Zdrada ukryta pod maską przyjaźni

Zdrada ukryta pod maską przyjaźni

Zima tego roku w Warszawie pokazuje całe swoje piękno śniegu spadło tak dużo, że osiedla i ulice zamieniły się w bajkowe krajobrazy. Miękkie, białe płatki wirują bez końca w powietrzu, delikatnie osiadają na dachach domów i chodnikach, a mróz sprawia, że powietrze jest krystalicznie rześkie i przejrzyste.

W mieszkaniu Anny i Pawła panuje jednak zupełnie inny nastrój ciepły i kojący. Za ogromnym oknem rozgrywa się biała scena, a w środku, za szczelnie zamkniętymi szybami, jest cicho i przytulnie. Lampka na stoliku roztacza ciepłe, rozproszone światło, tworząc wokół siebie aurę, która odgania chłód zimy.

Małżeństwo siedzi razem w objęciach na kanapie, przykryci puchatym pledem. W telewizorze leci kolejna rodzinna komedia, nic zobowiązującego ot, żeby się trochę pośmiać i odpocząć. Anna śledzi akcję z lekkim uśmiechem, czasem zamyślona. Paweł siedzi obok, rozluźniony, ale co chwilę patrzy na spadający śnieg za oknem. Widok naprawdę zapiera dech.

Przyjemną atmosferę przerywa melodyjny dzwonek to dzwoni telefon Pawła. Mężczyzna nie reaguje od razu, jakby wcale nie chciał przerywać tego spokojnego wieczoru, ale telefon dzwoni ponownie. Z cichym westchnięciem sięga do kieszeni, patrzy na ekran i znów wzdycha:

Znowu Damian mówi do żony. Trzeci raz dzisiaj dzwoni.

Anna zerka krótko w jego stronę, nie odrywając wzroku od filmu.

Pewnie znowu zaprasza nas na działkę. Kupił ostatnio domek pod Mińskiem, chce świętować. On chyba naprawdę nie rozumie, co znaczy nie mam ochoty.

Paweł przesuwa palcem po ekranie i odbiera połączenie.

Cześć, Damian rzuca pogodnym tonem, starając się brzmieć wesoło.

Paweł! No kiedy wreszcie przyjedziesz? po drugiej stronie słychać aż przesadny entuzjazm. Mówiłem przecież: świętujemy zakup! Wszystko gotowe, sauna rozpalona, stół zastawiony, znajomi się schodzą. Przyjeżdżaj z Anną, będzie super!

Paweł na moment milknie, szukając odpowiedzi. Zerka na Annę, która ledwie zauważalnie kręci głową. Nie musi nic mówić wiadomo, że nie mają ochoty na głośne zabawy, muzykę i wieczny harmider. Chcą po prostu spędzić ten weekend spokojnie, we własnym, cichym mikroświecie.

Paweł zawahał się, lecz w głowie zaświtała mu myśl, którą postanowił od razu wykorzystać:

Słuchaj jest sprawa. Anna pojechała na dwa dni do mamy. Samemu nie będę jechał, rozumiesz chyba. Jeszcze się potem ktoś wygada nie tak jak trzeba… Nie chcę się kłócić o głupoty. Następnym razem, na pewno.

Po drugiej stronie zapadła cisza, po czym Damian wyraźnie zaskoczony pyta:

Jak to, pojechała? Kiedy wraca?

Jutro wieczorem niby. Wszystko tak nagle wyszło a mieliśmy tyle planów na ten weekend: kino, spacery po Łazienkach, może łyżwy. Nie wyszło. Następnym razem, ok?

Damian milczy przez chwilę, a potem jego głos nabiera nienaturalnej wesołości:

No dobrze ale daj znać, kiedy wróci! Bardzo chciałbym was zobaczyć!

Pewnie szybko odpowiada Paweł. Dam znać, jak tylko nadarzy się okazja. Może następny weekend? O ile coś się znowu nie przesunie.

Kończy rozmowę, z ulgą odkłada telefon na stolik i uśmiecha się do żony.

Uff, ledwo się wymigałem mruczy, odwracając się do Anny. Czemu on tak się narzuca? Przecież dałem mu do zrozumienia, że nie chcę jechać na tę działkę! Co tam robić? Patrzyć, jak się upijają? Damian nie potrafi inaczej odpoczywać! Dobra, zapomnijmy o nim. Wolę ten czas spędzić tylko z tobą.

