Człowiek o ciężkim charakterze

Ciężki człowiek

Święty Boże, Jurek! Ty to dopiero jesteś trudny człowiek! Jak trudno z Tobą wytrzymać! Czy nie można po prostu zrobić tak, jak Cię proszę, co?

Młoda kobieta, która właśnie karciła swojego męża, była piękna a nawet nie tyle piękna, co zjawiskowa! Długie nogi, ciemnoniebieskie oczy i sylwetka, której proporcje sprawiały, że każdy mężczyzna odwracał za nią głowę, kiedy tylko pojawiała się na alejkach parku przy hotelu.

Jej mąż z kolei do najprzystojniejszych nie należał. Prawie o głowę niższy od żony, przypominał trochę beczułkę. Długie ręce, krótkie nogi i wyraźnie przerzedzająca się fryzura. Jedyne, co było w nim naprawdę ładne, to oczy żywe, bystre, które wydawały się przenikać na wskroś. Tym bardziej dziwiło, że byli razem. Kapryśna piękność i człowiek, który wiedział o niej wszystko…

Wyglądali trochę jak Hefajstos i Afrodyta, tylko Jurek zamiast młota prawie zawsze trzymał na rękach córkę.

Mała dziewczynka była uderzająco podobna do ojca po matce odziedziczyła tylko kolor oczu i przepiękne rude loki, których nie sposób było okiełznać, więc matka nawet nie próbowała. Pięciolatka biegała po hotelu niczym ruda strzała, czasem oglądając się na podążającego za nią ojca.

Krystyno, jeśli tak bardzo chcesz jechać na tę wycieczkę, to jedź. Wydaje mi się jednak, że Kasia jest jeszcze za mała na takie atrakcje. Droga daleka, upał, pewnie zacznie się marudzenie i cały Twój wypoczynek pójdzie na marne, dobrze wiesz!

A Ty po co mi jesteś? Przecież przyjechałam tu z mężem! Nawet w hotelu nie dają mi spokoju. I co zupełnie Cię to nie obchodzi? Nic?

Głos Krystyny przechodził w tonacje histeryczne, a Kasia mocniej przytuliła się do taty, wtulając się nosem w jego szyję.

Jakże, kochanie! Ależ Cię pilnuję! Jurek lekko się uśmiechnął, głaszcząc córkę po głowie. Może wymyślimy coś innego? Popływamy jachtem? Może spróbujemy nurkowania? Co chciałabyś robić?

Ja chcę piramidy! Krystyna odwróciła się urażona. Nie chcecie? To nie! Jadę sama!

Awantura była przeprowadzona perfekcyjnie, więc Jurkowi nie pozostało nic innego, jak wzruszyć ramionami, gdy żona ruszyła w stronę basenu, całkiem o nim i o dziecku zapominając.

Do takiego zachowania Krystyny dawno już przywykł. Żyli jak większość par w ich środowisku. On zamożny, wiecznie zajęty; ona młoda, piękna i pozwalająca się kochać.

Jak Jurek wszedł do grona modnych mężów, sam się czasem zastanawiał. Z kobietami nigdy mu nie szło, i to nie przez wygląd. Po prostu nie umiał rozmawiać z kobietami, jeśli nie były koleżankami z pracy albo wspólniczkami w interesach. Tam żaden problem: był uprzejmy, zabawny, szarmancki. Ale gdy komuś ulegał gubił się całkiem, nie wiedział, co zrobić z rękami, co powiedzieć, jak zwrócić uwagę tej, która mu się podoba. Było to dla niego tak kłopotliwe, że w końcu porzucił próby układania życia. Pracował, odwiedzał mamę mieszkającą pod Warszawą i z czasem uznał, że chyba taki jego los.

Sporadyczne spotkania nie z miłości, a z potrzeby zdrowotnej, jak mawiała mama Jurka, były jedynym urozmaiceniem.

