Sercem poczuj, rozumem sprawdź

Duszą zmierz, rozumem sprawdź

– Dziewczyny, moja już zupełnie oszalała! Wczoraj przyszła z garnkiem barszczu! No, jak wam się podoba? Mój barszcz jej nie odpowiada. Synek przyzwyczaił się do jej! Sonia odsunęła filiżankę z kawą i sięgnęła po kieliszek wina. Skąd się biorą takie teściowe? No powiedzcie mi, naprawdę będziemy takimi samymi? Jeśli tak, to niech mnie wzięliby do lasu, żebym drogi do domu nie znalazła!

– Soniu, uspokój się! Liza pogłaskała przyjaciółkę po ręce. Może ma przekwitanie, nudzi się? Wiesz, twój mąż to jej jedyny syn. Co ma robić? Tylko rozpieszczać go na swój sposób. Przyniosła barszcz podziękuj, poproś o jeszcze. To mniej gotowania dla ciebie, niech się wykazuje.

– Ta, jasne! Jeszcze tego brakowało, żeby się u nas zameldowała. I tak wystarczy tej tajemnicy. Pamiętasz ten komplet, co kupiłyśmy przed świętami?

– Te prezent?

– No tak. Ona go wyrzuciła!

– Jak to?! Liza rozlała trochę herbaty obok filiżanki Oli, oblewając obrus na żółto.

– Bo szkodliwy dla zdrowia! Nie takie majtki! Sonia nerwowo się zaśmiała. Nawet nie mówiłam jej, ile kosztował. Zaraz by zjadła mnie żywcem.

– Naprawdę tobie dogodzić nie można! Troszczy się o twoje zdrowie, a tobie wszystko nie tak Liza parsknęła śmiechem, ale zaraz spoważniała. Ale powiedz, czemu ona grzebie w twoim praniu?

– To ją zapytaj! Sonia rzuciła serwetkę na stół i zaczęła wycierać rozlaną herbatę. No świetnie! W końcu plama nie zejdzie!

– Spokojnie! dotąd milcząca Ola odebrała Soni serwetkę i podsuneła jej kawę. Jakaś nerwowa ostatnio. Niedobrze.

– Ciężko się nie denerwować, dziewczyny! Jak mieszkaliśmy jeszcze na wynajmie, było super! Ona nie wpadała. Mogłam pół dnia chodzić po domu w piżamie, ustalać zamówienia. A dziś, jak kupiliśmy mieszkanie, czuję się jak pierwotniak pod mikroskopem. Wpada kiedy chce, robi co chce i wszystko przez to, że pomogła nam z wkładem własnym. Koniec! Teraz jestem chyba jej niewolnicą. Sonia pociągnęła nosem.

– To zmień zamki.

– I tak dostanie klucze od męża. To jego matka. Będzie awantura na całego! Chyba mi rozwód zostaje

– Sonia, przesadzasz! Ty zawsze byłaś najbardziej asertywną dziewczyną w szkole! Co się dzieje?

– Spaliłam wszystkie nadzieje w piecu Sonia wzięła duży łyk wina i westchnęła. Dobra, bo zaraz się rozryczę. Trzeba wziąć się w garść. Inaczej sama siebie nie poznam. Mój własny synek ostatnio mnie zapytał, czemu jestem taka zła. Co mam mu powiedzieć? Że babcia mnie wyprowadza z równowagi? Dziewczyny, macie rację – tak nie można

– No coś ty! Ja sobie znajdę sierotę! Żeby tylko ja musiała barszcz gotować Liza zawołała kelnerkę. Dobra, bierzemy deser, stres zajadamy.

– Dawaj Sonia otarła oczy końcówką serwetki i uśmiechnęła się. Ej, pokażę wam fotkę tortu, co zrobiłam ostatnio na wesele. Sama siebie podziwiam!

Nachylone nad telefonem przyjaciółki, zachwycały się:

– Ale numer!

– Sonia! Ty to masz talent. Jak to się tak trzyma? Przepięknie!

– Słodka tajemnica. Syn mi podpowiedział podczas składania klocków. Ale jak dowieźć tort to była akcja! No, mam już sześć zamówień na najbliższe dwa miesiące. Tylko nie wiem, jak dam radę.

– Oddaj teściowej wnuka do zabawy, a sama piecz!

