Druga teściowa

Druga teściowa

Kobieta w spranym fartuchu sprzątaczki ostrożnie zajrzała do gabinetu właściciela kliniki medycyny estetycznej Harmonia. Miała na imię Jowita, a teraz starała się mówić cicho, by nie rozgniewać przełożonego.

Słyszałam, że jest wolne stanowisko młodszego masażysty zaczęła nieśmiało.

Tomasz Grabowski spojrzał na nią surowo znad papierów. Właśnie dowiedział się, że ważne negocjacje z inwestorami nie doszły do skutku, przez co był bardzo spięty.

I co, pani ze ścierką chce masować naszych klientów?

Ukończyłam kursy online, a nawet napisałam CV wymamrotała Jowita, wyciągając pogięty arkusz z kieszeni fartucha.

W tej chwili do gabinetu wszedł zastępca Tomasza Leon Sikora. Tomasz masując skronie wybuchnął:

Leon, co te sprzątaczki robią w moim gabinecie, jak im się podoba? Wywal ją stąd natychmiast. Myśli, że jest wielką masażystką! Wyrzuć ją i jasno powiedz wszystkim, żeby nie przychodziły z takimi pomysłami!

Nie czekając na odzew, Tomasz wyrwał podanie z rąk Jowity i podarł je na kawałki, rzucając pod jej nogi.

Jowita na ugiętych nogach zaczęła zbierać strzępy, łzy napływały jej do oczu. Leon Sikora bez skrupułów odprowadził ją do korytarza, przeciągnął wśród pacjentów i obsługi, a następnie wepchnął do schowka na środki czystości.

Tam, na brzegu dawno zapomnianej skrzyni z piaskiem przeciwpożarowym, Jowita usiadła bezsilna i rozpłakała się.

W Harmonii pracowała od niedawna. Nie marzyła o zamiataniu podłóg, ale tu płacili znacznie więcej niż gdzie indziej. Tomasz był uważany za szanowanego człowieka. Mówili o nim: pracoholik, wszystko osiągnął sam, zbudował tę klinikę własnymi rękoma.

I to prawda. Grabowski wychował się w domu dziecka. Nigdy nie znał matki ani ojca, choć przez całe dorosłe życie próbował odnaleźć ślady rodziny. Zdołał zostać najpierw chirurgiem, później ekspertem medycyny estetycznej. Do niego, za niemałe pieniądze, jeździły nawet warszawskie aktorki. Co roku podnosił ceny i nie oszczędzał na luksusach.

Dlatego Jowita zaryzykowała i postanowiła spróbować.

Marzyła, by zostać masażystką. Czytała podręczniki, sama przerobiła program szkoły medycznej najlepiej, jak umiała. Oficjalnego dyplomu jednak nie posiadała, brakowało jej pieniędzy na naukę. Jej mąż uciekł, zabierając oszczędności została z kilkuletnią córeczką bez grosza.

Później wyszło na jaw, że Szymon miał kryminalną przeszłość, a jego życiorys był fikcją. Rozwód ciągnął się miesiącami nigdy nie pojawił się w sądzie. Dla córki Zosi Jowita znosiła wszystko wtedy właśnie zaczęła jej tułaczka.

Samotnej matki z małym dzieckiem nikt nie chciał zatrudnić. Trzy osoby Jowita, jej córka oraz mama, Anna Wesołowska, mieszkały w niewielkim bloku. Często musiały żyć z emerytury mamy. Anna była niepoprawną optymistką, dawną mistrzynią gimnastyki, upartą i energiczną. Wzięła pod opiekę wnuczkę, więc Jowita mogła podjąć cokolwiek.

Potem zapisała się na tanie kursy masażu to ich certyfikat właśnie został przed chwilą podarty.

Jowita otarła łzy, podniosła się i wróciła do mycia podłóg. Pracownicy patrzyli na nią z wyższością. A w domu mama czekała z dobrą wiadomością: Zosia wygrała konkurs plastyczny w przedszkolu. Dziewczynka miała talent, więc Jowita starała się kupować jej dobre farby, a odkąd dostała się do klas plastycznych, radość matki nie miała końca.

Po drodze do domu Jowita natknęła się na Pana Wiesława, starszego dozorcy jedynego, który traktował ją życzliwie. Zawsze miał dla niej kawałek ciasta, dobre słowo i żart ze zblazowanego szefa.

Zobaczywszy go, Jowita rozpłakała się ponownie.

Oj, córciu, nie przejmuj się poklepał ją Wiesław. Wszystko się odmieni.