Zmienilibyście wszystko, gdyby nie postanowienie matki Jurka, Ireny Pawłownej, że czas, by syn miał rodzinę i potomstwo.

Jurek, wystarczy, że Cię podziwiałam! Ty się sam nie ożenisz! Potrzebna nam swatka!

Kto?! Jurek się zakrztusił herbatą na werandzie rodzinnego domu, oblewając świeżo kupioną marynarkę.

Zniszczyłeś dobry ciuch podsumowała spokojnie Irena Pawłowna, patrząc na syna. Jurku, jesteś cudowny człowiek! Mądry, wychowany, ustabilizowany, ale poza mną nikomu do szczęścia nieprzydatny. A to nie tak powinno wyglądać! Osiągnąłeś coś, o czym inni nawet nie śnią, ale nie jesteś szczęśliwy. Widzę to! Widzę, jak patrzysz na dzieci Marzeny. Moja siostrzenica jest niezłą gapą, ale matka z niej świetna. Kocham jej dzieci jak własne, ale marzę, by tulić swoje wnuki. A nawet więcej żebyś w końcu Ty przytulił własne dziecko i przekonał się, czym jest szczęście. Ja to wiem Twój ojciec to wiedział. To jest właśnie prawdziwe życie. Dom się zniszczy, ale życie zostaje. Rozumiesz mnie?

Mamo, rozumiem. Ale co z tą swatką?

To ja załatwię. Sam nie znajdziesz nikogo, bo nie umiesz. Wybacz, ale muszę to powiedzieć. Nigdy Cię nie oszczędzałam. Nie umiesz znaleźć wspólnego języka z kobietami, to moje niedopatrzenie, poprawię to. Sama się na tym nie znam, więc zaufam profesjonalistom. No, pisz.

Co?

Wszystko, co chcesz. Opisz kobietę, jaką chciałbyś mieć przy sobie.

Mamo, błagam, to głupota…

Wcale nie! Dawaj, ja sama spiszę! Jaka ma być? Zacznijmy od koloru oczu.

Zasiedzieli się do zmroku. Jurek uległ, odpowiadał na pytania matki, zaskoczony, jak w końcu jego marzenia i lęki zostały ułożone w zdania na kartce.

Takie nie istnieją

Zobaczymy! ucięła Irena Pawłowna, zabierając notatki.

Znalazła mu żonę. Krystyna odpowiadała wszystkim oczekiwaniom Jurka powierzchownie. Jednak charakter Poznał już w trakcie małżeństwa.

Bardzo szybko Jurek zrozumiał, że ich związek to właściwie umowa. A takich wśród znajomych nie brakowało. Krystyna nie zamierzała siedzieć w domu i gotować mu zupy. Interesowała się głównie sobą. Dom, który Jurek kupił po ślubie, był duży, z oddzielnymi sypialniami bo żona uznała, że przy jego chrapaniu nie da się spać. Chrapał czy nie nie miał pojęcia. Nieważne. Dla niej gotów był zrobić wszystko.

Rodzić Krystyna nie spieszyła się, ale zrozumiała, że dziecko to też warunek umowy i wyprosiła dwa lata zwłoki.

Jestem młoda, chcę zobaczyć świat. Ty mi to zorganizujesz, prawda?

Zgodził się. Podróżowali, mieli swoje towarzystwo, jakoś się dogadywali.

Narodziny Kasi na chwilę ich zbliżyły. Jurek był wniebowzięty i z pracy wracał pędem, by spędzać czas z córką. Jedynie martwiło go to, że matką Krystyna była raczej przeciętną.

Nie będę karmiła! Po co mam sobie potem poprawiać piersi? Znajdź mamkę albo dajemy mleko modyfikowane. Cała masa dzieci tak rosła i żyje. Ty też byłeś butelkowy mówiła Twoja mama. I zobacz, jaki jesteś fajny! Nie widzę problemu!

