Ja też miałam trudności z oddychaniem

Ja też nie mogłam oddychać

Niedzielny wieczór. Marek powiedział to, gdy prasowałam koszule i układałam je w równych stosach na łóżku. wszedł do sypialni, usiadł na brzegu łóżka i powiedział to takim tonem, jakby informował o cieknącym kranie.

Haniu, duszę się.

Nie uniosłam głowy, tylko odłożyłam jedną koszulę, wzięłam następną.

Od czego?

Od tego wszystkiego. Od rutyny. Codziennie to samo. Wstać, zjeść, pojechać, wrócić, zjeść, położyć się. I tak w kółko.

Ułożyłam starannie rękawy, poprawiłam kołnierzyk. Mam pięćdziesiąt jeden lat, Marek pięćdziesiąt trzy. Mieszkaliśmy w tym mieszkaniu na ulicy Ogrodowej dwadzieścia sześć lat, tu wychowaliśmy syna Tomka, który od pięciu lat mieszka w Krakowie, a dzwoni tylko z okazji świąt.

I co proponujesz? zapytałam spokojnie.

Chcę odejść.

Tutaj się zatrzymałam. Nie ze strachu, tylko spojrzałam na niego tak, jak patrzy się na człowieka, który w końcu powiedział coś dawno oczekiwanego.

Gdzie?

Wynająć mieszkanie. Pobędę sam. Oddech złapię.

Dobrze powiedziałam i sięgnęłam po kolejną koszulę.

Marek wyraźnie spodziewał się innej reakcji. Pochylił się jeszcze bardziej.

Nic nie powiesz?

A co mam mówić? Jesteś dorosły, Marku. Chcesz idź.

Nie będziesz robić awantur?

Ułożyłam koszulę, odłożyłam ją równo na stos. Spojrzałam mu w oczy.

Nie. Mam tylko jedno warunek.

Jaki?

Nie dzwoń do mnie w sprawach domowych. Gdzie jest to, jak działa tamto, co zrobiłam z tym Jak odchodzisz, to radź sobie sam.

Zmieszał się.

To wszystko?

Wszystko.

Nie miał na to przygotowanego scenariusza. Był gotów na łzy, pretensje, roztrząsanie dziecka i lat. Nawet już w głowie rozgrywał pewne odpowiedzi. A ja stałam i prasowałam dalej.

No dobrze powiedział w końcu. Spakuję się.

Pakuj się.

Wyszedł do garderoby. Stał tam długo, patrząc na półki. W końcu zaczął pakować dżinsy, koszulki, skarpetki. Golenie, ładowarka do telefonu, książka, której nie otworzył od pół roku. Wyszedł do przedpokoju. Ja zdążyłam już przejść do kuchni, gdzie coś szumiało i pobrzękiwało.

Idę już powiedział w stronę kuchni.

Powodzenia odpowiedziałam.

Drzwi się zamknęły. Został przez chwilę na klatce. Nic. Żadnych kroków, żadnego szeleszczenia. Cisza.

Wcisnął guzik windy.

***

Znalazł mieszkanie przez znajomego w dwa dni. Kawalerka na sąsiednim osiedlu, czwarte piętro, okna na podwórko. Właściciel, starszy pan z wąsami, pokazał ją krótko, wziął pieniądze z góry za dwa miesiące dwa i pół tysiąca złotych i pojechał. Była tam kanapa, stół, dwa krzesła, lodówka marki Polar i gazowa kuchenka. Złociste, przybrudzone zasłony.

Marek postawił torbę, usiadł na kanapie i rozejrzał się.

Cisza była kompletna. Nikt nie chodził po drugiej stronie ściany, nikt nie włączał telewizora, nikt nie wzywał na kolację. Położył się na plecach, ręce pod głową. Pomyślał: to ta wolność.

Pierwsze dwa dni były prawie dobre. Wstawał, kiedy chciał, jadł, co chciał właściwie to, co kupił po drodze w Biedronce chodził po mieszkaniu w samych skarpetkach, nie tłumaczył się przed nikim. Wieczorami dzwonił do starego kumpla, Darka; gadali długo, Darek chichotał: „I dobrze, Marku, trzeba było wcześniej”.

