No i poznaliśmy się…

I tak się poznali…

– Michał, co się z tobą dzieje? zapytała Malwina po kilku minutach ciszy. Ty jakiś nieobecny jesteś. Blady jak ściana… Wszystko u ciebie gra?

– Tak, tak, wszystko w porządku odpowiedział Michał, zbierając się w sobie. Odłożył widelec i sięgnął po szklankę soku jabłkowego, wyraźnie odwlekając moment odpowiedzi.

*****

Podszedł pod klatkę schodową, złapał za zimną, metalową klamkę i już miał pociągnąć, ale… no właśnie. Coś go powstrzymało.

Nie miał ochoty wchodzić do środka.

Wiedział, że na niego czekają, pamiętał obietnicę złożoną Malwinie, że przyjdzie do niej na kolację, ale trema była silniejsza niż zdrowy rozsądek.

Sam przed sobą się wstydził: dorosły facet, a nogi mu się trzęsą jak jakiejś pierwszoklasistce przed tablicą.

Przecież to już tylko krok: wejść do klatki, wejść na trzecie piętro, stanąć pod drzwiami numer 36

Ale coś go hamowało.

Jakiś trudny do określenia strach spętał go totalnie, nie pozwalając postawić ostatniej kropki nad i.

W tym momencie marzył tylko o jednym odwrócić się i odejść. Byle dalej. Może nawet na drugi koniec Warszawy. Co za różnica byle nie tutaj.

– No nie, po co ja się zgłosiłem na ochotnika… mruknął pod nosem, cofając się o dwa kroki. Przecież wiadomo, że się nie spodobam.

Jeszcze parę kroków wycofał, podniósł głowę i spojrzał na okno trzeciego piętra, za którym świeciło się jasno. Nawet za jasno zdawało się Michałowi, że to takie znak drogowy, żebym czasem nie zabłądził. Latarnię morską sobie urządzili.

Ale nie pomylił się z adresem. Dotarł tam, gdzie trzeba. Tylko wcale nie miał ochoty wchodzić do środka.

Jedyne, co go powstrzymywało, to myśl, jak Malwina zareaguje, gdyby zrobił jej taki numer: po prostu odejdzie bez słowa. Obiecał przecież, że przyjdzie.

*****

„Misiek, sprawa jest. Tylko się nie denerwuj mówiła wczoraj Malwina. Moi rodzice chcą cię poznać…”

Malwina była jego dziewczyną.

Siedzieli wtedy w knajpie na Nowym Świecie, obiadek, pogawędki, plany na weekend… I nagle rodzice chcą cię poznać. Zamurowało go. Przestał przeżuwać. Patrzył na dziewczynę, próbując wykombinować, czy to jeszcze żart, czy już tragedia.

Niczego dziwnego w sumie w tym nie ma, wiadomo. Normalna sprawa, że rodzice dziewczyny chcą rzucić okiem na potencjalnego zięcia, zamierzającego, tfu tfu, wżenić się w rodzinę. Gorzej by było, gdyby go nie zaprosili.

Tylko…

No właśnie! Michał kombinował, że i tak się im nie spodoba. Albo raczej nie nadaje się na zięcia z logo VIP. I niestety, miał na to poważne powody.

Mama Malwiny Grażyna lata całe przepracowała na Uniwersytecie Warszawskim: od zwykłej wykładowczyni, przez dziekana, aż do jakiejś szefowej departamentu w Ministerstwie. Ojciec Zdzisław w młodości inżynier w wielkiej firmie budowlanej, potem awanse, dyrektor, a teraz… sam jest szefem prężnego przedsiębiorstwa i przy tuszy. Z burmistrzem pije kawę, ot taki gość od rzeczy.

Sama Malwina, z trzydziestką z hakiem, też nie zasypiała gruszek w popiele. Nadal szefowa działu prawnego w banku.

A Michał? Pięć lat starszy, bez wykształcenia wyższego, administrator sieci. Ani wiceprezes, ani minister, ani syn posła. Perspektywy: jak z przystanku PKS w Hrubieszowie raczej słabe.

No i jak tu wytrzymać przy stole z taką śmietanką? O czym z nimi rozmawiać? Jak spojrzeć ojcu Malwiny w oczy i nie zemdleć?

Pewnie ciekawi was, jak mu się w ogóle udało poznać Malwinę. Cóż… przypadek.

Tego dnia Michał wybrał się na spacer do Łazienek. I akurat Malwina przechadzała się tam z dwoma koleżankami. Koleżanki poszły po gofry, a Malwina została na ławce pogadać z mamą przez telefon.