Nie powinnam była w ogóle próbować pociągnęła nosem. Tylko straciłam pracę.

Grabowski miał dziś zły dzień. Spróbuj kiedy indziej, dziecko pocieszył ją.

Kazali mi się nie zbliżać. Naprawdę myślałam, że mogę coś osiągnąć, a on tylko pyszni się swoim dyplomem.

Wiesław wzruszył ramionami. Jowita odłożyła sprzęt i wróciła do domu, myśląc z niepokojem o tym, że zabraknie na Zosi wymarzoną zabawkę.

W domu zastała mamę roztrzęsioną. Anna wycierała łzy w kuchni. Jowita poczuła ścisk w sercu jeśli mama płacze, to nic dobrego.

Co się stało, mamo?

Nic, nic próbowała się wymigać Anna.

Mama, powiedz w końcu nalegała Jowita.

Mama załamała ręce.

Na kontroli lekarskiej z teatru wykryto chorobę. Potrzebuję operacji serca, bo inaczej nie mam szans na więcej niż rok życia. Zabieg trzeba zrobić w Warszawie, wszystko razem kosztuje majątek. Nie damy rady.

Jowita całą noc szukała rozwiązań. Rano postanowiła: po raz ostatni spróbuje rozmowy z Tomaszem.

Na miejscu dowiedziała się, że została zwolniona z powodu redukcji etatów. Otrzymała trzymiesięczną odprawę minimalną i tyle.

Na pożegnanie Wiesław wymusił na niej zapisanie swojego numeru telefonu. Jowita niemal odruchowo zapisała cyfry, czując ciężar niepewności jutra.

Do zwątpienia była jednak niezdolna. Mamie powiedziała, że sama odeszła. Resztę dnia szukała ofert pracy niewykwalifikowanym wszędzie płacono marnie. Aż natrafiła na ogłoszenie: opiekunka osoby starszej bez wykształcenia medycznego, obowiązki domowe i towarzystwo.

Westchnęła: przecież to nie większy wstyd niż sprzątanie w klinice. Zostawiła dane. Oddzwoniono w godzinę. Pracę oferowała zamożna samotna kobieta przez agencję pracy.

Uprzedzę panią bez złudzeń powiedziała Tamara, kierowniczka z agencji. Podopieczna jest trudna. Jesteś dziesiątą w tym roku. Nikt nie wytrzymuje.

Jowita zacisnęła usta.

To znana postać: Elżbieta Marecka, ps. operowy. Dawna gwiazda teatru miejskiego, teraz bogata i zgorzkniała. Znana z trudnego charakteru.

Szczerze? Nie mam wyboru westchnęła Jowita.

Jeśli masz dziecko, pamiętaj Marecka nie toleruje dzieci, ani zwierząt. Porusza się na wózku, wymaga kąpieli, wożenia po domu, obsługi. Okres próbny trzy miesiące, potem roczna umowa i podwójna pensja.

Jowita zgodziła się. Nawet obecna stawka przekraczała wszystko, co dotąd zarabiała. Miała nadzieję uratować mamę.

Pierwszego dnia uderzyła ją skala bogactwa. Marecka mieszkała w olbrzymiej kamienicy w centrum Krakowa takich domów nie widuje się na co dzień.

Czego się gapisz? Oglądasz, co by tu ukraść? skrzypnęła Elżbieta zza drzwi na wózku elektrycznym. Była mała, koścista, o czujnych oczach i siwych włosach.

Dzień dobry pani Elżbieto bąknęła Jowita.

Mów głośniej i rąk nie chowaj. Zakładaj ochraniacze na buty mam najwyższej klasy parkiet. Idziemy, pora śniadania.

Jowita na prędce założyła miękkie pokrowce i poszła za gospodynią.

Uczesz mnie i starannie rozkazała Marecka. Ale nie tą szczotką, Boże Na której fabryce cię robili? Przynieś herbatę, tylko nie rozlewaj!

Herbata była długo oglądana pod światło. Gospodyni nagle odwróciła kubek, polewając Jowitę wrzątkiem.

Sama winna, popchnęłaś mnie pod łokieć.

Jowita wzięła głęboki oddech.

Gdzie mogę się obmyć?

Pierwsze drzwi na lewo, dla personelu, i przebrać się w piżamę gościnną. Swoje rzeczy do prania.

Tak minął pierwszy dzień Jowita znosiła upokorzenia i kaprysy. Szybko pojęła, że to test wytrzymałości, więc postanowiła przetrwać.

