Kropleczki

Ona wcale nie jest straszna! Piękna! Maksym, powiedz im coś!

Sasza tuliła do siebie obdrapaną, chudą jak patyk, kotkę i płakała tak głośno, że sąsiedzi aż zatykały uszy.

Głośna i pełna temperamentu, jak cała jej liczna rodzina, Aleksandra nigdy nie miała trudności, żeby przekazać, czego chce jedynie nie zawsze wychodziło jej to składnie, za to zawsze donośnie. Miała dopiero pięć lat, a w krakowskim podwórku nie miał sobie równych w sztuce takiego krzyku, że aż tynk odpadał ze ścian.

Wszyscy przyzwyczaili się już do Saszy i jej licznego rodzeństwa. Nikt nie zwracał większej uwagi na ich wybryki, rozumiejąc, że Barbara ich mama nie zawsze jest w stanie zapanować nad taką gromadą. Pracowała w tak nieludzkich godzinach, że większość kobiet dawno by już się załamała i wisiała smutna na płocie.

A ten płot, piękny, kuty, oddzielał dawną kamienicę dziś przekształconą na wielorodzinny blok od gwarnych ulic Prądnika. Był dumą całego domu. Barbara wraz z sąsiadami każdej wiosny malowała go na nowo. Miała więc pełne prawo jak twierdziła wisieć na nim do woli.

Ale odmówiła tego przywileju, westchnęła tylko:

Wszystkie jesteśmy jak konie pociągowe! Solidne, piękne, mądre A życie? Każdy swój ciężar musi dźwigać sam. Nikt nic Twojego nie poniesie, nie przejmie Twoich trosk. Wszystko na twojej głowie! Tylko ja, dziewczęta, jak ten nieśmiertelny kuc galopuję w kółko, sama nie wiedząc dokąd. Dlaczego, już dawno zrozumiałam. Tylko dokąd Ktoś kopnie, a ty z nosem przy ogonie konia biegnącego przed tobą i marzysz, by nadszedł wieczór. By wszyscy w łóżkach, czyści, najedzeni, zadowoleni i w zlewie pusto, bo ktoś już zmył po kolacji. Dziwne? Ta pustka to jest szczęście.

Barbara była kobietą nie tylko piękną i pogodną, ale także mądrą i za życia zgodziła się z losem, bez żalu rezygnując z własnych romansów. Miała sześć dzieci, z czego troje adoptowanych. Kto by się nią jeszcze interesował? Na osobiste szczęście nie miała już czasu ani miejsca w sercu.

Wychowanie szóstki dzieci nie lada kawałek chleba!

Jednak nikt niczego od niej nie wymagał. Znali jej historię.

Tak się składało, że dwoje dzieci Barbary pochodziło z jej rodziny, ale trójka była jej przysposobionymi podopiecznymi.

Nie nie zaadoptowała ich z ośrodka ani pod wpływem wzruszającej idei ratowania świata. Może byłaby w stanie dokonać takiego czynu, ale nie wtedy, gdy była sama i miała już tyle dzieci! Życie zaskakuje sypie kartami nie patrząc, czy człowiek jest gotów.

Otrzymała spadek. A ze spadkiem jest jak zawsze: przyjmujesz albo nie. Barbara nie wyobrażała sobie odmówić. Przecież ją nikt nie porzucił! Więc i ona nie chciała porzucać tych, którym los nie szczędził, szczególnie, że byli rodziną.

Barbara była dzieckiem lat 90-tych. Jej mama miejscowa piękność z Oświęcimia, którą wszystkie dziewczyny podziwiały, gdy ta w sukni ślubnej szła do kościoła pod rękę z mężczyzną wszystkich spraw. Ojca Barbary się nie pamiętała. Odwiedzała ich tylko z babcią na cmentarzu, gładząc palcem fotografie na nagrobku i cichutko opowiadając, jak minął dzień: a to o rysunku pochwaliła ją wychowawczyni, a to babcia zrobiła szalik w biało-czerwoną kratkę

W wieku szesnastu lat dowiedziała się prawdy:

Twój tata, córeczko, był nie tego świata. Odszedł za wcześnie i córkę swoją zabrał ze sobą. Mogłabym mówić, że źle o nim nie wolno, ale nie potrafię mu przebaczyć twojej mamy. Jak płakałam! Prosiłam, by nie wiązała się z nim. A ona nie słuchała Kochała A i on ją kochał, jak mówią jego znajomi. Nawet własnym sobą ją zasłonił Próbował ratować. Może naprawdę kochał Tylko Ty mi zostałaś największa radość po mojej dziewczynie

Wtedy Barbara zrozumiała czemu obcy czasem przynosili do mieszkania babci koperty z pieniędzmi zostawiali i wychodzili bez słowa wyjaśnienia.

