Porozmawiaj ze mną, Pączku

Porozmawiaj ze mną, Pączusiu

Nie bój się, Pączusiu! Wszystko będzie dobrze! Pokrzyczą jeszcze chwilę i w końcu się uspokoją Chyba

Weronika przycisnęła swojego wiernego pluszowego misia jeszcze mocniej do piersi i zamknęła oczy. Nie powinna się bać. Przecież już jest prawie dorosła. Tak przynajmniej mówiła babcia Nadia. Skoro Weronika skończyła pięć lat, to przecież już duża dziewczynka. Dla wszystkich jest już duża. Nawet przestała płakać, gdy pobierano jej krew w przychodni. Wstyd! Tylko przy Pączusiu mogła być taka jak dawniej malutka. Pączek widział ją już w każdym stanie. Mama wręczyła jej pluszowego misia, gdy Weronika się urodziła. Zabawny, trochę przysadzisty miś był jej najlepszym przyjacielem. Jemu można było powiedzieć wszystko, a on nie poleci, jak Anka, najlepsza koleżanka Weroniki, poskarżyć się wychowawczyni. Spojrzy tylko tymi swoimi okrągłymi oczami i zamilknie. Ale wszystko zrozumie. A kiedy jest strasznie, jak teraz, to jeszcze i pocieszy. Z nim jest dobrze, jest mięciutki i taki swój.

Mama z tatą też są jej bliscy, ale kiedy na siebie krzyczą, stają się dziwnie obcy. Weronika nie umiała tego wyjaśnić, lecz wydawało jej się, że po całym mieszkaniu nagle wyrastają krzaki z kolcami, jak w bajce o Śpiącej Królewnie. I nikt nie może podejść blisko, a krzyczeć nie ma sensu, bo i tak się do siebie nie zawołają. Weronika nie rozumiała, dlaczego rodzice się kłócą. Przecież są dorośli, co oni mogą mieć za żale? Babcia Nadia powtarzała, że dorośli powinni się porozumiewać, szukać wspólnego języka Jaki to język, Weronika nie zapamiętała, ale na pewno jakiś. Babcia przecież wie.

A może wcale to nie są żale jak u małych dzieci, tylko poważne urazy, takie dorosłe? Takich dużych żali jeszcze Weronika nie spotkała, ale już wie, że istnieją. Pewnie są straszniejsze niż te małe. Bo jeśli te najmniejsze, które się pojawiały, gdy kłóciła się z Anką, były tak wredne, że nawet loda się nie chciało, tylko płakać, to te wielkie muszą być jeszcze gorsze.

Weronika otworzyła oczy i nasłuchiwała. Wydawało się, że już cicho. To oznaczało, że mama płacze w łazience, a tata siedzi w kuchni i jest zły. Dziewczynka wstała z podłogi za łóżkiem, gdzie przez cały czas siedziała i westchnęła. Ładny ten jej pokój wyszedł. Mama długo wybierała kolory ścian i mebli, pytała, co Weronika woli. Białe łóżeczko z różową narzutą, śliczna szafa, do której zmieściły się wszystkie ubranka Weroniki. Półki na zabawki, których miała już tyle, że czasem zapominała, jakie posiada. Nie chciało jej się stąd wychodzić. Tu było dobrze. Prawie spokojnie teraz, kiedy już ucichło. Ale Pączek patrzył na nią z półki i Weronika pociągnęła nosem:

Wiem! Już idę. Ty tu zostań, a ja sama

Położywszy misia na poduszce, Weronika opuściła pokój. Najpierw mama. Z nią zawsze trudniej. Drzwi do łazienki były zamknięte.

Mamo?

Co?

Mogę do ciebie?

Drzwi się otworzyły, a Weronika zobaczyła mamę, siedzącą na brzegu wanny, jak zawsze po kłótni.

Co się stało? Do toalety?

Nie. Do ciebie chcę. Weronika nabrała powietrza i weszła. Nie znosiła tej chwili. Mama będzie płakać, przytuli ją, powie, że będzie dobrze. Weronika też się rozpłacze. I to nawet nie dlatego, że żal mamy. Tylko wie, że już dobrze nie będzie. Bo tak jest zawsze. Dobrze bywa tylko na chwilę, jak mówi Anka. I miała rację! Kilka dni spokoju, a potem znowu wracają kolczaste krzaki.

Weronika przetarła oczy i spojrzała na matkę.

Ale po co?

Co po co, kochanie?

