Mama Kasia

Mama Basia

Co Ty tu chlupiesz tak, dziewczyno? Rozchlupałaś się dokumentnie! Jeszcze na dworze mokro jak diabli, a Ty mi tu jeszcze wilgoć robisz!

Solidna, szeroka niczym stodoła, kobieta usiadła ciężko na ławce obok Kingi.

Upalny dzień! I akurat rano lunęło, jakby się umówiło. Teraz jak w łaźni! Jeszcze południa nie ma, a ja już cała mokra, można wyżymać!

Wyciągnęła z siaty butelkę wody i otwarła ją z gracją nosorożca.

Chcesz? wyciągnęła butelkę do Kingi. Mówią, że jak się człowiek napije, to się uspokaja. Na mnie nie działa. Choćby wiadro wypiła, dalej kipię.

Kinga patrzyła przerażona na dziwną sąsiadkę z ławki. No pięknie! Jakby jeszcze tego tu brakowało do jej i tak już nieszczęsnego dnia! Za co to mnie spotkało? Czym sobie zasłużyłam, że do całej tej życiowej kupy doszedł jeszcze i ten… balast?

Nigdy nie lubiła osób przy kości. Robiły na niej przygnębiające wrażenie. Jak można siebie tak nie szanować? Wystarczyłoby trochę się poruszać, nie jeść tyle i choćby przez sekundę pomyśleć, że inni też na to patrzą. Estetyki brak, tyle powiem! Fałdy, przyduże bluzki, pot, zapach… Brr! Kinga przypomniała sobie, jak kiedyś z przyjaciółkami były w spa i w basenie pływała właśnie taka kobieta.

Do basenu nie wchodzę, dziewczyny! Na dzisiaj mam dość! rzuciła od razu Kingi najlepsza koleżanka, Basia. Zgrabne ciało, lekko opalone, z miejsca modelki. Nic dziwnego siłownia i trener personalny czynią cuda.

A czemu? Przecież czekałyśmy cały dzień na ten basen!

A z tym czymś?! Basia wykrzywiła się i wskazała palcem za siebie. Nawet nie patrzę, a co dopiero pływać obok. Dno!

To był dopiero monolog do zapomnienia, powiedzmy sobie szczerze. Kingę drażniły słowa Basi, ale nie była hipokrytką częściowo miała podobne zdanie. No nie da się żyć bez refleksji! Nie umiesz się ogarnąć zostań w domu, zgadzam się z Baśką.

A teraz? Siedzi obok babki, która chyba była dwa razy szersza niż tamta z basenu. A co gorsza ciągle gada, i gada! Sił, żeby uciec z ławki, nie było. Siedziała tu już parę godzin, najpierw płacząc, potem tępo gapiąc się w mur. Nigdzie indziej nie miała iść, więc słuchała rozważań dziwnej pani i nagle zamarła.

Ładna jesteś! Bez walizki, bez torebki, czyli nie wyjeżdżasz. Kogoś czekasz, czy raczej nie bardzo masz gdzie się podziać?

Zerknęła mimo siebie na babę.

Pogodne, serdeczne oblicze z policzkami jak u rusałki aż lśniło od uśmiechu, który momentalnie zgasł, gdy Kinga nagle zaniemogła i jeszcze bardziej beznadziejnie zaczęła szlochać. Za co ta kobieta ją od razu przytuliła, Kinga potem nie była w stanie wytłumaczyć. Padła z twarzą do obszernej bluzki, zasmarkując ją dokumentnie. Zauważyła zdziwiona, że nie czuć żadnego zapachu potu, tylko lekką woń kwiatów, jakby świeżego prania albo mieszanki ziół. Przypominało to dokładnie… ręce jej mamy, którą pamiętała bardzo słabo, bo Kinga miała tylko pięć lat, gdy mama zginęła w wypadku. Jedyna pamiątka: dziwna kwietna łąka i wianek, który pleciony przez mamę pachniał tak jak bluzka tej kobiety.

Kto Cię tak przestraszył? Ktoś cię skrzywdził?