Trzeciego dnia Marek zorientował się, że nie ma już czystych skarpetek.

Patrzył na pralkę, stojącą w łazience. Mała, okrągła. Otworzył drzwiczki, zajrzał, zamknął. Otworzył znowu. Gdzieś powinien być proszek właściciel mówił coś o szafce pod zlewem. Znalazł tam małe opakowanie, przeczytał napis: Do białego i kolorów. Nasypał na oko do przegródki, która wydawała się właściwa. Włączył program.

Pralka zaczęła bzyczeć.

Po godzinie wyjął pranie. Skarpetki były wilgotne, prawie mokre i lekko różowawe. Dopiero po chwili zrozumiał: wrzucił razem nową czerwoną koszulkę.

Powiesił skarpetki na kaloryfer. Schły do wieczora.

Czwartego dnia postanowił zrobić porządny obiad. Kupił pierś z kurczaka, ziemniaki, cebulę. Znalazł w szafce patelnię z zdartą powłoką. Nalał oleju, zaczął smażyć zbyt dużo syczało, filet wrzucił cały, więc przywarł natychmiast. Ziemniaki obierał długo i nierówno, połowa poszła na obierki. Cebula puściła łzy do oczu.

Na talerzu wylądowało coś brązowobiałego, twarde z zewnątrz, surowe w środku.

Zjadł połowę. Resztę wyrzucił i zamówił pizzę.

Po tygodniu policzył, ile wydaje na zamawianie żarcia wyszło tyle, ile razem z Hanią wydawali na zakupy przez miesiąc. Postanowił się ogarnąć. Kupił produkty, zrobił kaszę gryczaną. Wyszła nieźle, to go trochę uspokoiło.

Ale życie codzienne napierało z każdej strony powoli, nieuchronnie, jak przypływ.

***

Przełom nastąpił dziesiątego dnia.

Marek brał prysznic i zauważył, że woda nie spływa. Na podłodze zbierała się szara kałuża. Zakręcił wodę. Kałuża nie znikała. Dotknął odpływu nogą. Stała woda.

Przypomniał sobie słowo syfon. Hania czasem je powtarzała: Trzeba wyczyścić syfon, bo znowu będzie stała woda. Kiwał głową, wychodził z pokoju.

Przykucnął, zajrzał pod wannę rura, druga rura, biała plastikowa złączka. Dotknął dało się odkręcić zbyt łatwo, natychmiast spod niej buchnęła woda. Z impetem, ciemna, zimna.

Skoczył, poślizgnął się, chwycił ręcznik upadł na podłogę i przemókł do suchej nitki. Próbował przykręcić z powrotem, ale woda nie przestawała lecieć. Przelała się na wycieraczkę, namoczyła ją w sekundy.

Wybiegł do korytarza, zostawiając za sobą ślady mokrych stóp, znalazł telefon, w panice szukał, jak zakręcić wodę w mieszkaniu. W końcu przypomniał sobie, że właściciel coś mówił o zaworze pod zlewem w kuchni. Pobiegł, zakręcił.

Woda stanęła.

Wrócił do łazienki. Przypominała miejsce po małej powodzi. Mokry dywanik, ręcznik, podłoga, kapie z syfonu.

Marek usiadł na podłodze w korytarzu, w mokrych bokserkach i gapił się w ścianę.

Pierwsza myśl: Hania. Nie tyle myśl, co odruch zadzwonić, ona powie, co robić. Już miał jej numer na ekranie, już prawie dzwonił, gdy przypomniał sobie jej głos: nie dzwoń w sprawach domowych.

Odłożył telefon.

I mimo wszystko zadzwonił. Do Darka.

Darek, umiesz naprawić syfon?

Co? Darek był zajęty, w tle hałas.

Syfon pod wanną. Cieknie.

Nie mam pojęcia. Zawsze wzywam hydraulika. Dam ci numer, mam zaufanego.

Hydraulik zjawił się następnego dnia. Pokręcił, zmienił uszczelkę w piętnaście minut. Wziął za to tyle, że Marek przez chwilę nie mógł się odezwać.

To normalna cena? spytał w końcu.

