Awaria systemu

Błąd systemu

Agnieszko, jesteś w domu?

Piotrze, przecież zawsze jestem w niedzielę rano. Przecież wiesz.

To otwórz drzwi.

Patrzyła przez wizjer przez trzy długie sekundy. Jej brat stał na korytarzu w rozpiętej kurtce, przy nogach dwie duże torby, a twarz miał taką, jakby właśnie przegrał ważny zakład. Za nim majaczyły dwa cienie: jeden wyższy, drugi niższy. Agnieszka zamknęła na moment oczy, po czym znów spojrzała. Cienie nie zniknęły.

Przekręciła zamek.

Dzień dobry powiedział Piotr, uśmiechając się tym dziecięcym uśmiechem, który znała od zawsze. Uśmiech człowieka, który zaraz poprosi o przysługę.

Nie odparła Agnieszka.

Jeszcze nie powiedziałem, o co chodzi.

Ale się uśmiechasz w ten sposób. Więc nie.

Szymek wsunął się obok ojca i spojrzał na ciocię spod czoła. Sześć lat, rozczochrane włosy i sznurowadło przeciągnięte przez pół podłogi. Obok niego czteroletnia Basia ściskała pluszowego królika bez jednego ucha i patrzyła na Agnieszkę z tym nieskażonym ciekawością wzrokiem, z jakim małe dzieci obserwują świat. Bez grama strachu.

Agnieszka spuściła wzrok na parkiet. Jasny dąb, deski przywiezione specjalnie z Mazur i fachowo położone trzy miesiące wcześniej przez pana Czesława, którego czekała półtora miesiąca. Na sznurowadle Szymka widniało coś brązowego. Nie zadawała pytań, co to za substancja.

Wchodźcie rzuciła cicho. Ale buty zdejmijcie od razu.

Mieszkanie na ósmym piętrze nowego apartamentowca Północna Korona w Warszawie było jej prawdziwym osiągnięciem. Nie stanowisko w firmie Wnętrza Premium, nie samochód, nie konto pełne złotówek. Tylko mieszkanie. Sto cztery metry, trzy metry wysokości, ogromne okna i widok na park. Urządzała je dwa lata, zmieniała lampy, wybierała zasłony w idealnym odcieniu błękitu, które wieczorami przygasały do szarego. Kanapa z katalogu Estelle szara, szeroka, z wysokim oparciem. Stolik z litego drewna i charakterystycznym pęknięciem, które sprzedawca nazywał duszą drewna, a ona początkowo chciała oddać, ale w końcu polubiła. Żadnych zbędnych rzeczy. Zero bibelotów na parapetach. Kosmetyki Bellavit ustawione według wzrostu w łazience. Ręczniki tego samego koloru. Wszystkie wieszaki drewniane, identyczne.

To była przestrzeń, którą stworzyła świadomie. Wszystko na swoim miejscu. Cisza prawdziwa, miejska cisza ósmym piętrze, słychać było tylko mruczenie zmywarki Livinton i lekki szum deszczu za oknem.

Piotr odstawił torby w przedpokoju. Dzieci zdjęły buty. Szymek natychmiast dotknął ściany.

Szymek powiedziała Agnieszka.

Co?

Ręce.

Chłopiec spojrzał na swoją dłoń, potem na ścianę, jeszcze raz na ciocię.

A co z rękoma?

Agnieszka wzięła głęboki oddech. Trzy sekundy wdechu, trzy sekundy wydechu. Tak jej kazano na treningach antystresowych.

Piotr powiedziała mów szybko.

Brat przeszedł do kuchni, usiadł na wysokim stołku przy blacie, założył ręce na stoliku jak człowiek składający broń.

Z Anią jedziemy do spa pod Lublinem. Na osiem dni. Musimy pogadać. Naprawdę musimy pogadać, a z dziećmi się nie da.

Nie macie innej opcji?

Mama jest w sanatorium do następnego piątku, wiesz przecież. Rodzice Ani na wsi kwarantanna, żadnych dzieci. Agnieszka proszę cię o jedno, osiem dni.

Osiem dni powtórzyła.

No, może dziewięć. Wrócimy w niedzielę.

Z salonu dobiegł stłumiony, ale wyraźny dźwięk. Coś upadło na podłogę.