Kinga machnęła głową, że nie, po czym jednak przytaknęła.

Dranie jedne! Takie dziecko skrzywdzić! kobieta wyciągnęła z siaty kanapki i wielkie czerwone jabłko. Częstuj się!

Rozwinęła kanapkę i aż Kinga się skręciła z głodu w środku. Nie jadła od wczoraj, a na jedzenie nie miała grosza.

Bierz! Z szynką, indyczą samodzielnie zrobiona! Jedz, bo znikniesz! Jak na Ciebie patrzę, aż mi się źle robi!

Nie jem mięsa… Kinga oblizała się i z rozpaczą odwróciła wzrok.

Co mówiłaś? babka wetknęła jej kanapkę jak zawodowy wrestler i przekroiła jabłko na pół.

Nic…

Patrzyła na te ręce, mocne, krótkie paznokcie, i już wiedziała, że pomysł z uciekaniem pociągiem to żadne rozwiązanie. Ugryzła kanapkę i zamruczała z zachwytu.

Dobre? No, jasne! Nic lepszego nie jadłaś, co? Cała reszta to głupoty!

Kobieta poprawiła się na ławce, zerkając na Kingę, która już kończyła pierwszą kanapkę i nieśmiało patrzyła na drugą.

No to śmiało! I gadaj co się stało, że tu siedzisz, bez toreb i portfela? Mam rację?

Kinga przytaknęła, wycierając łzy, które znowu leciały.

Daj spokój z rykiem! Najpierw pogadaj, potem się wypłaczemy, a może i pośmiejemy razem.

Opowieść Kingi nie była górnolotna, raczej rodzaj życiowego żuru, ale to była jej historia i innej już mieć nie będzie.

Z domu uciekła wczoraj. Kiedy ojciec ogłosił, że nie jest jej prawdziwym tatą i będzie miał własne dziecko, cały świat się jej zawalił. Przez lata myślała, że jest jego córką a tu taki numer! A nowej macochy, Iwony, do serca nie przyjęła i raczej nie zamierzała. Trudno się dziwić Iwona była ledwie parę lat starsza od Kingi. Na dokuczanki, łzy, plotki miała już uczulenie. Takich scenek Kinga miała dość wiedziała, że wszystko w jej życiu się zmieniło.

Momentem przesądzającym był ostatni, ostateczny wykład w gabinecie u ojca dokumenty na biurku i niewzruszone „Nie jestem Twoim ojcem. Zostałaś przeze mnie adoptowana, miałaś raptem trzy miesiące”. Kto był tym prawdziwym nie powiedział.

Całą noc siedziała gapiąc się na ścianę, potem zarzuciła wiatrówkę i wyszła. Gdzie iść? No to na dworzec. Telefon rozładowany, zresztą z nikim nie chciała gadać. Zawsze przeprowadzki, więc przyjaciół brak, a obecne koleżanki takie, co nie pomogą. Ich motto w życiu: „Kochaj siebie! Olewaj wszystkich! Sukces czeka!”. Kinga nawet miała z takim hasłem brelok, który gdzieś przepadł.

Kobieta słuchała w skupieniu, bez oceniania, aż Kinga skończyła. Wtedy podała jej paczkę chusteczek.

Przetrzyj się.

Wyciągnęła z monumentalnej torebki portfel.

No więc tak, dziewuszko. Pogadać z Twoim tatą trzeba będzie, ale się nie pali. Telefon działa?

Rozładowany.

Wiadomo. Masz!

Kobieta wyciągnęła starą Nokię.

Co się gapisz? Niemodny? Mi tam pasuje! Córka mi go dała. Dla mnie ideał! Duże guziki, wszystko słychać. Dzwoń. Albo napisz SMS-a, że wszystko z Tobą w porządku. On może nie jest ojcem roku, ale niepotrzebnie się stresować nie musi.

Patrzyła, jak Kinga stuka SMS-a, po czym zdecydowanym ruchem wstała, otrzepując mokrą od łez bluzkę.