Normalna skinął hydraulik bez emocji, po czym wyszedł.

Marek zamknął drzwi. Hania nigdy nie wzywała kogoś do takich rzeczy. Sama wykręcała, wymieniała, kupowała uszczelki w sklepie. Nie wiedział, kiedy i jak to robiła po prostu się działo, jak pogoda za oknem.

***

Wtedy pojawił się plan, który wydawał mu się właściwy.

Zadzwonił do Marzeny, z którą kiedyś przed poznaniem Hani przez chwilę coś było. Marzena była rozwiedziona od paru lat, wiedział od wspólnych znajomych. Spotykali się czasem na imieninach, uśmiechali się.

Marzena, tu Marek Lewandowski.

Marek? Zdziwiła się, ale pozytywnie. Ile lat.

Wiesz mieszkam teraz osobno. Może wyszlibyśmy gdzieś, na kolację?

Zmieszała się chwilę.

Osobno od kogo?

Od żony.

Rozwiedliście się?

Na razie po prostu osobno.

Rozumiem odpowiedziała, i jakoś stonowała głos. Spotkajmy się.

Spotkali się w kawiarni w centrum. Marzena miała świetny płaszcz, była zgrabna, krótko obcięte włosy. Wyglądała dobrze. Zaczęli od lampki wina, pogadali o znajomych. Ona w końcu zapytała:

Opowiedz, co u ciebie. Gdzie pracujesz?

W firmie budowlanej, jak zawsze. Zaopatrzenie, kierownik działu.

A mieszkasz teraz?

Wynająłem kawalerkę na Leśnej.

I jak tam?

Chciał powiedzieć „dobrze”. Ale wyszło:

Tak średnio. Pralka nie wiruje, kuchenka szwankuje.

Popatrzyła na niego z wyrazem, który musiał chwilę rozszyfrowywać. W końcu zrozumiał: współczucie. Takie ludzkie, nie romantyczne.

Rozumiem powiedziała.

Rozmowa się nie kleiła. Pytała o Tomka, on o jej córkę, która już była mężatką. Po drugim winie pożegnali się przy wejściu.

Wrócił do pustej kawalerki, znalazł paczkę zupki chińskiej i zalał wrzątkiem.

Marzena już nie zadzwoniła. On też nie dzwonił.

***

W tym samym okresie spróbował spotkać się z kumplami. Zadzwonił do Darka „dawaj w piątek, ale do ósmej, muszę być w domu, Kaska ma wywiadówkę”. Zadzwonił do Krzyśka „mogę, ale zawieź mnie z powrotem, nie piję, z żoną jedziemy w sobotę do jej rodziców”.

Spotkali się we trzech w pubie niedaleko metra. Dwie kolejki piwa, pogawędy o futbolu i pracy. Darek zapytał:

No i jak ci tam na swoim?

W porządku odpowiedział Marek.

Hania nie dzwoni?

Nie.

Darek i Krzysiek wymienili spojrzenia.

Ani razu? dopytał Krzysiek.

Ani razu.

Znowu spojrzeli po sobie. Darek pokręcił kuflem:

Mam wrażenie, że to dziwne. Moja by dzwoniła po pięć razy dziennie.

Hania nie dzwoni powtórzył Marek.

To albo dobry, albo zły znak zamyślił się Krzysiek.

W jakim sensie zły?

Może jej lepiej bez ciebie.

Dopił piwo. Nie chciał o tym myśleć a właściwie myślał o tym codziennie, tylko nie przyznawał się przed sobą.

Przed ósmą Darek zerknął na zegarek, ubrał się, Krzysiek dołączył. Uścisnęli mu dłoń i ruszyli, każdy do swojej żony, rodziny.

Marek został sam przy stoliku. Zamówił jeszcze jedno piwo i siedział tak do zamknięcia.

***

Hania pierwsze dni naprawdę czuła coś dziwnego, ale nie pustkę, tylko poczucie dodatkowego miejsca wokół siebie. Jakby przestawiono meble i jeszcze nie wiadomo, czy to na plus, czy na minus.

Drugiego dnia zadzwoniła do Zofii, swojej przyjaciółki:

Odszedł rzuciła krótko.

Jak to odszedł? Gdzie?