W tym czasie, zupełnie nieświadoma, że prosto na nią leci z dużą prędkością gość na hulajnodze elektrycznej. Gość był wcięty i świat miał gdzieś. Michał, rzutem na taśmę, złapał Malwinę za rękę i odciągnął, akurat wtedy, gdy gość na hulajnodze przeleciał tuż obok… i pół sekundy później przywalił w śmietnik, fiknął kozła i został.

Ej! Panie, co pan wyprawiasz! oburzyła się Malwina.

Ale jak zobaczyła, co się dzieje, zerknęła na Michała i już zupełnie inaczej na niego patrzyła. Gdyby nie on…

No i zagadali się, wymienili numerami. Koleżanki wracały ze śmietankowym gofrem w wafelku, a oni ustawili się na kawę kilka dni później. Minęło pół roku i tak już zostało.

Wszystko to Michał miał przed oczami, gdy siedział z Malwiną przy kolacji.

Bał się okrutnie spotkania z jej rodzicami. Miał uraz. Poprzednio, parę lat temu, inna dziewczyna przepraszała go, bo jej matka twierdziła, że Michał to kolejny łowca posagu. Stracił kogoś ważnego. Teraz nie chciał powtórki.

– Michał, co się z tobą dzieje? powtórzyła Malwina po chwili milczenia. Wyglądasz jakbyś zaraz miał zemdleć!

– Naprawdę, wszystko spoko, po prostu… machnął ręką, pijąc łapczywie sok jeszcze nieprzygotowany na twoją rodzinę.

– To co, przyjdziesz?

– Ale gdzie…?

– No do mnie, przecież zapraszałam. Malwina się uśmiechnęła. Mama już planuje obiad, a tata przyniesie nową butelkę z kolekcji. Od ciebie tylko jedno: potwierdź, że będziesz.

– Ja… nie wiem. Wydaje mi się, że nie jestem waszym wymarzonym zięciem.

– A skąd te pomysły?

– Nie mam nawet magistra, ot, potrafię reinstalować Windowsa i odzyskiwać zdjęcia z zepsutych dysków. Nie masz-że innych kandydatów syna prezesa, posła? A ja? Jak ja się prezentuję przy twoich rodzicach?

– Przestań dramatyzować Malwina ścisnęła jego rękę. Są normalni. Zobaczysz. Jutro na siedemnastą. Nie spóźnij się.

– Yyy… dobra wymamrotał Michał, choć wcale nie był przekonany.

*****

No i wybiło jutro.

Michał stał pod blokiem Malwiny, do siedemnastej zostało pięć minut, śnieg sypie, palce zgrabiały. A on… A on nie wiedział, co zrobić dalej.

Wiedział, że trzeba będzie w końcu poznać teściów (jak to wróży, sam chciałby się Malwinie oświadczyć), ale… Teraz to on nie był gotowy. Może, gdyby jeszcze poczekać, za parę miesięcy przeszedłby do nowego działu IT w pracy, mógłby na rodziców Malwiny spojrzeć mniej speszony.

Może wtedy, Grażyna i Zdzisław nie wywalą go z mieszkania w ciągu pięciu minut.

Zamierzał już się ulotnić, gdy nagle w kieszeni zadźwięczał telefon.

Dzwoniła Malwina.

– Cześć, Michaś powiedziała wesoło. Mamy prawie wszystko gotowe. Tata się trochę spóźni, ale za moment będzie. A ty gdzie jesteś?

– Cześć, Malwi… Jestem…

– Słabo cię słyszę. Już idziesz, co?

– No, prawie Michał westchnął. Ale…

– Kochany, jeśli masz gadać znowu to samo co wczoraj nie chcę słyszeć. Wszystko będzie dobrze! Jak chcesz, wyjdę do ciebie.

– Nie, broń Boże! przeraził się Michał. Zaraz będę.

– No to czekamy.

Schował telefon do kieszeni. Potarł prawy skroń: no co wymyślić, żeby się stąd ulotnić?

Nic jednak nie przychodziło do głowy.

Zaraz Zdzisław podjedzie jeszcze mi się trafi na wejściu do klatki…, pomyślał z przerażeniem i przeszedł na bok, pod ścianę bloku.

Spotkał jakiegoś chłopaka, poprosił o papierosa mimo że nie palił już od paru lat. No, ale na stres… Sztachnął się dymem, wolno wypuścił obłoczek w szarą warszawską aurę i rozejrzał się.

Widoki żadne: po jednej stronie śmietnik, po drugiej pusta działka, gdzie kiedyś były garaże. Malwina mówiła, że tu mają powstać nowe bloki. Pięknie.

Coś jednak przykuło uwagę Michała pies leżał zwinięty w kłębek w śniegu. W pierwszej chwili się spiął wolny pies to niespodzianka, szczególnie w dzielnicy. No ale… ten nie zwracał na Michała uwagi.

Po prostu leżał. Na mrozie. Wyglądał bardziej jak szron niż zwierzak. Ale czy miał wybór? Na klatkę go nie wpuszczą.