– Oj, Liza! Naiwna z ciebie kobieta. To jej nie interesuje. Od razu zaczyna umierać Sonia roześmiała się gorzko.

– To z tatą niech jadą do babci na weekend?

Ręka Soni zatrzymała się nad filiżanką.

– Ola! Jesteś geniuszem! Oni by się nie plątali pod nogami, a ona byłaby zadowolona. Synek zje jej barszcz, tak jak lubi. I do tego na jej wycieranej porcelanie. Muszę tylko młodemu dać kilka cukierków na drogę. Niech babcię trzyma w gotowości.

Wszystkie się roześmiały, wiedząc jak działały cukierki na synka Sonii. Po słodyczach mały robił się prawdziwym rozrabiaką. Na każdym kinderbalu Sonia pilnowała, żeby Michaś nie przesadził z łakociami.

– Ola, a u ciebie jak tam teściowa? Nie dokucza?

– Kiedy by miała Ola się uśmiechnęła dziwnie, oblizując łyżeczkę. Po weselu jeszcze niewiele czasu minęło. A i ciasteczka za słodkie.

– To idź naucz, jak powinno się piec! Liza parsknęła. A czemu tak zamyślona?

– Tak sobie myślę, że Sonia ma przynajmniej atrakcje z teściową. U mnie aż zbyt cicho Może trafiła mi się ta dobra karta normalna teściowa. Nie wszystkim się trafia taki pakiet wrażeń.

– Sama nie wiem Ola przypomniała sobie słowa przyszłej teściowej, pani Marii Władysławówny, tuż po ślubie.

– Olka, ja nie jestem piernik, żebym każdemu musiała smakować. Jeszcze mnie nie znasz, mam swoje wady. Może trudno nam będzie się dogadać, ale pamiętaj najważniejsza jest rodzina. I szczęście mojego Pawła. Jeśli cię wybrał, to widocznie było za co. Jeszcze nie widzę w tobie wielkich zalet, poza urodą i tym, że skończyłaś studia z wyróżnieniem. Resztę pokaże czas. Nie będę się wtrącała, poradzicie sobie. Pomóc mogę, jeśli trzeba. Reszta się zobaczy.

Olię taki dystans mieszał z poczuciem ulgi. Rzadko kto mówi tak szczerze. Zwłaszcza kobieta, którą znała raptem dziesięć razy.

Ola poznała Pawła na weselu znajomych. Podszedł do niej, kiedy stała na uboczu, z boku całej grupki dziewczyn polujących na bukiet. Ola, specjalnie wystrojona na obcasach, była prawie o głowę wyższa od niego.

– A pani czemu nie łapie kwiatów? Nie chce za mąż?

– No nie bardzo.

– Dlaczego? Przecież każda dziewczyna o tym marzy.

– Raczej o czym innym, niż papierowy świstek w paszporcie.

– A o czym?

– Być kochaną i kochać. Tylko tyle.

– I dlatego nie skaczesz z innymi?

– Na szpilkach umiem ledwo chodzić, a co dopiero skakać

Tego wieczora rozmawiali jak dobrzy znajomi. Odprowadził ją do domu i pocałował w dłoń, prosząc o numer.

Ola pół nocy głaskała tę rękę i wyobrażała sobie, jak to babcia by powiedziała: No, wreszcie!. Uśmiechnęła się cicho na wspomnienie przenikliwego spojrzenia i ciepłego uśmiechu babci.

Babcia Serafina wychowywała Olę sama odkąd zginął jej syn i mama Oli wyjechała do pracy do Warszawy. Przez dwa lata jeszcze pisała, przesyłała drobiazgi i trochę pieniędzy, później przestała. Serafina prawie już zgłaszała zaginięcie, kiedy przyszedł list mama wyszła za mąż i spodziewa się dziecka. Ola cieszyła się, choć czas pokazał, że rodziną pozostała tylko babcia. Mama wymazała córkę z życia, znalazła sobie inną rodzinę. Przez te lata nie napisała już nic. Ola długo się o to obwiniała jako nastolatka była kłębkiem kolców. Wylewała całą swoją złość na babcię. Różne sceny nie chce pamiętać szczegółów. Ale zawsze, niezależnie od wszystkiego, czekał na nią talerz zupy i te miękkie, ciepłe ręce, które gładziły po czarnych włosach.