Wynajął mieszkanie. Powiedział, że się dusił.

Zofia milczała, a potem westchnęła:

Haniu, jak się czujesz?

Dziwnie dobrze. Sama się dziwię.

Płaczesz?

Nie. To chyba najdziwniejsze ze wszystkiego.

Może dopiero przyjdzie?

Zobaczymy.

Zaraz zadzwoniła Basia, przyjaciółka od lat, poznana w przychodni, nie szczędziła słów.

Chwała Bogu powiedziała surowo. Haniu, mówiłam ci dziesięć lat.

Co mówiłaś?

Że żyjesz jak pomoc domowa, ale nie masz za to żadnej pensji.

Basia, nie przesadzaj.

Kiedy ostatni raz robiłaś coś dla siebie?

Musiałam się zastanowić chwilę.

W zeszłym roku obcięłam włosy.

No właśnie.

Tydzień później Basia zaprosiła mnie na jogę. Najpierw odmówiłam, potem się namyśliłam. Poszłyśmy razem do małej sali niedaleko domu. Włożyłam stary dres, leżący w szafie nienaruszony okazało się, że nie mam kondycji.

Nic nie szkodzi powiedziała instruktorka. Wszyscy są tacy na początku.

Po dwóch tygodniach trochę się rozruszałam. Chodziłyśmy z Basią trzy razy w tygodniu, potem siadałyśmy w kawiarni mogłam pierwszy raz od dawna naprawdę pogadać, nie myśląc, że trzeba wracać, bo Marek zaraz wróci z pracy i czeka na kolację.

Wieczorami czytałam. Kiedyś zasypiałam po dwudziestu stronach; teraz czytałam po godzinę, półtorej.

Zadzwonił Tomek:

Mamo, tata mówił, że mieszka osobno?

Tak, to prawda.

I jak się czujecie?

Różnie odpowiedziałam. A ja… szczerze? Dobrze.

Tomek milczał chwilę.

Mamo, wy się rozwodzicie?

Nie wiem jeszcze, nie myślałam o tym.

Nie smutno ci?

Bardziej jestem zdziwiona niż smutna.

Tomek zamilkł. Zawsze długo układał sobie w głowie nowe rzeczy.

No dobrze… Jak coś, to dzwoń.

Ty też. Nie czekaj do świąt.

***

Był moment, kiedy stanęłam pośrodku kuchni i po prostu patrzyłam przez pięć minut w okno.

Myłam kubek i nagle pomyślałam: dwadzieścia sześć lat. To dużo. Ponad połowa życia. Było różnie, ale dużo było dobrego. Pierwsze mieszkanie, które sami remontowaliśmy do krwi na dłoniach. Tomek, mały, z kolanami w jodynie. Wyjazd nad morze z piętnaście lat temu; cały czas się śmialiśmy nie pamiętam z czego, ale śmiech pamiętam świetnie.

Tego już nie będzie. To znaczy: pozostanie, jak zdjęcia w albumie.

Poczekałam, aż uczucie minie. Przeszło. Po kilku minutach.

Odłożyłam kubek na suszarkę i poszłam na jogę.

***

Jan pojawił się przypadkiem.

To była sąsiadka z dołu, pani Pelagia, osiemdziesięcioletnia, z świetną pamięcią i zwyczajem plotkowania na klatce pół godziny. Poprosiła, żebym jej wkręciła żarówkę syn miał przyjechać za tydzień, a w korytarzu ciemno. Zrobiłam to dla niej, wypiłyśmy herbatę nagle przyszedł jej drugi syn, nie ten oczekiwany.

Nazywał się Jan, mieszkał w tym mieście, odwiedzał matkę. Około czterdziestu ośmiu lat, z brodą, porządna kurtka, oczy zmęczone człowieka, który dużo pracuje.

Mamo, znowu wykorzystujesz ludzi? mruknął, widząc mnie z żarówką.

Hania sama zaproponowała powiedziała dumnie Pelagia.

Jan na mnie spojrzał:

Dziękuję. Sam bym wpadł, ale nie pomyślałem, jak tu ciemno.

To drobiazg odpowiedziałam.