Ani matka Krystyny, ani Jurek nie dali rady jej przekonać. Kasia zadowolona memłała butelkę, a Jurek szukał niani.

Zaraz od tego oszaleję! Cały dzień z wrzeszczącym dzieckiem makabra! Ty siedzisz w pracy, masz ludzi wokół, a ja tu sama! Wyć mi się chce! Chcesz, żebym dostała depresji? żaliła się Krystyna.

Matka Krystyny, Jadwiga, słysząc o poszukiwaniu niani, stanowczo sprzeciwiła się pomysłowi.

Po co obca osoba? Rozumiem, że Twoja mama nie może, bo pracuje, ale ja mogę zająć się wnuczką. Po co niania? Obca kobieta w domu

Jurek przyjął tę propozycję z ulgą. I wtedy pierwszy raz naprawdę porządnie pokłócił się z żoną.

Po co tylko mi matka tutaj?! Będzie mi mówić, jak mam żyć? Żartujesz? Myślałam, że chcesz mi pomóc, a Ty Jurek! Czemu tak trudno z Tobą wytrzymać? Nie kochasz mnie w ogóle?

Kocham, ale i córkę też kocham! Ty się nią w ogóle nie interesujesz! Niech przynajmniej będzie miała kogoś, kto ją kocha oprócz mnie!

I to była prawda. Krystyna mało się córką interesowała. Zależało jej, żeby Kasia miała najlepsze zabawki i pięknie urządzony pokój dziecięcy, którym mogła się pochwalić przed koleżankami. W rzeczywistości pokój był tylko dekoracją. Od początku Kasia spała w pokoju ojca tam była jej kołyska, komoda z ubrankami i skrzynka z ulubionymi zabawkami.

Kocham swoje dziecko! Jak potrafię i jak mogę! Krystyna prawie po raz pierwszy od ślubu naprawdę się popłakała, lecz Jurek nie zamierzał jej żałować.

Twoja matka zostaje. Będzie zajmować się dzieckiem, póki mnie nie ma. Jeśli zdecydujesz sama zajmować się Kasią pogadamy. Na razie zostaje tak, jak powiedziałem.

Krystyna po namyśle uznała, że woli ten układ mogła odzyskać wolność. Jadwiga zamieszkała u zięcia i Kasia zyskała drugą, zaraz po ojcu, najważniejszą osobę. Mamę znała, wytrzymywała u niej na kolanach protokularne dziesięć minut, potem uciekała do ojca lub babci. Przy nich nie miała wątpliwości, że jest kochana.

Tak żyli. Kasia rosła. Poszła najpierw do baletu, potem do prywatnego przedszkola, do którego Jadwiga ją odwoziła. Umarła już z rodzicami pół świata, była przyzwyczajona do hoteli, lotnisk obok zawsze ktoś, komu nie przeszkadzała.

Wyjazd był jak każdy, aż do dnia, gdy Kasia nagle dostała gorączki i zaczęła się skarżyć na ból głowy.

No proszę bardzo! Cały urlop do wyrzucenia! Krystyna krążyła po pokoju czekając na lekarza, którego wezwał Jurek.

O czym Ty mówisz, Krystyno? Przecież twoje dziecko jest chore!

Zwykłe przeziębienie! Nie trzeba było dawać lodów! Ostrzegałam! Spełniasz jej wszelkie zachcianki! I masz! fuknęła wściekła. Ojciec roku Co teraz, według Ciebie?

Czekamy na lekarza.

Jego ton tak ją zaskoczył, że aż umilkła.

Nie podnoś głosu, dobrze?

Lekarz obejrzał córkę i nie znalazł nic niepokojącego.

Przemęczenie. Odpoczynek i dużo snu. Przejdzie.

Jurek pokiwał głową, ale gdy tylko lekarz wyszedł, polecił Krystynie się pakować.

Wracamy do domu.

