Ostatnia prośba

Ostatnie życzenie

Nie wrócę już do domu… westchnął ciężko Janusz, wijąc się z bólu. I Jagody już nigdy nie zobaczę. Przecież chciałem jej się oświadczyć. Nie zdążyłem Za co to wszystko mnie spotkało?

Proszę się tak nie przejmować uśmiechnęła się pielęgniarka, widząc, jak blady zrobił się chłopak przywieziony na pogotowiu. Będzie dobrze.

Wątpię wykrztusił z siebie Janusz.

Potem patrzył w milczeniu, z przerażonymi oczami, jak szykują go do operacji.
*****

Janusz nigdy nie lubił szpitali.

Ta niechęć siedziała w nim od dziecka tam zawsze sprawiali mu ból, a co najgorsze, nawet nie uznawali za stosowne przeprosić za spowodowane cierpienia duchowe.

No co ty, mazgaju? śmiała się pielęgniarka, kiedy pobierała mu krew z palca. Przecież jesteś już duży chłopiec, zaraz pójdziesz do szkoły, a beczysz jak dziewczynka. Nie wstyd ci?

Janusz przez łzy patrzył na nią, szarpał się i wył, bo uciec z zabiegowego się nie udało. Wcale się nie wstydził. Bolało i było mu żal.

I kiedy wracał z mamą z przychodni do domu, przez całą drogę mówił, że już nigdy, przenigdy nie pójdzie do szpitala.

Tak, dokładnie tak nigdy i za nic. Wolę umrzeć, niż nogę tam postawić oświadczył stanowczo Janusz.

Synku, co ty opowiadasz… próbowała go uspokoić mama. Lekarze są po to, by ludzie byli zdrowi i żyli długo. Oni są dobrzy. Nie musisz się ich bać.

Dobrzy… pociągnął nosem Janusz, patrząc na palec, z którego wydawało się, że wycisnęli mu pół życia. Niech siebie leczą, mnie nie ruszają!

A czy muszę opisywać, jak się czuł Janusz, gdy rodzice siłą zawlekli go do dentysty, żeby wyrwać mu zęba?

Krzyczał tak, że było go słychać nawet na ulicy, przez zamknięte okno.

No, niezapomniane wspomnienia. Szczególnie miłe.

I nic dziwnego, że już jako dorosły, Janusz unikał szpitali i lekarzy jak ognia.

Trzymał się od wszelkiej medycyny jak najdalej.

Ale na szczęście pewnego razu i jemu przyszło trafić do szpitala. Z ostrym zapaleniem wyrostka.

Tak go skręcało z bólu, że Jagoda, z którą miał iść do restauracji, nie miała wyboru i zadzwoniła po pogotowie.

Nie dzwoń po karetkę, samo przejdzie błagał ją Janusz.

Zwariowałeś? Widzę, jak cierpisz. Wygląda jak wyrostek. Też tak miałam, bardzo podobnie.

No i tak, wbrew własnej woli, Janusz znalazł się w miejskim szpitalu nr 6 w Łodzi.

Pewnie możecie się domyślić, co tam przeżywał

Na myśl, że chirurdzy będą grzebać mu w brzuchu, zapadł się w sobie.

A gdy zobaczył dwóch milczących sanitariuszy, którzy ciągnęli przez korytarz wózek z kimś, kto już się wycierpiał, strach i poczucie beznadziei zalały go całego.

To już, nie wrócę do domu… pomyślał z żalem Janusz. I Jagody już nigdy nie zobaczę. Przecież miałem ją prosić o rękę. Chciałem… Za co to wszystko na mnie spadło?

Proszę się nie denerwować powiedziała pielęgniarka. To niedługa operacja, przyszedł pan w samą porę. Gdyby pan zbagatelizował ból, mogłyby być komplikacje.

Rzeczywiście, operacja przebiegła spokojnie. Żadnych dramatów, których Janusz się spodziewał. Nawet nie bolało. Po raz pierwszy od wielu lat pozytywne wspomnienie o szpitalu. Zaskakujące.

Uśpili go na stole, a gdy odzyskał świadomość, wszystko najgorsze było już za nim. Tego samego dnia trafił na zwykłą salę.

Spał do białego rana, budził się na chwilę na wymianę kroplówki i natychmiast odpływał w kolejne odmęty snu.