Pogadaliśmy chwilę w drzwiach. Okazało się, że też pracuje w budownictwie inna firma. Powiedziałam, że jestem księgową. Pożegnał się, wróciłam do siebie.

Po trzech dniach zadzwonił sam. Przyniósł matce zakupy, a przy okazji od siebie czekoladki, z wdzięczności.

Po co, naprawdę zaoponowałam, ale czekoladki przyjęłam.

Może chwilę porozmawiam? zapytał. Chciałem spytać o Marka. Mama mówiła, że pracował w zaopatrzeniu, mam jeden problem z dostawcami.

Zawahałam się:

Marek mieszka teraz osobno. Ale mogę dać jego numer.

Rozumiem powiedział po prostu, nie dając poznać, czy to go zaskoczyło.

Tydzień później zadzwonił ponownie już inny temat, a potem zapytał, czy nie chciałabym pójść na kawę, ot tak, jak sąsiedzi. Przemyślałam. Poszliśmy.

Usiedliśmy w kawiarni za rogiem, pogadaliśmy o pracy, matce, o tym, jak okolica się zmieniła przez lata. Był uważny, nie przerywał, czasem z uśmiechem przerywał swoje własne zdanie.

Jesteś długo mężatką? zapytał, zupełnie zwyczajnym tonem.

Dwadzieścia sześć lat. A raczej byłam dwadzieścia sześć. Teraz nie wiem.

Bywa powiedział bez oceny.

Polubiłam to.

Spotkaliśmy się jeszcze parę razy. Niczego nie narzucał, po prostu czasem dzwonił, pytał, co słychać. Ta nieobowiązkowość była jak otwarte okno w dusznym pokoju.

***

Marek tymczasem zaczął zauważać w sobie rzeczy wcześniej mu obce.

Na przykład nie umiał czekać. Do tej pory życie „działo się samo”: jedzenie było, pranie było, naprawa była. Teraz trzeba czekać, aż wyschnie pranie, zagotuje się woda, przyjdzie hydraulik. Albo minie przeziębienie, które złapał pod koniec drugiego tygodnia i przeleżał samotnie, marząc tylko o ciepłej herbacie i aspirynie.

Inne nie umiał jeść w ciszy. Przez dwadzieścia sześć lat zawsze ktoś był przy stole. Najpierw Tomek, potem już tylko Hania, ale to milczenie było żywe, czy mówiła, czy nie. Tu cisza była inna nie milczała, tylko była pustką.

Zaczął jeść przy włączonym telewizorze. Pomagało.

Na trzecim tygodniu zadzwonił do Tomka.

Cześć, synu.

Cześć, tato. Co tam?

Pracuję. Mieszkam na Leśnej.

Wiem, mama mówiła.

A jak mama?

Tomkowi zajęło to chwilę.

W porządku. Mówi, że dobrze. Chodzi na jogę, widuje się z koleżankami.

Marek to trawił.

Nie tęskni?

Tato, zadzwoniłeś, żeby pytać, czy mama tęskni?

Nie, tylko pytam.

Jest w porządku, tato. Ty też bądź.

Odłożył słuchawkę i siedział przy stole z uczuciem, którego nie umiał nazwać.

***

Dwudziestego trzeciego dnia spotkał w windzie sąsiadkę młodą kobietę, około trzydziestu pięciu lat. Przedstawiła się jako Klaudia.

Nowy pan tu mieszka? zapytała.

Tymczasowo odpowiedział.

Rozstaliście się z żoną?

Zaskoczyło go to, że tak wprost.

Tak.

Bywa machnęła ręką. Z trzeciego piętra? Tam Mieciu śpiewał po nocach.

Nie, z czwartego, tam gdzie te musztardowe zasłony.

Daniluk wynajmuje tylko samotnym facetom. „Z rodziną to same kłopoty” mówi.

Wysiedli z windy. Klaudia mieszkała na pierwszym. Pracowała w lecznicy dla zwierząt, miała kota i mnóstwo kwiatów.

Kiedyś pomógł jej wnieść ciężkie torby z zakupami. Zaprosiła go na herbatę. Było bardzo czysto i pachniało cynamonem. Porozmawiali trochę była miła, uważna, patrzyła prosto w oczy. Ale Marek łapał się na tym, że myśli: „u niej tak czysto, u mnie naczynia z wczoraj”.

