„Przeklęty stary dom”

Przeklęty stary dom

Dojechaliśmy! Wysiadać! kierowca zatrzymał ciężarówkę pod starym, drewnianym płotem i zgasił silnik.

Jagoda lekko potrząsnęła Łucją, która spała smacznie, oparta o jej ramię.

Córeczko, już jesteśmy. Otwórz oczka.

Zaspana Łucja przetarła oczy piąstką i rozejrzała się dookoła, próbując wypatrzyć dom.

Mamo, tu będziemy teraz mieszkać?

Tak, kochanie. Chodź! Musimy wyładować rzeczy i zobaczyć, jak to wszystko wygląda.

Jagoda zeskoczyła z wysokiego stopnia na ziemię i wzięła córkę na ręce. Zza ciężarówki wyszedł Piotr, który jechał za nimi swoim autem.

Wszystko w porządku?

Tak. A gdzie są klucze?

Proszę były mąż podał jej pęk kluczy. Dokumenty do domu zostawiłem na stole. Znajdziesz. W sobotę przyjadę po Łucję, jak się umówiliśmy.

Dobrze.

Pomogę z rzeczami i jadę dalej, mam sporo spraw.

Jagoda tylko skinęła głową. W środku aż ściskało jej żołądek, ale wiedziała, że nie ma już odwrotu trzeba żyć dalej. I najlepiej bez rozczulania się.

Z Piotrem byli razem pięć lat. Miesiąc temu Jagoda dowiedziała się, że Piotr ma inną. I to nie tylko romans, ale wszystko u nich na poważnie Planują rodzinę…

Z początku Jagoda czuła się jakby trafiła do innej rzeczywistości. Świat zdawał się przymglony. Co robić? Jak żyć? Myśli kłębiły się w jej głowie bez odpowiedzi. Jeszcze wczoraj miała oparcie, męża, z którym było spokojnie, a dziś nic. Wszystko przepadło. Razem z wiarą w ludzi. Jeśli najbliższy potrafił tak zdradzić, bez chwili wahania, to co dopiero inni? Przecież z Piotrem żyli spokojnie, niemal nie kłócili się i rozmawiali jak zawsze! Właśnie dlatego niczego nie zauważyła.

To był dla niej nie tylko cios to ją zwyczajnie złamało.

Jagoda funkcjonowała na autopilocie, dbała o córkę, gotowała, sprzątała, pracowała, ale za nic nie mogła się pozbierać i zmusić do myślenia o przyszłości choćby dzień naprzód.

Mieszkanie, w którym mieszkali z Piotrem, należało do jego rodziców.

Jagoda miała tylko ciocię Halinę w pobliskim mieście jedyną bliską osobę. Nie mogła jej często odwiedzać, więc wynajęła sąsiadkę, która kupowała cioci najpotrzebniejsze rzeczy, lekarstwa i doglądała staruszki. Po rodzicach Jagodzie przypadło w spadku mieszkanie, które wynajmowała na dłuższy termin, a pieniądze w równych częściach wpłacała na swój rachunek i ten, który założyła dla cioci Haliny. Wielokrotnie proponowała cioci wymianę domku na mieszkanie bliżej siebie, ale ta nie chciała o tym słyszeć.

Piotr, przyznając się do zdrady, był pewien, że nie będzie awantur. Znał charakter żony. Spodziewał się, że Jagoda po prostu zamknie się w sobie. Dlatego, gdy już nie dało się wszystkiego dłużej ukrywać bo życzliwi donieśli Jagodzie przyjechał i, gdy córka usnęła, zaprosił żonę do kuchni.

Wiem, że wszystko już wiesz. Nie będę się tłumaczyć. Tak wyszło. Mamy dziecko i musimy zrobić wszystko, by Łucji nie dotknęło to najbardziej. Jak zamierzasz dalej żyć?

Nie wiem Jagoda obejmowała kubek i nie podnosiła wzroku znad stołu.