A rano

rano zorientował się, że w sali, w której leżał, pojawił się jakiś starszy mężczyzna.

Tego mi brakowało pomyślał poirytowany. Zaraz zacznie gadać, wspominać całe życie.

Nie miał zupełnie ochoty rozmawiać. Marzył o spokoju i ciszy.

Nawet do Jagody nie zadzwonił.

Wysłał jej tylko wiadomość, że u niego wszystko dobrze, żeby się nie martwiła, po czym odłożył telefon pod poduszkę i pogrążył się w myślach, jak to w najgorszym momencie wylądował w szpitalu.

Od ponad roku mieszkał z Jagodą i poprzedniego wieczoru chciał poprosić ją o rękę. Zamówił stolik w restauracji, umówił się z muzykami, że zagrają jej ulubioną piosenkę. Kelner miał przynieść danie z pierścionkiem.

Janusz chciał, żeby było wyjątkowo.

Ale nie wyszło Los postanowił inaczej. Zamiast być z ukochaną i snuć plany ślubne, Janusz leżał w szpitalnym łóżku koło jakiegoś emeryta.

Ku zdziwieniu Janusza, starszy pan wcale nie zamęczał go rozmową.

Przywitał się, po czym nic więcej nie mówił. Tylko mruczał coś pod nosem, gdy nie mógł się dodzwonić. Przez cały dzień próbował gdzieś zadzwonić, aż w końcu padła mu bateria w telefonie.

Ładowarki nie miał. Została w domu nie było czasu jej szukać.

Personel też nie miał ładowarki do starego cegłofona.

Starszy pan spojrzał na czarny ekran, po czym łzy popłynęły mu po policzkach. Janusz poczuł nagle wstyd. Przecież ten człowiek ewidentnie miał jakiś głęboki problem, a on snuł już o nim niemiłe wyobrażenia.

Po jakimś czasie Janusz usiadł na brzegu łóżka nie wypada rozmawiać leżąc i zapytał, czy wszystko w porządku.

Nie mogę się do syna dodzwonić odparł smutno emeryt.

On nie wie, że pan jest w szpitalu?! zdziwił się Janusz.

Wie… Pielęgniarka zadzwoniła do niego, gdy mnie przywieźli. Ale nie chce ze mną rozmawiać, pokłóciliśmy się pół roku temu. Tuż przed moimi urodzinami. Chciał mnie oddać do domu opieki, żeby sprzedać dom, a ja nie chciałem. Ale nie o dom chodziło…

Emeryt opowiedział Januszowi, jak parę dni temu trafił do szpitala z zawałem.

Lekarze ustabilizowali go, ale od razu powiedzieli, że bez operacji się nie obejdzie.

Podobno pojutrze mam mieć zabieg westchnął. Ale czuję, że nie doczekam stołu operacyjnego.

Oj, niech pan nie gada głupot! Janusz próbował go podnieść na duchu. Lekarze są po to, by ratować ludzi. Proszę nie dramatyzować. Mi wczoraj wycięli wyrostek, a widzi pan żyję.

Starszy pan uśmiechnął się ukradkiem, ale nie zaczął tłumaczyć, czym się różni wyrostek od serca.

Został mi tylko jeden pies powiedział. Na dworze. Miałem prosić syna, żeby się nim zajął, gdyby mnie zabrakło. Albo oddał w dobre ręce. Sąsiedzi nie wezmą go, mają swoje zwierzęta dosyć. Syn mógłby spełnić moje ostatnie życzenie. Nie za darmo, przecież dom z działką przypadnie właśnie jemu a od dawna chce go sprzedać. Sprawiedliwie. Tylko nie odbiera ode mnie telefonów. Gdy pielęgniarka próbowała się do niego dodzwonić, stanowczo odmówił rozmowy ze mną. Taki to mój syn…

Eh mruknął Janusz.

Bardzo się martwię o swojego Pączka. Co z nim będzie? Kto się nim zajmie? Jak on sobie poradzi?

Ekscentryczny staruszek pomyślał Janusz. Czeka go operacja, a myśli o jakimś psie.

Lecz kiedy senior opowiedział mu niezwykłą historię, jak się z Pączkiem odnaleźli, Janusz poczuł, że pies rzeczywiście musi mieć wielkie znaczenie dla staruszka.