Kilka razy jeszcze spotykali się przy windzie, zamieniali parę zdań. Nic się nie stało i nie mogło stać, bo sam czuł się niedokończoną myślą, czymś rozpoczętym i porzuconym.

Pewnego dnia zapytała:

Długo tu pan zostanie?

Nie wiem odparł szczerze.

Wygląda pan jak ktoś, kto jeszcze nie zdecydował, w którą stronę iść.

Pewnie tak.

Trzeba uważać, żeby nie utknąć w takim stanie za długo. Ja utknęłam na dwa lata po rozwodzie stracony czas.

Zapamiętał to.

***

Trzydziestego pierwszego dnia pojechał na targ i kupił kwiaty. Bez okazji po prostu stał przy stoisku, patrzył na wielkie, białe chryzantemy i pomyślał: Hania zawsze lubiła właśnie te. Nie róże mówiła, że róże są zbyt zobowiązujące.

Kupił bukiet, zapłacił gotówką siedemdziesiąt złotych pojechał na Ogrodową.

W metrze trzymał kwiaty. Ludzie patrzyli różnie z uśmiechem albo bez. Myślał, co powie, jak ona otworzy drzwi, że zapewne się zdziwi, ale może się ucieszy. W końcu minęło tyle lat.

Podszedł, nacisnął dzwonek. Nowy. Poprzedni był inny.

Za drzwiami usłyszał kroki, potem głosy: damski, jej, potem męski, nie jego.

Zamurowało go.

Drzwi otworzyły się tylko trochę, zabezpieczone łańcuchem, nowym. Zajrzała Hania. Spojrzała na niego, spojrzała na kwiaty. Jej twarz była spokojna.

Marek.

Haniu, przyjechałem…

Widzę.

Mam kwiaty… Podniósł bukiet.

Patrzyła na niego bez żalu, bez łez; żadnej burzy emocji, jakiej oczekiwał.

Marek, nie otworzę drzwi.

Dlaczego?

Bo wymieniłam zamki.

Widzę. Ale dlaczego?

Za jej ramieniem przesunął się czyjś cień, sylwetka mężczyzny.

Kto to?

To nie twoja sprawa powiedziała bez cienia złości, rzeczowo.

Hania, poczekaj. Ja… dużo zrozumiałem.

Co?

Otworzył usta, zamknął, znowu otworzył.

Że było mi z tobą dobrze. Sknociłem. To była pomyłka.

Milczała. Patrzyła na niego przez łańcuch.

Marek powiedziała cicho, spokojnie zrozumiałeś, że tobie było dobrze. Ale nie rozumiesz dlaczego. Myślisz, że brakowało ci mnie. A brakowało ci kogoś, kto prasował ci koszule.

To niesprawiedliwe.

Może. Ale prawdziwe.

Hania, dwadzieścia sześć lat…

Wiem. To były dobre lata. Ale nie chcę jeszcze dwudziestu sześciu.

Nie dasz mi szansy?

Patrzyła długo.

Wiesz co najciekawsze? Ja też zaczęłam oddychać. Okazało się, że też się dusiłam. Po prostu nigdy o tym nie mówiłam.

Stał z chryzantemami w ręku.

Haniu…

Idź, Marku. Zadzwoń do Tomka, porozmawiaj z nim nie o mnie, po prostu sobie pogadajcie.

Drzwi się zamknęły. Bez trzasku. Zamek kliknął.

Został w ciszy, bukiet powoli opadał. Chryzantemy były świeże, nie wiedziały, co się stało.

Na klatce schodowej było cicho, zza sąsiednich drzwi dobiegał dźwięk telewizora.

Odwrócił się i poszedł do windy.

***

Wcisnął przycisk; winda przyjechała szybko. W lustrze zobaczył siebie: mężczyzna z bukietem, w dobrej kurtce, trochę przygnieciony, z twarzą kogoś, komu właśnie się coś skończyło. Albo zaczęło. Albo oba na raz.

