— Próbowaliśmy zanieść pańskie rzeczy do biura rzeczy znalezionych — zauważył funkcjonariusz. — Ale… Pański kot jest wyjątkowo nieustępliwy. Nie dopuścił nas do rzeczy. Prosimy zabrać swoje rzeczy i kota. Mamy wystarczająco dużo innych spraw…

Próbowaliśmy oddać wasze rzeczy do biura rzeczy znalezionych zauważył policjant ale Wasz kot jest wyjątkowo bojowy. Nikogo nie dopuścił do nich. Lepiej już zabierzcie rzeczy i kota. My i tak mamy wystarczająco pracy…

Na każdym dworcu jest poczekalnia. Gdzieś obszerna i jasna, gdzieś indziej malutka i zatłoczona. W jednych wygodne fotele, w innych twarde ławki. Wszystkie są inne, ale łączy je jedno nieuchronne oczekiwanie.

Prawie każdy, kto podróżuje pociągiem, przynajmniej raz przyjeżdża za wcześnie ze strachu przed spóźnieniem, a potem dusi się w niecierpliwości. Walizki i torby piętrzą się u nóg, czas dłuży się niemiłosiernie i zaczynasz w myślach przeklinać swoją nadmierną przezorność.

Tak i tamtego dnia ludzie siedzieli w poczekalni, unikając kontaktu wzrokowego. Ktoś przeglądał gazetę, ktoś inny był pogrążony w książce, większość chowała się za ekranem telefonu. Niektórzy podgryzali naprędce zrobione kanapki. I właśnie do nich on podchodził

Sala znajdowała się na parterze, z osobnym wejściem prosto z ulicy. Pewnie to aromaty jedzenia sączące się z toreb i plecaków ściągnęły go w to miejsce.

To był duży, potargany, szary kot. Na szyi miał obrożę z numerem telefonu.

Ludzie odpychali go od siebie, szczególnie gwałtownie matki karmiące dzieci:

Spadaj stąd! Brudny i przenosisz pchły. Jeszcze mi dziecko zarazisz.

Kot ciężko wzdychał i się oddalał. W zasadzie niczego nie żebrał. Po prostu podchodził, siadał obok i patrzył, patrzył, patrzył…

Był bardzo głodny. Ale nie potrafił prosić o jedzenie.

Zaledwie kilka dni wcześniej przywieziono go tutaj. Właściciel nagle zmarł, a krewni postanowili sprzedać mieszkanie. Jeden z nich znalazł rozwiązanie przywiózł kota na dworzec i porzucił, rzucając tylko:

Tu nie umrzesz z głodu i odszedł.

Ale jak poprosić? Co zrobić? Jak pokazać ludziom, że jest głodny? Tego kot nie wiedział.

Więc po prostu siadał cicho obok i patrzył w oczy. Wdychał te pyszne zapachy, które zawracały mu w głowie.

A ludziom, zirytowanym samym oczekiwaniem na pociąg, nie chciało się jeszcze zajmować bezdomnym kotem. Marzyli tylko, żeby jak najszybciej wyjechać i zapomnieć o tej poczekalni jak o złym śnie…

Przyjechałem na dworzec z wyprzedzeniem. Delegacja była krótka noc w drodze, jutro robota w firmie i powrót. Do odjazdu pociągu zostało jakieś czterdzieści minut. Z nudów rozglądałem się po poczekalni i zauważyłem kota w momencie, gdy jedna z matek zgromiła go i zamachnęła się ręką.

Kot, jakby przyzwyczajony, odsunął się i siadł nieopodal. Na krzyki i groźby już nie reagował.

Dostrzegłem na jego szyi obrożę i pomyślałem, że zwierzę się zgubiło lub uciekło, a właściciele pewnie się martwią. Wyjąłem z teczki mielone kotlety, które żona zapakowała mi w plastikowym pudełku na drogę. Otworzyłem, powąchałem i z zadowoleniem mruknąłem:

Oho, pychotka… rzuciłem, spoglądając na kota. Kiciu, chodź tutaj. Dam ci coś.

Kot nieufnie kręcił się, stawiał łapę za łapą. Nie chciał dostać kolejnego kopniaka.