Dlaczego?! Lekarz powiedział, że nic poważnego!

Jego opinia to nie wyrocznia. Kasia nie powinna narzekać na ból głowy w jej wieku. Coś jest nie tak. Ona już mówi, co jej dolega. Bez dyskusji, wracamy!

Badania w warszawskiej klinice potwierdziły, że miał rację. Życie zawisło na moment.

Kolejna klinika. Następna. Stan Kasi się nie pogarszał, ale i nie poprawiał a to już była dobra wiadomość. Jurek wszystko zostawił wspólnikom i dzień i noc siedział przy córce, wychodząc tylko by się umyć i przebrać. Krystyna też siedziała z dzieckiem, ale lekarze szybko zauważyli, że ta piękna kobieta jest tylko tłem. Nic nie wiedziała o córce, kiwając głową i ocierając łzy. Wszyscy myśleli, że bardzo się przejmuje, więc starali się nie zadawać jej pytań wszystkiego dowiadywali się od Jurka.

Ale prawda była smutniejsza.

Krystyna aż tak się nie martwiła. Widziała, że lekarze robią wszystko, rozumiała, że nic od niej nie zależy. Bardziej tęskniła za wolnością, za dawną codziennością. Nie znosiła szpitalnych zapachów, choć kliniki były najlepsze, na jakie było Jurka stać.

Gdy dowiedziała się, że Jurek sprzedaje dom, cierpliwość jej się skończyła.

Po co, Jurek?! Masz za mało pieniędzy?

Tak.

Odpowiedział spokojnie, tak pewnie, że aż ją zatkało.

Ale przecież masz?

Miałem dużo? Właśnie dlatego ze mną tyle wytrzymałaś? Już nie mam. Leczenie Kasi kosztuje fortunę. Potrzebna jest operacja, tutaj lekarze jej nie wykonają. Będzie potrzeba dobrej kliniki za granicą. To wszystko pieniądze. Sprzedam wszystko dom, biznes, wszystko, co trzeba. Zrobię wszystko, by nasze dziecko było zdrowe.

A ja? Krystyna płakała cicho, wiedząc już, co za chwilę usłyszy. Kapryśna, trudna, niezależna, ale głupia nie była.

A Ty? Widzisz przecież, jak się męczysz. Daję Ci wolność. Zostawię Ci środki, samochód, mieszkanie w mieście. Żyj. Ale pod warunkiem, że odwiedzisz Kasię przynajmniej dwa razy w tygodniu, a gdy będziemy lecieli na operację, pojedziesz z nami. Jaka jesteś jesteś jej matką! Jest Ci potrzebna! Więc wykrzesaj z siebie jakieś współczucie, jeśli w ogóle Cię na to stać. Udawaj chociaż, że się nią interesujesz!

Jurek po raz pierwszy nie popuścił, nie szczędząc sobie ani jej. Bał się autentycznie, do szpiku kości, aż do mdłości. Wszystko, co stanowiło jego życie, było teraz na szpitalnym łóżku, a oni kłócili się na korytarzu. Zostało mu tylko dziecko.

Dość! Idź się ogarnij i nie strasz Kasi! Musisz być spokojna! Dostaniesz, czego chcesz, ale teraz będziesz pracować na to! Jasne? W takim razie, Krystyna do dzieła! Nie każ mi powtarzać dwa razy.

Co nagle zmieniło się w tym niepozornym, zabawnym człowieku, na którego Krystyna zawsze patrzyła z góry? Gdyby ktoś ją zapytał, nie wiedziałaby, co odpowiedzieć. Zdawało jej się, że Jurek nagle urósł, poszerzył się w ramionach, stał się twardy jak skała, o którą wszystko się rozbija. Ale ci, którzy stali za tą skałą, mogli już tylko odetchnąć z ulgą.

Krystyna odwróciła się i poszła w stronę łazienki. Nie widziała już, jak Jurek wszedł do sali, gdzie mała rudowłosa głowa uniosła się z poduszki.

