Szczere intencje

Szlachetne intencje

Tereniu! W końcu! Już nie wiem co robić, całkiem się wykończyłam! Ewa Nowak otworzyła drzwi i uścisnęła siostrę. Mam taki mętlik w głowie, nie mam pojęcia, co dalej!

Na początek oddychaj głęboko! korpulentna i opanowana jak sójka Teresa, weszła do przedpokoju. Jest w domu?

Nie! Rano spakowała dzieci i pojechała! Ewa bezradnie machnęła ręką. Nie chce niczego słuchać, że u niej miłość!

I co ja ci mogę powiedzieć, Ewka? No, przegapiłaś, trudno. Siadaj, opowiedz wszystko spokojnie, może razem wymyślimy jakieś rozwiązanie.

Teresa przeszła do kuchni i usiadła przy stole, bacznie obserwując jak siostra robi herbatę.

Elegancko przepłucz czajnik! Ile lat cię tego uczę i dalej jak grochem o ścianę.

Ewa aż się wzdrygnęła, chwyciła za czajnik, odwracając się niezdarnie i natychmiast poparzyła sobie palce.

Boże, zawsze taka fajtłapa Daj, ja to zrobię! Siadaj, bo się dziś całkiem uszkodzisz ze stresu.

Teresa szybkim ruchem przygotowała herbatę i postawiła przed siostrą.

No dobrze, opowiadaj! Nie pomiń żadnego szczegółu. Kto on? Skąd się wziął? I co Alicja sobie wyobraża?

Ewa otuliła filiżankę dłońmi. Odpowiedzieć siostrze? Sama nie wiedziała, czego się boi w całej tej historii. Przecież chłopak, którego młodsza córka przyprowadziła do domu, sprawiał bardzo dobre wrażenie. Nie pił, pracowity, kulturalny, nawet własny warsztat samochodowy prowadził. Skromna, ale konkretna praca. Złota rączka. Od ręki naprawił kran, z którym nawet hydraulik sobie nie radził. Ale Ewa przyzwyczaiła się, że z Alicją zawsze coś nie tak, jak mawiała siostra, więc tym razem zwykłe dobre wrażenie nie wystarczyło. Zresztą, cała ta ich historia była podejrzana. Co to, żeby mechanik naprawiał kobiecie samochód w środku zimy za darmo? I potem jeszcze kilka razy przyjeżdżał sprawdzić, czy dzieci zdrowe! Minęło pół roku, a on dalej się kręci. A Alicja całkiem oszalała, nie patrzy na dzieci, nie myśli o matce ona chce za mąż! Jeden raz jej nie wystarczył!

To wszystko Ewa wylała siostrze, czekając na jej opinię. Bo Teresie ufała bardziej niż sobie. Od dzieciństwa Ewa była cień swojej starszej siostry, która właściwie ją wychowała. Ojciec zmarł wcześnie, mama dwoiła się i troiła, by pociągnąć dwie dziewczynki, więc część obowiązków zrzucała na Teresę:

Teresko, już jesteś duża, musisz mi pomóc!

Między siostrami była duża różnica wieku osiem lat. Gdy mama dowiedziała się, że znów jest w ciąży, najpierw myślała, że to żart, potem przestraszyła się nie na żarty. Czasy były trudne. Jednak mąż i starsza córka zapewniali:

Damy radę!

I Anna uwierzyła, zostawiła dziecko. Ewa urodziła się słabiutka, długo chorowała. Przez całe dzieciństwo Teresa była przy niej.

Ty jesteś jej aniołem, choć mówią, że takich nie ma mama zaplatała Ewie warkoczyki, spiesząc się do pracy. Nie wiem, Teresko, co bym zrobiła bez ciebie.

Dumna z pochwał matki Teresa prowadziła Ewę do przedszkola w drodze do szkoły. To była jej misja. Uczyła ją też wszystkiego. Do pierwszej klasy Ewa poszła, znając już cały materiał, który Teresa wcześniej jej przekazała bo niemal cały pierwszy rok znów spędziła w domu, chorując.