Basia jestem, ciotka Basia. Mieszkam pod Krakowem, na wsi. Pojedziesz ze mną? Skoro nie masz dokąd, nie najgorszy wybór, co?

Ale… po co?

Jak to: po co?

Czemu chce mi Pani pomóc? Jestem dla Pani obca.

Basia uśmiechnęła się i złapała ją pod brodę.

Bo, dziecko, nie ma obcych dzieci. Nie można, żeby dziecko samo łaziło po świecie.

Ale ja już nie jestem dzieckiem…

No pewnie, że jesteś! No, rusz się, bo pociąg nam zwieje! Jeszcze trzeba Ci bilet kupić!

Tak oto Kinga trafiła do Basi Sławińskiej.

W pociągu Basia już nie dopytywała. Leżało jej na sercu, by Kinga sama się wygadała, kiedy zapragnie.

W cudze wnętrze lepiej nie włazić od razu. Ktoś powie sam, jak poczuje, że może.

Zmęczona Kinga przespała całą drogę i obudziła się dopiero, gdy Basia szturchnęła ją lekko w ramię:

Wstawaj, dziecko, już jesteśmy!

Na peronie Basia pomachała komuś ręką i Kinga prawie dostała zawału, gdy drobną kobietę przygarnęła do siebie wysoka, szczyplutka dziewczyna.

Mama Basia! Poszłam na drugą kolejkę, byłam pewna, że już nie przyjedziesz. Jak z Niną?

Wszystko ok. Urządzili się z Jarkiem. Wpadnę za dwa dni, zajrzę do nich.

A z doktorem gadałaś?

Obiecał, że się zajmie. Młody, ale ponoć fachowiec.

A ta kto? dziewczyna spojrzała na Kingę z zainteresowaniem.

Mniej pytań, Sylwia. Przyjechałyśmy z drogi, głodne jesteśmy.

No dobra, wsiadajcie!

Stara poczciwa „Skoda” była taka zabawna, że Kinga chichnęła.

Co jest?! Aerografię masz! Sławek mi ją zrobił.

Aerografię… Kinga mechanicznie poprawiła, przyglądając się narysowanemu Kotu Filemonowi.

A widzisz, jaka mądra?! Sylwia otworzyła drzwi i pomogła Basi się zainstalować na fotelu.

Z dworca odpowiada Basia.

Tak jak mnie… Sylwia obrzuciła Kingę badawczym wzrokiem. Ty po plastyku?

Tak, plastykę kończyłam.

No to git! Sławek się ucieszy! Całą sztukę sam opanował, bez żadnej szkoły.

Niezłe…! Kinga była pod wrażeniem. Jak u mistrza.

Sama zobaczysz. Wsiadaj, czekają na nas.

Kto?

Zobaczysz!

Sylwia prowadziła samochód tak, że Kinga na zakrętach zamykała oczy.

Tak nie szalej, Sylwka! Basia pokręciła głową. Dziecko nowe, Twoja jazda to przygoda.

Pozna się, nie ma wyjścia!

Samochód zatrzymał się gwałtownie przy furtce dużego domu.

Jesteśmy!

Dzieciarnia wybiegła witać samochód, Kinga aż zaniemówiła.

Wszystkie moje! Basia z trudem wyskoczyła z auta. Ale spokojnie, nie mieszkają ze mną non stop. Po prostu tu zawsze pełno ludzi. Chodź, nic się nie martw!

Dzieci urządziły zamieszanie, Ślązte głowy i policzki Basią, przytulali ją masowo.

Moje skarby!

Kinga cały tydzień nie mogła połapać się w tym, kto jest kim w tej rodzinie. W końcu Sylwia przywiozła swojego najmłodszego, poprosiła Basię o opiekę i zrobiła Kingi tour po wsi.

Patrz! macha ręką Sylwia. Tu mieszka trójka naszych: Zosia, Michał i Nastka. Każdy ma już swoją rodzinę, dzieci. Ty ich widziałaś, jak przyjechałyśmy. Ulice dalej jeszcze Olek i Weronika. U Olka dwoje dzieci, Weronikę wydaliśmy za mąż miesiąc temu. Na drugim końcu wsi ja mieszkam z rodziną i bratem Sławkiem, oraz z Niną. (Ta, co mama była u lekarza). Ma syna Jarka z wadą serca. Obserwują go, może będzie operacja wtedy wyjdzie na prostą.