Znalazłem go akurat w swoje urodziny, pól roku temu wspominał emeryt. Syn mnie nie odwiedził, krewnych innych nie mam, żona, wieczne odpoczywanie raczy jej dać Panie, zmarła pięć lat temu. Ale w noc przed urodzinami przyśniła mi się z psem na smyczy. Spoglądała na mnie, uśmiechała się. A pies ciągnął za smycz i rwał do mnie. Tego samego dnia, gdy poszedłem po zakupy, w deszczu na barierce siedział przypięty pies. Pytam w sklepie, czyj on, nikt nie wiedział. Czekałem parę godzin, aż zapadł zmrok, i uznałem, że został porzucony.

I pan go zabrał?

Tak, zabrałem Pączka. Nie mogłem zostawić. Choć to zabrzmi jak szaleństwo żona z góry podarowała mi przyjaciela na urodziny uśmiechnął się blado. Widziała, że jestem sam, syn ze mną nie gada, więc przysłała mi psa.

Cóż, wszystko jest możliwe na tym świecie przytaknął Janusz (choć naprawdę wcale tak nie myślał).

Postanowił jednak nie zasmucać starszego pana, bo ten bardzo potrzebował wsparcia.

My z Pączkiem szybko się zaprzyjaźniliśmy mówił dalej. Przez trzy tygodnie rozwieszałem ogłoszenia, szukałem właścicieli, ale nikt się nie zgłosił. Teraz się cieszę. Pączek jest kimś więcej niż przyjacielem. On jest sensem mojego życia na stare lata.

Tego wieczoru Janusz długo myślał o psie czekającym gdzieś sam na ulicy, i o synu, który nie odbiera telefonów ojca.

Jak można być tak zimnym, skoro własny ojciec leży w szpitalu i błaga o rozmowę…

Gdy Janusz zasnął, przyśnił mu się bury pies bardzo przypominający Pączka. Chodził z opuszczonymi uszami po ulicy, jakby kogoś szukał.

Sam Janusz szedł za nim, nie wiadomo dlaczego. Po prostu tak trzeba.

Obudził się nagle, gdy staruszek rzęził i ściskał ręką serce, łapiąc z trudem powietrze.

Zawołać lekarza? spytał zduszonym głosem Janusz, podbiegając do współlokatora.

Nie… Później… zacharczał pan. Lepiej zadzwoń do mojego syna, Tomka. Możesz? Jego numer mam na karteczce tam na szafce. Powiedz mu, by przyjechał, jeśli może chciałem się pożegnać. A jeśli nie chce, niech zajmie się Pączkiem, żeby nie został sam. Czuję, że już go nie zobaczę. Ale przynajmniej odejdę spokojny.

Janusz zawahał się, co zrobić najpierw, zadzwonić po lekarza czy spełnić ostatnią prośbę seniora. W końcu, trzęsącymi się dłońmi, złapał za telefon i kartkę z numerem, i wystukał podyktowane pochyłym pismem cyfry.

Halo, Tomek? Jestem z panem z sali pańskiego taty chciał podać imię, lecz dopiero wtedy zorientował się, że się nie poznali. Przegadali cały dzień, a imion nie wymienili.

Antoni Stanisław jestem wydyszał senior.

…Antoni Stanisław poprawił się Janusz. Zrobiło mu się słabo. Prosił, żeby pan przyjechał.

Co, umiera? A gdzie leży, bo już nie pamiętam?

Tak, w szóstce, sala 314, trzecie piętro odpowiedział Janusz.

Podał jeszcze adres dla pewności, a potem rzucił telefon na łóżko i pobiegł po dyżurną pielęgniarkę. Na szczęście nie musiał długo szukać spała przy biurku na korytarzu.

Gdy trzęsącym głosem wyjaśnił, o co chodzi, wrócił do sali.

Jak się pan czuje, Antoni Stanisław? spytał, biorąc go za rękę. Zaraz przyjdzie lekarka. Proszę się trzymać. Na tamten świat to panu za wcześnie. Syn obiecał przyjechać. Do rana na pewno będzie. Słyszy mnie pan? Proszę nie zamykać oczu.

Serce Antoniego Stanisława przestało bić na długo przed tym, jak do sali wbiegła zaspana lekarka z pielęgniarką.

Lekarz po badaniu pulsu, dotknięciu tętnicy, rzucił tylko pod nosem parę słów i wyszedł z sali.