Trzeba czasu. Dziewczynka jest delikatna, z czasem się wzmocni pocieszali lekarze.

Znowu Teresa wzięła sprawy w swoje ręce: witaminy, leki o określonej godzinie, popołudniowa drzemka. I pilnowanie każdego wypitego mleka.

Nienawidzę mleka! Ta kożuch na wierzchu!

Nie marudź! To dla twojego dobra!

Ewa kręciła głową, płakała, ale piła do końca kubka.

Lekarze mieli rację z czasem dziewczynka się wzmocniła. Do drugiej klasy wróciła już do szkoły jak reszta dzieci, chorowała rzadziej. Nauka szła jej świetnie. Gdy kończyła liceum, mama zawołała starszą córkę, która właśnie wyszła za mąż i była w ciąży.

Co dalej?

Musi się dalej uczyć, szkoda by taki potencjał się zmarnował.

Ja nie udźwignę jej sama.

Nie będziesz sama.

Stypendium ledwie wystarczało, ale czego Ewa nie miała w dobrobycie, to nadrabiała oszczędnością. Teresa co miesiąc przyjeżdżała z torbami, kontrolując wszystko w pokoiku w akademiku.

Skąd tu tyle kurzu? Może jeszcze chrumkasz przy tym jedzeniu?

Zawsze przed przyjazdem siostry Ewa robiła gruntowniejsze porządki, bo wiedziała, że i tak nie ujdzie uwadze Teresy.

Kiedy Ewa była na drugim roku, mama zaczęła chorować. Zaledwie zdążyła się pochwalić, że ma chłopaka, musiała po kilku dniach dowiedzieć się o strasznej diagnozie.

Teresa, co robić?

Ty? Wkuwaj na piątki i nie mów mamie, że wiesz zajmę się tym.

Ostatni tydzień spędziła z matką. Słuchała jęków, przez łzy ściskała zęby, a potem szła do kuchni, zagryzała suchą łyżkę z upominku od ojca i płakała bez łez. Teresa trzymała się lepiej zorganizowana, wykonała wszystko, co trzeba, i ganiła Ewę:

Mamy niepotrzebne twoje histerie. Pozwól jej odejść w spokoju już nic nie wskórasz.

Te słowa zadziałały na Ewę jak kubeł zimnej wody. Co z niej za córka, że się nie potrafi ogarnąć?

Mama odeszła o świcie, trzymając Ewę za rękę. Dopiero wtedy Ewa się rozpłakała, jakby już mogła…

Po pogrzebie siostry zamieniły mieszkanie matki. Ewa dostała małą kawalerkę niedaleko Teresy.

Dobrze się zamieniło, będziesz blisko Teresa badała ściany w nowym mieszkaniu. Nikogo nie zapraszaj, wszystko załatwię.

Ekipa budowlana, którą Tereska od dawna prowadziła, miała najlepszą reputację. Dziewczyny dokładne i sumienne, praca szła aż miło. Zmieniły się czasy Teresa założyła własną firmę budowlaną. Studiowała zaocznie i wzdychała:

Nie mam na nic czasu! Dobrze, gdyby Arek bardziej pomagał, ale ma swoje sprawy… No nic! Przejdzie i to, będzie więcej pracy jakoś sobie poradzę.

Nie było jej dane rozwinąć skrzydeł co rusz kryzys i mimo starań ledwo ciągła firmę.

Nie przypilnujesz wszystkich niektórzy robią byle jak, a potem za nich się wstydzić przed klientami Teresa ciężko opuszczała głowę i zaraz podnosiła A u was jak? Dzieci zdrowe?

Ewa przyjmowała i zdawała raport. Odkąd wyszła za mąż, choć mąż siostrze bardzo się nie podobał, czuła się winną. Bo Teresa zawsze była dla niej autorytetem to pierwszy raz, gdy się jej postawiła. Mąż Marek długo dążył do serca Teresy i w końcu się z nią przełamał. Sama Ewa nie wie jak, ale w końcu Teresa uznała, że Marek nie jest najgorszy: rodzinny, dzieci uwielbia, żonę na rękach by nosił, całą pensję do domu. Tylko sposób, w jaki spędzał czas z córkami, drażnił Teresę.