Sylwia, ja trochę się gubię…

Spokojnie. W końcu się połapiesz. Nas dużo, to i zamieszanie. Basia to prawdziwa matka chrzestna tylu nas wyciągnęła!

Sylwia parsknęła śmiechem.

Nie rodziła nas. Wszystkie jesteśmy „znajdy”.

Kinga stanęła jak wryta.

Ale jak to?

Tak po prostu! Chodź, opowiem.

Dom Sylwii był nieduży, ale przytulny. W kuchni, machnęła na kanapę i pogoniła kota z krzesła:

Rozgość się. Idę położyć Małego spać, zaraz wracam.

Kinga podziwiała czyściutką kuchnię. Po kątach wszystko poustawiane, na oknach białe firanki z haftowanymi kwiatkami. Dotknęła jednej każda była ręcznie wyszywana.

Fajne? Najulubieńsze Wiktorii.

Kogo?

Córki. Gdy dzieci się spodziewałam, haftowałam dla zabicia czasu. Siedziałam długo w szpitalach nudy nie było jak inaczej zabić. Dla Wiktorii niezapominajki, dla Wani maki, dla Lidki rumianki.

Piękne! Kinga przesunęła palcami po kwiatkach.

To mama nauczyła. Ja nic w kuchni nie umiałam, zanim do Basi nie trafiłam.

Trafiłaś…?

Tak! Moi rodzice pili na umór. Teraz mogę o tym gadać na luzie, jako dziecko wyparłam prawie całe dzieciństwo. Basia mówiła, że jak człowiek długo cierpi, to mu się blokuje pamięć, żeby już nie zwariować.

Amnezja dysocjacyjna.

Co?

Utrata pamięci.

Skąd Ty znasz te słowa?

Chciałam iść na psychologię, dużo czytam.

A czemu nie poszłaś?

Dwa lata chorowałam na kręgosłup, operacja i tylko na płatne mogłam się dostać. Tata płacił, ale teraz już nie zapłaci. Sama muszę pieniądze znaleźć.

Co chorowałaś?

Kręgosłup, operację miałam. Teraz czuję się dobrze, czasem boli.

Rozumiem. A Ty mów, dawaj!

Więc… Basia mnie znalazła, a zanim to się stało, uciekłam z domu w wieku trzynastu lat. Po prostu już nie dało się wytrzymać.

Kinga zadrżała.

I dokąd?

A na dworzec, jak Ty. Miałam kasę na dwa pączki i tyle. Basia przyjechała do miasta coś załatwić, czekała na pociąg. Zobaczyła mnie, nakarmiła i zabrała do siebie.

Jak mnie…

Basia ma dar, takie dzieci jak magnes wyłapuje. Najpierw mnie, potem Sławka był zupełnym berbeciem. Załatwiała wszystko, żeby nas wziąć. Adopcja, papiery cud że się udało. Potem kolejne dzieci. Basia mówi, że nigdy nas nie szukała to my ją znajdujemy. Gdybym miała wszystko opisać, wyszłaby cała biblioteka. Ale nigdy nikomu nie odmówiła. Pomagała wszystkim na nogi stanąć: papiery, zasiłki, mieszkania. Sąsiedzi zawsze wiedzieli jak chcieli dom sprzedać, najpierw do Basi.

Skąd ona ma kasę? wymsknęło się Kindze.

Dobre pytanie. Sylwia pokiwała głową. To ciekawa historia. Coś państwo daje, jak dziecko jest pod opieką, można dostać lokal. Ale załatwianie tego to masakra. Główna pomoc, no i pieniądze to od Pawła.

Kto to?