Babcia nie wydawała ich, lecz odkładała. Kiedy Barbara kończyła szkołę, kupiła jej za to mieszkanie w centrum Krakowa.

To twoje dziedzictwo, dziecko. Po mamie i po ojcu.

Ale Barabara nie chciała zamieszkać sama, wybrała mieszkanie z babcią.

Czemu, Basiu? Taki piękny dom, a Ty się upierasz?

Nie chcę bez ciebie! Albo ty tam idziesz ze mną, albo siedzimy tutaj!

Babcia nie chciała opuszczać swojego zakątka pełnego wspomnień po córce. Jednak uległa, gdy pojawiła się jej siostrzenica, Grażyna.

Basia, pozwól nam mieszkać w Twoim mieszkaniu. Proszę! Mam dzieci, a Ty i tak tam nie mieszkasz

Grażyna była zaradna, umiała postawić na swoim, a babcia ostrzegała:

Nie słuchaj jej, Basieńko! Chociaż to niby rodzina, ale lisica chytra!

Babciu, przecież ona ma dzieci

To niech o nich dba jak matka, nie ciotka!

Barbara nie potrafiła odegnać dzieci Grażyny Maksymka i Lizki. Małe tuliły się do niej, czując się kochane. Gdy matka je zabierała, marudziły.

No już, przestańcie marudzić! Basia to nie niania dla was!

Basia tuląc dzieci, myślała: czy to sprawiedliwe, by ktoś gnieździł się po wynajmach, gdy ona ma wolne mieszkanie? Grażyna ciągle powtarzała, że rodziny się nie odtrąca.

To powiedzenie prześladowało Barbarę całe życie. Babcia powtarzała: gdyby twój ojciec żył jak człowiek, mama by nie zginęła.

Barbarze zależało najbardziej na jednym: usłyszeć od babci proste:

Dobrze, Basiu! Po ludzku postępujesz.

Nie znała lepszego komplementu. To nią kierowało także w stosunku do Grażyny.

Tu jednak babcia ją zaskoczyła.

Nie, Basia! Grażyna nie powinna mieszkać w twoim mieszkaniu. Dać za dużo to krzywda.

Babciu, a jeśli źle być o ludziach tak myśleć? pytała Basia.

Może nie najlepiej, ale stanie się jeszcze gorzej, jak się rozczarujesz sama…

Po przemyśleniu babcia nie pozwoliła na zamieszkanie Grażynie w mieszkaniu Barbary. Z czasem wszystko się ułożyło. Grażyna zamieszkała w mieszkaniu babci z dziećmi. Babcia jasno powiedziała: nie mogę skrzywdzić sieroty mojej wnuczki.

Później babcia Barbary zachorowała. Chodziła po recepty do przychodni przy rynku Dębnickim.

Jak do pracy chodzę! żartowała przeglądając recepty. Basia martwiła się, próbowała ją odwodzić, ale babcia była uparta:

Znam drogę, dziewczyno! Sama sobie poradzę!

Barbara potem żałowała, że nie była bardziej stanowcza Zima, ślisko, babcia poślizgnęła się i upadła tuż przy przychodni. Ludzie szli obok, nie zwracając uwagi Potrącona, leżała oparta o krawężnik Dopiero taksówkarz, który znalazł karteczkę z adresem i numerami, zadzwonił do Barbary i wezwał karetkę. Było już jednak za późno.

Babcia Barbary zmarła po dobie. Cały ten czas Barbara spędziła na korytarzu szpitala, przytulona do Grażyny, która natychmiast przybiegła.

Jak ja dam radę, Grażynko?

Damy radę, Basia! próbowała pocieszać, choć wiedziała nie było wielkiej nadziei.

Wkrótce życie Barbary odmieniło się znowu: pojawił się Olaf. Był prostolinijny jak szyna tramwajowa. Przez pięć lat żyli, aż odezwał się nowy rozdział: znalazł inną miłość.

Myślałem, że do końca, ale nie umiem już z Tobą być, Basia. Pomogę Ci zawsze.