Basia! Nie ruszaj nic! krzyknął Piotr przez ramię, takim tonem, jak robi to z setki razy dziennie.

Piotr. Agnieszka mówiła cicho, spokojnym głosem, bo ten najlepiej działał. Pracuję z domu. W środę mam ważną prezentację online dla klientów z trzech miast. Nie znam się na dzieciach. Nie wiem, co lubią jeść, co mówić, jak usypiać.

Jedzą wszystko. Poza cebulą. Szymek nie je też pomidorów. Możesz mówić, co chcesz. Basia usypia z królikiem, Szymkowi trzeba czytać przed snem. W torbie ma książkę.

Piotr

Agnieszka spojrzał na nią jeśli nie wyjedziemy, nie wiem, co będzie z naszą rodziną. Po prostu nie wiem.

Zamilkła. Białe chmury przesuwały się leniwie nad parkiem. Bardzo spokojne, bardzo czyste.

Osiem dni powiedziała.

Dziękuję.

Nie dziękuj. Niczego nie obiecuję. Może zadzwonię po trzech godzinach.

Zawsze będę pod telefonem. Ania też.

Piotr wyszedł zbyt szybko, jak ktoś, kto boi się, że go zatrzymają. Ucałował dzieci, mruknął coś o cioci Agnieszce, najlepszej na świecie, zostawił na blacie kartkę z instrukcjami napisanymi swoim zamaszystym charakterem pisma i po kwadransie nie było już go w mieszkaniu.

Agnieszka została na przedpokoju. Szymek i Basia patrzyli na nią. Ona na nich.

No rzuciła.

No zgodził się Szymek.

Jesteście głodni?

Chcę sok powiedziała Basia.

Jaki?

Pomarańczowy.

Sok pomarańczowy?

Nie. Pomarańczowy. Ten, co jest pomarańczowy.

Otworzyła lodówkę. Dwie wody mineralne, pokrojone warzywa, jogurt Bellavit naturalny i otwarta butelka białego wina. Soku dla dzieci brak. Nigdy o tym nie myślała nigdy nie miała powodu, by go kupować.

Idziemy do sklepu zdecydowała.

Super! krzyknął Szymek, a echo odbiło się od trzymetrowego sufitu.

Agnieszka skrzywiła się.

Sklep był w sąsiednim bloku, pięć minut piechotą. W tym czasie Basia upuściła królika cztery razy, Szymek wcisnął wszystkie guziki w windzie, włącznie z alarmem, i opowiedział Agnieszce całą historię o chłopcu z zerówki, który umie pluć przez zęby na dwa metry. Wiedziała po tej drodze o Kamilku więcej, niż chciała.

Kupiła cztery rodzaje soku, mleko, chleb, jogurty truskawkowe, makaron, kotlety drobiowe, jabłka, banany i kolorowe ciastka, które Szymek sam włożył do koszyka. Nie miała serca ich wyjąć to była jej drobna kapitulacja, na którą rok wcześniej by sobie nie pozwoliła.

Pierwszy dzień minął względnie spokojnie, poza tym, że Basia wylała sok na ławę, a Szymek uderzył się w futrynę i płakał pięć minut. Agnieszka nie znała metod na uspokajanie dzieci. Dała mu wodę i powiedziała, że samo przejdzie tak zwykle radziła dorosłym. Zadziałało. Szymek wypił, pociągnął nosem i poszedł oglądać bajki na tablecie, który spakował Piotr.

Nie chcieli spać o dziewiątej, nie chcieli i o dziesiątej. O wpół do jedenastej przeczytała Szymkowi dwa razy książeczkę o misiu szukającym malin. Basia usnęła na kanapie, przytulona do królika. Agnieszka długo patrzyła na nią, po czym delikatnie przeniosła ją na rozkładany tapczan. Dziewczynka była lekka i ciepła, jak małe słoneczko. Spała dalej.

Agnieszka wróciła do kuchni, nalała sobie ziołowej herbaty do kubka Livinton i otworzyła laptopa. Za trzy dni prezentacja, trzeba było skończyć dwa slajdy. Siedziała w ciszy i nie mogła się skupić.

Drugi dzień zaczął się o 6:37, pamiętała to, bo patrzyła wtedy na zegarek. Z salonu dochodził rumor. Szymek wstał wcześniej niż wszyscy i budował fortecę z poduszek kanapy Estelle. Wszystkie poduchy były na ziemi, koc też, a sam Szymek w środku pałaszował ciastka wyniuchane w szafce.