Po co wy ciągle krzyczycie? Jeśli się nie kochacie, może lepiej się trzymać z daleka? Tak babcia Nadia powiedziała, kiedy kłóciłam się z Anką. Jak daleko, to kłótni nie będzie.

Ola zamarła, patrząc na córkę. Weronika nigdy wcześniej nie komentowała rodzinnych sprzeczek. Oli się wydawało, że jej kłótnie z Piotrem córka przepuszcza mimo uszu. Przecież wciąż jest taka mała. Cóż by mogła rozumieć?

Weronisia, dlaczego tak mówisz? Przecież kocham tatę

Kłamiesz, mamo.

Weronika!

Gdybyś kochała, nie krzyczałabyś tak. Przecież na mnie nie krzyczysz?

Ola nie wiedziała, co odpowiedzieć. Jak wyjaśnić dziecku, że relacje są trudne? Że kłótnie to nie zawsze nienawiść A może jednak?

Trzeba usiąść i przemyśleć swoje zachowanie. Weronika pogłaskała mamę po policzku i otarła łzy.

Tak też mówi babcia Nadia? Ola uśmiechnęła się przez łzy.

Tak! I dobrze mówi. Ja z Anką się pogodziłam. Kłócimy się już tylko czasem, kiedy ona donosi pani Lenie z przedszkola.

Ale Ty już jesteś taka duża Ola przytuliła córkę.

Nie, mamo, ja jeszcze mała. Gdybym była duża Weronika odsunęła się i szepnęła to bym się tak nie bała.

Czego się boisz? Ola zmarszczyła brwi.

A jak wy następnym razem pokrzyczycie na siebie i odejdziecie?

Dokąd?

Tam, gdzie jest cicho. Nie można być tam, gdzie jest źle, tak? Tobie też jest źle, prawda, mamo?

Źle Ale ty się boisz, że cię zostawimy? Tego się boisz?

Tak Weronika rozpłakała się już na dobre. I zostanie tylko Pączek. A jeśli on znów się zgubi, jak wtedy w taksówce? I będę całkiem sama? Pytałam babcię Nadię, ona mówi, że już jest za stara, by być mamą!

Weronika! Kochanie! Nigdy cię nie zostawię! Jesteś moim dzieckiem!

Ale kiedy wy tak krzyczycie, to wtedy o mnie już nie pamiętacie, prawda?

Pamiętamy Ale Ola nie dokończyła. Przyznała w duchu, że wtedy nie pamięta o niczym. Żal zalewa głowę, wypala duszę. Stąd te słowa, które ranią najbardziej. Skąd się to wzięło?

Poznali się w Krakowie, na drugim roku studiów. Ola wpadała spóźniona na egzamin, potknęła się o Piotra wysokiego, niezgrabnego chłopaka. Jego okulary rozleciały się w drobny mak, a ona ledwo zdążyła przeprosić, bo już biegła dalej.

Przepraszam! krzyknęła za siebie i w ostatniej chwili wbiegła do sali.

Egzamin zdała na piątkę i wychodząc, niemal tańczyła z radości. Zaraz miały się zacząć wakacje wreszcie morze!

Krótkowzroczny chłopak wyszedł jej naprzeciw i się uśmiechnął.

Hej, pociągu ekspresowy! Też pędzisz według rozkładu?

Tak ją nazywał mój pociąg. Szczególnie, gdy dąsała się o byle co.

Parujesz tak śmiesznie, nie mogę się na ciebie gniewać!

Nawet położne śmiały się, kiedy krzyczał do niej na porodówce:

Nie paruj, pociągu, tylko przeć!

Kiedy przestał tak do niej mówić? Kiedy zaczął się złościć podczas kłótni? Kiedy zaczęli się kłócić w ogóle?

Mamo?

Tak, Weroniczko?

Naprawdę jest wam tak źle razem? Jesteście na siebie obrażeni?

Ola przesuwała palcami po kręconych włoskach córki. Przyniosła na świat całą Weronikę z jej złotymi lokami tak jak chciała.

Byle nie moje trzy piórka! Dziewczynka powinna mieć piękne włoski śmiała się kiedyś Ola do Piotra.

Twoje włosy są świetne! zapewnił mąż.

Mam dobrą fryzjerkę i dobrego fryzjera. Ale wyobraź sobie, że Weronisia odziedziczy twoją czuprynę i moje oczy? Chłopaki oszaleją!