W środku szalały emocje. Pytania dlaczego? i za co? odbijały się echem w głowie, nie pozwalając się skupić, ale na zewnątrz nic nie było po niej widać. Nie pozwalała, by Piotr zobaczył, co czuje. Ból dusił ją tak, że trudno było oddychać. Ale i w tej sytuacji Piotr miał rację trzeba było pomyśleć o córce.

Może trzeba rozwiązać umowę z najemcami.

Nie. To ja zawiniłem wobec ciebie i Łucji. Przemyślałem sprawę, porozmawiałem z rodzicami i Jagoda, co powiesz na przeprowadzkę?

Gdzie? Jagoda zerknęła na, wciąż jeszcze męża.

Wiesz, że w sąsiednim mieście mama ma dom po dziadkach. Nie jest nowy, wymaga pracy, ale solidny, ciepły. I masz tam ciocię Halinę kilka ulic dalej. Mama chce przepisać dom na ciebie i Łucję. Co o tym sądzisz?

Odszkodowanie? uśmiechnęła się gorzko, ale zaczęła myśleć.

Pewnie to było najrozsądniejsze rozwiązanie. Nie chciała potykać się na ulicy o Piotra i jego nową partnerkę. Wszystko, co dawniej lubiła w mieście, teraz tylko przypominało jej o tym, co straciła. Każdy spacer po parku kończył się wspomnieniami rodziny i szczęścia, które sobie wymarzyła.

A teraz musiała myśleć o przyszłości przede wszystkim o Łucji.

Co tak naprawdę traciła? Miasteczko było małe, ale była tam dobra szkoła, przychodnia, wszystko blisko. I ciocia miała ją na oku, zawsze mogła liczyć na jej wsparcie. Łucja była jeszcze mała i wymagała opieki. Piotr raczej nie będzie już tak o nie dbał. Trzeba będzie poszukać pracy

Jagoda zdecydowanie skinęła głową.

Zgadzam się.

Umowa stoi! Piotr wstał. Jutro dogadasz się z mamą, kiedy pójść do notariusza. Ona zadzwoni. Jadę, muszę się spieszyć.

Wychodząc, Piotr na moment zawahał się w progu i bez patrzenia na żonę powiedział cicho:

Wybacz mi. Nie chciałem, żeby tak to się skończyło.

Jagoda nie odpowiedziała. Skinęła tylko głową, zamknęła drzwi i osunęła się po ścianie, przygryzając rękaw swetra, by nie zbudzić dziecka, i zawyła.

To nie był płacz, to był wręcz wilczy skowyt. Przypomniał jej się film przyrodniczy o wilkach z dzieciństwa w tej chwili była podobna bardziej do rannej wilczycy niż do kobiety.

Wypłakała się porządnie. Potem poczuła, że wraz ze łzami odpłynęła cała złość do Piotra. Została tylko pustka i jedna uporczywa myśl trzeba odnaleźć coś dobrego, żeby nie ugrzęznąć już na zawsze w rozpaczy.

Kolejne tygodnie były tak trudne, że Jagoda myślała tylko o przeprowadzce i związanych z nią sprawach.

I tak oto stoi przy pochylonym płocie nowego domu i patrzy na wielki, zarośnięty ogród, zza którego niemal nie widać budynku. Wśród drzew widać tylko kawałek dachu i werandy.

Łucja pociągnęła ją za rękę.

Mamo, no chodź już! Chodźmy!

Ruszyły ścieżką, minęły starą jabłoń i zobaczyły dom.

Nie, to nie dom… pomyślała Jagoda. Domisko, trochę podniszczone, ale solidne, z małym gankiem i piękną, szeroką werandą z kolorowymi szybkami. Z ogrodem pełnym złotych liści wyglądał jak z pocztówki. Jagoda wyjęła aparat i pstryknęła kilka zdjęć. Patrząc na ten dom, poczuła, że naprawdę ją tutaj ciągnie, a praca, jaka ją czeka porządki, remont jest właśnie tym, czego teraz potrzebuje.

