na długo nie zostanie.

Jak to? Halina była zaskoczona.

No, Maksowi dom po dziadku przepisałam. Chatka trochę się zapada, ale działka spora. Postawią swój.

W głowie Haliny kłębiły się myśli. Syn wyprowadzi się na swoje, a ona? Choć odległość między wioskami śmieszna i autobus jeździ, to co innego, gdy codziennie syn wraca i pomaga w obejściu, co innego, gdy zamknie drzwi na swoją kłódkę. Ona tam tylko gościem

Czego się marszczysz? Niezadowolona jesteś? Basia złagodniała, przytuliła siostrę. Halina, puść go! Dorosły chłop. Trzeba pozwolić.

Wszystko mówisz jak trzeba. Ale się boję. A jak się nie uda? Przecież ona z dzieckiem

Posłuchaj mnie. Dziewczyn w naszej wsi dużo, ale żadnej tak dobrej nie znam jak Kamilę.

Właśnie to mnie straszy. Za dobra

Tobie nie dogodzi! Basia się spieniła. Byłaby zła, to byś ulżyła! Najważniejsze, żeby byli szczęśliwi. A ty nie popełnij błędu, przez który straciłabyś syna.

Jakiego? Halina zgubiła dech.

Jak nie zaakceptujesz jej stracisz go. Widziałam, jak na nią patrzy. Tam jest miłość, Halina.

Tamtej nocy serce Haliny zamieniło się w twardą kulę. W jej wnętrzu coś wyło, nie dając spać i tylko rosło. Nie mogła się sobie dziwić, skąd to się wzięło i po co tak uwiera.

Wyprostowała się, otrzepała dłonie i wróciła do ciasta. Trzeba się postarać, żeby przyszła synowa nie czuła się jak piąte koło u wozu. Basia miała rację nie wolno im pokazać, że nie jest zadowolona. Potem się zobaczy. A póki co do roboty.

Malutkie, na raz, paszteciki układała na blachę. Wspomniała ze wzruszeniem, jak Staszek je uwielbiał. Mówił: jak ziarenka słonecznika, nigdy dość! Chwytał jej dłoń i całował ją, a ona udawała, że się wyrywa. Zabrakło go bardzo. Teraz wiedziała, za co.

Noc zleciała bez snu. Przewracała się z boku na bok i liczyła minuty do rana

Kamila stała schowana za Maksem, wstrzymując oddech przed przyszłą teściową. Mały Staś wywijał na jej rękach, chłonąc wszystko wokół. O, pies na łańcuchu dziwne, że nie szczeka. Kot przebiegł, zawadiacko plącząc ogonem. Staś wyciągnął się do niego, matka go przycisnęła.

Posiedź spokojnie.

Puść go, niech się przewietrzy. Azora zamknę, reszty nie ma co się bać. Masz go na oku. Halina przyglądała się synowej.

Co za dziewczyna, myślała. Chuda, blada, aż trudno uwierzyć, że ten klockowaty chłopczyk to jej syn. Coś się odmroziło w środku Haliny, kolczasta kula zmalała. Malec, oswobodzony przez matkę, przytuptał do stóp Haliny i patrzył na nią w górę.

A kot gdzie poszedł?

Jaki kot? Halina zaniepokojona. Przecież nie mam kota. Gdzie go widziałeś?

Staś machnął łapą tam! Halina aż jęknęła.

Lecimy, bo znowu mi kurę zagryzie!

Staś pognali z Haliną, która, sama nie wiedząc najlepiej kim właściwie się stała dla tego dziecka, łapała kota przy kurniku.

Ty wredny gryzipiórze! Halina zdjęła klapek i rzuciła w sierściucha.

Widząc, jak Staś śmieje się w głos, Halina aż się rozczuliła. Miły chłopaczyna! Żwawy, ale i delikatny. Kiedy wyciągnęła mu kurczaczka, żeby pogłaskał, przestraszył się i tylko dotknął leciutko palcem.

On malutki!

Halina kiwnęła w stronę dzieciaka i za chwilę Staś siedział już jej na kolanach, wcinał paszteciki. Na spojrzenie Kamili, rzucone ukradkiem Maksowi, Halina mrugnęła:

Dobrego masz syna, Kamila! I sprytny, i je jak trzeba. Babcię każda by za takiego pokochała.

Kamila wyraźnie wypuściła powietrze. Halina poczuła, jak coś się w niej uspokaja. Taka ostrożna, wszystko się boi, za dziecko drży. Znaczy, matka jak trzeba.

Maks rzucał żartami, planował wesele, a Kamila milczała z nosem w talerzu. Gdy syn opuścił kuchnię, Halina zagadnęła:

A ty czemu taka milcząca?

