Mama ma już dość

Aleksandra tak się wydzierała na kasjerkę w Biedronce, że biednej pani aż ręce się trzęsły.

Ile można tu stać?! Jak nie potrafisz porządnie pracować, to siedź w domu!

Przepraszam starsza pani i tak już szybko skanowała zakupy, ale jeszcze przyspieszyła.

Ala, już daj spokój delikatnie dotknął jej łokcia mąż, Marcin. Chodź, idziemy.

Aleksandra gwałtownie się odwróciła:

Ty się nie odzywaj w ogóle! Kto cię tu pytał?

Marcin spuścił wzrok i zamilkł. Zawsze tak miał cicho znosił jej wybuchy.

***

W domu pachniało rosołem i pieczonym kurczakiem. Teściowa, Pani Zofia, stała przy kuchence i mieszała garnek.

O, już jesteście! Ugotowałam zupę z makaronem, zaraz was nakarmię, chodźcie.

Ile razy prosiłam, żeby nie wchodzić mi do kuchni? syknęła Ala. Serio, czujecie się tu jak u siebie, czy tylko gościcie?

Zofia pobladła i trzymając łyżkę, ściszyła głos:

Chciałam tylko pomóc…

Nie trzeba mi żadnej pomocy! Wszystko zrobię sama!

Z salonu wbiegł siedmioletni Staś:

Mama, cześć! Wiesz, Krzysiek z drugiego bloku powiedział, że jestem słaby! Ale ja chyba nie jestem, co?

Daj mi spokój, warknęła Aleksandra, nie widzisz, że jestem zajęta?!

Staś zamilkł. Spojrzał na babcię. Babcia spuściła głowę.

Aleksandra zatrzasnęła się w sypialni z hukiem.

***

Tak wyglądał ich każdy dzień.

Każdy poranek taki sam: Aleksandra zła, wieczorem jeszcze bardziej. Złością zalewała wszystkich męża, teściową, syna, sprzedawczynie w sklepie, koleżanki z pracy, a nawet nieznajomych na ulicy.

Czasem łapała się na myśli: Boże, co ja robię? Ale to znikało w jakiejś czarnej pustce, z której nie było wyjścia.

Marcin znosił wszystko. Przyzwyczaił się przez dziesięć lat małżeństwa, nauczył się jednego: być cicho i nie rzucać się w oczy.

Pracował na dwóch etatach, przynosił do domu pieniądze, robił to, co powiedziała. Nocami, gdy Aleksandra już zasypiała, szedł do kuchni, robił sobie herbatę, siedział i patrzył w jeden punkt. Rozmyślał.

Zofia przyszła trzy miesiące temu, żeby pomóc ze Stasiem, kiedy rodzice pracują.

Starała się jak mogła, ale codziennie czuła na sobie złość synowej.

Staś… Staś po prostu żył. Biegał, grał w piłkę, zadawał pytania. Za każdym razem, jak próbował zagadać do mamy, odbijał się od muru.

Na początku płakał. Potem przestał. Przesiadywał z babcią, po cichu, bo tak było spokojniej.

***

W piątek wydarzyło się coś, co już nie raz tam miało miejsce.

Aleksandra wróciła z pracy wściekła jak osa szef nawrzeszczał, koleżanka podłożyła świnię, a w tramwaju ktoś ją nadepnął na nogę.

A tuż przed jej wejściem Staś rozlał sok na nową beżową kanapę, na którą jeszcze spłacali raty.

Chłopiec stał ze szklanką, patrząc z przerażeniem na czerwone plamy rozlewające się po materiale.

Co ty znowu zrobiłeś?! darła się Aleksandra już od progu. Wiesz, ile ta kanapa kosztowała?!

Mamo, przepraszam, ja nie chciałem… Proszę, nie krzycz. Boję się ciebie…

Boisz się mnie?! tylko ją to podkurzyło. Potrafisz tylko wszystko rozwalać i utrudniać życie! Przez ciebie nie da się normalnie żyć!

Mamo, przepraszam…

Do siebie marsz! Żebym cię tu więcej nie widziała!

Staś poszedł do swojego pokoju. Aleksandra jeszcze długo krzyczała w pusty salon, aż zachrypła.