Obejmuje ją, czując, jak napięcie ulatuje. W mieszkaniu nadal ciepło i cicho, za oknem wirują śnieżynki, w telewizorze ciągle trwa ich ulubiony film powolny, kameralny, zupełnie różny od zgiełku, jakiego Paweł nie znosi.

Anna wtula się w niego, czując jego ciepło i uspokajający rytm oddechu. W pokoju panuje kojący klimat: łagodne światło lampy, powolnie toczący się czarno-biały film, tykający cicho zegar na ścianie. To daje poczucie bezpieczeństwa i spokoju, jakiego często brakuje w codziennym biegu.

Mi też mówi cicho Anna, odwracając się do Pawła. Po prostu obejrzyjmy film i połóżmy się spać. Niczego więcej nie potrzeba.

Paweł uśmiecha się promiennie. Już widzi, jak za jakiś czas zgasi światło, przykryją się kołdrą i usną w ciepłym wnętrzu, słuchając śniegu za oknem. Ale plany krzyżuje kolejny dzwonek znowu Damian.

Paweł marszczy czoło i niechętnie sięga po telefon. Co tym razem?

Damian, przecież mówiłem zaczyna możliwie spokojnie, ale w głosie już pobrzmiewa napięcie.

Paweł, słuchaj, właśnie jestem w klubie Kryształ, wybraliśmy się z chłopakami przed sauną. I wiesz co? Anna tu jest. Z jakimś facetem. Popijają razem, ona się do niego tuli. Nie chciałem się wtrącać, ale musisz to usłyszeć. Tobie powiedziała, że pojechała do mamy! A tu proszę, zwyczajnie okłamała.

Paweł zamiera, patrzy na żonę, potem na ekran, próbując zrozumieć, czy Damian go nie wkręca.

Co? dopytuje, całkiem zaskoczony. Jesteś pewien? Może ci się pomyliło? Wiem dokładnie, gdzie jest moja żona!

Jestem absolutnie pewien Damian odpowiada stanowczo. Już dobrze podpita, głośno się śmieje. I nawet nie wstydzi się, że tu jestem! Odgania mnie tylko. Chcesz, dam ci ją do telefonu?

Paweł przez moment milczy, próbując pojąć, co się właściwie dzieje. Myśli mu się kotłują, a żadna nie przynosi odpowiedzi. Jak Damian mógł się tak pomylić? Albo coś tu jest nie tak?

Daj rzuca krótko, włączając głośnik. Chce usłyszeć, co się wydarzy.

Z telefonu dochodzą przytłumione basy muzyki, śmiech, melodyjne głosy. W końcu wyłania się kobiecy głos łudząco podobny do Anny, aż Pawłowi ściska się serce.

Halo? Kto to? brzmi kobieta, jakby z lekkim opóźnieniem.

Paweł przełyka ślinę, łapie spojrzenie Anny, która szeroko otwartymi oczami patrzy na telefon i nie rozumie nic.

Anna? mówi ostrożnie. Paweł z tej strony. O co chodzi?

W odpowiedzi rozlega się krótki śmiech, a potem ten znajomy, lecz zuchwały głos mówi:

Ojej, Paweł, już mnie męczysz. Chcę się zabawić, rozumiesz? Mam dosyć twojego nudnego życia. Będę imprezować, dopóki się nie znudzę!

Anna wstaje gwałtownie, blada jak ściana, przykłada dłoń do piersi, jakby chciała uspokoić serce i ledwo dosłyszalnie szepta:

Co za absurd! Jak mógł mnie z kimś pomylić? Kim jest ta kobieta i czemu podszywa się pode mnie? I skąd zna twoje imię?

Gdzie jesteś? pyta Paweł.

A co cię to obchodzi? kobieta rzuca zaczepnie. Niby jestem twoją żoną, ale nie muszę się spowiadać. Robię, co chcę!

Znowu w tle śmiech, brzęk kieliszków, wtrąca się Damian:

Paweł, sam słyszałeś?

Paweł gwałtownie przerywa, ogarnięty złością i dezorientacją:

Dość! Wyjaśnię to jutro. Nie dzwoń więcej.

Szybko rozłącza się, wyrzuca telefon na kanapę i wlepia wzrok w sufit. Gdyby nie to, że Anna siedzi obok, naprawdę mógłby uwierzyć!

Dziewczyna wraca na kanapę i z niedowierzaniem patrzy na Pawła. Ten głos był rzeczywiście jej podobny! Ale teraz ważniejsze, że ktoś został do tej roli przygotowany.