Tak nie można, ojciec to nie niańka, rozpieścisz je całkiem!

Ewa potakiwała, ale po cichu myślała, że siostra jednak trochę zazdrości, bo Areka dzieci nie obchodziły. Gdy potem syn Teresy zaczął mieć kłopoty w szkole, mąż wzruszył ramionami:

Sama go wychowywałaś, to teraz się męcz. Co ja mam do tego?

Jest też twoim synem!

I kto się kłóci? Ja na niego zarabiam, a wychowywać matki zadanie.

Teresa już nie dyskutowała, bo szkoda nerwów ilekroć widział kłótnie, dzieci już jej nie słuchały. Z synem jakoś sobie poradziła, a po liceum, z polecenia dawnego klienta, wysłała go do wojska.

Nauczy się dyscypliny.

A jemu się tam spodobało śmiał się później:

Mama generał, więc mnie tam miejsce!

Teresa mogła wreszcie odetchnąć, ale wtedy zaczęły się kłopoty z córką.

Mamo, jestem w ciąży!

Teresa osunęła się na kanapę.

Jak to?! Dopiero osiemnastkę miałaś!

I co z tego, dorosła jestem. Już bez wykładów, dobrze?

Już po wszystkim, trzeba wesele robić.

Nie ma mowy. On nie chce się żenić.

O nie Teresa poczuła przypływ energii. Wnuk nie będzie bez ojca! Nie martw się córcia, załatwię to.

Nawet córka była spokojna. Bo kto jak nie matka rozwiąże nawet najtrudniejsze sprawy? Tylko ona.

Wesele było po miesiącu, młodych Teresa ulokowała w kawalerce po podziale mieszkania.

Mieszkać i cicho mi być!

Nie wiadomo, czy podziałała twarda ręka czy jej ciągłe wsparcie, ale jakoś młodzi się dotarli i Teresa wydechnęła dzieci ustawione, można chwilę odetchnąć.

Ale nie tu! Ledwo minął czas, już problemy sypnęły się ze strony bratanic.

Córki Ewy były cudowne zdrowe, silne, zupełnie inne niż matka za dziecka.

Aż się cieszyć nie mogę, odpukać! Ewa patrzyła dumnie na córeczki biegające z ojcem po podwórku. Jak nie moje dzieci! Pamiętasz, jak chorowałam, Teresko? A te zdrowe, odporne. Przeziębienie raz w roku i to wyjątkowo.

I dobrze! Jeszcze by były mądre, byłoby idealnie.

I z tym nie ma problemu. Obie dobrze się uczą, zajęć pełno, jedna i druga sobie radzi. Tylko różne są. Kasia wdała się we mnie, raczej niewyrazista, a Alicja to cały Marek żywa, do przodu.

No to trzymaj ją krótko, jeszcze problemów narobi.

Kasia i Alicja były w tym samym wieku, Ewa po naradzie z siostrą zapisała je do tej samej klasy.

Będzie łatwiej.

To naprawdę pomogło, ale głównie Kasi. Alicja uczyła się lekko i jeszcze ciągnęła siostrę. Marek nie mógł się nacieszyć.

Najlepsze dziewczyny na świecie!

Niestety, nie nasycił się długo. Kiedy były w szóstej klasie, Marek miał wypadek. Tydzień w szpitalu, potem już do domu nie wrócił.

Moje sierotki Teresa tuliła dziewczynki. Nic, damy radę. Gorze, oj gorze

Kasia i Alicja bały się patrzeć na matkę. Miały wrażenie, że nagle cała radość uciekła z Ewy. Poszarzała, zgnuśniała. Budziła się z krzykiem, a gdy dziewczynki przeniosły się do niej do łóżka, obejmowały ją i starały się za wszelką cenę wywołać uśmiech, choćby ten cień, który pamiętały. Zdawało się, że Ewa w ogóle przestała widzieć swoje dzieci.