Babcia zachorowała, gdy Ola kończyła piętnaście lat. Wszystko się wywróciło. Nie było przyjaciół, tylko Sonia i Liza, nie było imprez były szpitale, leki i nauka. Ola poczuła się odpowiedzialna. Babcią, która powoli już nie mówiła, ściskała ją za rękę do bólu.

– Ucz się, córeczko! Teraz sama sobie musisz radzić. Daj mi odejść spokojnie! Żeby nie martwić się o ciebie!

Ola nie przestawała się dziwić sile babci lekarze mówili o roku życia, wytrwała trzy. Odeszła, gdy Ola była już na studiach.

Mama przyjechała po pogrzebie po dwóch miesiącach.

– Nie mogłam zostawić dzieci… tłumaczyła się, patrząc w podłogę.

Była zdziwiona i zła, że babcia zostawiła Oli mieszkanie i działkę.

– To niesprawiedliwe, powinnaś się podzielić.

Ola wybuchła. Wszystko, co latami ukrywała, wyrzuciła z siebie. Przypomniała sobie te długie godziny czuwania przy łóżku babci, gdy modliła się, by serce Serafiny nie przestawało bić.

Mama wysłuchała wszystkiego, spakowała się w milczeniu i wyjechała. Nigdy już się nie pojawiła.

Ola trochę się pogubiła, ale ze wsparciem Soni i Lizy wzięła się w garść. Studiowała z łatwością, trudniej było połączyć naukę z pracą. Liza, której tata miał firmę meblową, załatwiła Oli pracę.

– Tata mnie podpytywał, czy dasz radę, a ja wiem nie zawiedziesz mnie.

Liza zawsze była błyskotliwa, ładna i zdolna. Sukcesywnie prowadziła kancelarię prawną, choć marzyła o rodzinie i domowym cieple.

– Sami jacyś dziwni faceci się trafiają. Gdyby chociaż jeden porządny… Kochane, ja bym go tak rozpieściła! Przecież już pora mieć trzecie dziecko!

Dom i rodzina były jej marzeniem, choć nie przyznawała się do tego wprost.

Liza i Sonia były dla Oli najbliższe od szkoły razem, razem przez życie. Każda inna Liza z bogatego domu, Sonia wychowywana przez samotną matkę, bywało, że i chleba nie było na obiad. Sonia nie raz mieszkała u Oli, a i Liza często przychodziła na obiady, chwaląc naleśniki Serafiny.

Kiedy matka chciała podważyć testament babci, Liza chciała ją zmieść w sądzie, ale Ola odwiodła ją od tego, co i tak nie przeszkodziło Lizie w rozmowie z matką. Po tej rozmowie, procesu nie było, ale i kontakt się urwał.

Za to pojawił się Paweł. Po dwóch latach randek, ślub. Liza złapała rzucony przez Olę bukiet i już po chwili porwała najlepszego kolegę Pawła do tańca.

– Chodź, zatańczymy?

Ola z Sonią śmiały się, patrząc, jak Liza flirtuje z wysokim brunetem. Niestety, nie zaiskrzyło między nimi miesiąc później Liza zakończyła tę znajomość bez wyjaśnień.

Maks często bywał u Oli i Pawła, ale Liza zawsze trzymała dystans.

– Co ci w nim nie pasuje? pytała Ola.

– Bądź ostrożna. On jest jakiś podejrzany.

Ola nie rozumiała tych słów Maks był pomocny, zabawny, znał dobrze teściową i zawsze chwalił Olę. Po roku Ola zorientowała się, że jest w ciąży. To była niespodzianka po wszystkich diagnozach, prawie szykowała się do in vitro. Paweł, znając swoje kłopoty, wspierał ją, a tu niespodzianka!

– Cud, Paweł! Ola popłakała się przy teściowej, która przyszła na urodziny syna Ty jesteś prezentem!

– Najlepszym! ściskał ją mąż, lecz kątem oka patrzył na matkę.

– Co jest, mamo? spytał później.

– Sama nie wiem. Tak niespodziewanie to wszystko

– Chodzi ci o coś konkretnego?

Maria spojrzała na syna.

– Ufasz żonie?

– Mamo!

– Ufasz jej? powtórzyła.