Wyszedł na ulicę; było już ciemno, latarnie świeciły, pojedynczy ludzie spieszyli dokądś. Szedł do metra, bukiet trzymał cały czas.

Przy ławce siedziała starsza pani, karmiła gołębie bułką. Gołębie tłoczyły się u jej nóg.

Marek postawił bukiet obok ławki.

Proszę wziąć, jeśli pani chce powiedział.

Popatrzyła, potem na kwiaty.

Ładne. Nie chcieli?

Nie przyjęli.

Zdarza się wzruszyła ramionami i wróciła do gołębi.

Poszedł dalej. Ulica była zwyczajna, bloki stały tam, gdzie zawsze. Gdzieś w tym mieście Hania zamknęła za nim drzwi i wróciła do swojego wieczoru i swojej nowej codzienności, która, jak widać, była dla niej odpowiednia.

Gdzieś Tomek wracał do domu i czekał na telefon ot, tak po prostu.

Gdzieś w kawalerce z musztardowymi zasłonami stały brudne naczynia.

Wyjął telefon.

***

Później, już w metrze, długo patrzył w czarne okno widać było tylko własne odbicie, rozmazane i nieostre.

Dziwna sprawa, myślał, nie myśląc o niczym konkretnym. Po prostu dziwna.

Pociąg jechał dalej. Kolejne stacje. Ludzie młodzi, starsi, zmęczeni, wesoło rozmawiający, z torbami, książkami, wpatrzeni w ekrany. Nikogo nie obchodziły te jego chryzantemy, jego dwadzieścia sześć lat, zamknięte drzwi.

Wysiadł na swojej stacji. Wyszedł na powierzchnię.

Było zimno i pachniało pierwszym śniegiem, który jeszcze nie spadł, ale już był w powietrzu.

Marek stał chwilę, podniósł głowę, spojrzał w niebo.

Zwykłe, ciemne niebo.

Ruszył do domu.

***

Tej nocy, około drugiej, nie spał i gapił się w sufit. Kawalerka była jak zawsze zasłony trzymały światło z latarni, lodówka buczała. Wszystko było przez te trzydzieści jeden dni identyczne.

I nagle przypomniał sobie jedno.

Osiem, może dziesięć lat temu, z Hanią pojechali na działkę do jej rodziców. Wieczór, weranda, herbata, za płotem las. Ona milczała, on też to było dobre milczenie, takie żywe, gdy nic nie trzeba mówić.

Wtedy pomyślał: tu jest dobrze.

I nic nie powiedział.

Po prostu pomyślał i zapomniał.

Leżał na kanapie w wynajętym mieszkaniu i próbował sobie przypomnieć, kiedy myślał tak ostatnio. Nie przypomniał sobie.

Za oknem padało coś w rodzaju śniegu pojedyncze, nieśmiałe płatki. Pierwszy w tym roku.

W mieszkaniu było cicho.

***

Rano wstał, postawił czajnik i pomyślał, że trzeba kupić porządne kubki te w mieszkaniu miały wyszczerbienie i niewygodnie się z nich piło.

Potem że dobrze by było zadzwonić do Tomka.

Potem, że trzeba ogarnąć pracę, bo zbliżał się koniec kwartału i zaległości narastały.

Potem: „Ona też zaczęła oddychać. Okazało się, że też się dusiła”.

Nie widział tego. A może widział, tylko nie traktował poważnie. Zawsze była obok, robiła, co trzeba, nie pytał, czy chce, czy jej to odpowiada. Była częścią tej codzienności, którą on uważał za klatkę, nie biorąc pod uwagę, że dla niej ta klatka wyglądała tak samo tylko ona siedziała w niej, prasując mu koszule.

Czajnik zaczął gwizdać.

Zalał herbatę w wyszczerbionym kubku i usiadł przy stole.

Za oknem śnieg padał gęsto, biały, zostawał na parapecie.

Marek wyjął telefon, znalazł numer Tomka.

Odłożył.

Za chwilę znów wziął do ręki.

Cześć, Tomek. Tu tata. Tak po prostu, bez powodu.

Cześć, tato. Nie nie jestem zajęty.

Jak tam?

W porządku. Pracuję. Śnieg u was jest?

Zaczął chwilę temu.

U nas też.

