Babcia na godziny

– Panie Piotrze, przepraszam bardzo, ale muszę dzisiaj wyjść wcześniej. Czy mogę? Dziecko mi zachorowało.

Zuzanna położyła na biurku przygotowane dokumenty i listę spotkań na kolejny dzień. Do końca pracy został jeszcze godzinę, ale przedszkole dzwoniło już drugi raz i postanowiła zaryzykować. W tej firmie budowlanej pracowała dopiero od niedawna, dostała się tu naprawdę cudem bez doświadczenia jako sekretarka, za to z charakterem i wyglądem dalekim od opcji, których szukano. Przed rozmową patrzyła w lustro z lekkim niedowierzaniem:

– No tak. Tego punktu to na pewno nie spełniam.

Stary, zadbany kardigan jeszcze trzymał fason, ale spódnica Cóż, zrobiona przez mamę, z wybranych materiałów, ślęcząc nocami nad maszyną. Każdy ścieg był wypracowany z namaszczeniem.

– Oj, będzie lepsza niż sklepowa.

– Mamusiu, to ręczna robota, jasne, że lepsza. odpowiedziała Zuzia, lekko naciągając prawdę. Wiedziała, że mamie było to bardzo potrzebne.

Na nowe rzeczy nie było pieniędzy. Zuzia wspominała czasy, gdy tata jeszcze żył, wtedy zawsze miała co ubrać. Od kiedy odszedł, wszystko się zmieniło na pielęgniarską pensję matki nie było szaleństw. Ledwie wiązały koniec z końcem, zwłaszcza, kiedy babcia zachorowała. Z relacjami matki, Lidii, i teściowej bywało różnie.

– Lidziu! U ciebie zupełnie brak poczucia rodziny. Cóż, nie dziwię się, z twoją rodziną Ale teraz jesteś nasza, więc przywyknij tu rodzina odpowiada za siebie.

Dla małej Zuzi słowa babci brzmiały dumnie, ale szybko się zorientowała, że to tylko deklaracje. Lidia miała dbać o teściową, oddawać większość pensji, a babcia wszystko przyjmowała jak należne i nie myślała oddać nawet odrobiny ciepła. Zarzuty i pretensje sypały się jak z rękawa.

– Mamo! Czemu nie odpowiadasz? dopytywała starsza Zuzia, słuchając kolejnych nauk.

– Bo wiem, że nie ma racji. Wiem, że babcia jest chora i samotna. Prócz nas nikogo nie ma z siostrą pokłócona, a kuzyni mają ją gdzieś. tłumaczyła Lidia, spokojnie składając pranie. I obiecałam przecież twojemu ojcu, że nie zostawię jej.

Zuzia złościła się, chciała babci wygarnąć wszystko, lecz matka powstrzymywała ją delikatnie.

– Po co, córeczko? Ja nie przyjmuję tych słów do siebie. Byle babci niczego nie brakowało.

– Przecież ma wszystko i tak! burknęła Zuzia, która w końcu przejrzała sprawy na oczy.

Babcia wcale nie klepała biedy duże mieszkanie dla siebie, drugie wynajęte, dobre świadczenie, oszczędności w banku. Dlaczego jej pensja mamie nie wystarczy? wytykała z żalem.

– Zuzia! denerwowała się matka. Przestań. Bądź sobą i nie zatracaj się w tej ciemności. Zapamiętaj, co jest babci, to jej! Nigdy nasze nie było i nie będzie. Myśl inaczej przepadniesz.

Dopiero po śmierci babci Zuzia zrozumiała matkę. Testament i list pożegnalny Lidia spaliła po krótkim przejrzeniu.

– Idziemy.

– Ale gdzie? zapytała zdezorientowana Zuzia.

– Mój dług wobec niej spłacony.

Później Zuzia dowiedziała się, że cały majątek babcia oddała kuzynom. Co pisała w liście matka nigdy wprost nie powiedziała. Tylko raz wymknęły się jej słowa: Dla rodziny, bo wy mi obca krew

– Jestem do taty podobna? zapytała jeszcze Zuzia drżącym głosem.

– Bardzo i charakterem. Bierz z tego domu co najlepsze, resztę zostaw.

Zuzia już więcej nie pytała. Nie wszystko rozumiała, lecz widziała, jak ważne to dla matki.

Czas płynął. Po liceum poszła na studia matematyczne. To wtedy Lidia uszyła szczęśliwą spódnicę w niej Zuzia zdawała maturę, egzaminy, chodziła na uniwersytet i później do pracy. W tej samej spódnicy poznała ojca swojego syna. Ta spódnica była talizmanem na rozmowę o pracę też ją włożyła. Cóż, nie miała wyboru w jeansach pójść?

W kadrach słyszała śmiechy, ale prostując się przypomniała słowa Lidii.

– Bez doświadczenia, z dzieckiem, proszę pani? Gdzie pani pracowała?

– Wykładałam na uniwersytecie.

– Dlaczego zmiana branży?