– W pełni. I proszę, żebyś więcej takich rzeczy nie mówiła.

– Ja się cieszę. Po prostu

Urodził się Jaś i Ola wpadła po uszy w macierzyństwo. Maria nie narzucała się, ale i nie odmawiała, gdy trzeba było pomóc.

– Ola! Halo, obudź się! Liza machała Oli przed nosem ręką Co z tobą?

– Zamysliłam się, tyle Ola potrząsnęła głową i zmieniła temat. Liza, a jak twoi kawalerowie?

Zerkając na telefon, Ola stwierdziła, że Maria nie zadzwoniła ani razu, by zapytać, kiedy wraca do domu. Faktycznie złota teściowa! I to ona nalegała, by Ola spotkała się z dziewczynami.

– Idź, przewietrz się! przekonywała. Ja zostanę z Jasiem.

– Dziękuję Ola nie wiedziała, co powiedzieć. Czuła, że coś między nimi jest. Taki maleńki kamyczek ledwo widoczny, a jednak drażniący. Co to takiego? nie potrafiła odpowiedzieć.

Słuchając śmiechu Lizy, która opowiadała kolejnego anegdotę, Ola czuła coraz większy niepokój. Skąd to w niej?

Gdy zadzwonił jej telefon, podskoczyła i prawie wylała wino.

– Ola głos Marii brzmiał niewyraźnie i Ola poczuła, jak miękną jej nogi.

Późniejsze wydarzenia zlały się w jedno. Pamiętała trzask policzków od dziewczyn, wodę podawaną przez Sonię, Liza gdzieś dzwoniła w panice, w końcu Ola była już w domu, w ramionach córki, a Maria oddała Lize Jasia i poprosiła:

– Pojedziesz ze mną? Boję się

Paweł zginął w wypadku wpadł w otwarty właz na ulicy, auto obróciło go na drugi pas, prosto pod ciężarówkę.

Ola pogrążyła się w żałobie. Płakała, sprzątała, by zająć ręce, dni były pustką. Zaproponowała Marii, by zamieszkała z nimi, ale ta odmówiła.

– Tutaj są jego rzeczy, jego pokój. Czasem czuję, że zaraz wejdzie do kuchni i poprosi o placki.

– U mnie nigdy tego nie chciał

– Każda z nas coś musiała mieć dla siebie Maria z uśmiechem. Te placki twierdził, że u ciebie najlepsze.

Jaś chodził między mamą a babcią, głaskał ich po policzkach, nie rozumiejąc dlaczego są smutne ani gdzie jest tata.

Kiedy Maria coraz częściej spędzała czas przy wnuku, Ola widziała, że dobrze robi.

Mijało pół roku, zbliżał się Sylwester. Ola coraz mocniej odczuwała pustkę mieli z mężem po raz pierwszy pojechać w góry, spełnić jego marzenie o nartach.

– Ja będę zdobywał szczyty, ty z Jasiem lepić bałwana!

– Naucz się najpierw stać na nartach! żartowała Ola.

Dusiła w sobie krzyk rozpaczy, chciała nawet oddać rezerwację, ale Maria postawiła sprawę jasno.

– A może nie odwołuj. Pojedźmy razem ja, ty, Jaś. Święta pierwszy, który Jaś może zapamięta

Ola się zgodziła.

Karpacz przywitał ich deszczem, przez tydzień niebo było szare i ciężkie, tylko raz udało się wybrać nad jezioro. Fale rozbijały się o brzeg, dźwięki były wyjątkowe.

– Ale smutno poprawiła Jasiowi czapkę.

– Potężnie, Ola, to życie w pełni Maria objęła się ramionami. Nagle Ola podeszła i przytuliła ją mocno. Sama się temu zdziwiła.

Maria oparła głowę o jej bark.

– Dobrze, że jesteście

– Jesteśmy?

– Tak, Ola. Prawie was straciłam.

– Nie rozumiem.

– Maks! Maria rzuciła imię, jakby pluła.

– co Maks? Ola próbowała sobie przypomnieć, kiedy go widziała. Na pogrzebie go nie było.

– Przyszedł do mnie tydzień po pogrzebie. Mówił, że długo był w rozjazdach i musi coś powiedzieć.

– Co konkretnie?