Co tu się dzieje? szepcze, lekko zszokowana. Kto to był i o co w tym chodzi?

Paweł kręci głową, przeczesując ręką włosy.

Nie mam pojęcia odpowiada, zerkając w bok. Głos identyczny, nawet ton. To nie przypadek.

I Damian z taką pewnością twierdził, że to ja mówi Anna z dreszczem w głosie. Wyobraź sobie, gdyby mnie rzeczywiście nie było w domu? Pomyślałbyś, że naprawdę jestem w klubie z jakimś obcym facetem.

Paweł spogląda na nią czule. Obejmuje ją ramieniem.

I tak bym coś poczuł. Wiem, jaka jesteś. Nie uwierzyłbym. To musi być jakiś podstęp, żart. Dojdę do prawdy! Wezmę nagrania z klubu, jeśli trzeba. Sprawdzimy, kim była ta kobieta.

Anna przytula się do niego, czując, jak wraca ciepło i spokój. Oddycha głęboko, próbując się uspokoić.

Tak. To nie byłam ja. Ale kto to zrobił i czemu?

Paweł wzrusza ramionami, w oczach już nie niepewność, lecz determinacja. Ściska mocniej jej dłoń, dając znak: są razem i razem pokonają każdą trudność.

************************

Następnego dnia, około południa, Anna siedzi przy kuchennym stole z kubkiem herbaty, przeglądając maile służbowe. Nagle dzwoni telefon Damian. Zawahała się, zanim odebrała, bo po wczorajszym była pełna niepokoju, ale ciekawość zwyciężyła.

Cześć zaczyna Damian, jakby stąpał po cienkim lodzie. Rozmawiałaś z Pawłem po wczorajszym?

Zacisnęła dłoń na telefonie. Postanowiła wykorzystać okazję, by dowiedzieć się prawdy co naprawdę Damian widział, czemu był tak pewny. Zrobiła krótką pauzę jakby szukała właściwych słów:

Tak. Pokłóciliśmy się. Zarzucił mi kłamstwo, nawet nie chciał słuchać. Mówi, że oszukuję.

Przez chwilę w słuchawce cisza. Słyszy jego głośne westchnienie, a w głosie Damiana rozbrzmiewa ledwie zauważalne zadowolenie.

Tak myślałem Wiesz, powiem ci szczerze, Paweł cię nie docenia. Nigdy nie rozumiał, jaka jesteś naprawdę.

Anna poczuła wrzątek we krwi, ale powstrzymała emocje. Chciała posłuchać do końca.

O czym ty mówisz? pyta spokojnie.

Damian mówi ciszej, jakby konspiracyjnie:

O tym, że zasługujesz na coś lepszego! Anna, od dawna kocham cię. Naprawdę. Mogę o ciebie dbać. Jeśli odejdziesz od Pawła zawsze będę blisko.

Anna milczy, w głowie kłębią jej się myśli: jak długo o tym myślał? Czemu właśnie teraz postanowił się wyznać? Czyżby to on wszystko zaplanował?

Głębokim głosem, zdecydowanie, odpowiada:

Damian, to bardzo nie na miejscu. Kocham Pawła i sami wyjaśnimy, co się stało. Proszę, nie mieszaj się do tego.

Przepraszam, jeśli powiedziałem za dużo w głosie Damiana już tylko niepewność. Chciałem, żebyś wiedziała, że masz się do kogo zwrócić. Paweł był podły, obarczył cię winą. Słyszałem coś od niego Mam wrażenie, że szuka pretekstu, żeby cię zostawić! Chcę tylko, żebyś była bezpieczna.

Anna tak bardzo zaciska telefon, że aż bieleją jej palce. Głęboko wdycha powietrze.

Wiesz co, Damian jej głos staje się lodowaty i twardy jak stal po pierwsze, byłam wczoraj w domu. Po drugie, nie kłóciliśmy się z Pawłem. Po trzecie, wiem dobrze, że to wszystko ustawiłeś. Tylko nie wiedziałam jeszcze po co ale teraz już wszystko jasne.

Zapada cisza, czuje, jak Damian szuka słów.

Co? w końcu wydusza, ale zaraz chce się ratować: O czym ty mówisz?

O tym, że znalazłeś kobietę o głosie podobnym do mojego, namówiłeś ją, żeby udawała mnie w rozmowie, żeby odegrała cały ten spektakl w klubie. Chciałeś nas poróżnić. Przyznaj się, tak było?