Łucja stała obok z rozdziawioną buzią i palcem w ustach. Jagoda delikatnie pociągnęła ją za pompon przy czapce.

Wyjmij palec z buzi, maleńka! Zaskoczyła cię nasza chatka?

Maaaaamo, jaka ona śliczna!

Też tak myślę. Ale sprawdźmy, jak wygląda w środku i gdzie ty będziesz spać.

Tak! Chodźmy!

Wspięły się po schodkach i przez werandę weszły do środka. Przestronny korytarz, z niego wejście do kuchni i pokojów. Jagoda pospacerowała po domu, rozmyślając, jak ustawić meble.

Dom był niewielki. Kuchnia, dwa pokoiki na dole i jeden na pięterku, a także przestronny salon-jadalnia ze starym, okrągłym stołem i abażurem z szydełkowaną chustą. Było wilgotno widać dawno nie palono w piecu ale Jagodzie wydawało się, że dom i bez tego buzuje ciepłem.

Jagoda! Wyładowali wszystko i uregulowałem z tragarzami Piotr zajrzał do dużego pokoju. Chodź, pokażę jak włączyć ogrzewanie i bojler.

Szybko wskazał jej wszystko, po czym pożegnał się i odjechał.

A Jagoda ruszyła do kuchni.

Postawiła czajnik i wyjęła z torby pojemniki z jedzeniem, by nakarmić córkę. Odgrzewając gulasz, przyniosła też pudełko ze środkami czystości. Stół trzeba było porządnie przetrzeć.

Kuchnia była mała, ale bardzo przytulna. Dwa duże okna wychodziły na ogród. Pod jednym z nich stał stół, przy którym Jagoda wzięła się za sprzątanie. Łucja siedziała na krześle i machała nóżkami, zerkając na szafki i kolorowy abażur.

Nagle w okno coś głośno stuknęło. Łucja podskoczyła, a Jagoda podniosła głowę znad blatu. Na parapecie od zewnątrz siedział ogromny rudy kocur.

No witamy! Trzeba było tak straszyć? Jagoda odetchnęła z ulgą. Łucja, popatrz, jaki pięknis!

Kot świdrował ją wzrokiem.

I co się gapisz? Wchodź, skoro już przyszedłeś. Coś się znajdzie na poczęstunek.

Kot zsunął się z parapetu i znikł.

Ot, się zaprasza! Jagoda uśmiechnęła się. Łucja, myj ręce! Czas na obiad.

Jagoda odwróciła się w kierunku drzwi i zamarła. Na progu siedział kot.

Skąd się tu wziąłeś?! Przecież drzwi były zamknięte!

Kot tylko patrzył. Ani trochę się nie denerwował. Wpatrywał się w domowników bursztynowymi ślepiami tak rozbrajająco, że Jagoda aż się uśmiechnęła.

Wyjęła z pojemnika kawałek gotowanego kurczaka, podzieliła go na porcje i wyłożyła na stare spodeczko.

Proszę, częstuj się!

Kot dumnie podreptał do talerzyka i zaczął jeść.

Jagoda sprawdziła drzwi. Wszystko było zamknięte, tak jak zostawiła. Ale na drzwiach wejściowych na dole dostrzegła małą klapkę wyciętą chyba właśnie dla kotów.

No proszę! Gość wie, jak się dostać!

Gdy wróciła do kuchni, Łucja siedziała już na podłodze przy kocie i coś mu opowiadała. Ten z kolei słuchał bardzo uważnie. Po raz pierwszy od dawna Jagoda zaśmiała się głośno:

Rozmówcy!

Córka i kot równocześnie odwrócili głowy, a Jagodzie przez sekundę wydawało się, że kot nawet wzruszył ramionami, zupełnie jak Łucja.

Ktoś zapukał do drzwi. Jagoda pogroziła palcem Łucji:

Zostań tu! i poszła otworzyć.