Znów interweniowała Teresa. Po wysłuchaniu dziewczynek zrobiła siostrze awanturę:

Co ty robisz?! Dziewczynki są bez ojca i jeszcze matki mają nie mieć?! Zobacz na nie! W jak trudnym wieku! Co ty wyczyniasz?

Ewa słuchała bez emocji, nadal czekała, aż Marek zaraz wyjdzie z kuchni: Kto głodny?. Teresa przytuliła siostrę i powiedziała:

Nie ma go, Ewa, już nie ma. Ale twoje dzieci są. Pamiętaj, jak Marek je kochał co by powiedział, gdyby dziś cię widział?

Nie od razu, ale siostra usłyszała ją. Stopniowo dziewczynki znów zobaczyły mamin uśmiech jeszcze blady, ale jednak!

Pod koniec liceum obie niespodziewanie się zakochały. Kasia, po monologu Teresy i otarciu łez mamie, stwierdziła:

Jest czas na wszystko. Ciocia Teresa ma rację.

A Alicja uparła się.

Kocham go!

I co z tej miłości?! Teresa próbowała przemówić jej do rozsądku. Pomysł, czy on dorosły? Jeszcze nos sobie wytrzeć nie potrafią oboje! Powiedz, byłaś z nim już?

To moja sprawa Alicja patrzyła zuchwale na ciotkę. Ile można najpierw matka pod pantoflem Teresy, teraz ona do mnie? Nic z tego!

Gonitwa Alicji była na pokaz, ale i ona się zamyśliła. Z Piotrkiem na razie jeszcze nic, ale czuła, że długo to nie potrwa. Zaprosiła go na rozmowę:

Słuchaj, to dla ciebie zabawa czy sprawa poważna?

Ależ ja cię kocham!

To się żenimy!

No jasne! Muszę tylko powiedzieć rodzicom.

Piotrze kiedy dorośniesz?

Jej stanowczość zaskoczyła chłopaka. Gdyby Ewa to widziała, powiedziałaby z przekonaniem:

Kopia Teresy!

Tyle determinacji! Po roku wzięli ślub. Ewa płakała przez całe wesele, a Teresa tylko zaciskała zęby, patrząc na szczęśliwą Alicję.

Po co tak wcześnie?! Tak się paliło?

Domysły, że Alicja jest w ciąży, okazały się bez sensu pierwsze dziecko urodziła dopiero dwa lata później. W międzyczasie poszła na studia, wsparcie matki i siostry pozwoliło jej nie brać urlopu dziekańskiego. Było ciężko, lecz dała radę. Piotrek pracował i studiował zaocznie. Powodziło się im coraz lepiej, bo teściowa i teść pomagali. Kiedy Alicja skończyła studia, teść zatrudnił ją jako księgową.

Drugi syn urodził się, gdy już była główną księgową, a Piotrek otworzył własną firmę. Rodzinne zarobki wzrosły trzykrotnie. Ewa cieszyła się, patrząc na życie młodszej córki, choć czasem Teresa psuła jej nastrój.

Za dobrze im idzie. Jeszcze będzie nieszczęście, bo z tym charakterem Alicja narobi kłopotów, a ty będziesz musiała gasić pożary.

Ewa milczała. Sama unikała opowiadania o córkach, bo Teresa coraz częściej krytykowała niż cieszyła się ich sukcesami. Tłumaczyła to sobie tym, że dzieci Teresy miały pod górkę, więc ona po prostu się martwi.

Moim dzieciom nic nie brakuje! Sami się troszczcie!

Ewa też troszczyła się jak mogła. Na wszystko jednak nie sposób się przygotować. Nieszczęście przyszło tam, skąd najmniej się spodziewały. Piotrek, coraz bardziej zapracowany, niespodziewanie wdał się w romans. Alicja dowiedziała się w najgorszy możliwy sposób. Była pewna, że mąż się oddala przez dzieci i próbowała ratować związek romantyczne kolacje, zostawianie dzieci u mamy, ale on wracał do domu coraz później. Po kilku bezpośrednich pytaniach, Paweł nic nie odpowiedział.