Milczenie. Anna cierpliwie czeka, wiedząc, że zaraz wszystko się zdecyduje czy Damian dalej będzie brnąć, czy powie prawdę.

W końcu Damian zapada głęboko, jego głos podnosi się, robi się nerwowy:

Tak, to ja! Bo cię kocham, Anna! I widzę, jak Paweł cię traktuje. Chciałem, żebyś była szczęśliwa ze mną!

Anna zamyka na moment oczy. W sercu czuje gorycz, ale głos ma twardy, bez emocji:

Szczęśliwa? Kim ty jesteś, Damian? Zmieniasz dziewczyny jak rękawiczki. Nawet gdybyś był jedynym facetem na tej ziemi, nawet bym nie spojrzała w twoją stronę.

Milknie na chwilę. Damian, jakby nie wierząc, mówi cicho:

Myślałem, że jak się z Pawłem pokłócicie, to zobaczysz, że on cię nie szanuje. Że dostrzeżesz we mnie kogoś lepszego! A kobiety chciałem tylko o tobie zapomnieć! Nikt nie jest taki jak ty. Chciałbym cię rozpieszczać, nosić na rękach wybierz mnie!

Anna jednak nie zamierza zmieniać tonu. Jest spokojna, wręcz obojętna.

Ciebie? Nigdy! Zdradziłeś przyjaźń, zdradziłeś nasze zaufanie. Po co ci to było? Dla własnych urojeń?

Damian milknie, słychać głębokie westchnienie. W głosie drży porażka.

Ale Anna już podjęła decyzję. Nie zamierza dawać mu szansy na tłumaczenia.

Nie będzie przebaczenia. Nie będzie też przyjaźni. Nie dzwoń już do mnie nigdy więcej! Pawłowi pokażę nagranie tej rozmowy.

Rozłącza się, powoli odkładając telefon na stół. Ręce lekko jej drżą, ale uspokaja się, głęboko oddychając. Za oknem śnieg pada coraz ciszej, jakby świat nie zamierzał się zatrzymać nawet na chwilę.

W tym momencie do kuchni wchodzi Paweł, od razu widzi powagę na jej twarzy i pyta:

I jak?

Anna odwraca się do niego, z lekkim westchnieniem:

Wszystko jasne. To Damian wszystko zorganizował. Przysłał nawet kobietę, która odegrała całą tę scenę, bo niby mnie kocha i chciał nas poróżnić. Obiecywał złote góry. Widzisz, jaki z niego fałszywy człowiek

Paweł siada obok niej, delikatnie ujmuje jej dłoń, ściska ją mocno, żeby czuła wsparcie. Tym prostym gestem mówi więcej niż słowo.

Czyli nigdy nie był przyjacielem mówi cicho Paweł. Zapomnij o nim. Szkoda nerwów. Szczerze mówiąc, już od dawna miałem złe przeczucia, ale nie miałem żadnych dowodów. Teraz już wszystko jasne.

Tak zgadza się Anna, tuląc się do niego. Najważniejsze, że już wiemy, komu ufać.

Jej głos jest spokojny, bez żalu i złości. Jest tylko ulga, że nastała jasność. Przymknęła oczy, wsłuchując się w znajome odgłosy domu: aromat herbaty, ciepłe drewno, ulubione perfumy.

Wiesz co? uśmiecha się Anna, a jej oczy rozbłyskają figlarnie chyba nawet lepiej tak. Teraz mamy świetny powód, żeby omijać wszystkie te imprezy. Nie będziesz miał kłopotów z wymyślaniem wymówek wystarczy powiedzieć, że tam będzie nieodpowiednia osoba.

Wypowiada to lekko, prawie żartobliwie, ale skrywa się za tym prawda. Już nie trzeba udawać ani zastanawiać się, jak kogoś nie urazić. Teraz są tylko oni i ten świat poza nimi już nic nie znaczy.

Paweł wybucha szczerym śmiechem, pierwszy raz od dawna naprawdę rozluźniony.

Dokładnie. Będziemy oglądać filmy i pić herbatę spogląda jej w oczy.

I nie wychodzić nigdzie dodaje Anna z uśmiechem, opatula się kocem jeszcze ciaśniej, jakby zamykała się w kokonie bezpieczeństwa.

Idealnie przytakuje Paweł, obejmując ją mocno.

I tak, wśród wirujących za oknem płatków śniegu i miękkiego światła lampki, ich mały świat znów staje się pełny i bezpieczny. Nie ma tu miejsca na kłamstwa i intrygi. Są tylko oni i pewność, że mają wszystko, co w życiu najważniejsze: zaufanie, ciepło i spokój danego dnia.