Przez chwilę milczeliśmy takie dobre, żywe milczenie.

Tato powiedział Tomek. Jak się trzymasz?

Spojrzałem w okno. Śnieg padał, biały i równy i nic jeszcze nie było jasne.

Uczę się odpowiedziałem.

Zadzwoń, jakby co.

Będę dzwonił. Ty też, nie tylko na święta.

Dobrze powiedział Tomek.

Zakończyliśmy rozmowę. Dopiłem herbatę. Była całkiem w porządku.

Za oknem padał śnieg.

***

W tym samym czasie, na drugim końcu miasta, Hania też patrzyła w okno. Miała w ręku kubek kawy, w pokoju było ciepło i spokojnie. Jan już wyszedł nie zostawał na noc, umówili się bez słów: na razie jeszcze nie, nic na siłę.

Myślała o Marku. Bez bólu czy radości, po prostu tak, jak myśli się o kimś, z kim przeżyło się wiele lat. Przed oczami pojawił się, jak stoi z kwiatami za drzwiami wielki, nieco zagubiony, taki, który coś już przeżył, choć nie do końca wszystko pojął.

Nie złościła się już. Minęły te dni, gdy była na niego zła. Na początku, zaraz po jego odejściu, czuła złość to ją zaskoczyło, bo na zewnątrz wydawała się spokojna. Ale w środku była cicha złość na to, czego nie można było uchwycić. On narzekał na rutynę, którą to ona własnymi rękoma budowała. Jemu było nudno, a jej nie było kiedy się nudzić.

Potem złość odeszła. Zostało coś spokojnego, silniejszego.

Napisała SMS-a do Zofii: „Idziemy jutro na jogę?”. Zofia odpowiedziała od razu: „Czekałam, aż napiszesz. Tak”.

Uśmiechnęłam się i odstawiłam kubek.

Za moim oknem też padał śnieg.

***

Marek tego wieczoru zadzwonił do właściciela kawalerki i spytał, czy może przedłużyć umowę na dwa miesiące.

Można odpowiedział właściciel. Płatność z góry.

Potem poszedł do sklepu z domu i kupił dwa, potem trzy, nowe kubki, bez wyszczerbień. Zajrzał do sklepu spożywczego: wziął bulion, cebulę, marchew, ziemniaki. Przepis na zwykłą zupę znalazł w telefonie cztery kroki, przy czwartym: „Posól do smaku”.

Stojąc nad garnkiem, myślał, co to znaczy „do smaku”. Spróbował, dosolił, spróbował znowu. Za słone, ale i tak zupa była zjadliwa.

Nalał ją do talerza, usiadł w ciszy.

W takiej ciszy zupa była nawet dobra.

***

Życie toczyło się dalej. Hania chodziła na jogę, czasem spotykała się z Janem, który nigdzie się nie spieszył. Marek mieszkał na Leśnej, gotował sobie zupy, dzwonił do Tomka, raz w tygodniu pił piwo z Darkiem i Krzyśkiem już bez żon, mogli trochę dłużej pogadać.

Rozwodu nie załatwili. Nie dlatego, że się umówili po prostu nie mieli na to siły. Oboje byli już trochę zmęczeni.

Pewnego razu spotkali się przypadkiem w sklepie na Ogrodowej, tym samym, gdzie kupowali zakupy przez dwadzieścia sześć lat. Stał przy nabiale, czytał skład kefiru z miną, jakby to była decyzja życia.

Podeszłam z tyłu.

Marek.

Odwrócił się, spojrzeliśmy sobie w oczy. Trochę schudł, miał inny wzrok jakby bardziej świadomy.

Cześć, Haniu.

Cześć. Dobrze wyglądasz.

Ty też.

Staliśmy krótko.

Bierzesz kefir? zapytałam.

Właśnie wybieram.

Ten jest dobry wskazałam.

Dzięki.

Wziął. Ja poszłam dalej. On w przeciwnym kierunku.

Spotkaliśmy się jeszcze przy kasach, w sąsiednich kolejkach. Wyszliśmy prawie razem.

No to… cześć powiedział.

Cześć odpowiedziałam.

Skręciłam w prawo, on w lewo.