Pewnego wiosennego dnia, siedząc z synami na placu zabaw, siada obok niej ciężarna.

Ty jesteś Alicja, tak? ciężka, nieprzyjemna spojrzenie.

Alicję przeszył zły przeczucie.

Tak…

Jestem Lena. Kobieta twojego męża, Piotrka.

Alicja na początku zaskoczona, roześmiała się.

A dziecko też jego?

A jakże! Syn! Lena głaszcze brzuch.

Gratuluję. Po co mi to mówisz?

Dziwna jesteś. Zostawisz go? Bo mi dziecko potrzebuje ojca!

Tamte dwie też go potrzebują? Myśli pani, że już nie?

Nie kręć mi tu! Lena podrywa się z ławki. Rozwiąż sprawę! Rodzę za miesiąc!

Alicja patrzy za nią i wie, że nie wolno jej się rozpłakać przy dzieciach. Starszy syn patrzy i pyta:

Mamo, czemu płaczesz?

Wcale nie, wpadło mi coś w oko. Idź graj! Zaraz obiad.

Piotrek nawet nie zaprzeczał.

Strasznie jesteś ostatnio zabiegana. Ja też mam swoje potrzeby.

A ja mam dzieci…

Rozwód był trudny, Piotrek zmienił się nie do poznania. W sądzie walczył o każdy grosz, jakby to była gra. Alicji chciało się uciekać jak najdalej. Podział mieszkania, alimenty i już jest wolna. Teść, unikając wzroku, poprosił, żeby złożyła wypowiedzenie.

Rozumiesz

Był jej to obojętne. Chcecie widywać wnuków, to dzwońcie.

Nie pokłóciła się z teściami. Dziadkowie zostali dla dzieci tacy sami jak dawniej. Chłopcy szybko się przyzwyczaili, że tato nie mieszka z nimi.

Ewa narzekała, ale siedziała z wnukami, pomagała Alicji szukającej nowej pracy i uczącej się żyć od nowa. Teresa łajała ją za niedopilnowanie wychowania wnuków i częste nieobecności Alicji wieczorami.

Małe jeszcze, nauczą się. A Alicja pracuje.

Do dziewiątej wieczorem?

Zdarza się, za to dobrze zarabia i robi karierę.

Jaka kariera, jak dzieci w domu czekają? Wprowadzi sobie i tak nowego faceta i na ciebie zostawi.

Teresa!

Co, Teresa? Zobaczysz!

Ewa nie chciała w to wierzyć, ale kiedy w drzwiach stanął Leon, wszystkie obawy wróciły.

I co teraz?

Pogadać z nią, przywołać do porządku! Dwójka dzieci, a ona o miłość się bawi! I kto wie, co to za jeden. Alicja nie bieduje, mieszkanie, samochód, zarabia, może to utrzymanek?

Teresa

Trzeba sprawdzić!

Jak?

Najpierw porozmawiać z nią.

Nie chce! Tylko się śmieje i mówi, że jest szczęśliwa.

Rozumiem… Wyrosła, ale rozumu nie przybyło! Dzwoń! Teresa podała Ewie telefon.

Po co?

Niech przyjedzie! A nie, lepiej ja. Teresa sama zadzwoniła i powiedziała sucho: Mamie źle. Przez ciebie. Przyjeżdżaj natychmiast.

Alicja odłożyła telefon, zaczęła się pakować.

Leon, coś się dzieje z mamą. Muszę jechać!

Chcesz, odprowadzę cię?

Dam radę. Zostaniesz z chłopcami?

Nie martw się! Nakarmię i położę spać.

Alicja leciała przez nocne ulice, nie czując prawie samochodu pod sobą. M… mama… byle dojechać. Miała przez chwilę zadzwonić do Kasi, ale uspokoiła się ona zaraz będzie miała drugie dziecko, nie czas na nerwy.

Ewa otworzyła drzwi córce, ale nawet na nią nie spojrzała.

Mamo!

Nic mi nie jest.

To po co to wszystko?