– Że Jaś nie jest synem Pawła. Mówił, że ty miałaś z kimś innym Może sugerował siebie, nie wiem. Powiedział, że skoro Paweł miał problemy, to ty postanowiłaś jakoś je rozwiązać.

Oli opadły ręce.

– I ty mu uwierzyłaś? zapytała z gniewem.

– Jak myślisz? Maria ujęła jej dłonie. Gdybym uwierzyła, byłabym tu teraz z wami?

– Nie

– Wyrzuciłam go za drzwi. Bo widziałam, że kłamie. I przede wszystkim, bo Paweł ufał ci bezgranicznie. My jeszcze nie poznałyśmy się dobrze, Ola. Ale jeśli pozwolisz mi się zbliżyć, postaram się to nadrobić. Wiem, że bardziej tego potrzebuję niż ty. Proszę tylko

– Nie trzeba, mamo. Moja babcia powtarzała: rodzina ma być razem. Inaczej to tylko wydmuszka.

– I ja nie chcę, byśmy były wydmuszką Maria uśmiechnęła się i przytuliła Jasia. Zmarzł, co? Chodźcie, uciekamy na kolację. Opowiedz mi o swojej babci, Ola

Szły po mokrych ulicach i rozmawiały, pierwszy raz szczerze, zwyczajnie. Potem Ola zapytała z wahaniem:

– Po co to zrobił?

– Kto?

– Maks. Po co mówił takie rzeczy?

– Nie wiem, Olu. Zła czasem nie zrozumiesz. Zazdrość, poczucie krzywdy może, że Paweł był częściej na podium niż on? Do dzisiaj nie chcę o tym myśleć.

Ola nie powiedziała Marii, że Maks był także u niej w tamtym czasie rozmawiała z nim Liza, a potem z trzaskiem wyrzuciła go z mieszkania.

– Co się stało? spytała wtedy Ola.

– Nie wchodź w szczegóły. Jeśli tu wróci wyrzuć go i nie rozmawiaj. On nie jest przyjacielem. A nawet nie wrogiem. Jest gorszy.

Ola dopiero teraz rozumiała, co miała na myśli.

Resztę pobytu spędziły na rozmowach i zabawie z Jasiem.

Pół roku później Ola wyjęła z szafy zapomniane szpilki, założyła je i jęknęła:

– To kara rodem z Chin!

– Chcesz być piękna, musisz cierpieć! Maria śmiała się, pomagając Oli w zapięciu sukienki.

– A nie mogę w baletkach?

– Zamiatasz podłogę sukienką, nie wypada. Załóż baletki do torebki, przebierzesz się na miejscu.

Wzięła wnuka za rękę czas na ślub Lizy! Trzeba się spieszyć.

– O matko, Liza mnie zabije, jak się spóźnię!

Ślub Lizy był spektakularny i pełen szaleństwa. Rejestratorka się spóźniła, obrączki podawał spuchnięty z dumy Jaś. W końcu wszystkim usadzono przy stołach i można było odetchnąć. Ola, jako świadkowa, podeszła do Soni, która układała tort.

– Jak tam, Sonia? głaskała brzuszek przyjaciółki.

– Najlepiej jak można! Pogodziłam się z teściową na weekend, bo Liza zostałaby bez tortu! Wszystko muszę sama, nikomu nie można ufać!

– Co się stało?

– Patrz na tort! Podczas transportu coś się rozmazało A tak się narobiłam!

– Jest śliczny! Liza podeszła od tyłu.

– Wystraszyłaś mnie! Chcesz być matką chrzestną przed czasem?

– Zostawcie! Dziś mój dzień! Liza chichotała i pobiegła do męża.

– Co z nią zrobimy? Sonia machnęła ręką.

– A twoi gdzie? zapytała Ola.

– Tam, tańczą.

– Jak ty się czujesz, Olu?

– Dobrze, naprawdę dobrze.

– Mamą już nazywasz?

– Jeszcze się wstydzę.

– Głupiaś! Taka teściowa to skarb

Ola zamyśliła się. Patrząc, jak Maria tańczy z Jasiem i się śmieje, poczuła, że Sonia ma rację. To słowo mama pasuje do niej wyjątkowo.

– Mama wyszeptała, próbując brzmienia.

Sonia tylko spojrzała na nią uważnie, Ola pokiwała lekko głową i powiedziała pewnie:

– Mama.