– Chciałam spróbować czegoś nowego. Zuzia ledwie panowała nad drżeniem.

Tym razem jednak się udało. Kadrowa, po paru pytaniach, zaprosiła ją na okres próbny.

– Po co Piotrowi taka kura domowa? słyszała Zuzia za drzwiami.

– Lubi mądre kobiety. Trochę jej się pomoże i będzie najlepsza. Bierzmy się do roboty!

Z szefem, Piotrem Sulejem, Zuzia złapała kontakt od razu. Gdy wpatrywała się z przejęciem w instrukcję ekspresu do kawy, Piotr tylko się zaśmiał:

– Pierwszy raz widzę babkę, która woli czytać instrukcję niż walić we wszystkie guziki. Dogadamy się!

Praca nie była najcięższa. Piotr wszystko musiał mieć pod kontrolą, ale szybko odkrył pamięć i skrupulatność Zuzi. Potrafiła odnaleźć każdego kontrahenta, ustalić spotkania, zawsze poukładać grafik. Jedyną jej słabością były nagłe zwolnienia przez chore dziecko.

– Zuzia, rozumiem, ale zaraz zostanę bez sekretarki westchnął pewnego dnia Piotr.

– Dać lek na ból głowy?

– Przejdzie. Proszę, idź już. Ale babci żadnej nie masz?

– Nikogo. Mama nie żyje, reszty rodziny brak.

– Może opiekunka?

– Jeszcze nie stać mnie, ale poszukam rozwiązania. To moja sprawa.

Nie miała humoru. Z przedszkola czekał na nią Piotrek z gorączką, w domu codzienne troski. Chciała krzyknąć z bezsilności czemu tak wszystko źle? Czemu zawsze sama?

Ale wiedziała już z życia, po matce:

– Nie każdemu trafia się na drodze dobry człowiek. Ci, co się pojawią, są warci wszystkiego.

Zuzia wspominała ojca Piotrka Michała. Młody naukowiec, pełny pasji i planów. Ona chciała pogodzić rodzinę z nauką, on tylko tu i teraz, bez oglądania się za siebie. Wyjechał do Niemiec na uczelnię, niedługo po oświadczynach.

– Poczekamy dwa lata, przecież nic się nie stanie.
– Michał Nie mogę czekać, będziemy mieć dziecko

Michał zbladł, a Zuzia wiedziała, że to koniec.

– Może da się to przesunąć zaczął nerwowo krążyć po pokoju.

– Nie da się. Ale poradzę sobie. Szerokiej drogi.

Już nigdy się nie zobaczyli.

Piotrek urodził się miesiąc po śmierci Lidii. Serce matki nie wytrzymało kolejnego dyżuru w szpitalu, nawet współpracownicy nie zdążyli jej uratować. Zuzia żegnała matkę bez łez.

– Później, mamo. Urodzi się Piotruś i wtedy popłaczę

Ale i wtedy nie było czasu na płacz. Dziecko słabe, często chore, ona wpadła w wir pracy: pranie, sprzątanie, spacery, karmienie. Przestała szukać pracy w zawodzie chodziła wieczorami czyścić w salonie kosmetycznym, tuż przy domu. Myślała, że kiedyś wróci do własnej kariery.

Wszystko wróciło w głowie, gdy odebrała Piotrka z przedszkola, zahaczyła jeszcze o aptekę. W progu przywitała się z sąsiadką:

– Cześć, Jolka!

– Znowu chory? zerknęła na Piotrka.

– Tak. Drugi raz ten miesiąc. Jeszcze mnie z pracy wyrzucą. Myślałam, że już lepiej

– Co zrobisz? Moja pół roku zdrowa, potem co miesiąc infekcja. Dlaczego nie zatrudnisz opiekunki?

– Nie stać mnie westchnęła Zuzia. No chodź, Piotrku, zdejmuj buty.

– A szkoda, że nie masz babci mruknęła Jola.

– Szkoda. No trudno, idę. Zuzia weszła do mieszkania i cicho zaszlochała.

Mamusiu Tak bardzo brakuje mi ciebie

Do rzeczywistości przywrócił ją Piotrek. Szybko położyła go do łóżka, herbatka z sokiem i spokój. Musiała coś wymyślić.

Cichy stukot do drzwi najpierw omal przeoczyła. Piotek spał, ona przeglądała ogłoszenia opiekunek w internecie. Zdziwiona, że nikt nie użył dzwonka, podeszła do drzwi.

– Dzień dobry, Zuziu!

Przed drzwiami stała Maria Pawłowa, starsza sąsiadka z sąsiedniej klatki znały się ledwie z widzenia.

– Dzień dobry Coś się stało?

– Można wejść, czy rozmawiamy na korytarzu?

– Przepraszam, proszę, oczywiście.

Maria Pawłowa sprawnie weszła, rozebrała się przy wejściu, zaraz zapytała:

– Kuchnia tam?

– Tak, zapraszam.