I rzeczywiście. Złota burza loków, lazurowe oczy. Urośnie na piękną dziewczynkę choć już taka jest! Ola złapała się na uśmiechu. Mama zawsze powtarzała: najważniejsze to wybrać dobrego ojca. Piotr był bardzo dobrym ojcem. Dla niego Weronika była najważniejsza. Właśnie Weronika, nie ona, Ola. Aż bolało ją w środku, gdy to przyznawała. Było jej przykro bardzo.

Ola przypomniała sobie, jak Piotr przychodził do domu, odsuwając ją na bok pocałunkiem.

Gdzie moja księżniczka? O, tu jest! Weronisia, mam dla ciebie czekoladkę tą ulubioną!

Po zabawie z córką włączał film, zakładał słuchawki i zapadał się w swój świat, nie widząc nawet, jak Ola chodzi po domu, usypia Weronikę i sprząta. W samochodzie śpiewał piosenki z Weroniką, a gdy Ola coś mówiła, nie słuchał. Potem pytał jeszcze raz, wszystko musiała powtarzać od początku. Naiwnie krzyczał na nią, gdy Weronika była chora.

Pierwszy raz nakrzyczał na Olę dwa lata wcześniej. Weronika miała wysoką gorączkę, a Ola nie spała całą noc, robiła wszystko, by zbić temperaturę. Lekarz ją zapewniał, ale ona i tak się bała. Wieczorem załamała się i rozpłakała bezradnie. Piotr wybuchł wtedy:

Przestań ryczeć! Pomoże jej to? Weź się w garść! Co z ciebie za matka?!

Ola wtedy rzeczywiście przestała płakać. Ale nie dlatego, że się uspokoiła. Coś w niej pękło, zrobiło się strasznie zimno i pusto. Była złą matką Świat nagle wyblakł. Przytuliła Weronikę do czoła i dopiero po chwili zauważyła, że już nie jest gorąca. Oczywiście, Weronisia wyzdrowiała, a tamto przeżycie odeszło w niepamięć. Ale tego wstydu Ola nie zapomniała nigdy. I żalu też nie.

Weronika patrzyła na mamę wyczekująco. Milczy. Pewnie o czymś myśli. Ale już nie płacze, więc to znak, żeby iść do taty.

Zaraz przyjdę.

Dziewczynka wysunęła się z objęć mamy i otworzyła drzwi do łazienki.

Tylko nie płacz już więcej, dobrze?

Ola nie odpowiedziała. Patrzyła w jeden punkt i ważyła swoje życie dzień po dniu z Piotrem. Naprawdę było tylko tyle złego? Gdzie to dobre?

Było, na pewno było

Randki przed ślubem. Przypomniała sobie, jak Piotr patrzył na nią, gdy dopiero się poznali. Jego oczy za szkłami ciemniały tylko dla niej.

Dlaczego tak na mnie patrzysz?

Bo jesteś piękna! I nie rozumiem

Czego?

Dlaczego akurat mnie wybrałaś?

Ty też niczego sobie! śmiała się Ola, po czym milknęła i patrzyła, jak znowu w jego oku pojawia się to światło, które chciała widzieć.

Wtedy wiedziała, co mówić. Teraz już nie wie

Urodzenie Weroniki, jej pierwsze kroki, pierwsze słowo, wspólne wakacje. Pierwszy duży sukces Oli w pracy po urlopie macierzyńskim. Pieczony przez Piotra tort, który był straszliwie słodki. Pół tortu wylądowało w śmieciach, a Ola płakała.

Upiekę ci jeszcze jeden, nie płacz. Możemy go potrzymać w pudełku, jak na królewskich weselach i trzymać sto lat!

Kupno pierwszego mieszkania, gdy siedzieli na podłodze, bo nie mieli jeszcze mebli i świętowali, patrząc na małą Weronikę śpiącą na dmuchanym materacu.

Będziemy mieli jeszcze jedną dziewczynkę mówił Piotr popijając herbatę i obejmując Olę.

Jeszcze jedną?

Przecież nie skończysz na jednym dziecku?

Sama nie wiem

Ale drugi się nie pojawił. Lekarze mówili, że wszystko w porządku. Najpierw się martwiła, potem przestała. Skoro tak miało być Problemy narastały coraz bardziej, z drobnostek robiły się ogromne burze. Te ciężkie słowa kładły się ołowiem na powietrzu w mieszkaniu. Ola nigdy by nie zgadła, że te ich problemy są jak kolce, ranią aż do serca.

Ola odkręciła wodę i przemyła twarz. Dość już. Dobre, złe Można liczyć bez końca. Weronika ma rację. Jeśli żal jest większy niż wszystko nie wyjdzie. Albo się pogodzić, albo rozstać. Wyobraziła sobie, że Piotra już nie ma. Nie wraca do domu, nie całuje Weroniki Przeszedł ją dreszcz.