****************************

Damian siedzi w kuchni w całkowitej ciszy, patrząc w pusty kubek po dawno wystudzonej herbacie. Nie pamiętał nawet, kiedy wypił ostatni łyk wszystkie myśli krążą wokół słów, które jeszcze dźwięczą w głowie: Nie dzwoń więcej. Nigdy.

Ale zamiast poczucia winy czy skruchy rodzi się w nim tylko narastający, przygniatający gniew. Całe ciało ma spięte, ręce zaciska w pięści.

Czemu to wszystko się posypało?! krzyknął i jednym ruchem zmiata okruchy po kruchych herbatnikach leżących na stole.

W głowie wciąż przewija mu się ten sam wieczór. Przypomina sobie, jak wchodził do klubu, już wcześniej umawiając się z Marią dziewczyną poznaną w kawiarni niedaleko Politechniki. Podobny typ urody, włosy, nawet głos łudząco zbliżony do Anny. Kiedy opisał jej swój pomysł, tylko się uśmiechnęła: Uwielbiam takie żarty.

Widział, jak dzwoni, udając podpita Annę, rzuca wyuczone teksty, śmieje się przesadnie wszystko dokładnie według jego instrukcji. Wtedy czuł niemal szczęście, myśląc: Tym razem się uda! Anna przekona się, że Paweł to nie jej bajka. Że gdzieś czeka ktoś, kto kocha ją naprawdę.

A teraz? Teraz została mu tylko gorycz porażki i świadomość, że stracił wszystko.

To nie ze mną jest coś nie tak! przekonuje się. To oni nie widzą, nie rozumieją! Zaciska dłonie na krawędzi stołu bieleją mu knykcie. Przed oczami wspomnienia: od lat patrzył na Annę i Pawła, zazdrościł im ich bliskości, ich śmiechu, ciepła, którym się darzyli każdego dnia. Był przekonany, że sam mógłby dać Annie to wszystko tylko lepiej, szczerzej, mocniej. Wierzył, że to jego jedyna szansa.

Podchodzi do okna. Za szybą śnieg pada coraz ciężej, przykrywając całą Warszawę białą kołdrą. Pozornie spokojnie, jakby świat się zatrzymał.

Dlaczego oni mają wszystko, a ja nic?! rzuca cicho. Czemu to właśnie Paweł ma Annę? Jestem sto razy lepszy!

Wie, że stracił przyjaciół nie tylko Annę, lecz także Pawła, który ufał mu od zawsze. Tego już nie naprawi. Ale zamiast żalu czuje tylko gorzki żar i frustrację.

Telefon leży na stole odrzucony. Damian nie zadzwoni już do Anny, nie będzie się tłumaczył, nie będzie błagał o wybaczenie. To byłoby tylko kolejną klęską. Ale w myślach rodzą się już nowe słowa kąśliwe, pełne żalu:

Niech sobie żyją w tym kokonie. Niech myślą, że wygrali. Ale ja wiem swoje Paweł nigdy nie doceni jej tak, jak ja bym ją docenił. I Anna kiedyś to zrozumie. Choć może będzie już za późno

Staje przy oknie, patrzy na padający śnieg. Cicho, niemal szeptem, rzuca:

Myślisz, że wygrałaś, Anno? Sądzisz, że wszystko jasne? A prawda taka, że nie widzisz dalej własnego koca i kubka herbaty. Nie widzisz, że tuż obok jest ktoś, kto gotów byłby dla ciebie zrobić wszystko. Ale wybrałaś iluzję. Spędź więc z nią życie

Odwraca się gwałtownie, zauważa kartkę na stole tę samą, na której wczoraj spisał plan rozmowy, riposty, co powiedzieć ma Maria, by uwiarygodnić żart. Bez namysłu drze ją w drobne skrawki i wrzuca do kosza. Ta kartka była tylko symbolem jego przegranej.

Za oknem śnieg sypie dalej, zakrywając świat do ostatniego centymetra. Damian zamyka oczy, wyobrażając sobie Annę wtuloną w Pawła, jak oglądają film i piją herbatę, szczęśliwi w swoim bezpiecznym świecie.

W nim jednak, zamiast szczerego pogodzenia się z przegraną, rośnie tylko przekonanie:

To wszystko powinno być moje. To ja powinienem żyć w tym szczęściu.