Kryształowy kociak

Kryształowy Kociak

Trzy siostrzyczki pod oknem…

Mamo, to zupełnie jak o was, prawda?

Wera westchnęła.

Prawie. Zamierzasz dzisiaj spać, czy będziesz mnie jeszcze do rana męczyć pytaniami? Mam jeszcze trochę pracy, a jutro na urodzinach oczy będą ci lecieć jak mopsy zmęczone spacerem.

Ojej! Śpię, śpię! Polinka zanurkowała pod kołdrę niczym foka w morzu Bałtyckim, po czym zaraz wystawiła z powrotem jeszcze bardziej zadarty nosek. A baloniki będą? A Milenka przyjedzie? A…

Wera złapała córkę, mocno owinęła w kołdrę i obsypała buziakami tak, że młoda aż głośno protestowała.

A śpijże! Jutro wszystkiego się dowiesz!

Podniosła się, wręczyła Polince ukochanego misia i opuściła pokój, zapalając lampkę nocną. Polinka nadal bała się spać w ciemności, więc Wera zawsze pilnowała, by po całym domu nie brakowało światła.

Wera zeszła na dół, cichutko domknęła drzwi do kuchni i uruchomiła laptopa. Roboty jak zwykle kupa, lecz chwilę posiedziała w ciszy, by zebrać myśli. Jutro czekał ją ciężki dzień. I to nie tylko przez urodziny Polinki i całą uroczystość, którą trzeba przygotować bo to dla Wery była czysta przyjemność. Kochała święta, a już zwłaszcza te związane z córką… Niestety, wtargną też krewni, a z tego już mniej się cieszyła. Otrząsnęła się zdecydowanie i zaparzyła herbatę. Dosyć! Problemy rozwiązuje się w kolejności występowania. Teraz królem kłopotów był roczny raport spóźnień nie wybacza. Ustawiła kubek koło laptopa, wyjęła z torebki teczkę z dokumentami i pracowicie zagłębiła się w cyferki. Dobrze, że kiedyś posłuchała babci Klary i wybrała zawód księgowej. Gdyby poszła na oceanografię, jak zapowiadała, życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Romantyzmu byłoby więcej, ale stabilności? Kto wie! Zamknęła na chwilę oczy, wyobraziła sobie morze i uśmiechnęła się lekko. Już niedługo wakacje, w końcu odpoczną z Polinką… chyba, że znowu coś spadnie im na głowę, jak to w rodzinie. Wera poruszyła się, wzięła łyk herbaty i zaczęła pracować.

Weronika przyszła na świat jako długo wyczekiwana córka Lidii i Włodzimierza Krajewskich. Dwie babcie szalały z radości, a rodzice ciągle zaglądali do łóżeczka, by upewnić się, że ten CUD istnieje naprawdę.

Trzeba szybko drugą, żeby miała się z kim bawić! powtarzały babcie. No i Lidia posłuchała.

Między średnią siostrą, Nadzieją, a Werą była różnica niewielka. W dzieciństwie były najlepszymi przyjaciółkami rywalizowały we wszystkim, ale też wspierały się nawzajem. Starały się prześcignąć siebie nawzajem i dzieliły się radością z sukcesów. Lidia nieustannie czuwała, by nie było awantur, powtarzając, że siostra to skarb większy niż wszystkie bursztyny z Gdańska. Załatwiła im nawet naukę w jednej klasie. Siedząc razem w ławce 1 września, stukały się nowymi balerinkami pod stolikiem: Jestem tu, nie bój się! Nerwówka była raczej po stronie Wery. Zawsze poważna i przesadnie odpowiedzialna. To Nadzieja mogła rzucić połowicznie rozwiązaną matmę i biec do okna liczyć wróble, a Weronika nie wstawała od stołu, póki praca była tip-top.

Werka, dasz zeszyt? Masz przecież gotową matmę, szybko przepiszę i polecimy na rowery!