Dzień dobry powiedział radośnie.

Dzień dobry odpowiedziała.

Zrobisz naleśniki?

Racuchy?

Takie okrągłe, z syropem klonowym.

Nie mam syropu klonowego.

Szkoda.

Ugotowała kaszę gryczaną. Jadł bez marudzenia. Basia obudziła się o ósmej, przyszła po cichu na kuchnię ze swoim królikiem. Wdrapała się na stołek.

Ja chcę taką kaszę jak Szymek.

Agnieszka odetchnęła z ulgą.

Potop nastąpił we wtorek, o czternastej.

Siedziała przy biurku, poprawiała prezentację. Dzieci bawiły się w łazience: pozwoliła im puszczać papierowe statki z rachunków znalezionych przez Szymka w szafce nocnej. To wydawało się bezpieczne. Dzieci zajęte, łazienka pełna wody, cisza.

Cisza trwała dwadzieścia minut.

Poczuła coś niepokojącego, gdy nalewała sobie wody w kuchni: spod drzwi łazienki sączył się błyszczący strumyk.

O nie powiedziała na głos tonem osoby, która wie, że jest za późno.

Kran otwarty do końca. Dzieci, jak później tłumaczył Szymek, poszły oglądać bajki. Statki pewnie nie zatkały odpływu, ale flagowy krążownik jakoś się zaklinował. Woda przelewała się od dziesięciu minut.

Zamknęła kran. Patrzyła na mokrą podłogę. Zamknęła oczy.

Za dwadzieścia minut zadzwonił dzwonek. Zbierała właśnie ręcznikiem wodę, myśląc z żalem o swoich wełnianych kapciach Bellavit.

Kto tam?

Sąsiad z siódmego. Adam Lewandowski.

Otworzyła drzwi. Stał facet tuż po czterdziestce, wysoki, rozczochrany, w domowych dżinsach i ciemnoniebieskim swetrze. Trzymał w ręce telefon, na wyświetlaczu zdjęcie mokrego sufitu z wielką plamą.

Adam. Siódmy, mieszkanie 72.

Agnieszka. Ósmy westchnęła. Wiem, co się stało. Dzieci.

Rozumiem schował telefon do kieszeni. Pomóc?

Spojrzała na niego z niedowierzaniem. Oczekiwała pretensji, awantury z odwołaniem do administracji budynku, żądaniem odszkodowania. Była gotowa do takiej rozmowy w końcu w pracy mediowała znacznie ostrzej.

Chce pan pomóc?

Słychać, że jeszcze mokro. Mam dobrą szmatę, wiadro i suszarkę budowlaną.

Zza jej pleców wychylił się Szymek.

Jesteś tym sąsiadem, co ma mokro przez nas?

Przez was przyznał Adam, a Agnieszka napięła się, ale nie padło żadne oskarżenie. Pływały statki?

Pewnie! Nawet lotniskowiec miałem!

To poważna sprawa.

Proszę wejść zgodziła się bez oporów.

Następna godzina zlała jej się w całość. Adam naprawdę pomógł zebrać wodę mopem i szmatą. Bez pośpiechu, bez narzekania. Dawał Szymkowi trzymać szmatę jak poważne zadanie. Basia asystowała z progu.

Po suficie szkoda dużego?

Trochę. Stara farba. Plama wyschnie.

Zapłacę za malowanie.

Zobaczymy wzruszył ramionami, bez cienia groźby. Długo z dziećmi?

Drugi dzień.

Swoje?

Siostrzeńcy. Ja nie mam dzieci.

Pokiwał głową. Spojrzał na Szymka, bawiącego się już pilotem od telewizora.

Dobrze. Rada: do łazienki kupić specjalną nakładkę na odpływ. I nie zostawiać kranu otwartego.

Zapamiętam.

Powodzenia. Przy drzwiach dodał Jeśli coś, mieszkanie 72.

Dlaczego pan taki spokojny? padło nagle z jej ust, zanim zdążyła się powstrzymać.

Przez sekundę się zastanowił.

Co miałem zrobić, panikować? Sufit nie wyschnie szybciej.