Wieczorem Elżbieta poprosiła o lekki masaż. Zasnęła szybko, a Jowita wróciła do domu.

Następnego ranka portier spytał:

Coś jej wczoraj zrobiłaś? Spała jak niemowlę!

Chyba była zmęczona uśmiechnęła się Jowita.

Tego dnia Marecka od rana komentowała fatalny gust Jowity i narzekała, że zostanie starą panną. Przy kolejnym masażu, Elżbieta zapytała:

A ty to fachowiec?

Uczyłam się sama, skończyłam kursy odparła Jowita.

Rób mi dalej masaże rozkazała gospodyni.

Minęły trzy miesiące. Jowita miała tylko jeden wolny dzień w tygodniu, nie widywała się prawie z Zosią. Za to Annę mogła odciążyć od pracy mama nie miała już sił na noszenie kostiumów w teatrze.

Stopniowo relacje z Marecką stały się bardziej ludzkie. Jowita czuła, że gospodyni bacznie jej się przygląda.

Pewnego dnia Marecka spytała:

Jak twoi najbliżsi znoszą taki grafik?

Jest mama i córka. Trudno, ale nie mam wyboru.

Ile lat ma dzieciak? Ma jakieś hobby?

Sześć. Ładnie rysuje powiedziała krótko Jowita, pamiętając ostrzeżenie z agencji.

Przyprowadź ją, chcę ją poznać.

Od tej pory Zosia czasem przychodziła z mamą do pracy, rysowała cicho w kącie. Pewnego dnia namalowała portret Mareckiej tak wiernie, że Elżbieta kazała go oprawić i powiesić w salonie.

Wkrótce związały się na dobre. Dla Elżbiety okazało się, że Jowita łagodzi bóle długimi masażami. Gdy był nawrót choroby, Jowita zostawała nawet z córeczką na noc.

Dom z antykami stawał się coraz bardziej ich. Jowita z czasem czuła się tam zaskakująco bezpiecznie.

Kiedyś Marecka wysłała Jowitę posprzątać gabinet, sama z Zosią jadła śniadanie. W szafce znalazł się stary album.

Mogę spojrzeć? spytała Jowita.

Heh, czasy były Patrzmy uśmiechnęła się gospodyni.

Usiadły razem przy okrągłym stoliku. Najpierw były zdjęcia małej Elżbiety, a potem nagle Zosia krzyknęła:

Mamo, patrz, babcia! My mamy takie samo zdjęcie!

Jowita zamarła na stronie była jej mama, Anna.

Skąd to zdjęcie? wyszeptała Jowita.

Marecka długo się jej przyglądała.

Ty jesteś córką Ani? Teraz wszystko jasne odparła.

Znały się panie? dopytywała Jowita.

Pewnie, że znałyśmy! Byłyśmy nierozłączne, aż pokłóciłyśmy się o Igora młodego trenera. Młoda była, zakochana On został ze mną, a Anka przez to straciła miejsce w kadrze.

Jowita zapragnęła urządzić ponowne spotkanie dawnych przyjaciółek. Okazja nadarzyła się niespodziewanie Zosia miała mieć rano wyjście do muzeum i Jowita poprosiła Annę, by ją odebrała.

Anna przyszła w starej, połatanej kurtce. Elżbieta już szykowała się do spania, ale zjechała windą na parter.

Kto przyszedł? spytała szorstko.

Cześć, Ela odparła chłodno Anna. Cóż, nie powiem, żebym cię brakowało.

Wzajemnie fuknęła Marecka. Widzę, życie cię nie rozpieszczało.

Każdemu swoje. Przynajmniej mam córkę i wnuczkę. Za tobą obcy sprzątają No i co dały ci twoje zamążpójścia?

Ty nawet ich nie miałaś! prychnęła Marecka.

Anna nagle się uśmiechnęła.

Ech, Elu Nigdy ci złego nie życzyłam. Pamiętasz ten telefon pięć lat temu?

Elżbieta zbladła.

Kiedy cię próbował omamić ten aktorzyna z teatru, a ty chciałaś przepisać mu mieszkanie? Ostrzegłam cię wtedy, zmieniając głos. Ot, drobiazg.

To byłaś TY? zdziwiła się Marecka.

Nigdy cię nienawidziłam westchnęła Anna. Wiem, że artystka nie daje się łatwo oswoić, ale wtedy nie mogłam się powstrzymać.

Marecka w końcu uśmiechnęła się smutno.

To wtedy mnie uratowałaś. Najęłam wtedy detektywa Miałaś rację jak zwykle.