Dzień dobry! Ja jestem wasza sąsiadka. Paulina Górska. Możesz mówić mi ciocia Paulina. Proszę! kobieta podała litrowy słoik z mlekiem. Od mojej kozy. Pijcie na zdrowie!

Dzień dobry! Jagoda na moment się zmieszała, ale zaraz sobie przypomniała, jak powinna się zachować. Ja nazywam się Jagoda. Miło mi bardzo! Ojej, jeszcze ciepłe! Dziękuję ślicznie! Jagoda wzięła słoik i zaprosiła gościa do środka. Wejdźcie!

Ciocia Paulina nie czekała, tylko weszła.

Jagoda postawiła mleko na stoliku przy kuchni, a Łucja się odwróciła:

Dzień dobry! Ja na imię mam Łucja.

Dzień dobry, a ja jestem ciocia Paulina.

Bardzo mi miło! A wie pani może, czyj to kot?

Jak to nie wiem? Pewnie, że wiem! To mój łobuz! Zwie się Maurycy. Niech pani nie pozwala mu się lenić niech gania myszy, w domu to go i tak nie żałuję w kwestii jedzenia. A jak się rozleniwi, to już nawet mysz nie złapie.

Tutaj są myszy?! Łucja otworzyła szeroko oczy.

A jakże! I u was pewnie są. W domach na wsi zawsze są, zwłaszcza jesienią. Więc

Mamo, my koniecznie musimy mieć Maurycego! Znaczy, swojego kota!

Jagoda uśmiechnęła się:

Uspokój się, Łucja! Zobaczymy. Ciociu Paulino, może pani polecić kogoś do pomocy? Kogoś, kto by dorobił? Mam spory ogród i porządków w domu sporo. Sama nie dam rady. Męskie ręce są potrzebne.

Znam! Idź do pana Michała. Mieszka trzy domy dalej, zielona brama. Porządny chłop, wszystko zrobi, jak pogadasz. I nie zdziera.

Dziękuję serdecznie! A może napije się pani herbaty? Dopiero się wprowadziliśmy, ale mam ciastka i cukierki.

Czemu nie uśmiechnęła się ciocia Paulina.

Siedziały przy herbacie, a ciocia Paulina opowiadała o miasteczku, rodzinie, aż nagle zapytała:

A jak to się stało, że tu trafiliście?

Dom po rodzinie Jagoda starała się nie pokazać po sobie emocji i tylko uśmiechnęła się smutno. Nie chciała zwierzać się z życiorysu.

Wiesz, ten dom stoi pusty już z dwadzieścia lat. Młodzi zapomnieli, starsi jeszcze pamiętają, że coś nie tak z tym domem.

Z czym nie tak? Co się wydarzyło?

Nie bój się tak! Nic wielkiego ale ludzie tu nigdy długo nie mieszkali. Parę lat i się wyprowadzali. Jedni chorowali, innym się nie układało, ktoś stracił bliskich, ktoś szczęścia nie miał I tak się utarło, że dom nieprzyjazny. Zbudował go kiedyś miejscowy bogacz dla narzeczonej, a ona zaraz po ślubie, nawet roku nie przeżyła. Umarła na jakąś chorobę. On sprzedał dom i wyjechał, a potem już tak poszło. Dom wiekowy, jeszcze przedwojenny. Remontowano parę razy, ale żyć w nim nikomu nie było dobrze.

Jagoda zamyśliła się, obracając w palcach łyżeczkę.

Ciekawe Ale trudno! Taki dom się dostał. Zobaczymy, jak będzie! potrząsnęła głową zdecydowanie. Damy radę, prawda Łucja? Twarde z nas dziewczyny! My się nie damy! Co to, to nie!

Minęło kilka miesięcy.

Jagoda już dobrze się zadomowiła. Łucja poszła do przedszkola, a Jagoda pracowała w lokalnym zakładzie fotograficznym, dorabiając na sesjach okolicznościowych. Fotografia była jej najpierw pasją, potem zaczęła do niej dorabiać. Na kursy poszła jeszcze w ciąży z Łucją, więc teraz umiejętności się bardzo przydały.