Wyszedł. Agnieszka zamknęła drzwi, oparła się o nie. Za oknem zachodziło słońce. W kuchni Basia kłóciła się z Szymkiem o ostatnie ciastko. Agnieszka przyszła, podzieliła po równo. Oboje spojrzeli na nią z szacunkiem.

W środę rano przygotowywała się do prezentacji. Dzieci spokojnie oglądały bajki. Talerzyki z jabłkami i krakersami, tablet naładowany. Kontrola.

O jedenastej otworzyła laptopa. Siedmiu ludzi z trzech miast na Teamsach: dyrektor oddziału katowickiego, dwie osoby z Gdyni, regionalny z Krakowa.

Przez piętnaście minut szło świetnie. Nowa kolekcja Estelle, polityka cenowa, pytania.

W szesnastej minucie drzwi uchyliła Basia.

Ciociu Aga! Szymek zabrał mojego królika!

Basia, pracuję.

On mówi, że królik jest brzydki!

Jest brzydki! doleciał głos z salonu.

Agnieszka uśmiechnęła się do kamery z miną profesjonalistki.

Przepraszam państwa na sekundę.

W salonie Szymek i Basia szarpali się o uszatego, Agnieszka stanowczo:

Puśćcie królika. Oboje.

Upuścili. Basia natychmiast przytuliła zabawkę.

Szymek, możesz oglądać bajki w ciszy?

Skończyły się.

Włącz inną.

Ale tam jest reklama.

Agnieszka sięgnęła po pilota, znalazła animację o gadających zwierzątkach i wróciła do siebie.

Przez osiem minut było spokojnie. Potem przyszedł Szymek, stanął obok biurka.

Nie przerywając prezentacji, zerknęła na niego.

Muszę do łazienki oznajmił, idealnie prosto w mikrofon laptopa.

Pierwszy zaśmiał się katowicki dyrektor. Zaraz potem cała reszta. Agnieszka poczuła, że się rumieni to było nowe.

Wiesz, gdzie jest łazienka. Idź, proszę.

Prezentacja rozpadła się biznesowo, ale zyskała na luzie. Partner z Gdyni powiedział, że też zna problem dzieci w domu. Krakowski regionalny że oferta Estelle mu się podoba. Ustalili kolejny termin.

Agnieszka zamknęła laptopa, po prostu siedziała chwilę. Zaskoczenie nie była zła. Ku własnemu zdumieniu.

Kanapki z serem dla dzieci. Szymek stwierdził, że smaczne. Basia zjadła pół była zajęta rozmową z królikiem.

O czwartej rozległ się dzwonek.

Przyniosłem zatyczkę do wanny Adam. W ręku mały woreczek z gumową zatyczką.

Specjalnie pan po nią był?

I tak szedłem po chleb.

Weszli. Szymek natychmiast: O, to ten pan, co pomagał!. Adam rozsiadł się przy stoliku Estelle, Szymek po jednej stronie, Basia z królikiem po drugiej. Adam grał w Jengę, Basia dzielnie kibicowała. Agnieszka z boku, udawała, że gotuje. Patrzyła.

Ostrożnie, Szymek, ta klocka z lewej idzie łatwiej.

Skąd pan wie?

Każda wieża ma słabe miejsca. W życiu też.

Naprawdę? głębia sześciolatka zaskoczyła nawet ich.

Adam zamyślił się.

W życiu podobnie, tak.

Wieczorem zostali razem na kolacji. Adam pokroił chleb równo, bo powiedział, że lepiej, gdy pewne rzeczy są równe. To była trochę arogancja, ale miał rację.

Pan długo tu mieszka?

Trzy lata. Pan wprowadziła się rok temu.

Pan spostrzegawczy.

Przypadek, akurat wychodziłem do pracy.

Rozmowa o pracy, o architekturze, o tym, czy konstruktor może być kreatywny. Kiedy dzieci spały Adam dopił herbatę.

Dobranoc, Agnieszko.

Dobranoc. I dziękuję za wtorek.

Spojrzał na nią, dłużej.

Dobrze sobie pani radzi, jak na pierwszy raz.

Skąd pan wie, że pierwszy?

Gdyby nie pierwszy, nie wyglądałaby pani, jakby nosiła kryształowy wazon i bała się go rozbić.

Roześmiała się pierwszy raz naprawdę.