Weronika przeszła korytarzem do kuchni i uchyliła drzwi. Tata siedział przy stole, patrząc w okno.

Tato?

Weronisia! Czemu nie śpisz?

Jeszcze wcześnie! Dziewczynka wdrapała się na kolana ojca. Krzyczeliście

Przepraszam.

Za co?

Że krzyczeliśmy?

Tak.

Nie wiem. Tak wyszło.

Ty też masz żal do mamy? Weronika patrzyła ojcu w oczy.

To mama mówiła, że ma do mnie żal? Piotr wciągnął zapach dziecięcych włosków córki.

Nie! Sama wiem.

Skąd?

Jak się kochacie, przytulasz mamę. A ona się uśmiecha. A jak się obrażacie, krzyczycie. Tak?

Piotr odsunął córkę lekko na odległość ramienia, patrząc na nią.

Taka duża już jesteś!

Mama powiedziała to samo.

Co jeszcze?

Że kocha i ciebie, i mnie.

Weronika patrzyła, jak twarz Piotra łagodnieje, znikają z niej złe zmarszczki. Pokiwała głową i zsunęła się z kolan.

Idę do Pączusia. Sam nie chce być.

Jasne, idź. Piotr patrzył zamyślony na drzwi. Kiedy zaczęli się z Olą tak kłócić, że dziecko mówi im to wprost? Nie potrafił znaleźć początku. Coś się zmieniło. Weronika pojawiła się na świecie, a Ola zaczęła się oddalać. Z jednej strony to zrozumiałe: dziecko, obowiązki Z drugiej gdzie się podziało to ciepło, które go tak przyciągało? Ola zawsze była jak promień słońca, łagodna i dobra. Kiedy to zgasło?

Piotr pamiętał, jak za jednym z takich ataków płaczu Oli, przy wysokiej gorączce Weroniki, wysyczał do żony coś, czego dziś sam sobie nie wybaczał. Próbował naprawiać, lecz czuł tylko ścianę wrogości. Najpierw Ola się złościła, potem szybko cichła i odpowiadała gorzko. Szukał tamtej ciepłej dziewczyny, ale jej już nie było. Albo on jej nie widział.

Piotr westchnął i wstał. W mieszkaniu było cicho. Z łazienki nie słychać już wody a więc Ola już uspokaja Weronikę do snu. Spojrzał przez okno, na tysiące światełek w bloku naprzeciw. Za każdym z nich inne życie. Szczęśliwe czy smutne? Jego życie będzie puste, jeśli Ola odejdzie z Weroniką. Przestraszył się tej myśli. Gdyby ich zabrakło, zostałby z niczym. Przypomniał sobie rozmowę z mamą sprzed lat.

Zawsze staraj się brać odpowiedzialność mówiła mu. Nawet jeśli winna jest kobieta, zawsze myśl, co ty mogłeś zrobić lepiej. Z czasem zrozumiesz, że w rodzinie odpowiedzialność męża jest większa

Piotr przeciągnął ręką po twarzy i wyszeptał:

Dzięki, mamo

Stał tak jeszcze chwilę, po czym poszedł do kuchni.

Weronika długo nie mogła zasnąć. Przytulając do siebie Pączusia, wtulała drugą rękę w szyję śpiącej mamy. Ola miała zmęczoną, smutną twarz. Weronika pogładziła mamy zmarszczkę na czole. Kiedyś jej nie było. Ola westchnęła przez sen i zmarszczka zniknęła. Dziewczynka objęła mamę i zamknęła oczy. Byłoby cudownie, gdyby jutro był dobry dzień. Tylko, że te dobre dni najczęściej mamusia mówiła, a w rzeczywistości bywały tylko słowa. Ale dziś pomyśli życzenie. Zacisnęła oczy i szeptała je w myślach.

Budzik Ola przespała, bo stał w sypialni. Rzuciła okiem na zabawny zegar z kotkiem nad łóżeczkiem Weroniki i jęknęła. Spóźnią się do przedszkola! I ona do pracy. Na szczęście dziś nie miała nic pilnego. Z kuchni dobiegł dźwięk łyżeczki o brzeg kubka. Ola uniosła brwi. Piotr jeszcze w domu? Zdziwiona, cicho wyszła z łóżka, żeby nie budzić Weroniki, i poszła do łazienki. Myjąc twarz, nasłuchiwała może Piotr wyjdzie, zanim skończy, wtedy nie będzie musiała rozmawiać Ale nie zdążyła się tego doczekać.