Sama licz! Werka wyrywała siostrze zeszyt. Galina Iwanowna posadzi nas osobno na sprawdzianie jak ostatnio i rozwiążesz tyle, co ślimak na lodowisku. Pomóc ci zrozumieć zadanie?

Nadzieja nadymała się i udawała śmiertelną obrażoną. Na długo jej to zwykle nie starczało pół godziny później już szarpała Werę za rękę, żeby wyjść na lody albo karmić kaczki.

W szóstej klasie pojawiła się trzecia siostra, Luba. Lidia nie planowała już kolejnych nieprzespanych nocy z pieluchami. I wiadomość o ciąży raczej ją zasmuciła.

Znów od początku… Władek, ja już nie jestem nastolatką, będzie mi ciężko.

Ale masz dwie pomocnice i mnie. Damy radę! A może będzie syn? Wyobraź sobie, jaki to będzie numer!

Numeru nie było na świat przyszła Lubomira. Głośna, zdystansowana i inna od obu sióstr, Lidia początkowo zgłupiała zupełnie. Ale szybko cała uwaga skupiła się na Lubie została nową królową domowego ekosystemu.

Lidia przez te wszystkie lata odczuła ogromną różnicę między matkowaniem starszym dziewczynom a tym z Lubą. Z Weroniką i Nadzieją czuła się czasem, jakby harowała w kopalni węgla marzyła o chwili spokoju. A teraz, z najmłodszą, poszła w macierzyństwo na całego, spychając wszystko inne w kąt. Również relacje ze starszymi córkami jakoś się rozjechały. To wtedy między siostrami przebiegła ta słynna czarna kotka.

A kotka miała na imię Sławek. Mieszkał blok dalej i nie robił na dziewczynach żadnego wrażenia, aż Werka nie skończyła szesnastki. Po treningu, wpadł na nią na podwórku.

Weronika, muszę z tobą pogadać! Zbijał się z nogi na nogę pod ciężarem poważnych szarych oczu Wery.

Przyglądała mu się chwilę, uśmiechnęła delikatnie:

Nie mogę, mama czeka. O szóstej pod klatką.

Sławek rozpromieniał się jakby wygrał los na loterii.

Podobasz mi się!

Domyśliłam się zakołysał się jej srebrzysty śmiech pod kasztanami i czmychnęła do domu.

Komu miała o tym mówić? O tym pierwszym zawrocie głowy, gdy ktoś obcy robi się twój. Pierwszej randce, z którą nie wiadomo co zrobić z rękami, o pierwszym pocałunku, który i straszny, i do przyjęcia… Oczywiście, opowiedziała Nadzi. Ta sama z siebie nie mogła tego przeboleć. Po co jej był Sławek, kiedy wcale jej się nie podobał? Ale nagle stało się to najważniejszą rzeczą na świecie.

Werka początkowo nie zorientowała się w podchodach, a gdy już odkryła prawdę, było za późno. Kiedy zobaczyła Sławka całującego się z Nadzieją przed blokiem, przeszła obok bez słowa. Poszła prosto do pokoju, zamknęła się na klucz, nie zważając na tłuczenie przez drzwi Lubki.

Wera! Co za pomysły! Wpuść Lubę do pokoju! Lidia oburzona stukała w drzwi.

Werka zawsze była grzeczną dziewczynką, więc otworzyła mamie, ale kiedy Lidia spojrzała na najstarszą, coś w niej zamarło.

Weronika, co się stało? Córeczko, co się dzieje? Ledwo powstrzymała łzy.

Mamo, boli. Werka objęła się ramionami. Dlaczego? Po co Nadzi?

Kiedy się wyjaśniło, Lidia przytuliła córkę.

Serduszko… Jak ci pomóc?

Werka patrzyła sucho przez okno i milczała. Jak o tej pustce opowiedzieć mamie, komukolwiek? Nie da się.

Pomóż mi się spakować. Na razie przeprowadzę się do babci. Tu nie wytrzymam.

Nadzieja, czerwona z mrozu, wpadła do mieszkania i zderzyła się ze spakowaną Werą.

O! A ty dokąd z walizką?