On wyszedł, ona została w pustym korytarzu. Kurtka Basi wisiała obok Szymka. Jej własna zawieszona na końcu, jakby z boku.

Czwartek i piątek upływały inaczej. Rytuał śniadaniowy stawał się nawykiem. Basia lubiła przesiadywać obok Agnieszki rano, rysowała w notesie. Zajączków całe stada mama, tata i malutki Guziczek, bo jest okrągły.

W piątek Adam znowu zapukał. Przyniósł starą grę planszową Miasta świata z PRL-u. Dzieci nie znały miast z kart, ale grały z pasją. Siedzieli na parkiecie. Basia zasnęła oparta o Agnieszkę, ta przytrzymała ją jednym ramieniem, nawet nieświadomie. Adam zauważył. Nic nie powiedział.

W sobotę spacer po parku. Szymek znalazł kałużę i przeszedł przez nią, mimo upomnień. Buty wróciły w siatce, skarpetki mokre i jemu zupełnie to nie przeszkadzało.

Czemu się nie złościsz? spytała.

Z czego?

Przemoczone buty.

Wyschną. Jesteś jak Adam. To wystrzeliło z nagła.

Adam jest fajny przyznał. Ciociu Aga, to twój przyjaciel?

Sąsiad.

To to samo?

Nie.

Dlaczego?

Nie umiała odpowiedzieć. Z tyłu Adam niósł Basię na plecach, tłumaczył jej coś o drzewach, a ona kiwnęła poważnie głową.

W niedzielę zadzwonił Piotr. Głos miał spokojniejszy. Cieplejszy.

Jak dzieci?

Żyją. Szymek przeszedł przez kałużę. Basia narysowała czterdzieści siedem zajączków.

Piotr zaśmiał się.

Radzisz sobie.

Chyba tak. A wy?

Cisza, potem cichy oddech.

Lepiej. Dużo lepiej. Dzięki.

Dobrze odparła i zawiesiła głos.

Drugi tydzień był już spokojniejszy. Agnieszka znała na wylot upodobania dzieci: Szymek nie jadł pomidorów, ale zupę z nich tak, Basia przed snem żądała rozszczelnionego okna, a o wpół do ósmej oboje robią się marudni wtedy lepiej nie dyskutować, tylko kłaść. Te drobiazgi przychodziły same, bez instrukcji.

Adam wpadał codziennie. Raz z nową grą, czasem tylko siadał i rozmawiali w kuchni, gdy dzieci kładły się spać. Rozmowy o książkach, o pracy. On czytał dużo, niespodziewanie dla konstruktora, ona dawniej też ostatnio same materiały do biura.

Co czytasz? zapytał raz.

Nic. Od pół roku tylko dokumenty.

To nie to samo.

Wiem.

Mogę przynieść coś ciekawego?

Przynieś.

Dał powieść japońskiej autorki o kobiecie, która sprząta po zmarłej matce i odkrywa, że jej nie znała. Czytała przez pół godziny co wieczór to był najlepszy moment dnia.

W czwartek drugiego tygodnia Szymek poprosił: Pokaż, gdzie pracujesz. Twój gabinet. Pokazała. Stał w drzwiach, oglądał laptop, stos katalogów Estelle, kaktus na parapecie.

Lubisz swoją pracę?

Tak, chyba tak. Lubię.

Tata mówi, że trzeba tak pracować, żeby być szczęśliwym. Inaczej po co?

Mądry tata.

Ciociu Aga, czemu mieszkasz sama?

Tak wyszło.

Nie chciałaś nikogo obok?

Przywykłam do bycia sama. Było mi dobrze.

Było?

Zamyśliła się.

Było.

Ostatni dzień przyszedł szybciej, niż się spodziewała. Piotr z Anią przyjechali w niedzielę w południe. Ania wyglądała lepiej, spokojniej. Mocno objęła dzieci, Basia ściskała ją długo.

Agnieszka, nie da się podziękować

Nie trzeba. Dzieci są w porządku. Są po prostu dziećmi.

Ania zaskoczona, jakby spodziewała się innej odpowiedzi.

Pakowanie zajęło godzinę. Basia płakała żegnając się Agnieszka przytuliła ją mocno, mówiła, że jeszcze przyjadą. Szymek pożegnał się bardzo poważnym uściskiem ręki, potem wrócił, rzucił się na szyję i pobiegł do ojca.