Chodź, nie bój się powiedziałem. Nie zrobię ci krzywdy.

Kot w końcu podszedł i spojrzał na mnie podejrzliwie. Położyłem kotlecika na papierze. Kot cicho zamiauczał i zaczął jeść, powoli i ostrożnie, nie gubiąc ani okruszka.

Tak, jesteś domowy, widać od razu… zauważyłem.

Spojrzałem na numer na obroży i zadzwoniłem. Niestety, był nieaktywny.

Zakląłem pod nosem. Do odjazdu zostało dwadzieścia minut, a sprawa okazała się trudniejsza, niż przypuszczałem.

I co teraz? pytałem sam siebie, rozglądając się nerwowo.

Zalała mnie fala bezradności, wybrałem numer żony. Szybko i chaotycznie opowiedziałem wszystko, pytając:

Co robić? To ewidentnie kot domowy. Telefon właścicieli nie odpowiada. Chodzi po dworcu, szuka jedzenia, a wszyscy go odganiają.

Zawsze ci się coś przydarzy! zaśmiała się żona. Po co ci ten kot?

Rozumiesz tłumaczyłem wszyscy go przeganiają. Nawet nie umie poprosić o jedzenie.

Poczekalnia, mówisz? spytała.

Tak! ucieszyłem się.

Podaj numer telefonu.

Przed wyjściem na peron zaprowadziłem kota pod ścianę i zostawiłem mu całe pudełko z kotletami.

Czekaj tutaj pogłaskałem go po głowie. Żona cię znajdzie.

Kot spojrzał na mnie pierwszego od dni człowieka, który go zauważył, nakarmił, pogłaskał i przemówił do niego spokojnie. Dotknął mojej ręki łebkiem i cichutko zamiauczał.

No, pięknie. Czekaj tu na nią. Ona na pewno pomoże…

Następnego dnia miałem sporo spraw do załatwienia. Dopiero wieczorem udało mi się zadzwonić do żony.

I co? spytałem. Znalazłaś właścicieli kota? Dałaś mu jeść?

Cały wieczór go szukałam… Ale odkryłam według numeru, że właściciel zmarł, a spadkobiercy po prostu wywieźli kota na dworzec i zostawili…

Zamilkłem na chwilę.

Rano jeszcze pojadę go szukać dodała.

Nie martwię się powiedziałem. Wiem, że mu pomożesz.

Słyszę, jak się nie martwisz westchnęła. Z twoim sercem nie wolno ci się denerwować! Znajdę tego twojego kota. Zaraz zadzwonię do córki i jej męża, pojedziemy razem.

Rozłączyłem się i próbowałem się uspokoić. „Co z tego,” powtarzałem sobie, „przecież pełno kotów na ulicy, nie można za każdym się użalać…” Ale niepokój pozostał. Jakoś los tego szarego kota nagle był dla mnie ważny.

W nocy spałem niespokojnie. Śniło mi się, że głaszczę kota po głowie, coś tłumaczę, a on patrzy i kiwa łepkiem…

Rano żona poinformowała: obeszli cały dworzec, zapytali sprzątaczy kot zniknął.

Ogarnęło mnie dziwne uczucie winy. Nie potrafiłem go wyjaśnić, ale nie chciało mnie opuścić.

Pośpieszyłem z powrotem…

Wieczorem znów byłem w swoim rodzinnym mieście. Zamiast jechać do domu, zostawiłem rzeczy przy jednym z pasażerów i ruszyłem szukać kota.

Bałem się najbardziej, że go nie znajdę, albo znajdę za późno.

Półtorej godziny krążyłem po dworcu, potem obchodziłem śmietniki, zaglądałem pod krzaki.

Około północy dołączyła do mnie żona, narzekając na cały świat.

O drugiej nad ranem, zupełnie wykończeni, usiedliśmy na ławce przy wejściu i zapaliliśmy papierosa.

Nogi mi odpadają stęknęła.

Co teraz?

Odpoczniemy i spróbujemy dalej szukać. A gdzie zostawiłeś rzeczy?

Złapałem się za głowę:

Na dworcu przy jakimś człowieku. Ale on pewnie dawno wyjechał!