Werka przesunęła ją i wyszła. Już nigdy nie wróciła. Lidia, otrzymawszy roztrzęsioną Lubę, popłakała się, a Nadziej dostała siarczystego plaska.

Jak mogłaś!?

Nadzieja trzymała się za policzek i patrzyła na matkę, gdy tamta zniknęła za drzwiami, które zadźwięczały starym żyrandolem z czasów PRL-u.

Nikt u Krajewskich długo się nie dąsał. Po tygodniu-dwóch Lidia zaczęła wymieniać z Nadzieją pojedyncze zdania. Werce, natomiast, zajęło ponad dwa lata, by odezwać się z powrotem do siostry. Pewnie nie przełamałaby się, gdyby Lidia ciężko nie zachorowała. Siostry zjednoczyły siły, by przepędzić nieproszoną chorobę.

Przepraszam… Nadzieja patrzyła w swoje drżące dłonie, nie mogąc ich złożyć w pięść.

Siedziały w szpitalnym parku, czekając na zakończenie operacji.

Kto starym rozdrapuje… odwróciła się do niej Werka.

I Nadzieja zrozumiała, że wybaczenie to nie to samo co zapomnienie.

Nieśmiało położyła dłoń na szczupłym nadgarstku Wery, zaskoczona, że udało jej się to bez problemu. Werka się nie odsunęła, nie wyrwała ręki, ale i nie odwzajemniła uścisku. Siedziały w ciszy, póki tata nie wyszedł oznajmiając, że wszystko się udało, teraz muszą tylko czekać.

Podzieliły obowiązki, i Werka przyjeżdżała kilka razy w tygodniu pomagać i pilnować Lubki. To wtedy pierwszy raz zobaczyła, jak kapryśna i trudna jest najmłodsza siostra. Lubka nie uznawała żadnych autorytetów. Wszystko robiła po swojemu, nikogo nie słuchała. Ani siostry, ani rodzice nie mogli nic na to poradzić.

Lidia wyzdrowiała i życie ponownie rozeszło siostry na cztery strony świata. Werka wyjechała do innego miasta, do babci po tacie, i została tam na dobre. Babcia Otylia zmarła rok po przeprowadzce wnuczki, zostawiając jej obszerne mieszkanie.

Zamieszkaj tu! Układaj swoje życie! I pamiętaj, zawsze licz na siebie, bo najbliżsi też czasem potrafią przeobrazić się w… zupełnie obcych.

Werka uśmiechnęła się krzywo. Jej tego nie trzeba było tłumaczyć. Szczegóły babci i tak już nie zdradziła.

Po kilku latach wyszła za mąż, nikogo nie zapraszając. Zresztą nie było za bardzo co świętować ona i Andrzej poszli cicho podpisać papiery i to wszystko. Andrzej nie miał rodziny, a Werka swoich nie miała ochoty zapraszać.

Małżeństwo było spokojne i dobre. Jedno tylko bolało brak dzieci. I ona, i Andrzej bardzo chcieli zostać rodzicami, ale jakoś nie wychodziło. Lekarze rozkładali ręce. Wszystko w porządku, a efektów brak.

No to czekamy! mówiła twardo Werka.

Mijały lata. Zaczęli się zastanawiać nad adopcją, ale życie wiadomo lubi robić po swojemu.

Z rodziną kontaktowała się głównie przez kartki i esemesy. Odwiedzili rodziców parę razy, ale Andrzej do domu Krajewskich nie przypadł, Werka więc odcięła się od prób rodziny wpływania na jej wybory.

Wybrałam sobie męża, będziecie musieli to przełknąć, mamo.

Wercia, twoje życie, twoje szczęście. Ale jak cię widzę z twoim wykształceniem i urodą… Och, ile mogłabyś osiągnąć!