Paweł. Basia go zgarnęła po Zosi siedział na środku miasta, brudny, głodny, cała masa problemów. Ludzie go omijali wielkim łukiem. On ma lekkie zaburzenia. Przebywał na ulicy tydzień, nim Basia go znalazła. Podobno odszedł od domu i nikt go nie znalazł, aż trafił na Basię, która po prostu zabrała go za rękę do siebie.

Policja wiedziała, a na drugi dzień… przyjechał do nas jego ojciec.

Kto?

Taki w garniturze, cała obstawa. Strach! Okazało się, że porządny człowiek, bogacz. Transport, budowy, majątek pałac, nie dom. My w szoku, Paweł tam wrócił, ale tylko pod warunkiem, że będzie mógł często odwiedzać Basię. Ojciec błagał ją, żeby się nim zajęła, oferował złote góry, ale odmówiła zostawiłaby całą swoją rodzinę. I tak pomaga do dziś, prawnicy załatwiają, co trzeba. Basia śmieje się, że znalazła swojego króla, a nie księcia. Trochę z interesem własnym, ale pomocy co niemiara. Oto nasza mała Santa-Barbara. Uwierzysz?

Nigdy! Kinga śmiała się przez łzy. To się nie mieści w głowie!

A my tu żyjemy i… mamy siebie. Bez Basi nie byłoby nikogo z nas. Skąd nas wyciągnęła aniołowie by nie dali rady. A teraz, zerkam na zegarek zaraz obiad, przylecą Sławek i mój facet.

Lecę wtedy…

Gdzie Ci się spieszy? Sylwia wyciągnęła gar chłodnika z lodówki. Wyjmij talerze z półki. Zjesz, to pójdziesz. Basia dziś u Zosi, szyją coś dla dzieciarni. Sama w domu co zrobisz?

Kinga miała wrażenie, że śni. Siedzieć przy stole, cała hałaśliwa ferajna, mężczyźni kąpią się w śmiechu, dzieci biegają, kobiety plotkują. Nigdy nie miała takiej rodziny. U nich z ojcem posiłki wypadały o różnych porach, a po wejściu Iwony Kinga jadła raczej poza domem. Teraz uświadomiła sobie, jak bardzo chciałaby mieć takie życie. Dom, dzieci, miłość… Zanim się obejrzała, łzy znów kapały jej do zupy.

Ej! Dosoliłam już! Sylwia rzuciła w nią ręcznikiem i przytuliła Kingę. Hej, wszystko jest dobrze! Jesteś w domu. Nic Ci już nie grozi.

Tego dnia Kinga po raz pierwszy opowiedziała naprawdę wszystko. I o mamie, i ojcu, i Iwonie. Szczegół po szczególe. Mówiła i czuła, jak kamień spada jej z serca. Sylwia słuchała uważnie, czasem dopytywała, ale nie przerywała.

To… Ty nie miej żalu do ojca. Przez tyle lat Cię wychowywał, przecież nie musiał. Pewnie teraz świrował z radości, więc pierdoły gada nie każdy umie z radością obchodzić się jak trzeba. Domyślam się, że zrobił DNA, co?

Skąd wiesz?

Taki typ pracuś, poukładany. Nic dziwnego. On pewnie przez lata myślał, że dzieci nie będzie.

Kinga skinęła głową.

No więc. A teraz mu szczęście odbija korbę. Wiesz z radością czasem jest trudniej niż ze smutkiem. Popatrz na Ninę. Jak Semen jej pomógł kupić dom, zupełnie odleciała. Piła, balowała… Potem się okazało, że jest w ciąży. Zmusiliśmy ją, żeby przestała: pod kluczem u nas spała. Mąż też przestał. Teraz nawet lampkę na święta zakrywa dłonią i nie rusza wcale.

A Nina?

Walczyła, krzyczała, miała dosyć wszystkiego. Ale… wyciągnęliśmy ją. Za to Jarek dostał po nerwach. Ma swoje problemy zdrowotne. Sercem się martwią, operacja pewnie kiedyś potrzebna.

A skąd się wzięła…?