Zmierzła głowę Stasiowi, podsunęła miseczkę wiśni.

No, co powiesz? Ja Maksowi mówiłam, żeby się bez szopki obyło. Skromnie się pobierzemy, bez wesela.

Nie słucha?

Nie. Uparł się, że cała rodzina czeka i że byłoby głupio nie zrobić.

Może i racja. Ale skoro nie chcesz wesela, to powiedz dlaczego?

Kamila spojrzała szaro-zielonymi oczami prosto na Halinę.

Boję się. Bo szczęście ciszę lubi. Raz już była zabawa i nic z tego dobrego nie wyszło.

Głupio myślisz, Kamilo. Wiem, że dużo przeszłaś, ale gdyby twój pierwszy mąż cię kochał, to cieszyłby się, że nie zmarnujesz życia na łzy. Każdy ma swoje na losie, i gorycz, i radość. Trzeba brać to, co się daje.

Bałam się, że pani mnie potępi.

A za co?

No bo rozumie pani, Maks mógłby mieć każdą. Ja z dzieckiem, do tego

Staś zaczął się wiercić. Halina pochyliła się do niego.

Kim jesteś? spojrzał poważnymi oczami.

Babcią Halinką teraz ci będę, dobrze?

Dobrze! Staś z powagą kiwnął głową.

Wesele ostatecznie zrobili po myśli Maksa. Ciotki i wujkowie plotkowali, aż im się języki poplątały, ale pod spojrzeniem zaciśniętych ust Haliny szybko milkli.

Pół roku Kamila z Maksem mieszkali u Haliny. Kula zwątpień i żalu przestała się odzywać. Halina patrzyła, jak synowa dba o Maksa i wiedziała, że chyba czas przestać się bać o syna. Było to trudniejsze niż zrozumieć, ale powoli zaczęło się udawać. Czasem Halina poirytowała się względem synowej, ale Kamila miała cudowną zdolność łagodzenia każdego zgrzytu. Nigdy się nie obrażała, tylko łagodziła krzywe spojrzenia.

Taka już jesteś spokojna, Kamila? Nawet się pokłócić nie dasz? Danka ganiała krowę na łąkę.

Jak matka się pokłóci z synem, to co z tego wyjdzie? Wspaniały pomysł na rozłam w rodzinie! Kamila się roześmiała i weszła do domu.

Danka parskała, a plotka poszła w wieś.

Dom, który Maks zaczął stawiać zaraz po ślubie, rok później był gotowy. Kamila i Maks przenieśli się na swoje. Obowiązków mnóstwo, czas leciał. Gdy Kamila poczuła się dziwnie i poszła do lekarza, okazało się, że spodziewa się dziecka. Zaskoczona, aż zakrztusiła się z wrażenia.

Jak to, jestem w ciąży? Kamila gapiła się na lekarkę.

Tak. Coś nie tak?

Nie, nie. Tylko z pierwszym było zupełnie inaczej.

Są powody do leżenia i pilnowania się. Ale zrobimy wszystko, żeby było dobrze.

Halina przyjechała tego dnia do Kamili pomóc przy Stasiu. Otwierając drzwi, Kamila aż się cofnęła.

Co ci?

Bo pani miała taką groźną minę, pomyślałam, że się gniewa.

Halina zrobiła wielkie oczy. Danka! To przez nią się tak wnerwiła, że i po drodze serce jej się kręciło.

Co, jeszcze z dodatkiem, teraz i chora? Kogo ona urodzi, Halinka? Może nie za późno, żeby

Co ty masz za charakter, Danka? Matka cię nie kochała, że takie żółci w tobie? Co Kamila ci zrobiła, że tak ją szkalujesz?

No i dobrze! Żartowałam! Danka się wycofała. Oby dzieci zdrowe były!

Drogę powrotną Halina przegadała sama z sobą, dzieciaków nie oddałaby za skarby. Kamila od razu zauważyła zdenerwowanie.

Nie przejmuj się, Kamila. Naprawdę, nie twoja wina. W autobusie awantura była, to się martwię, że ludzie nie potrafią żyć spokojnie.

Kamila tylko się uśmiechnęła. Teściowa kłamać nie umiała; ale skoro próbuje ją pocieszyć, znaczy, nie do niej ma żal.

No, to może ci pomóc się spakować?

Już wszystko gotowe. Tak mi szkoda jechać do szpitala.

Ale zdrowie ważniejsze. Staś zostaje ze mną, nawet na krok go nie spuszczę.

Maks odwiózł Kamilę do szpitala i z zaczęły się dni oczekiwania. Kolejny tydzień i lekarze powiedzieli, że może na chwilę do domu. Ważne, że jest komu pomóc w domu.