Tato

Jadwiga, siedząca obok wnuczki, podniosła się i nerwowo obracając tomik, który czytała Kasi, zaprosiła Jurka do korytarza.

Jurek, jeśli pozwolisz mi zostać

Jadwigo, po co mi Twoja zgoda? Jurek westchnął i objął teściową. Dziękuję! Nie mam pojęcia, jakbym sobie poradził bez Ciebie.

Tak mi wstyd, Jurku Wina jest po mojej stronie. Nie wychowałam jej jak powinnam Była zawsze taka śliczna i grzeczna. Wiedziała, jak powiedzieć, co trzeba i jak zachować się w towarzystwie. Teraz nie poznaję własnej córki. Czy byłam taka ślepa? Kiedy ją straciłam?

Gdyby człowiek wiedział, kiedy upadnie, podłożyłby słomę… Ja też nie jestem święty. Trzeba było wszystko zrobić wcześniej Może Może i Kasia nie kocha jej matka, ale Ty byłaś dla niej zawsze przykładem. Co zrobić, żebym nie powtórzył tych błędów z Kasią?

Podkładać dużo słomy, Jurku Jadwiga otarła łzy i poprawiła fryzurę. No dobrze, nie możemy się tu rozczulać. Kasia za chwilę nas rozpracuje i zrobi z nami, co zechce. A jej nie wolno się denerwować. Położę ją spać, a Ty skocz do sklepu. Chciała loda. Dzisiaj źle jadła. Może lód ją ucieszy. I wiem, że trudno, ale nie rób głupstw. Daj Krystynie szansę. Zobaczymy. Nie wierzę w to do końca, ale nie chcę jeszcze tracić wiary

Kasię zoperują po kilku miesiącach. Irena zrezygnuje z pracy, by pojechać z synem i wnuczką, by pomagać.

Pół roku później Kasia wróci do domu z ojcem i babciami. Krystyna zostanie w Europie.

Dwa lata rehabilitacji Nadzieja, która raz płonie jak pochodnia, raz ledwo się tli, ale nie gaśnie do chwili, gdy lekarz, prowadzący Kasię, zdejmie okulary, przetrze zmęczone oczy i uśmiechnie się do Jurka:

Udało się

I życie znowu na chwilę się zatrzyma, po czym bez obaw skieruje się już nową drogą.

Krystyna pojawi się w życiu córki w dniu jej piętnastych urodzin. Piękna, zadbana, niemal się nie zmieniła. Ucałuje Jadwigę w policzek, skinie głową Jurkowi i przebije się przez tłum gratulujących Kasi koleżanek i kolegów.

Córciu…

Takie same, jak jej, ciemnoniebieskie oczy przez moment przeszyją Krystynę.

Mamo…

Krystyna zacznie się tłumaczyć, spieszyć ze słowami, ale Kasia ją zatrzyma:

Spokojnie, mamo. To nie jest pora na tę rozmowę. Pogadamy później.

Ale ja chciałam…

Wiem. To może poczekać.

Kasiu, proszę…

Dobrze. Chodź za mną.

Kasia skinie gościom głową i weźmie matkę do gabinetu ojca. Odgarnie ciężką zasłonę, zwinie się z nogami na parapecie i wzruszy ramionami:

Słucham.

Boże, jak bardzo przypominasz ojca

Tak, mamo, też jestem ciężka?

Nie o to mi chodziło

Ale ja tak. Wiesz, co ci powiem? Ten, którego uważałaś za niegodnego siebie, którego krzywdziłaś i rzuciłaś ani razu przez wszystkie te lata nie powiedział mi o Tobie złego słowa. Słyszysz? Ani razu. Nigdy nie przyprowadził innej kobiety do domu, bo nie chciał mnie ranić. Nawet się z Tobą nie rozwiódł. Cały czas powtarzał, że mam matkę. A tak naprawdę nigdy Cię nie było. A wiesz, co Ci powiem, mamo?