A po dwudziestu minutach pojawili się ci sami sanitariusze, których Janusz widział przy swoim przyjęciu.

*****

Tata odszedł mi niemal na rękach powiedział Janusz do Tomka, gdy ten przyjechał następnego dnia.

No, dobrze, że tak stwierdził chłodno Tomek. Dobrze, że nie cierpiał. Bo wie pan, jak to bywa potem musisz na starość opiekować się, a kiedy? Czasu nie ma na nic. Mam rodzinę, pracę Dobrze, że tak

Antoni Stanisław bardzo prosił, by pieska oddać w dobre ręce dodał Janusz.

Psa?! A, tak, przecież przygarnął jakiegoś kundla. Ale komu on potrzebny? Przez tego psa nie chciał iść do domu opieki. A tam by miał opiekę. Nie chciał…

To była ostatnia prośba pańskiego ojca Janusz spojrzał surowo. To aż taki problem? Przecież dom już pana. Zemstą losu byłoby go nie spełnić…

Tomek zerknął dziwnie, zgarnął z szafki stary telefon ojca i kartkę wszystko, co Antoni Stanisław miał przy sobie i odszedł bez słowa. Nawet się nie pożegnał. Drzwiami tylko trzasnął.

Janusz położył się na łóżku i zamyślił. Było mu niesamowicie żal emeryta. Dożył siedemdziesięciu siedmiu lat, a przecież bywa, że ludzie dożywają setki.

Mógłby żyć spokojnie jeszcze dwadzieścia lat. Ale los zagrał po swojemu.

Dziwny ten świat… I pies został bez domu, nikomu niepotrzebny.

Nie wierzę, że Tomek spełni ostatnią prośbę ojca rozmyślał Janusz. Dom sprzeda, a Pączek zostanie bezdomny. Dobrze, jeśli sąsiedzi go nakarmią. A jeśli nie?

Tej nocy znów przyśnił mu się Antoni Stanisław, chodzący ulicami Łodzi i wołający swojego psa. Łzy ciekły mu po policzkach.

Janusz obserwował wszystko z boku i sam nie mógł powstrzymać łez.

Chociaż dawno już nie pozwalał sobie na płacz od dnia, w którym przyrzekł sobie, że nie będzie się rozczulać jak panienka.

Te surrealistyczne sny trapiły go także już po powrocie do domu. Codziennie budził się smutny i zamyślony. Jagoda nie mogła nie zauważyć.

Wszystko ok, Janusz?

Tak, w porządku. Po prostu myślę.

A o czym, jeśli można?

Wiesz co, spałem z emerytem na sali. Miał dostać operację na serce, ale nie zdążyli. Został mu pies.

A rodzina jakaś?

Tylko syn, co od dawna z nim nie gadał. Antoni Stanisław, wyobraź sobie, dzwonił do syna codziennie, ten mu nie odpowiedział ani razu. Gdy syn przyjechał, ojciec już nie żył. Wspomniałem mu o psie, ale coś czuję, że nie obchodzi go żaden pies. Tylko dom od razu dzwonił po pośrednika, ile można zyskać, czy trzeba czekać pół roku na spadek… Myślę o tym psie. Nawet go nie widziałem. Ale szkoda mi go skoro dobry człowiek, to pies pewnie też.

To chodź, pojedziemy, poszukamy go? zaproponowała Jagoda. Jeśli jest na ulicy, zabierzemy go.

Serio? Nie masz nic przeciwko psu?

Wręcz przeciwnie. Będzie radość z nowego przyjaciela. Będziemy razem spacerować, fajnie będzie.

Naprawdę fajnie uśmiechnął się Janusz i wyciągnął rękę do Jagody. Ale przecież nie znamy adresu.

W szpitalu mają na pewno powiedziała Jagoda. Zajmę się tym. Po drodze wstąpimy jeszcze po czekoladę i dobrą kawę.

Okazało się, że puszka kawy i mleczna czekolada mogą czynić cuda kobieta w rejestracji początkowo uparcie nie chciała podać adresu, ale kiedy Jagoda wręczyła jej zestaw i Janusz wyjaśnił, po co im adres Antoniego Stanisława, rejestratorka po krótkim rozglądnięciu się na boki, napisała szybko adres na kartce.

Po czterdziestu minutach byli już na miejscu. Podjechali pod dom, przeszli wzdłuż płotu, zajrzeli na podwórko. Nie było nigdzie psa.