Mam świetną teściową, nie z dowcipów, tylko prawdziwą. Kamila się uśmiechnęła.

W tym czasie jej cudowna teściowa szalała po całej wsi. Staś przepadł!

Halina, wiedząc, że Staś zawsze był grzeczny i nie wychodził za bramkę, pozwoliła mu się bawić, a sama gotowała obiad na powrót synowej. W końcu jednak zniknął z pola widzenia. Halina rzuciła się szukać. Bramka otwarta. Uliczka pusta. W czasie, kiedy go nie widziała, mogła zniknąć dosłownie chwila.

A Staś, słysząc hałas za płotem, wybiegł. Chłopaki maltretowali małego psiaka, dusząc na sznurku.

Puśćcie go! krzyczał Staś boli go!

Chłopaki wyśmiali go, kopnęli psiaka i przeszli na inną ulicę. W końcu zjawiła się starsza kobieta, pognała łobuzów i zgromiła Stasia:

Ty też będziesz go bił?

Nie. On maleńki, trzeba go ratować.

I dobrze! powiedziała surowo staruszka i poszła w swoją stronę.

Mały usiadł z pieskiem na ławce mama mówiła, że jak się zgubi, to ma czekać. Na pewno znajdą.

Nie wiedział, że chodzi go szuka tylko po najbliższych ulicach. Maks wracając z szpitala, zobaczył bramkę otwartą na oścież.

Poczekaj tu chwilę powiedział do żony, która ledwo siedziała w aucie.

Dom zagrzany, w garnku gotuje się zupa, a matki nigdzie nie ma. Maks natychmiast pobiegł szukać. Odnalazł Halinę na ulicy dalej w nerwach i płaczu.

Staś zniknął! Wyszedł i nie wrócił!

Spokojnie. Poznaję wieś jak własną kieszeń. Szukaj tu, ja polecę dalej. Tylko nie mów nic Kamili!

Stasia Maks odnalazł po godzinie. Spał na ławce, tuląc psiaka z czarnymi i białymi łapkami, który szczekał na widok Maksa.

Dobrze, piesek, będziesz pilnował domu. Maks pogłaskał dzieciaka. Budź się, synu!

Tato Czekałem, jak uczyliście.

No i dlatego cię znalazłem. To twój pies?

Mogę go wziąć?

Oczywiście! Dom bez psa to nie dom! Zobaczymy, co z niego wyrośnie.

Wrócili razem do domu, Halina niemal padła z ulgi.

Babciu, nie gniewaj się! Już więcej nie wyjdę.

Halina prawie płakała z wdzięczności kto jej powie, że ten chłopak nie jest jej wnukiem?

Kamila dowiedziała się o wszystkim później, bo Staś przezornie się nie przyznał, żeby jej nie martwić. Myli psa w łazience razem ze Stasiem, sporo się razem śmieli, chlapiąc się wodą.

Tęskniłam!

Ja bardziej!

A potem na świat przyszła dziewczynka nazwali ją Halinka, na cześć babci. Halina chodziła do dzieciaków przy każdej okazji. Na początku bała się, że Kamila będzie ją za Stasia trzymać na dystans. Ale Kamila nigdy nie przypomniała o tym ani słowem.

On tak samo mógł mi uciec. Niech się pani nie łaje. Dla niego wszystko, co żywe, ważniejsze niż własna skóra.

Dobry chłop wyrośnie! I to się liczy.

Halina nie wtrącała się do życia dzieci, tylko była tam, gdzie pomagały dodatkowe ręce. Widząc wdzięczność Kamili, aż chciała przenosić góry dla tego cichego: Dziękuję, mamo!

Patrząc jak biegnie do niej Staś z uśmiechem, jak Kamila promienieje szczęściem z córką na ramieniu, Halina wiedziała, że jest na właściwym miejscu.

Znowu do wnuczki? Danka zagaiła, gdy Halina zamykała furtkę. Rozpieszczasz tych swoich!

Do wnuków, Danko. Mam dwójkę.

Przecież to tylko jedno twoje!

Dwa, Danko. I Staś, i Halinka. Oba moje a ty nie zrozumiesz. Halina wrzuciła klucze do torby. Chcesz sekret?

No, wal, czym mnie zaskoczysz?

Miłość, Danko, to ruch dwustronny. Trzeba się postarać, żeby cię kochali. A ciebie?

Szanują!

To też dobrze. Ale, wiesz, miłość i tak lepsza. Prawda? Halina mrugnęła do sąsiadki i pobiegła na autobus, bo dzieci już czekają.