Drzwi się zamknęły.

Agnieszka została sama w ciszy, kurtka Basi zniknęła z wieszaka, jej płaszcz wisiał samotnie.

Przeszła do salonu. Na kanapie poduszka w nieładzie, bo Szymek rano oglądał bajki. Pod stołem rysunek Basi: rodzina zająców mama, tata, mały Guziczek, obok postać z żółtymi włosami podpis: ciocia Aga.

Długo trzymała ten rysunek.

Poszła do kuchni, nastawiła czajnik na herbatę, wyjęła ulubiony kubek. Wszystko na miejscu. Czysto, idealnie, tak jak powinno być.

Czekała na ulgę. Tę ulgę, która zawsze nadchodziła po zjazdach rodzinnych albo imprezach w pracy. Tę ulgę, która pozwalała jej wrócić do siebie.

Nie przyszła.

Został tylko ten rysunek i cisza, inna niż wcześniej. Cisza nie jak spokój, lecz jak pauza po muzyce.

Siedziała w kuchni, patrzyła przez okno na park. Myślała o Szymku i jego pytaniu, czy jest szczęśliwa. O Basi, która zasypiała przy niej na parkiecie Nordic. O tym, jaki był kiedyś jej gabinet, zanim poprosił ją o pokazanie.

O Adamie.

O tym, jak równo kroił chleb. O jego spokoju, który nie był znużeniem, raczej jak filar. O tym, że codziennie przychodził i nigdy nie oczekiwał niczego w zamian.

Ostatnie dziewięć dni nie obudziła się ani razu w nocy z lękiem o pracę.

Po szóstej wstała, umyła się, założyła sweter ciemnogranatowy, ulubiony. Chwyciła telefon. Odłożyła. Znowu wzięła.

Nie zadzwoniła. Zjechała windą na siódme piętro, mieszkanie 72.

Adam otworzył niemal natychmiast. Nie był zaskoczony, spojrzał tylko ze skupieniem.

Wyjechali powiedziała.

Słyszałem drzwi.

Cicho się zrobiło.

Pewnie.

Przyjdziesz na herbatę? Właśnie zagrzałam wodę, choć pewnie zdążyła ostygnąć, ale wstawię raz jeszcze.

Zawahał się przez moment.

Chętnie.

Poszli na górę. Usiadł dokładnie tam gdzie Piotr pierwszego dnia, przy blacie kuchennym. Inny człowiek, inna rozmowa.

Wiesz po raz pierwszy od dziewięciu dni nie miałam żadnych obowiązków. Nie wiem, co z tym zrobić.

I dobrze, czy źle?

Sama nie wiem. Dziwnie.

Przyzwyczaisz się do nowej dziwności.

Co to znaczy?

Najpierw było dziwnie być samemu. Potem się przyzwyczaiłaś. Teraz znowu dziwnie tylko inaczej.

Spojrzała na niego.

Przeszedł pan przez to?

Byłem mężem powiedział. Przez sześć lat. Od trzech sam. Najcięższa była cisza. Po rozstaniu rozumiesz, że cisza z kimś jest inna niż cisza bez nikogo.

Agnieszka wpatrywała się w swoją filiżankę.

Zawsze myślałam, że cisza to wolność. Samotność to wybór.

Może i wybór. Ale czasem warto wybrać raz jeszcze.

Zmieniłeś zdanie?

Zmieniam uśmiechnął się lekko. Pomogły mi w tym dzieci z góry, choćby robiły powódź.

Zaśmiała się. Tak prawdziwie.

Adamie

Tak?

Zatrzymała się. To był moment, gdy mogła się cofnąć, powiedzieć coś neutralnego, zmienić temat. Umiała to robić.

Podobasz mi się. Chcę, byś wiedział.

Patrzył na nią uważnie.

To dobrze w jego głosie było ciepło. Bo ty mnie też. Myślałem o tym.

Od kiedy?

Od dnia, kiedy zapytałaś, dlaczego jestem spokojny. Nikt wcześniej mnie nie pytał.

Roześmiała się. Długo rozmawiali, do jedenastej. O pracy, mieście z dwóch różnych pięter, o dzieciach, które narysowały rodzinę zajączków i kogoś żółtowłosego. On nie spieszył się do wyjścia, ona nie popędzała.