Z sąsiedniego domu wyszła kobieta.

Dzień dobry, szukacie kogoś? zapytała. W tym domu już nikt nie mieszka.

Wiem kiwnął głową Janusz. Leżałem z Antonim Stanisławem na sali. Umarł mi na rękach.

Ojej Smutno mi strasznie. Dobry człowiek, naprawdę dobry. Teraz ludzi takich już nie robią. Niech mu Pan Bóg da pokój. A syn, proszę sobie wyobrazić, nawet porządnego pogrzebu nie zrobił. Szybko go pochował i już remont planuje, żeby dom drożej sprzedać.

Po Tomku nic innego nie oczekiwałam… dodała kobieta. A widziała pani może psa Antoniego Stanisława? Martwił się bardzo o niego w szpitalu.

Pączka? Oczywiście. Cały czas leżał koło furtki, spoglądał na drogę. Czekał, aż wróci właściciel. W noc śmierci Antoniego wył do rana. I następne noce tak samo. Było mu przykro. Ale Tomek syn w końcu na niego nakrzyczał, zabrał gdzieś i odjechał. Sam już od paru dni się tutaj nie pojawia. Pewnie wrócił do swojego miasta z rodziną.

Nie powiedział pani, gdzie zawiózł psa? Jaki był Pączek?

Mały, słodki, taki… O, mam zdjęcie! powiedziała i pokazała w telefonie Pączka.

Corgi! uśmiechnęła się Jagoda. Prześliczny piesek. A nie mówił, komu oddał?

Twierdził, że kogoś znalazł. Sobie nie zostawił. Odkąd pamiętam, nigdy nie lubił zwierząt. Ciekawe, jak taki człowiek jak Antoni mógł mieć takiego syna… Nie syn, tylko chytry lis…

Podziękowali kobiecie, wsiedli do auta i przez dłuższą chwilę jechali w ciszy, bardzo przybici.

W głębi ducha obwiniali się, że tak późno się zdecydowali. Gdyby przyjechali wcześniej, może zdążyliby zabrać psa.

Teraz nie wiadomo, gdzie jest i co z nim się dzieje.

Może Tomek jednak spełnił ostatnią wolę ojca? A może nie?

Przejechali parę razy okoliczne ulice, wypytywali ludzi o bezdomnego corgi, ale bez skutku.

Gdy Janusz próbował dodzwonić się do Tomka by zapytać wprost, gdzie pies, uzmysłowił sobie, że jest na czarnej liście. Telefon nawet nie dzwonił, SMS-y nie dochodziły.

Pozostaje mieć nadzieję, że wszystko dobrze z Pączkiem szepnęła Jagoda, patrząc na Janusza.

Ona wiedziała, że nadzieja jest cieniutka, ale łatwiej myśleć o dobrym niż o złym.

A potem znowu wtrącił się los.

Jadąc w korku, Jagoda nagle skręciła na boczną drogę. Po kilku kilometrach zwolniła i pokazała na bok szosy.

Na poboczu siedział pies, łudząco podobny do tego ze zdjęcia.

Janek, to nie Pączek? spytała.

Może… przytaknął. Zaraz sprawdzimy.

Zatrzymali auto parę metrów dalej, wysiedli i podeszli do psa.

Im bliżej, tym mniej zostało złudzeń.

Pączek! zawołał Janusz. Pączku!

Pies, odwrócony, drgnął i spojrzał na nich wielkimi oczami.

To on! ucieszył się Janusz. Pączku, nie bój się. Znam Antoniego Stanisława, bardzo prosił, by się tobą zająć. Pokochasz nasz dom?

Ukucnął obok psa i wyciągnął rękę.

Pączek patrzył ostrożnie, ale powoli zaczął wąchać.

Wyczuł znajomy zapach.

Ręce Janusza pachniały Antonim Stanisławem. Po tylu dniach! Pies poruszył ogonem, podszedł bliżej i położył głowę w dłoni.

Janusz pogłaskał go raz, drugi, trzeci…

W oczach psa zabłysły łzy. Malutkie, niewidoczne niemal. Janusz je jednak dostrzegł.
Jagoda też. Sama płakała, patrząc na chłopaka i psa, który tulił się, jakby spotkał najbliższego na świecie człowieka.