Najpierw wracajmy po rzeczy. Jak nie ukradli wrzucimy do auta i ruszamy dalej na poszukiwania.

Przeszliśmy przez poczekalnię. Przy bagażach zatrzymał nas patrol policji.

To państwa rzeczy? spytał oficer.

Tak odpowiedzieliśmy jednocześnie.

Dlaczego je zostawiliście?

Kota szukaliśmy znów równocześnie.

Jakiego kota? zdziwił się policjant, wskazując na walizki. Tego tu?

Na walizce spał duży, szary kocur.

Chcieliśmy oddać bagaż do biura rzeczy znalezionych dodał policjant ale wasz kot to prawdziwy wojownik. Rzucał się, nikogo nie dopuszczał.

Nie zginął. Oddalił się tylko na chwilę. Zabierajcie rzeczy i kota, mamy wystarczająco roboty.

Ostrożnie podszedłem do kota. On, widząc znajomą twarz tę, która dała mu jeść, pogłaskała i kazała czekać zamruczał i wyciągnął się w moją stronę.

Usiadłem na ławce, pogłaskałem go po grzbiecie i z ulgą odetchnąłem. Żona usiadła obok.

U ciebie zawsze coś innego niż u ludzi powiedziała, całując mnie w policzek. Zawsze wplątujesz się w przygody No, bierz rzeczy i chodźmy.

Wziąłem walizkę i torbę, a ona dużego, wychudzonego, brudnego, szarego kota. Miał tyle radości, że jednocześnie miauczał, ocierał się i próbował polizać żonę po policzku.

Kobieta śmiała się, odganiając jego zapędy.

W domu pierwsze co zrobiła, to wykąpała kota w ciepłej wodzie, dokładnie wytarła ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała do miski aromatycznego rosołu z kurczaka.

W nocy kot cicho wsunął się do sypialni i ułożył obok żony. Delikatnie szturchał ją łapami, lekko drapał, jakby sprawdzając, czy nie zniknie.

Położyła mu dłoń na grzbiecie i wyszeptała:

Śpij, kocurze, śpij. Teraz jesteś w domu

Kot cicho zamruczał i zasnął.

Zasnąłem i ja. Śniło mi się, że z żoną znów szukamy kota po dworcu.

A kotu śniło się, że to on przez cały czas szukał właśnie nas.

A na dworcu tymczasem biegała mała ruda kotka. Nerwowo zaglądała ludziom w oczy i żałośnie miauczała. Przechodnie omijali ją szerokim łukiem i przyspieszali kroku.

Nie mieli czasu się zatrzymywać. Przecież ile jest na świecie kotów i kotek. Wszystkich się nie uratuje i nie nakarmi! myśleli, idąc szybciej.

Ot, życieAż wreszcie, gdy pociąg na chwilę przystanął, z korytarza wyszła uśmiechnięta dziewczyna z kolorowym plecakiem. Uklękła, wyciągnęła z torby szeleszczącą paczuszkę.

Chodź tu, maleńka, nie bój się powiedziała cicho. Ruda kotka zawahała się, lecz głód i łagodny głos zwyciężyły. Niepewnie zbliżyła się, a kiedy dziewczyna ostrożnie wyciągnęła rękę, dała się pogłaskać.

Teraz już nie jesteś sama szepnęła dziewczyna, biorąc ją na ręce. Otuliła ją swetrem i zaniosła do pociągu.

Za szybą dworca nikt nawet nie zauważył, jak dwie zagubione dusze znalazły się nawzajem. Ale potem, przez długie lata, na wszystkich wspólnych trasach, kotka już nigdy nie czekała na nikogo sama.

Czasem wystarczy jedna chwila, jeden gest, by czyjeś życie nawet to najmniejsze, ciche i nieśmiałe w końcu poczuło się naprawdę u siebie.

A dworzec wciąż żył własnym rytmem, pełen historii, których nikt nie przeczyta w rozkładzie jazdy. I może właśnie dlatego, pomiędzy odjazdem a powrotem, między pożegnaniami a powitaniami, zawsze jest miejsce na jeszcze jedno szczęśliwe spotkanie.