Werka nawet nie próbowała tłumaczyć, że dla niej Andrzej był najlepszy na świecie. Było jej z nim dobrze i spokojnie. Mimo że była już główną księgową sporej firmy, a Andrzej jeździł tirem, nigdy nie kłócili się o rolę w domu. Po prostu razem im było najfajniej. Weronika czuła, że jeśli cokolwiek się wydarzy, Andrzej ją obroni i wyleczy. Gotował, sprzątał, pomagał i nie traktował tego jak osobistą tragedię.

Trafił ci się egzemplarz! wzdychała Nadzieja, biegnąc za starszym synem, z młodszą córką na biodrze. Mnie by się taki przydał, a mój tylko wytyka: tu zostawiłaś, tu nie domyłaś.

Werka puszczała to mimo uszu wiedziała, że siostra robi teatr. Nadzieja była bardzo zadowolona ze swojego życia. Zupełnie inaczej czuła się Lubka.

Luba wyrosła na piękność. Nawet zbyt wielką. Starsze siostry również miały powodzenie, ale przy Lubie jakby blakły.

Lubunia to nasza królowa! Lidia patrzyła z dumą na córkę rozpartą na fotelu, obserwującą, jak starsze siostry krzątają się po kuchni. Była rocznica ślubu rodziców. Zaraz miała się zjawić cała rodzina. Luba nienawidziła takich spędów. Odczekała wymuszone dziesięć minut, wysłuchała wszystkich komplementów, po czym znikała, obrażona na cały świat.

Po maturze stwierdziła, że ze szkołą koniec:

Zostanę modelką! oznajmiła oszołomionym rodzicom i od razu wzięła się do roboty.

Nie pojęła, że modeling to robota cięższa niż zbiory truskawek. Gdy się znudziła harówką, poznała pierwszego lepszego biznesmena i wprowadziła się do niego, nie przejmując się, że facet ma żonę i dwójkę dzieci. Na subtelne próby mamusi, by z nią pogadać, Lubka reagowała ostro:

Dajcie mi spokój, albo ze mną kontaktu nie będziecie mieli w ogóle. Żyję po swojemu!

Chciała wiele, wyszło niewiele. By przywiązać go do siebie, zaszła w ciążę, ale nie przewidziała jedno: jej bajka zakończy się szybciej niż Klan w telewizji. Wjeżdża z awanturą u kochanka, nagabuje jego żonę. Ta patrzy na nią z nieukrywanym politowaniem:

Kochanieńka, takich jak ty już tu para tuzinów była i będzie. Ale to ja jestem żoną. On mnie nie zostawi.

Takaś pewna? Lubka zgrzytnęła zębami.

Rzecz jasna. Twoja naiwność mnie bawi. Naprawdę myślisz, że jesteś pierwsza, która przychodzi do mnie z podobnym tekstem?

Ale ja mam z nim dziecko!

Możesz ich mieć nawet pół tuzina. Prawne dzieci to moje, a twoje… Rób, co chcesz. Ale nie licz na nic. Mówię ci to jako prawniczka.

Koniec rozmowy. Lubka miota się po mieszkaniu w amoku ukochany wraca i rozwiązuje sprawę po polsku:

Radź sobie po swojemu. Zapewnię ci mieszkanie i alimenty, ale więcej się nie widzimy. Dziecko to twój problem. Podejdziesz pod mój dom zapomnij o wsparciu. Koniec.

Przez moment Lubka patrzyła w osłupieniu na drzwi, które przed chwilą prowadziły do szczęśliwej przyszłości. A teraz?

Miotając się w tym zamęcie, przeoczyła terminy i urodziła Polinkę. Od wyjścia ze szpitala zajęła się nią Lidia. Lubka pękała co chwila albo nie odstępowała córki na krok, albo znikała na parę dni bez słowa. Przerwy między znikaniem robiły się coraz dłuższe, a Lidia nie wiedziała już, jak zareagować. Nigdy tego chyba nie wiedziała. Gdy doszło do tragedii wszystko się rozpadło. Pewnej nocy, po kolejnej imprezie, Lubka była pasażerką w samochodzie prowadzonym przez aktualnego księcia licznik się przekręcił, Lubka zginęła na miejscu.