Usiadła przy stole, spojrzała uważnie na Zuzię:

– Babci na godzinę potrzebujesz?

– Co?

– Takiej babci na godzinę. Dla dziecka, na wypadek choroby czy innej nagłej sytuacji. Chcesz?

Zuzia zamyśliła się. Nie znała porządnie sąsiadki. Może warto zaufać? Czuła, jakby matka szeptała: słuchaj serca.

– A skąd pani wie, że szukam kogoś?

– Spotkałam dziś Jolkę, powiedziała mi.

Zuzia nalała herbatę, postawiła cukierki, usiadła naprzeciw:

– Opowiedz mi proszę, kim pani jest.

Maria uśmiechnęła się, zaczęła.

– Urodziłam się tu. Rodzice robotnicy w Hucie. Po maturze poszłam pracować na produkcję. Mąż, dzieci Zostałam sama, synowie rozjechali się. Mam wnuki, ale u nich opiekę sprawują inne babcie. Zawsze kochałam dzieci, a swoje widuję rzadko. Jolka podsunęła mi myśl z opieką, pomyślałam czemu nie? Możemy się dogadać, nie będę drożyła. Przemyśl to, odpowiesz jutro.

Zuzia nie umiała się zdecydować. Spędziła noc na rozmyślaniach, w końcu zadzwoniła rano.

– Pani Mario, zgadzam się.

Tak zaczęła się ich współpraca.

– Jesteśmy po prostu współpracownicami, Zuziu śmiała się Maria.

Zuzia na początku przyglądała się ukradkiem, czy przejmie się Piotrkiem. Chłopiec od razu do niej lgnął.

– Źle się czujesz, maluchu? Maria przyłożyła dłoń do czoła Piotrka. Zrobię ci herbatkę z malinami i opowiem bajkę. Pośpisz i wyzdrowiejesz.

– Nie mam malin zawstydziła się Zuzia.

– Ja mam, zawsze mam. Idź do pracy, damy radę.

Po paru miesiącach Piotrek czytał na głos, grał w szachy, pływał.

– Nigdy bym nie zdążyła z tym wszystkim. wzdychała Zuzia do Joli.

– Jak podrośnie mi Sylwia, zabiorę ci Marię żartowała sąsiadka.

Czas płynął. Piotrek poszedł do szkoły, Maria była coraz rzadziej potrzebna, ale były już jak rodzina.

– Myślę, Zuziu, że zasiedziałaś się na jednym stanowisku stwierdził Piotr pewnego razu. Masz potencjał. Proponuję szkolenia i zmieniamy etat.

Nowe obowiązki, nowe pieniądze. Zuzia odetchnęła.

– Widzę, że już lepiej. Maria szczerze się cieszyła.

A wtedy Maria znikła. Nikt nie otworzył drzwi, nie telefonowała. Zuzia z Jolką obdzwoniły szpitale, wszędzie ten sam tekst: Nie udzielamy informacji rodzinie spoza rodziny.

Po tygodniu poszukiwań Maria odnalazła się potrącona przez samochód, przyjęta bez dokumentów, z częściową utratą pamięci.

– Kim pani dla niej jest?

– Córką. Gdzie leży szef oddziału?

Po godzinie Maria leżała już w pojedynczej sali. Zuzia usiadła przy niej.

– Wie pani, kim jestem?

– Nie

– Zuzia, córka. Będzie dobrze, wyzdrowiejesz.

Sonsowie Marii nie przyjechali.

– Dobrze, że mamy siebie mruknęła Zuzia.

Po wyjściu Marii ze szpitala, Piotrek przejął opiekę:

– Zjem obiad, potem szachy. Zgoda, babciu Mario?

Maria kiwała głową i mówiła do Zuzi córko, a do Piotrka wnuku. Nikomu nie przeszkadzało, kim jest naprawdę.

Pół roku później pojawił się syn Marii Stanisław. Zuzia wracała z pracy z tortem na urodziny Piotrka.

– Pani Zuzia?
– Tak.
– Jestem Stanisław, syn Marii Pawłowej.
– Dzień dobry. Oczywiście, zapraszam do środka.

– Chciałbym porozmawiać, widzi pani Stanisław był wyraźnie skrępowany.

– Proszę się nie martwić o mieszkanie, nie zależy mi. A Marii tak łatwo panu nie oddam.

– Chciałem zabrać mamę do siebie.

– Był pan pół roku temu, może miałabym nadzieję. Teraz już nie. Może pani już nie poznać syna.

– Mogę przychodzić?

– Proszę bardzo. To pani matka.

Gdy Stanisław wyszedł, Zuzia tylko westchnęła ciężko. Może wróci, a może nie. Ich życie toczyło się dalej.

– Piotrek, nastaw czajnik! Będziemy świętować!

– Mamo, babci tort można?

– Oczywiście, największy kawałek! Tak, jak kiedyś mówiła, żeby posłodzić sobie trochę życia.

I Zuzia wreszcie poczuła znalazła swoje miejsce, czas i rodzinę.