Po kwadransie wszyscy razem jechali autem do domu.

Janusz i Jagoda byli szczęśliwi, że los poprowadził ich objazdową drogą i pozwolił odnaleźć Pączka przygarniętego przez Tomka.

A sam Pączek?

Sam nie mógł uwierzyć, że w końcu trafił na ludzi, którzy go naprawdę kochają.

Którzy nie porzucą jak Tomek.

Teraz miał nowych właścicieli i nowy dom. I najcieplejsze dłonie na świecie. Pachnące Antonim Stanisławem. Czego chcieć więcej?

*****

To się nazywa syn rzucił pochmurno Janusz już w domu. Przygarnął, jak obiecał…

Daj spokój, Janek. Ważne, że znaleźliśmy Pączka. Teraz jest z nami. A Tomek… los sam mu się odwdzięczy. Kiedyś będzie stary, dzieci się odwrócą, wtedy zrozumie. Może jednak będzie za późno na naprawę czegokolwiek.

Chyba masz rację… Janusz spojrzał na Pączka, śpiącego na kanapie. We śnie poruszał łapkami i chyba się uśmiechał.

Janusz czuł, do kogo biegnie pies w snach i komu macha ogonem…

Uściskaj Antoniego Stanisława ode mnie pomyślał, sięgając po ukrytą w szafie szkatułkę z pierścionkiem.

Tego wieczoru oświadczył się Jagodzie.

Nie w restauracji, nie z muzyką. Nie tak, jak planował. Ale…

zrozumiał, że nie trzeba czekać na wyjątkową chwilę, która może nigdy nie nadejść.

Ważne, by zrobić to, gdy serce tego żąda.

I zrobił. A Jagoda bez zastanowienia powiedziała tak.

I tak wygląda ta historiaTego wieczoru, gdy dom zapełnił się cichym szczęściem, Janusz wyszedł na chwilę na balkon. Spojrzał w niebo, gdzie pierwsze gwiazdy rozbłysły nad miastem, i poczuł w sercu niezwykły spokój. Tam, gdzieś pośród tych milionów świateł, wierzył, że czuwa dusza Antoniego Stanisława, spokojna, bo jego wierny Pączek ma swój kąt i ręce do głaskania.

W salonie Jagoda przykryła się kocem, z uśmiechem patrząc na śpiącego psa i narzeczonego. Janusz wrócił, cicho zamknął drzwi, i usiadł obok niej. Pączek poderwał na moment łeb, spojrzał na nich z wdzięcznością i znów zasnął spokojnie. Przez chwilę trwała cisza, pełna zrozumienia każdy ból któremu nadali sens, każda łza, która znalazła powód, by zamienić się w coś pięknego.

I nagle Janusz wiedział już na pewno: los układa nasze drogi tak, byśmy nawet przypadkiem mieli szansę komuś pomóc, dać dom, uratować małą istotę, a czasem po prostu odważyć się żyć. Przecież wszystko, co najważniejsze, znajduje się właśnie tu w obecności, którą sobie nawzajem ofiarujemy.

Następnego dnia rano wstali razem, napili się kawy, a potem zabrali Pączka na długi spacer. Słońce świeciło akurat tak, że z cienia drzew na trawie pojawił się na moment kształt, jakby ktoś znajomy machał z uśmiechem i odchodził w światło. Pączek na chwilę przystanął, zamerdał ogonem, a potem z radością pobiegł za nowymi opiekunami.

I wtedy Janusz zrozumiał coś, co Antoniego Stanisława czyniło niezłomnym miłość nie kończy się wraz z rozstaniem. Trwa, ciągnie nici od człowieka do człowieka, łączy ludzi i zwierzęta, i sprawia, że nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszystko już skończone, pojawia się cicha nadzieja, że najlepsze dopiero nadejdzie.

Tamten dzień był początkiem ich nowej, wspólnej drogi. I, choć już nigdy nie wrócą do tego, co było, żyli pełniej, kochając mocniej, mając w domu szczęście czasem w futrzanym, ciepłym kształcie, tulącym się do nich z wdzięcznością wieczorami.

A gdzieś wysoko wśród niewidzialnych gwiazd, niewielka psia dusza czuwała razem z Antonim Stanisławem, wysyłając od czasu do czasu łagodny promień światła znak, że każde ostatnie życzenie zostało spełnione.