Co? Krystyna prawie szeptem patrzy na dziewczynę na szerokim parapecie. To już nie było dziecko. Jej głos brzmiał twardo, jak głos Jurka, gdy był już u kresu wytrzymałości, i Krystyna zrozumiała: jedno słowo w niewłaściwym momencie i straci córkę na zawsze.

Ten ciężki człowiek uczył mnie tylko jednego wybaczania. Powtarzał, że nie warto nosić urazy. Nie wiem, czy dobrze mi idzie. Ale jestem córką ojca więc to, co zaczynam, kończę do końca. Nie wiem, czy uda mi się tym razem. Prawie Cię nie pamiętam, nie mam specjalnej ochoty kontaktować się z Tobą. Nie jesteś mi potrzebna, rozumiesz? Mam tatę i babcie. Wszystkiego, co muszę wiedzieć jako dziewczyna, już mnie nauczyły. Nie potrzebuję Ciebie. Dlatego nie widzę sensu marnowania na Ciebie czasu. Ale dla taty jestem gotowa dać Ci szansę i zobaczyć, co z tego wyjdzie. Daję Ci możliwość, mamo, żebyś spróbowała stać się człowiekiem.

A kim byłam dotąd?

Czymkolwiek lalką, ładną okładką, potworem bez uczuć… Za ostro? Czego się spodziewałaś? Byłam mała, ale pamiętam, jak w szpitalu zasypiałam przy babci śpiewającej mi kołysanki, trzymając za rękę nie Ciebie, lecz tatę. Pamiętam, jak mnie ogolili na łyso i jak babcia Jadwiga płakała, a babcia Irena przywiozła mi wstrętną różową chustkę. Nałożyłyśmy ją i śmiałyśmy się tak, że nie zdążyłam dobiec do toalety. A Ciebie nie było I pamiętam, jak poszłam do pierwszej klasy, o rok później niż inni jak mi było ciężko, jak babcie po kolei robiły ze mną zadania, bo tata pracował do późna. Pamiętam, jak babcia Jadwiga uszyła mi prawdziwą paczkę i kupiła koronę łabędzia, choć wiedziała, że na scenę już nie wrócę. Tańczyłam w domu, a taka owacja jak wtedy nawet Teatr Wielki nie słyszał. Albo gdy babcia Irena przywiozła wielkie pudło farb i pędzli i malowałyśmy do rana. Wtedy zrozumiałam, że kocham malować. Widzisz? Ten obraz tam to mój prezent dla taty na urodziny. Wygrał konkurs. Ciebie nie było

Córeczko, ale teraz jestem…

Ale po co? Czemu?

Żeby być przy Tobie

A czemu Ci nie wierzę? Kasia zamyśliła się, rysując palcem po szybie, za oknem widać było Jurka patrzącego na nią. Pomachała ręką, odwróciła się do matki. Nie wiem, prawdę mówiąc. Ale nie będę nad tym teraz rozmyślać. Przekonaj mnie, że jest jeszcze po co wracać. Może kiedyś będzie sens wybaczyć. Na razie Witaj z powrotem, rozgość się. Tort będzie za godzinę, a ja muszę do gości. Wybacz.

Kasia zeszła z parapetu, starannie zasłoniła zasłony i już wychodząc zatrzymała się w drzwiach.

I co, mamo? Też uważasz mnie za ciężkiego człowieka?

Krystyna milczała z nadzieją w oczach.

To dobrze. Znaczy, jestem do taty! Dziękuję! Lepszego komplementu nie mogłaś mi zrobić. Chyba zaczynam rozumieć. Do zobaczenia!

Rude płomienie włosów zniknęły za drzwiami, a Krystyna podeszła do okna, układając dłoń tam, gdzie na szybie zostały ślady palców córki.