***

W nocy nie mogła spać. Poszła do kuchni, usiadła przy stole i patrzyła w okno. Na ulicy siąpił deszcz.

Siedziała, gapiąc się na krople spływające po szybie i myślała, jak bardzo ma wszystkiego dość. Żeby to się już skończyło, żeby wszyscy dali jej spokój. I żeby nareszcie była cisza.

Nie zauważyła, kiedy przysnęła na stole.

Obudził ją chłód. Była czwarta rano.

W domu cicho. Marcin śpi, Zofia śpi, Staś śpi.

Wstała i idąc do łazienki, zerknęła do pokoju Stasia drzwi były lekko uchylone. Zajrzała sprawdzić, czy nie rozkopał się przez sen.

Staś spał skulony, obejmując poduszkę. Na biurku, obok łóżka, leżał otwarty zeszyt w kratkę, z okładką pełną rysunków czołgów.

Już chciała wyjść, ale kątem oka zobaczyła na stronie jeden wyraźny napis: Mama.

Wzięła zeszyt, usiadła na brzegu łóżka i zaczęła czytać.

To był pamiętnik.

Pierwsza notatka była z września.

Dzisiaj mama znowu krzyczała. Tata mówi, że mama jest zmęczona. Chciałem ją przytulić, ale się odsunęła. To pewnie dlatego, że jestem zły.

Aleksandrze zaschło w gardle. Przewróciła stronę.

Październik. Dziś babcia ma urodziny. Narysowałem kartkę, piękną, z kwiatkiem. Chciałem dać rano. Ale mama znowu krzyczała na tatę, więc nie dałem. Schowałem pod poduszkę. Może jutro dam, jak mamy nie będzie w domu.

Czytała dalej.

Listopad. Popsułem samochodzik, który dał mi tata. Na złość. Myślałem, że jak zepsuję coś swojego, to mama nie będzie krzyczeć. Ale i tak krzyczała. Powiedziała, że niczego nie potrafię docenić. I że jestem głupi.

Ręce Aleksandry zaczęły się trząść.

Grudzień. Niedługo święta. Napisałem list do Mikołaja. Poprosiłem, żeby mama przestała krzyczeć. Szkoda, że takiego prezentu się nie da dostać.

Styczeń. W szkole mieliśmy napisać, kim chcemy zostać. Ja napisałem, że chcę być niewidzialny. Żeby mama mnie nie widziała i nie krzyczała. Pani się zdziwiła i zadzwoniła do taty. Przyszedł, porozmawiał ze mną. Powiedział, że mama tak naprawdę jest dobra, tylko jej ciężko. Wiem. Pamiętam, jaka była kiedyś. Przytulała mnie i śmiała się. Teraz już się nie śmieje. Nigdy.

Aleksandra siedziała nieruchomo. Łzy kapały na kartki, rozmazując atrament.

Luty. Dziś rozlałem sok na kanapę. Mama długo krzyczała. Jak krzyczy, to czuję, że umieram po kawałku. Najpierw uszy, potem serce, potem dusza. Położyłem się i zamknąłem oczy. Pomyślałem: ciekawe, jak umrę we śnie, czy będzie płakać? Czy tylko powie mniej problemów?

Zeszyt wypadł jej z rąk. Ramiona trzęsły się od płaczu, ale siedziała cicho, żeby nie zbudzić syna. Bała się, że ją zobaczy w takim stanie. Bała się wszystkiego.

Tak siedziała dłuższą chwilę. Może dwadzieścia minut, może godzinę. W końcu podniosła zeszyt, odłożyła na biurko i wyszła.

Przeszła do sypialni. Położyła się obok Marcina. Patrzyła w sufit do rana.

***

Staś obudził się pierwszy.

Otworzył oczy, wyciągnął się, usiadł na łóżku. Zobaczył uchylone drzwi i przypomniał sobie, co było wczoraj. Westchnął.

Wyszedł na korytarz, nasłuchiwał. Cisza. Dziwne, bo zwykle o tej porze mama już stuka garnkami i narzeka, że wszyscy śpiochy.

Zajrzał do kuchni.

Mama siedziała przy stole. Nie krzyczała. Siedziała w ciszy i patrzyła przez okno. Przed nią zimna herbata.

Mamo? odezwał się cicho Staś.