Gdy weszła do kuchni, Piotr stał przy kuchence, a w garnuszku parzył się kawa. Ale to, co rzuciło się Oli w oczy, to tort na stole z bardzo kiczowatymi, maślanymi różyczkami, na pewno własnoręczny. Czy Piotr robił go całą noc? Nawet znalazł końcówki do worka cukierniczego, których ona szukała od miesiąca.

Spojrzała na Piotra, a on podszedł do niej.

Przepraszam cię, Olu. Za wszystko. Jestem najgorszym mężem na świecie. To ja zawiniłem nie poświęcałem ci czasu, cały czas ci coś zarzucałem. Jesteś najlepsze, co mnie spotkało w życiu. Ty i Weronika. Gdyby nie ty, nie byłoby jej. Nie wszystko już naprawię, ale może zechciałabyś chociaż to rozważyć?

Ola patrzyła uważnie, nie wiedząc, co się dzieje. W końcu podeszła i położyła mu dłoń na ustach.

Oboje daliśmy ciała. Ty mnie też wybacz. Ale masz rację. Muszę się zastanowić. Naprawdę, poważnie.

Na ile czasu?

Na jakieś siedem miesięcy.

Piotr patrzył z niedowierzaniem.

Co się tak gapisz? Tak, dobrze myślisz.

Piotr próbował zrozumieć, co powiedziała Ola, kiedy drzwi kuchni się otworzyły. Weronika weszła, tuląc Pączusia.

Już się pogodziliście?

Piotr i Ola spojrzeli na siebie i się uśmiechnęli.

Oho! A co tu robi tort? Można jeść ciasto na śniadanie?

Dziś wszystko można! Piotr objął Olę i szepnął jej do ucha. Kocham cię. Daj mi szansę.

Ty mi też odpowiedziała cicho. Po czym zwróciła się do córki: Ale dziewczynkom bez umycia zębów tortu się nie serwuje!

Już biegnę! Weronika posadziła Pączusia na krześle i rozkazała: Prosimy dwa kawałki. Dla mnie i dla Pączusia.

Misie nie jedzą tortu!

A po to ja tu jestem, by mu pomóc!

Po kilku latach Ola będzie pchała w wózku małego Władka przez alejki parku, śpiesząc po starszą córkę do szkoły. Mały Władzio obudzi się i zacznie cicho płakać. Ola pochyli się nad wózkiem, lecz poczuje za plecami silne, znajome ramiona.

Daj, ja się zajmę. Piotr weźmie synka na ręce i skinie do żony. Zaczekamy tu na was.

Ola się uśmiechnie i pójdzie dalej w stronę szkoły. Jutro Weronika zaczyna wakacje. Bilety czekają, walizki spakowane, Władzio pierwszy raz zobaczy morze. Przypomni sobie ostatnie lata walkę o związek, dwa miesiące spędzone z Weroniką u rodziców, pogodzenie się dzięki babci Nadzieji, śmierć teściowej, narodziny Władka, pierwsze kroki synka, pierwsze słowo Ola się uśmiechnie. Pierwszym słowem nie było mama! Piotr żartował i puszczał do synka oko:

Uszanowanie, synu. Tata!

Weronika na swojej pierwszej uroczystości w szkole, poważna i lekko przerażona. Na chwile zrobiła się czerwona jak kokarda, ale poradziła sobie! Weszła do szkoły nie oglądając się za siebie.

Mamo!

Weronisia! Ola pochwyciła córkę w ramiona. Jak poszło?

Najlepiej! Pani Irena powiedziała, że tylko ja i Anka jesteśmy idealne.

Brawo! Ola przytuliła Weronikę.

A gdzie tata i Władzio?

Czekają w parku.

Super. A Pączek?

Jakże byśmy mieli być bez Pączka! zaśmiała się Ola. Siedzi w wózku.

Weronika odetchnęła. Swój ulubiony miś powędrował już do brata bo najbliższym należy oddać to, co najlepsze. Ale i tak za nim tęskniła i choć udawała, że to nie jest ważne, mama wiedziała swoje.

Patrząc, jak rodzice idą przed nią alejką, przekazując sobie brata i żywo rozmawiając, Weronika schyliła się nad wózkiem i szepnęła do pluszaka:

Jak sądzisz, będzie już dobrze?

Pączek patrzył na nią swoimi okrągłymi oczami. Nic nie odpowiedział. Ale Weronika była pewna, że zna odpowiedź.