Rodzice męża nie chcą się uspokoić – próbują go pogodzić z byłą żoną. – Nie rozumiecie, w końcu mają wspólnego syna! – żali się moja teściowa.

Jestem żoną mężczyzny, którego rodzice przez długi czas nie chcieli zaakceptować faktu, że ich syn jest już rozwiedziony. Minęły wtedy ponad cztery lata od rozwodu, a oni wciąż próbowali pogodzić go z jego poprzednią rodziną. Ja i on pobraliśmy się trzy lata temu. Prowadziliśmy szczęśliwe życie. Moja teściowa uważała jednak, że jej syn postąpił pochopnie i nierozsądnie. Była przekonana, że musi za wszelką cenę naprawić relacje z byłą żoną syna. W końcu ich wnuk wciąż tam był.

Kiedy poznałam Adama, był już rozwiedziony. Podobno rozwód nastąpił za porozumieniem stron. Jego była żona od dawna była już szczęśliwie zamężna po raz drugi. Wszystko wskazywało na to, że nowy partner był powodem rozpadu ich małżeństwa.

Zastanawiałam się, czy nie popełniłam błędu wychodząc za mąż za Adama. Mama mocno namawiała mnie do ślubu. Zaszła wtedy w ciążę, a ja nawet nie byłam zakochana. Po prostu spotykałem się z nią, to wszystko. Gdyby nie ciąża, nigdy bym się z nią nie ożenił. tak tłumaczył mi mąż początki swojego poprzedniego małżeństwa.

Nie bałam się jego byłej żony. Na początku postanowiłam lepiej się mu przyjrzeć. Szybko zorientowałam się, że ani on nie tęskni za tamtą rodziną, ani ona za nim. Byli sobie całkowicie obojętni. Jego była żona miała już swoje życie i męża, kontaktowali się tylko w sprawie syna.

Jednak jego matka nie mogła pogodzić się z tą sytuacją. Ojciec również nie. Stale podejmowali próby ponownego połączenia starej rodziny. Mieli bardzo negatywne zdanie o naszym związku.

Jesteś jeszcze młoda, całe życie przed tobą. Po co wplątywać się w cudzą rodzinę? pytała mnie kiedyś teściowa, gdy byłyśmy same.

Odpowiedziałam, że gdyby Adam był żonaty, nie wtrącałabym się. Ale teraz był wolny. Teściowa chciała jeszcze coś powiedzieć, ale wszedł Adam i umilkła. Wtedy zrozumiałam, że nigdy nie będziemy mieć między sobą dobrych relacji. Nie martwiło mnie to zbytnio.

Wzięliśmy ślub i zamieszkaliśmy razem. Kontakt z teściową ograniczał się do okazjonalnych, rodzinnych spotkań, najczęściej przy świętach. Wtedy musiałam słuchać jej narzekań na temat „lepszej” rodziny Adama. Adam próbował uciszać matkę, bo i jego denerwowały te rozmowy. Ale wszystko powtarzało się od nowa.

Nie spieszyliśmy się z dziećmi. Nie widziałam siebie w roli matki, a Adam już miał syna. To cieszyło teściową. Po rozwodzie Adama, teściowa bardzo szybko zaakceptowała byłą synową. Zapraszała ją na Wigilię, rozczulała się nad ich „udanym małżeństwem”, podkreślała jej wszystkie zalety.

Sama była żona Adama nie przywiązywała do tego najmniejszej wagi była zupełnie obojętna. Po prostu pojawiała się, bez większego zaangażowania. Było to bardzo wyczuwalne.

Teściowa próbowała wzbudzać w Adamie zazdrość względem jego byłej żony oraz we mnie nieufność do niego. Potrafiła zadzwonić i zapytać, czy wiem gdzie jest mój mąż. Jeśli nie wiedziałam, od razu sugerowała, że może przebywa u byłej żony. Czasami, sama wysyłała go, by załatwił jakieś sprawy związane z synem. Takich sytuacji było wiele.

Nie odczuwałam zazdrości. Ale cała ta sytuacja mnie męczyła. Patrząc z boku na Adama i jego byłą żonę, widać było, że nic ich nie łączy i już nie połączy. Jednak posiadanie wspólnego dziecka nie ułatwiało sprawy. Adam regularnie przekazywał byłej żonie pieniądze oczywiście w złotówkach spotykał się czasem z synem, zabierał go do nas. Była żona nie knuła, nie żądała więcej pieniędzy, nie utrudniała kontaktu. Wyglądało to bardzo normalnie. Każdy z nich ułożył sobie nowe życie. Okazywali sobie wzajemny szacunek.

Tylko teściowa nie umiała tego zaakceptować. Ciągle coś planowała, podjudzała. Zastanawiałam się, czy się kiedyś opamięta? Czy nabierze mądrości? Adam miał nadzieję, że gdy urodzę mu wnuka, wszystko ucichnie. Ja jednak nie wierzyłam, że cokolwiek się zmieni…