Przecież jesteśmy przyjaciółmi, nie? zbierał swoje rzeczy do torby, nie patrząc na byłą żonę.

Jasne Olaf, ty siebie w ogóle słyszysz?

Nie potrafiła nawet być zła. Za co? Za szczerość? Za inne uczucie? No cóż. Tak się zdarza. Będzie trudno dzieciom. One kochają ojca.

Basia nie dopytywała, tylko pomogła pakować i pożegnała Olafa.

Potem zadzwoniła do Grażyny:

Przyjedź, proszę

Grażyna, nadal mieszkająca w babcinej kawalerce na Woli Justowskiej, pracowała jako oddziałowa pielęgniarka, właśnie ukończyła laurkę do szkoły z córką. Najpierw chciała zbesztać Basię, ale usłyszała w głosie szloch.

Już jestem! powiedziała tylko i przytuliła płaczącą Barbarę, przeklinając Olafa i całą jego rodzinę pod nosem.

Nie płacz! Po co się rozczulać! On i tak by odszedł. Głowa do góry! Dzieci nie odrzucił i to ważne! Zobaczysz, jeszcze będzie pomagał. U mnie ten łajdak oprócz alimentów nic nie robi, nawet nie zadzwoni z życzeniami A i tak mam tyle frajdy z tych dzieciaków. Ja jestem i matką, i ojcem

Grażka, co ja mam robić?

Nie kłócić się! Nic więcej nie doradzę. Czas zrobi swoje.

Powiesz teraz, że czas leczy rany?

Nie. Zasłania tylko ból czymś nowym. Nie leczy niczego.

Skąd masz tyle mądrości?

Twoja babcia mnie nauczyła. Jak ją pamiętamy, to ona żyje w nas. Nawet teraz słyszę ją obok

Czas płynął, Basia uspokajała się, bo nie było innego wyjścia. Olaf zabierał dzieci na weekendy, starał się być dobrym ojcem. Gdy oświadczył, że czeka kolejne dziecko, Basia uśmiechnęła się tylko.

A potem przyszła druga wiadomość.

Grażka, jak mogłaś?

Basia, sama wiesz, jak to się dzieje Nie pytaj.

Ojciec dzieci?

Nieistotne. Jak się dowiedział, że będą bliźniaki, zniknął. I dobrze!

Co ja mam robić? Bliźniaki, Maksiu, Lizka nie mam nawet mieszkania

Spokojnie, Grażka!

Kiedy Basia zobaczyła te dzieciaki, serce jej się rozmiękczyło.

Co ci odbiło! Grażyna patrzyła na akt notarialny, nie dowierzając.

To jest dobre, Grażka! Oto jest dom dla was. Babcia byłaby dumna.

I tak kawalerka babci przeszła na Grażynę, a wszyscy czekali narodzin bliźniaczek.

Aleksandra i Maria przyszły na świat w terminie, od razu zaistniały w rodzinie. Krzykliwe dziewczynki! Jedna po babci, druga po ciotce.

Dobre kobiety, skoro dzieci na ich cześć.

W szpitalu Grażynę powitały dzieci i Barbara.

Teraz nas jeszcze więcej! szepnęła Barbara.

Grażyna ukrywała jednak swoje obawy. Nie powiedziała Barbarze, że źle się czuje. Gdyby poszła do lekarza w porę, wszystko może byłoby inaczej.

Sercowe kłopoty pojawiły się tydzień po powrocie z porodówki. Grażyna wezwała karetkę, poprosiła Maksa o opiekę nad maluszkami. Nie przeżyła.

I wtedy nad Barbarą zawisło najtrudniejsze pytanie. Czwórka dzieci Grażyny! A swoje dwoje!

Oczywiście, że jest pani jedyną rodziną, ale czy to nie za dużo? pytała urzędniczka w opiece społecznej.

To bardzo trudny temat.

Basia nie miała na co się obrażać. Ale nie mogła pozwolić, by ktoś z rodziny trafił do domu dziecka. Za każdą decyzję trzeba odpowiadać tak ją wychowywała babcia.

Pomógł Olaf załatwił wszystko prawnie, opiekował się dziećmi, gdy Basia biegała po urzędach.

A twoja żona nie ma nic przeciwko?

Nie. Przecież dobrze wie i tak do siebie mnie nie przyjmiesz.

Nie przyjmę.