Lidia dosłownie opadła z sił. Zamknęła się w swoim nieszczęściu na mur beton. Władek krążył między żoną a wnuczką. Kiedy stwierdził, że nie daje rady, zadzwonił do Nadziei. Ta ucięła temat:

Ja z własnymi ledwo wyrabiam, tato. Nie mam już gdzie upchnąć jednej więcej!

Władek westchnął i sięgnął po ostatnią deskę ratunku Weronikę. Ta nawet nie pytała wzięła urlop, przyjechała, papierkologię ogarnęła w miesiąc i zabrała małą do siebie. O tym, że Polina nie jest jej córką, wiedzieli tylko rodzice Werki i Nadzieja. Gdy Werka załatwiała formalności, Andrzej sprzedał mieszkanie i błyskawicznie wykończył dom, który razem budowali.

Andrzejku! Jaki z ciebie cud-mąż! W domu wszystko tak, jak marzyłam! Wera spacerowała z zachwytem, myśląc, że ich życie naprawdę zacznie się od nowa.

Mała Polinka wniosła w ich codzienność dokładnie to, czego im brakowało: ruch, śmiech, gwar i szczęście. Dziewięć lat z nią minęło jak jeden dzień.

Przez ten czas z rodziną kontaktowała się bardzo rzadko. Spotykali się od święta, wtedy Werka czuła się trochę jak pod mikroskopem. Lidia, nie mogąc się pozbierać po stracie Lubki, stała się zupełnie nie do zniesienia.

Zaufali ci ją! Zobaczymy, jak sobie poradzisz! Wywiozłaś, jakby o matce nie można było pomyśleć i zostać bliżej!

Wera ignorowała aluzje i żałowała matkę. Wiedziała, że gdyby nie daj Boże stało się coś jej lub Nadziei, matka by aż tak nie cierpiała. Ale Luba to było „coś innego”.

Lidia miękła, patrząc na wnuczkę podobną jak dwie krople wody do Lubki.

Piękna dziewczyna rośnie! ocierała łzy. Nie zamykaj jej w złotej klatce! Ma być szczęśliwa!

Wera delikatnie dotykała ręki męża, by nie wygłaszał przygotowanej tyrady.

Daj spokój… patrzyła na niego i burza cichła, zanim zdążyła się rozkręcić.

Dlaczego, Wercia? Może warto postawić sprawy jasno?

Nie wiem, Andrzejku. Szkoda mi mamy. Cała ta złość to nie z dobrobytu.

Ale czemu masz ją znosić?

Może dlatego, że wciąż jestem tu? Już nie ma nikogo innego?

A jeśli będzie chciała powiedzieć coś podobnego Polince?

Sądząc po niej nie zrobi tego. Boi się skrzywdzić dziecko Lubki.

I w tym Wera miała rację. Wyżywała się na swojej najstarszej, na wnuczce była cicha jak baranek. Widziała, że Polina jest szczęśliwa choć gotowała się na myśl, że dziewczynka mówi do Wery 'mama’, zrozumiała, że lepiej zamilczeć.

Wera wyłączyła laptopa i przeciągnęła się. O, rany! Północ dawno minęła! Dopiła zimną herbatę, podeszła do okna. Szkoda, że Andrzej jest w delegacji. Akurat teraz! Ale obiecał, że wróci choćby na wieczór. Ciekawe, co przywiezie dla Polinki? Sierprrrajz… Żonie też nic nie powiedział, tylko się roześmiał:

Zobaczycie! Spodoba się wam!

Werka uśmiechnęła się znowu pomyślała, jaka jest szczęściarą, i poszła spać.

Mamooo! Wszystkiego najlepszego! Polina wskoczyła jej na łóżko i obcałowała senna Werę. I tobie! Z okazji mnie!

Dzięki! Wera objęła córkę i spojrzała jej w oczy. Najlepszego, córuś! Dużo zdrowia i szczęścia!

Polinka wcisnęła się w Werę, objęła ją i zasnęła wtulona w szyję.

Już jestem duża?

I to jak! Dziesięć lat! Ale wiesz co?