Wejdź do środka! Teresa wyszła z kuchni. Czy mamy tu rozmawiać, czy zaraz pod klatką?

Alicja siedziała na brzegu krzesła, nie wierząc w to, co słyszy.

Jeśli się nie ogarniesz, to zabierzemy ci dzieci. Matka bawi się w miłostki, dzieci na to patrzą!

W Alicji pękła cieniutka struna. Wstała, poprawiła spódnicę i powiedziała:

Ciociu Teresa, nie macie swoich kłopotów, skoro aż tak wnikacie w moje życie? Czy od was coś zależę, żebyście mnie traktowały jak dziewczynkę? Mam swoje lata.

To odpowiadaj za siebie jak dorosła!

I mam zamiar. Od teraz żadnych raportów, zapomnijcie, że istnieję. Spróbujcie się wtrącać, to zobaczycie, na co mnie stać. Moje życie, moje dzieci! Kasię zostawiacie w spokoju, bo spokojna, późno wyszła za mąż, długo nie miała dzieci, to wam mniej przeszkadza. Ale, ciociu, może lepiej zajmijcie się swoimi dziećmi. Wasze takie przykładne, nie? Bez problemów.

Jak śmiesz! Teresa aż wstała z kanapy. Smarkulo, kto ci pozwolił tak ze mną rozmawiać!?

Sama sobie pozwoliłam. I już nie zabiorę tego. Dość z bycia kozłem ofiarnym!

Kozłem…?

Kozłem od wszystkiego, a ja jestem kobietą, więc koza, taka ofiarna.

Co ty mówisz?! Teresa spojrzała na siostrę. Zwariowała chyba…

Nie, to nie ja tu zgubiłam rozsądek. Alicja zapięła płaszcz. Zastanówcie się, co robicie, próbując wszystko kontrolować. Może i coś zrozumiecie. Mama, ciebie też to dotyczy. Może nie jestem wzorem, ale mam dość, by być ciągle rozliczaną, jak dziecko. Szlachetnymi intencjami…

Może cię rzeczywiście trzeba by sprawdzić Teresa zmrużyła oczy.

Teresa! Ewa nagle pobladła i wstała. Przestań, to już naprawdę przegięcie… Alicja

Ewa chwyciła się za serce, opadła na podłogę. Alicja rzuciła się do telefonu, Teresa już nie mówiła nic więcej. Chwilami widziała w Ewie znów tę małą Ewkę, co mleka nie chciała pić.

Alicja! Dzwoń po karetkę!

Do szpitala nazajutrz przyjdzie cała rodzina. Teresa podejdzie do Alicji, nie wiedząc co powiedzieć. Alicja tylko spojrzy na wychudzoną ciotkę i powie:

Przeprosiny przyjęte.

Alu

Już nie trzeba, ciociu. Cieszę się, że coś zrozumiałaś. Najważniejsze, by mama wróciła do zdrowia.

Ewa wyzdrowieje i pogodzi się z siostrą jeszcze w szpitalu, ale odtąd nie pozwoli słuchać żadnych komentarzy o córkach. Teresa nie od razu przestanie doradzać, ale zrozumie. Na weselu Alicji i Leona pierwsza krzyknie: Gorzko! A potem serdecznie uściska bratanicę i szepnie jej w ucho: Przepraszam cię.

Życie ułoży różnie. To właśnie Alicja będzie się opiekować ciocią po dwóch poważnych operacjach. To Leon będzie wozić Teresę do lekarzy i pomagać. Znajdą wspólny język, a kiedy Teresa przestanie chodzić, powie Alicji:

Dobrze ci się trafił ten twój Leon! Dbaj o niego, jak umiesz!

Będę! uśmiechnie się Alicja.

I to ona będzie trzymać Teresę za rękę, gdy ta odejdzie. A ostatnim słowem, które usłyszy od ciotki, będzie:

Dziękuję…

Bo życie jest zbyt krótkie, by zmarnować je na narzucanie innym swojej woli. Lepiej je poświęcić wspierając się i wybaczając wtedy rodzinne więzi naprawdę umacniają się na zawsze.