*****

Pies miał na imię Bąbel (dlaczego Bąbel? Tego już nie wiedział nikt… po prostu tak się do niego zwracali). Bąbel od kilku dni nic nie jadł i ledwie zipał.

Kiedyś mieszkał na innym podwórku, ludzie go nawet lubili i dokarmiali okrawkami. Ale potem znalazła się inicjatorka porządków, pani Danuta, która postanowiła usunąć go z osiedla. Pisała do administracji, szukała sprzymierzeńców, dzieliła ludzi na obóz Niech zostanie i Wywieźć!.

Ten pies krąży po placu zabaw! krzyczała. Pogryzie dzieci, bo widzieliście te oczy? Jak wilk!

Tymczasem Bąbel miał oczy nie groźne, ale smutne. Pierwszym panem Bąbla był chłopiec imieniem Kubuś. Spotkali się, gdy rodzina Kubusia jechała na działkę. Szczeniaczek biegał przy szosie szczęście, los się uśmiechnął. Kubuś przekonał rodziców, zabrali go na weekend. Ale jak przyszło wracać… pies został.

No gdzie do mieszkania z takim kundelkiem? przekonywali rodzice. I kto będzie z nim wychodził?

Ja nie będę… kręcił głową Kubuś.

No i porzucili go. Bąbel rozpaczał nie rozumiał, czemu został sam.

Na szczęście, po miesiącu wzięła go jakaś starsza pani, przywiozła do Warszawy, próbowała sprzedać w geście… no, raczej na litość. W końcu się udało: młode małżeństwo zaprosiło go do domu.

Nie martwcie się mówiła pani prawdziwy rodowodowiec, tylko bez papierów…

Jak doroślał, państwo zorientowali się, że rasowiec okazał się podwórkowcem i wywieźli Bąbla za miasto. Na szczęście było ciepło.

Od tego czasu Bąbel był sam. Kręcił się tutaj, bo osiedle ciche, tanie bloki, żadnych groźnych psów. Często zaglądał na plac zabaw coś go ciągnęło do dzieci i wspomnień o Kubusiu.

Ale kilku dni temu został odpędzony. Pewna sąsiadka rzucała w niego kamieniami, okrzyknięto go zagrożeniem. Po prostu, pies był tu niemile widziany.

No i musiał odejść.

Teraz leżał na tej pustej działce, na lodzie. Głód i mróz zrobiły swoje przestał mieć siłę nawet poruszyć ogonem.

Może i widział tego faceta z papierosem, który stał opodal i dmuchał dymem w bok, ale czy mógł liczyć na pomoc? Przecież wiadomo najwyżej kopnie i pójdzie.

*****

Michał dopalił papierosa, rozejrzał się i miał już iść do śmietnika wyrzucić niedopałek. Mógł rzucić pod nogi, nikt by nie widział ale sumienie go gryzło. Mama zawsze powtarzała: Chcesz zmieniać świat zacznij od siebie

Kiedy podchodził do śmietnika, kątem oka zobaczył podjeżdżające auto. Nowe, czarne, takie co to prezes banku ma, a nie szwagier z Sosnowca.

Przeląkł się, że to może być Zdzisław. Wrzucił szybko peta i zwiał z powrotem na działkę.

Szedł, zapominając o leżącym psie. Przypomniał sobie o nim dopiero, kiedy prawie wszedł mu pod nos.

Teraz tylko jeszcze niech zacznie ujadać… pomyślał Michał.

Ale pies nie szczekał.

Nawet głowy nie podniósł. Po prostu leżał, jakby już odleciał w psie zaświaty.

Ej, wszystko w porządku? wyrwało się Michałowi.

Zero reakcji. Dziwne.

Odważył się, podszedł bliżej, potem jeszcze bliżej. Kucnął przy psie, dotknął ostrożnie. Nic. Ale czuł pies oddycha. Po prostu był tak zmarznięty, że nie miał siły nawet kiwnąć łapą.

Jeśli mu nie pomożesz, nie przetrwa do rana przemknęło Michałowi przez głowę.

Bez zastanawiania, wziął Bąbla na ręce i ruszył do bloku. Chciał wejść do klatki, ogrzać psa przy kaloryferze i zadzwonić po taksę do weterynarza.

Niestety, wszystkie domofony zamknięte.

Michał z determinacją poszedł do sąsiedniego bloku. W kieszeni dzwonił telefon, ale nie miał jak odebrać ręce zajęte ratowaniem Bąbla.