No to nie musi się martwić! Słuchaj, Basia a jesteś pewna? Sześć dzieci to przecież

Niczego nie jestem pewna, Olaf! Boję się potwornie! Ale inaczej nie umiem, rozumiesz?! One są moje. Jak można dzielić rodzinę?

A czego ty się boisz?

A Ty myślisz, że nie mam powodów? Jeśli nie dam rady? Sama jestem

Nie jesteś sama. Będę ci pomagał. Pamiętasz? Jestem ci to winien. Dasz radę! Ty możesz, Basia! Jakby innej nie wiedziałbym. Ale Ty zrobisz wszystko!

Co by powiedziała babcia? uśmiechnęła się pierwszy raz od śmierci Grażyny.

Później było ciężko.

Basia radziła sobie, choć po nocach płakała, gryząc poduszkę, żeby dzieci nie usłyszały.

Babciu, podpowiedz. Co dalej? prosiła w myślach.

Odpowiedzi zawsze się znajdowały. Czasem wskazówki, czasem półsłówka, ale zawsze przynosiły spokój.

Dzieci rosły. Kochały ją nad życie. Każde z nich wiedziało cokolwiek się stanie, do Barbary można przyjść z każdym problemem, a ona zawsze wybaczy i przytuli.

I wtedy, jak dziś, Sasza tuliła znajdę obdrapaną kotkę uparcie odpowiadając sąsiadce:

Basia cię z tym kotem wyrzuci! Brudna! Ma chyba grzybicę! Zostaw ją!

Nigdy w życiu! Sasza spojrzała błagalnie na starszego brata, potem na drzwi klatki schodowej.

Tego dnia Basia szykowała dzieciom wycieczkę do zoo. Wstała wcześniej, zrobiła śniadanie, przygotowała ekipę do wyjścia, wypuściła młodszych na podwórko pod opieką Maksa.

Na huśtawki z nimi, Maks! Dwie minuty! Gdzie schowałam pudełko ze starymi trampkami?

U Lizi w szafie, sprzątała ostatnio! Jesteśmy na dworze! Maxim odsunął drzwi za siostrami i rzucił: Mamo, pomaluj drugi oko, bo głupio wygląda. Nie spiesz się, damy radę!

Basia krzątała się po domu, znalazła trampki, poprawiła makijaż. Rzuciła okiem w lustro i pomyślała, że choć życie nie rozpieszcza, warto czasem zadbać o siebie. W weekend tak rzadko pozwalała sobie na pomadkę!

Wiedziała już, jak się cieszyć nie ganiać za dziećmi, tylko kupić watę cukrową, dać dzieciom po lodzie i zadeklarować: idę oglądać słonia, kto ze mną? I przypomnieć sobie, jak chodziła do zoo z babcią, piła kompot domowy, jadła bułkę na ławce obok wybiegu dla słoni

A teraz to ona robi kompot, szykuje kanapki i wie, że kiedyś jej dzieci zrobią to samo dla swoich.

Basia raz jeszcze zajrzała do lustra, chwyciła plecak i wybiegła na klatkę. Spotkała sąsiadkę, która uśmiechnęła się tajemniczo:

Idź, idź, Barbaro! Czeka cię niespodzianka!

Sasza już na nią leciała z kotką:

Mamo! Patrz! Jaka piękna!

Cóż mogła odpowiedzieć Basia? Nic. Wzięła znalezisko za kark, przyjrzała się chwilę i stwierdziła:

Zoo odwołane. Mamy teraz własnego tygrysa. Maks, gdzie tu najbliższa klinika weterynaryjna? W drogę!

I to był dobry dzień. Do zoo nie poszli, ale i tak nie zabrakło im atrakcji. Ta chudziutka kotka, którą Sasza oficjalnie zabrała do domu na oczach całego podwórka, za dwa miesiące zamieniła się w piękną, zadbaną przytulankę i wniesie odtąd jeszcze jedną kropelkę szczęścia do domu Barbary.

I nikogo to nie zdziwi ani Basi, ani dzieci. Bo dla nich to było jasne jak słońce: tam, gdzie jest miłość nigdy nie jest jej za wiele.

Z tego wszystkiego nauczyłem się jednego: w życiu, cenniejsze od wszelkich materialnych spadków, są właśnie te drobne, codzienne krople miłości to one tworzą prawdziwe szczęście, niezależnie od tego, ile masz dzieci, pieniędzy czy kłopotów. Po prostu liczy się to, ile serca potrafisz dać innym.