No?

Dla mnie jeszcze troszkę jesteś mała! Werka zmrużyła oko, a Polina zaśmiała się w głos.

Niech będę! Małe dziewczynki każdy kocha!

I co, nie wstyd ci? Kto cię tu nie kocha?

Werka zaczęła łaskotać córkę, aż ta popiskiwała z radości.

Dobra, czas na prezenty! otwarła szufladę nocnej szafki. Coś dla ciebie mam!

Podała małe pudełeczko.

Ostrożnie!

Polinka otwarła pudełko.

Mamo… spojrzała na Werę z uśmiechem. To ten?

TEN.

Polina bardzo delikatnie wyjęła z pudełeczka maleńką figurkę kryształowego kotka. Wiedziała, że kiedyś dał go Władek Werze.

Dla najstarszej córeczki… Tak powiedział ci wtedy dziadek?

Dokładnie.

Dziękuję! Tak chciałam, żeby był mój! pogłaskała kociaka. Ale mamo, przecież jestem jedynaczką…

Wera się uśmiechnęła, a Polinka uważnie spoglądała jej w twarz.

Naprawdę? szepnęła tak cicho, że prawie nie było słychać. Wera skinęła głową, a Polinka podskoczyła, ściskając figurkę i wykrzykując na cały regulator:

Hurra! Będę starszą siostrą! Mamo, a kto to będzie?

Jeszcze nie wiem, kochanie.

Wera patrzyła, jak Polina skacze po pokoju i z trudem powstrzymywała łzy wzruszenia. Ile lat na to czekali!

Polina zatrzymała się w pół wiru, spojrzała na Werę i powiedziała:

To najlepszy prezent, jaki mogłaś mi dać!

Werka odrzuciła kołdrę i wstała.

Polina znowu pląsała po pokoju, a Wera sięgnęła do szafy po dużą paczkę.

To też dla ciebie.

Sukienka od razu podbiła Polinkę. Obracając się przed lustrem, spytała:

Mamo, o której przyjeżdżają wszyscy?

Wera rzuciła okiem na zegarek i jęknęła.

Zaspałyśmy! Niedobrze, bierz się w garść, córciu.

Zdążyły. W południe polska Polinka, cała w skowronkach, witała gości śmiechem, który rozbrzmiewał po całym domu.

No i jak tam u was? Lidia zasiadła ciężko w fotelu i spojrzała z powagą na Werę.

Wszystko dobrze, mamo. Pola skończyła rok na piątkach, w muzycznej też świetnie sama radość ten dzieciak.

No to się ciesz, póki możesz.

Wera westchnęła. Z mamą rozmawiało się coraz trudniej. Całe szczęście, że zza rogu kuchni wyszła Nadzieja i temat zszedł na dzieci, mężów i codzienność. Werka jednym uchem łapała narzekania siostry, odnotowując, że jej najstarsza Milena skończyła też szkołę na szóstkach, a Witek wywalczył mistrza dzielnicy w boksie.

Raptowny pisk Poliny przewrócił cały dom do góry nogami Wera rzuciła się do dziecięcego pokoju, stanęła jak wryta, widząc Polinkę zapłakaną po pachy, w podziurawionej i poplamionej sukience. Z jękiem złapała dziewczynę za ręce.

Nadka! Apteczka na lodówce! Szybko! Bandaż, no dalej!

Wszyscy biegali jak w ukropie, tylko Milena siedziała ponuro w kącie, patrząc spode łba na Polinkę.

Pola, Poluś, co się stało? Werka zmartwiona patrzyła jej w oczy.

To nieprawda! Kłamie! Kłamie!

Kto kłamie? Werka próbowała ogarnąć, o co chodzi.

Okazało się, że rany są płytkie. Bandażując dłonie i przebierając córkę, Wera zabrała ją do sypialni i posadziła sobie na kolanach.

Powiesz mamie, co się wydarzyło?

Na początku Polinka milczała, trzymając się mocno mamy, po chwili podniosła takie same szare oczy jak Wera…