Jej nie usunęliśmy. Od małego była jak dzika mieszkała w budzie z psami do czterech lat, zanim Basia ją znalazła. Była też tam suka Gaja, pies-przewodnik. Basia zabrała je razem, nie było innej opcji. Gaja broniła małej, innych nie dopuszczała.

Nagle drzwi kuchni się otworzyły i do środka wpadła rozbiegana dziewczynka:

Ciociu Sylwio! Przyszli po Kingę! Babcia woła, żeby do domu wracać!

Dziewczynka spojrzała błagalnie na Sylwię:

Obudziłam? Przepraszam!

Nie martw się, Irenko! machnęła Sylwia. Tata z nim jest w pokoju. Chodź do nich, dziękuję!

Irenka pobiegła, a Sylwia uśmiechnęła się do Kingi:

Najstarsza Niny. Fajna dziewczyna. Dobra, leć! Albo Cię zaprowadzić?

Sama trafię. Kinga nieoczekiwanie przytuliła Sylwię. Dziękuję!

Za co? Sylwia odwzajemniła uścisk. Ty tylko pamiętaj masz tu dom. Jak Ci źle, zawsze możesz wrócić.

Dziwne… Tyle ludzi, a ani jedna nie jest z krwi a taką rodzinę stworzyliście…

A rodzina to tylko krew? To dusza, dziecko, to dusza! Co mocniejsze, to kto wie…

Ojciec Kingi, który po nią przyjechał, nie wiedział gdzie patrzeć. Kinga nie wiedziała, że Basia była w mieście, znalazła ojca i postawiła mu wszystko jasno. Teraz stał przed Kingą i prosił, żeby wróciła.

Nie, tato, wybacz. Ale nie chcę. Nie zamierzam przeszkadzać. Tak będzie lepiej.

Może wynajmę Ci mieszkanie?

Kinga spojrzała na Basię i kiwnęła:

Będę wdzięczna za pomoc na początek, poszukam pracy, rzucę dzienne studia, zapiszę się na zaoczne. Muszę zacząć zarabiać.

Nie trzeba, wszystko załatwię.

Nie, tato. Ja już postanowiłam czas brać życie we własne ręce.

Już mi nie ufasz? ojciec posmutniał.

Potrząsnęła głową.

Ufam. Ale po prostu tak trzeba. Sam mnie tego nauczyłeś liczyć na siebie. No to pokazuję w praktyce.

Ojciec zapłaci za dalszą naukę. Kinga skończy uniwersytet i zostanie jednym z najlepszych psychologów dziecięcych w Krakowie. Do niej będą się ustawiać kolejki na tygodnie naprzód. Iwona urodzi synka, a Kinga szczerze ucieszy się z ich szczęścia, choć spotykać się będą rzadko nie z urazy, tylko dlatego, że jej rodzina będzie już zupełnie gdzie indziej.

Kiedy Basia, nazywana przez wszystkich mamą, zaniemocuje po udarze, Kinga rzuci wszystko i wróci na wieś, żeby się nią opiekować. Te pół roku, w których będzie walczyć z jej chorobą, okażą się najtrudniejszymi i… najszczęśliwszymi w jej życiu. Wokół niej będą ludzie, którzy jej potrzebują i kochają bezwarunkowo.

Rodzina zrobi wszystko, co się da i Basia znów stanie na nogi! Co prawda dalekich wędrówek już nie będzie i czasem trochę się plącze w słowach, ale Sławek i Rusłan zrobią najwygodniejszą ławeczkę w okolicy i postawią ją przy furtce. I Basia będzie tam kwitnąć, śmiejąc się do dzieci, które rzucają się do jej stóp jak do królowej:

Jak tron? No! Pani Basiu, herbatki nie życzy sobie szlachetna dama?

A dzieci wołać będą:

Babciu, patrz, jak wysoko się huśtam! Fiedek strzelił gola! Pierwszy raz! Do kadry!

Kinga wróci do miasta dopiero, gdy Basia będzie już bezpieczna.

A gdy będzie wychodzić za mąż, w zaproszeniu numer jeden znajdzie się Basia.

Mamo Basiu, będziesz przy mnie?

Zawsze, córeczko… zawsze!