Dom i ogród powoli odzyskiwały życie. Pomocnika miała znakomitego.

Przyprowadziła go ciocia Paulina wysoki, postawny mężczyzna.

Wołaj na mnie Michał. Tak jestem przyzwyczajony, formalności nie trzeba.

Wysłuchał, co trzeba zrobić, wziął się do roboty.

Ogród posprzątali wspólnie okazało się, że kryje wiele starych drzew owocowych i krzewów. Jagoda uznała, że jak porządnie się postara, Łucja będzie miała owoce, jakich nie znajdzie na żadnym rynku. Potem razem z Michałem naprawili dach, werandę i ganek. Nie było szybko, ale było warto.

Dom ożył. Wychodząc rano na ganek z kubkiem herbaty, Jagoda delikatnie muskała nową poręcz i czuła, że tu jest jej miejsce. Spokój

Przejęła również opiekę nad ciocią Haliną i codziennie po przedszkolu z Łucją ją odwiedzały, choćby na chwilę, zanim wracały do domu. Utwierdziła się w przekonaniu, że przeprowadzka była najlepszą decyzją. Wyciszyła się i niemal puściła żal do Piotra.

Odwiedzał często córkę, zajmował się nią, co trochę pogodowało Jagodę z sytuacją. Piotr nie odciął dziecka pomagał. A że z nimi już nie jest Tak bywa. Jagoda przestała szukać powodów. Też nie była idealna. Czasem oddychała synkiem do tego stopnia, że dla męża brakowało miejsca. Zrozumiała, że nie warto już rozdrapywać ran. Najważniejsze, by Łucja czuła, że jest kochana i że może liczyć zarówno na tatę, jak i mamę, nawet jeśli mieszkają osobno.

Ciocia Halina ją wsparła:

Tak trzymaj, Jagódko! Wymaż z serca smutek. Nawet drobna żałość, jeśli ją pielęgnować, może urosnąć do rozmiaru klęski. Zapomnij o złym! Pamiętaj tylko, co dobre. Popatrz, jaką masz córcię! To najważniejsze. Cała reszta się nie liczy. Nie trzymaj nienawiści w środku, ona tylko zje człowieka od środka. Łucja patrzy na ciebie. I co zapamięta z tego czasu? Jaka wtedy byłaś?

Jagoda przytaknęła, zgadzając się.

Po sąsiadach poznawała się stopniowo. Z czasem przychodziły w odwiedziny młode mamy z dziećmi Łucja zyskała koleżanki. Starsze sąsiadki zaglądały z radami i plotkami.

Tak Jagoda zaprzyjaźniła się z ciocią Marią mieszkającą kawałek dalej. Nauczyła ją piec domowy chleb Łucja była zachwycona. Nie marudziła już przy mleku świeża piętka znad bochenka rozwiązywała problem. Szklaneczka wracała pusta, a Jagoda śmiała się, wycierając córce mleczne wąsy.

Potem zaprzyjaźniła się jeszcze z jednym sąsiadem panem Janem. Przyszedł z ogromną miską truskawek jeszcze takich nie widziała.

Angielka się zwie. Polubisz pokażę, jak sadzić i dbać.

Gdy Michał skończył porządki na werandzie, Jagoda postawiła tam duży stół, wyczyściła kolorowe szybki i wyszorowała drewnianą podłogę. W kącie stanął ukochany przez Łucję fotel-bujak. Prawie co wieczór sadowiła się tam z Maurycym rudym kotem, który już pierwszego dnia uznał, że musi mieszkać na dwa domy. Teraz Jagoda wychodziła na ganek ostrożnie, bo raz już weszła na równo ułożone w szeregu myszy Maurycy uczciwie pracował na swoje przywileje, choć Łucja byłaby gotowa go wpuścić i tak.