Mijał klatkę, w której mieszkała Malwina, spojrzał na znajome okno trzeciego piętra. Pewnie by pomogła, ale rodzice… marne szanse, że ruszyliby na ratunek z bezpańskim, awaryjna sytuacja, nie czas, nie miejsce

Kiedy doszedł do końca bloku, zajechał podwórko kolejnym lśniącym autem. Oślepiło go światłami i musiał się zatrzymać. Po sekundzie z auta wychylił się elegancki pan.

– Chłopie, kłopoty? Trzeba ci pomóc?

– Pies… Leżał na pustej działce, zamarza. Nie wie pan, gdzie najbliższy całodobowy weterynarz?

– Hmmm… Tutaj nie ma, ale wiem, gdzie jest. Skakuj na tylne siedzenie, zaraz cię zawiozę.

– Pan? Z takim autem? Serio?

– Skaczesz czy nie? Mówiłeś, że pies ledwo żyje.

Długo przekonywać nie musiał. Po chwili pędzili ulicami miasta.

W trakcie jazdy pan z auta zadzwonił do kogoś:

– Cześć, córeczko, mam nieprzewidziane sprawy, spóźnię się. Kogo? Michała? Nie widziałem. A dzwoniłaś do niego? Jak wygląda? Hmmm… i zerkał w lusterko na Michała. Dobra, jak spotkam, to dam znać.

– Przeze mnie pan ma kłopoty? Michał cicho spytał, odkładając telefon kierowcy.

– Ależ skąd! machnął ręką. Opowiadaj, czy ten twój pies jeszcze oddycha?

– Tak, chociaż ledwo…

– To przyspieszamy.

Po dziesięciu minutach byli pod weterynarzem. Dzwonek do drzwi, gościa znają, pies wjeżdża od razu na stół, Michał siedzi pod salą, gra w denerwowana kolejka, w głowie mu tylko jedno: jak uratować Bąbla.

O kierowcy nawet nie zdążył podziękować. Wyszedł na chwilę na ulicę auta już nie było. Wrócił do poczekalni i postanowił: jeśli dziś Bąbel przeżyje, to zabierze go do siebie. A jeśli Malwina się obrazi… cóż, choć jeden będzie go kochał bezwarunkowo.

*****

Minęło czterdzieści minut, kiedy z gabinetu wciąż nikt nie wychodził.

Za to przy recepcji pojawiły się znajome głosy. Jeden za bardzo znajomy…

Michał obrócił się i zobaczył Malwina. Obok niej mama i… ten sam pan kierowca. A jednak!

Uśmiechnął się szeroko:

– Mówiłem ci, córeczko, że tu będzie. Za pieskiem się zamartwia.

Michał zbladł, zrozumiał, że to rodzice Malwiny. No pięknie, poznali się stylowo…

– Czemu nie zadzwoniłeś?! Malwina rzuciła mu się na szyję. Martwiłam się!

– Wystraszyłem się, że twoi rodzice w życiu nie wpuszczą mnie z psem do waszego mieszkania…

– Jesteś głupi… zaśmiała się. Mamy trzy przygarnięte koty! Rodzice kochają zwierzęta.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Podeszli rodzice Malwiny.

– No to się w końcu poznaliśmy! powiedział Zdzisław, ściskając rękę Michała.

– Pozwoli pan, że też podziękuję dodała Grażyna. Tak postępuje prawdziwy facet. A psu pomożemy. Szkoda, że nie przyszedłeś od razu.

– Przeżyje? zapytała cicho Malwina.

– Będzie żył! uśmiechnął się weterynarz.

Bąbla już w ten sam dzień pozwolili zabrać do domu. Odżył, powoli dochodził do siebie.

Miłość czyni cuda powiedział żegnając się doktor. I psa nawet z tamtego świata wyciągnie.

Michał myślał wracać do siebie. Ale Malwina z rodzicami go przekonali: niech na noc Bąbel zostanie u nich, koty zaopiekują się lepiej niż weterynarz, a takiego świętowania, obiadu i wina po polsku to nigdzie nie znajdzie.

A Bąbel, leżąc na fotelu, otoczony przez trzy koty, nie dowierzał jeszcze, że może być nareszcie rozgrzany i najedzony.

Michał siedział w kuchni z Malwiną, jej mamą i tatą. Przekonał się, że bał się niepotrzebnie. Ludzie świetni, mili, dyskretni i bardzo normalni.

Kilka dni później Bąbel mógł już wychodzić na spacery.

– A mnie weźmiesz przypadkiem do siebie? zagaiła żartobliwie Malwina, wychodząc z walizką.

– Serio pytasz?

– Serio. Rodzice powiedzieli, że nie mogę nocować, bo chcą wnuki! Mówią, że populacja Polski musi wzrosnąć!

Michał wybuchnął śmiechem, a za nim Malwina. Bąbel wesoło merdał ogonem, jeszcze nie pojmując, co się dzieje ale już wiedział, że coś dobrego.

Taka to historia Po polsku!