Kiedy odchodził, wziął jej dłoń na sekundę.

Dobranoc, Agnieszko.

Dobranoc.

Zamknęła drzwi, oparła się o nie jak wtedy, ale tym razem czuła coś zupełnie nowego. Robiło się ciepło.

W salonie ustawiła rysunek Basi na półce, opierając o wazon. Rodzina zajączków patrzyła małymi oczkami. I ciocia Aga z żółtymi włosami, może trochę krzywo, ale rozpoznawalnie.

Minął rok.

Mieszkanie się zmieniło. Subtelnie, ale ci, którzy znali je dawniej, widzieli, że już nie jest takie samo. Na dolnej półce regału książki dziecinne w kolorowych okładkach zostawione przez Szymka i Basię. Na parapecie do kaktusa dołączyły trzy doniczki z innymi roślinami jedna wykrzywiona, bo Basia podlewała ją za często. W przedpokoju dwa płaszcze: jej granatowy i męski, szary.

Na stoliku katalog z rysunkami konstruktorskimi Adama. Obok kubek z zimną kawą, książka z zakładką.

Agnieszka stała przy oknie i patrzyła na park. Jesienny, rdzawy, nierówny kochała go takim.

Jej brzuch już był wyraźny. Pięć miesięcy. Przyzwyczajała się do tego powoli, każdego dnia odrobinę bardziej.

Drzwi się otworzyły.

Są już w drodze Adam wszedł do kuchni. Piotr pisał, że już jadą.

Za pół godziny będą.

Dzwonił ci Szymek?

Trzy razy. Chciał wiedzieć, czy może oglądać bajki na tablecie, czy idziemy do parku.

Można oba.

Tak mu powiedziałam.

Adam wstawił czajnik na herbatę. Spojrzał na nią.

Jak się czujesz?

Dobrze. Tylko nogi trochę ale dobrze.

Usiądź.

Stoję.

Agnieszka

Dobrze, już siadam. Zapadła się w kanapę. Wiesz, myślałam dziś: dokładnie rok temu wyjechali, ja siedziałam w kuchni z czajnikiem i czekałam, aż ulży mi od ciszy.

I?

Nie ulżyło.

Pamiętam, przyszłaś wtedy.

Czekałeś?

Zastanowił się.

Nie wiem. Chyba miałem nadzieję.

Dzwonek do drzwi gwałtowny, jak potrafią tylko dzieci stęsknione za światem.

Szymek stwierdziła spokojnie.

Na pewno on.

Otwórz, proszę, mi trudno wstać.

Adam poszedł do drzwi.

Ciocia Aga! rozległ się głos Szymka zanim drzwi się otworzyły. Jesteśmy! Idziemy do parku? Są już liście? A urósł ci brzuch?

Szymek, doleciał głos Piotra daj wejść.

Już wszedłem!

Basia weszła po cichu, rozejrzała się, znalazła wzrokiem Agnieszkę i podeszła, objęła mocno i długo, po dorosłemu niemal. Potem spojrzała poważnie.

Ciociu Aga, zając tu jest?

Na półce w pokoju gościnnym.

Wiedziałam, że czeka.

W holu zrobiło się gwarno. Piotr ściskał Adama, Ania mówiła o drodze, Szymek zniknął gdzieś w głąb mieszkania, słychać było tylko hałas i dźwięki przewracanej książki.

Ciociu Aga! Schowałaś naszą książkę o misiu i malinach!

Przechowuję.

Przeczytasz maluchowi?

Przeczytam.

Dobrze kiwnął poważnie. Adam, idziemy do parku? Są liście?

Są liście odpowiedział Adam.

To chodźmy!

Najpierw herbata zarządziła Agnieszka. Potem park.

Zawsze tak mówisz.

I będę mówić.

No to dobrze Szymek popatrzył prosto, jak tylko on potrafił, niewzruszony rok temu i pewnie długo jeszcze. Ciociu Aga, jesteś już szczęśliwa?

W mieszkaniu trwał gwar: głosy, śmiechy Ani, Basia szukająca królika w pokoju gościnnym, w kuchni czajnik, za oknem jesienny park, a gdzieś pośrodku tego wszystkiego, w ciepłym brzuchu ktoś nowy ruszał się powoli.

Agnieszka spojrzała na Szymka.

Tak powiedziała.