Odwróciła się. Miała jakąś inną minę nie złą, nie zmęczoną, po prostu inną. Staś nie umiał jej odczytać.

Dzień dobry powiedziała cicho Aleksandra. Siadaj na śniadanie.

Usiadł przy stole. Mama postawiła mu miskę kaszy, sama usiadła naprzeciwko.

Jadł, zerkał na mamę i czekał, aż zacznie się dawna śpiewka. Ale nic się nie działo.

Mamo, odezwał się w końcu ostrożnie, co się dzieje?

Nic.

A czemu się nie odzywasz?

Myślę.

O czym?

Aleksandra spojrzała na syna długo. W końcu wyciągnęła rękę, pogłaskała go po głowie. Tak po prostu, bez okazji.

O tobie myślę. O nas.

Staś zamarł z łyżką w buzi.

Mamo, jesteś chora?

Nie, kochanie. Wręcz przeciwnie zdrowieję.

Nie do końca zrozumiał, ale przytaknął. Dla niego najważniejsze było, że nie krzyczy.

Jedz, powiedziała Aleksandra. Zaraz trzeba do szkoły.

Zjadł kaszę, dopił herbatę, poszedł się ubierać. Przy drzwiach się zatrzymał.

Mamo, bąknął nieśmiało, a wieczorem… to znaczy… znowu nie będziesz krzyczeć?

Aleksandra podeszła, przykucnęła naprzeciwko niego.

Słuchaj. Nie wiem, czy mi się wszystko uda. Ale bardzo będę się starać nie krzyczeć. Z całych sił. Żebyś już nigdy się mnie nie bał. Rozumiesz?

Staś kiwnął głową.

A jak ci nie wyjdzie? zapytał szeptem.

Jak mi nie wyjdzie powiedz mi. Po prostu powiedz: Znowu? I przypomnę sobie.

Co sobie przypomnisz?

Wszystko ucałowała go w czoło. Idź już.

Staś wybiegł.

Aleksandra została w przedpokoju. Usłyszała, jak zamykają się drzwi windy. Znowu była cisza.

Wyszedł z pokoju rozczochrany Marcin.

Ty tu tak wcześnie? zdziwił się.

Nie mogłam spać.

Zerknął na nią uważnie.

Wszystko okej?

Okej odpowiedziała Aleksandra. Chodź na śniadanie.

Poszli do kuchni. Usiadł z herbatą…

Marcin… odezwała się nagle Aleksandra. Za co mnie kochasz?

Zakrztusił się.

Słucham?

Za co mnie kochasz? Przecież ja… ja potworem jestem.

Odłożył kubek, spojrzał jej w oczy.

Nie jesteś potworem, powiedział, tylko zapomniałaś, jaka jesteś.

A jaka jestem?

Różna Marcin się uśmiechnął. Potrafisz być ciepła, śmieszna, delikatna. Przytulisz tak, że aż żebra strzelają… Pamiętam to wszystko, Alu. To ty zapomniałaś…

Aleksandra milczała.

Wiesz, bardzo bym chciał, żebyś znowu taka była dodał Marcin. Ile trzeba, tyle poczekam.

Aleksandra wyciągnęła dłoń i ścisnęła jego rękę.

***

Tego dnia pierwszy raz na nikogo się nie wydarła.

Po szkole Staś wbiegł do domu, rzucił plecak i mocno ją przytulił.

Mamo! Dostałem dziś piątkę!

Brawo, jestem z ciebie dumna! powiedziała Aleksandra.

Staś zamarł. Patrzył z niedowierzaniem.

Serio?

Serio.

Staś się uśmiechnął. Tak szeroko nie uśmiechał się już dawno.

Mamo, wiesz, dziś w szkole myślałem, że może mnie wieczorem przytulisz. I naprawdę to zrobiłaś.

Ty wariatku, Aleksandra przytuliła go mocno. Teraz będę cię tulić codziennie!

***

Wieczorem weszła do jego pokoju. Staś już spał. Na biurku leżał ten sam zeszyt.

Aleksandra otworzyła go, przewróciła na ostatnią stronę. Wzięła długopis i pod jego słowami napisała:

Synku, bardzo cię kocham. Przepraszam. Bardzo się postaram.
Mama.