Nie przepadała tylko za jedną sąsiadką Zofią. Była trochę starsza, bardzo nachalna i znana plotkarka. Początkowo Jagoda nie rozumiała, o co chodzi, ale potem przy każdej okazji próbowała zmieniać temat, by nie słuchać złych opinii o innych.

Ciociu Paulino, co mam zrobić? żaliła się. To istny potok plotek.

Jagódko, z nią nic nie zrobisz. Jak przestaniesz ją wpuszczać, to cię obgada w całej okolicy. Taki już charakter. Ja sobie poradziłam.

Jak?

Ano mam koty, a ona ma alergię.

Może i ja wezmę kota albo psa

Jagoda się zamyśliła.

Zofia już zauważyła, że Jagoda ma spokojne, chętne do słuchania uszy i nie potrafi jej otwarcie odprawić. Więc nie zamierzała się wynosić.

Jagoda nalewała herbatę, wzdychała i w myślach nuciła piosenki, by nie słuchać. Zofia mówiła i tak nie czekając na odpowiedzi.

Minęło jeszcze trochę czasu, aż Jagoda zauważyła coś dziwnego gdy Zofia przychodziła do niej, coś jej się przytrafiało.

Za pierwszym razem rozerwała nową spódnicę o jakiś gwóźdź, choć Jagoda była pewna, że na ganku już dawno wszystko było wyszlifowane przez Michała.

Złe było to, że Zofia nawet się nie poskarżyła tamtego dnia.

Następnym razem zamiast na krześle, usiadła obok i wylądowała na podłodze, choć nie miało to prawa się zdarzyć.

Może to przygody ją zniechęciły, a może znalazła lepsze towarzystwo, bo odwiedzała Jagodę coraz rzadziej.

Któregoś poranka, przycinając krzewy przy bramie, Jagoda usłyszała rozmowę Zofii z ciocią Pauliną.

Ty, Paulina, nic nie rozumiesz. Sama z dzieckiem i bez faceta?! Nie uwierzę! Dom jak z obrazka, ogród wypielęgnowany jest tam ktoś. Wizyt nie widzimy, ale na pewno ktoś przyjeżdża.

Przestań, Zofio! Przecież Michał jej pomagał, a ona mu płaciła. Wiesz o tym dobrze.

A ten dom?

No co z domem?

Całe miasteczko wie, że to przeklęta chałupa! Powinna stąd uciekać, a ona mieszka sobie i dobrze się ma! Czemu tak? I wszyscy do niej przychodzą! Do mnie nie a do niej tłumy. Czemu?

Bo to ludzie miejsca tworzą, a nie odwrotnie! Jagoda jest po prostu porządną osobą, dlatego ludzie ją lubią. Weź się za swoje sprawy, Zofio, bo mi mleko na kuchence!

Jagoda odsunęła się cicho i uśmiechnęła. Bywają ludzie!

Mamusiu! Gdzie jesteś? Łucja stała na ganku.

Tu jestem! Obudziłaś się? Umyłaś już buzię?

Jeszcze nie! Ale patrz!

Jagoda spojrzała tam, gdzie pokazywała córka. Ścieżką spod ogrodu szedł Maurycy, niosąc za kark malutkiego, rudego jak on sam, kociaka. Doniósł go pod nogi Jagody, spojrzał z wyrzutem. Jagoda kucnęła, podstawiła ręce i dostała miotającego się futrzaka.

Dzięki, Maurycy! Myślisz, że potrzebny?

Kot zamruczał znacząco, odwrócił się i pomaszerował w stronę domu cioci Pauliny. Swoją misję uznał za zakończoną.

No to co, Łucja, może faktycznie potrzebny. Jak go nazwiemy?

Maurycym!

Jagoda uniosła ostrożnie malucha na poziom oczu:

Witamy, panie Maurycy junior! No to dzieci do domu! Czas na śniadanko.

Łucja zaśmiała się, popchnęła drzwi werandy i z wnętrza domu rozlało się ciepłe światło.