No to my już pójdziemy powiedziała Anna. Zosia już ziewa.

Anka, poczekaj! Jak teraz żyjecie?

W bloku przy Batorego, daleko od luksusu. Ale sobie radzimy.

Dość życia wspomnieniami odparła nagle Marecka. Od jutra zamieszkujecie u mnie. Dom wielki, dla Zosi urządzę dziecięcy pokój. Nie sprzeczaj się, proszę. Nam dwóm staruszkom niewiele czasu zostało.

Anna osunęła się na stołek.

Jakie osiem miesięcy?

Serce położyła się Anna. Nie stać mnie na operację.

Zamieszkacie tutaj. Potem się zastanowimy zdecydowała Marecka. Z twoimi papierami pójdę do znajomego profesora.

Jeszcze tej samej nocy Marecka długo rozmawiała z Jowitą o chorobie mamy, wspominała czasy studenckie, żałowała straconego życia. Gest przyjaciółki rozmiękczył jej serce.

Miesiąc później dom zmienił się nie do poznania. Przywożono próbki tapet, katalogi, nowe zasłony i lampy. Po remoncie przy kolacji Marecka niespodziewanie poinformowała:

Aniu, zabieg będziesz miała za dwa tygodnie. Operację zrobi znakomity młody lekarz, syn mojego znajomego profesora. Masz nie kokietować.

Jak to? Ale skąd pieniądze? zaniemówiła Anna.

Ja płacę uciszyła ją Marecka. Nie ma o czym dyskutować. Potem wrócisz do zdrowia. Zosia musi mieć aktywną babcię.

Dwa tygodnie później Anna trafiła do najlepszej krakowskiej kliniki. Jej chirurgiem został dr Paweł Baranowski, syn profesora ciepły, wyważony człowiek. Widząc troskę Jowity powiedział:

Rzadko widuję taką miłość w rodzinach. Mama ma szczęście, a pani mąż także by miał.

Mam tylko córkę uśmiechnęła się Jowita.

Pewnie najwspanialszą odparł doktor. Sam w młodości ożeniłem się złą osobą, rozpadło się, gdy nie chciała się przeprowadzić i zbrakło pieniędzy. Myślę, że jeszcze spotkam kobietę życia.

Może już pan spotkał wyszeptała Jowita.

Z czasem Jowita złapała się na tym, że patrzy na Pawła inaczej. Nie był szarmancki jak były mąż, ale czuła przy nim bezpieczeństwo.

Anna wróciła do domu w ciągu tygodnia. Marecka samodzielnie próbowała zarządzać domem, Zosią, swoim zdrowiem. Dziewczynka coraz bardziej traktowała ją jak drugą babcię.

Wkrótce jednak Elżbietę zmogła choroba. Mimo rehabilitacji siadała z wysiłku, a nawet masaże Jowity pomagały już tylko na chwilę.

Pewnego dnia przed snem Marecka powiedziała:

Pora nauczyć cię masażu na poważnie. Kursy, dyplom. Ucz się ja zapłacę.

To drogie zbaraniała Jowita.

Uznaj mnie za dobrą wróżkę mrugnęła Marecka. Dla mnie to praktyczność masażysta na miejscu. Kursy rehabilitacji masażem i wszystko, co chcesz. Ale nie zawiedź mnie.

Jowita nie miała więc już wymówek. Marecka objęła opieką całą rodzinę, a Jowita obiecała, że tego nie zmarnuje.

Kurs prowadził doświadczony pan Tadeusz Malicki. W dzień wręczenia dyplomów zapytał:

Znasz SPA Vanilla?

Słyszałam, każdy chce tam pracować!

To moje SPA. Szukam kogoś do pracy z osobami po urazach i operacjach. Chcesz spróbować? Masz talent.

Jowita niemal się rozpłakała.

Szybko zyskała renomę, a część kursów Malicki opłacił jako stypendium. Pracowała na porannej zmianie i popołudnia pozostawiała rodzinie.

Dr Paweł coraz częściej ją odwiedzał, sprawiał wrażenie zakochanego. Po roku Jowita, Zosia, Anna i Marecka tworzyły nietypową, ale szczęśliwą rodzinę.

Często po domu unosił się zapach pieczonych ciast, dziecięce rysunki zdobiły ściany salonu, a długie wieczory spędzano przy herbacie i wspomnieniach.

Wreszcie, przy jednym z takich wieczorów, Marecka objęła obie przyjaciółki ramieniem.

Widzicie, po tylu latach los sam nas sprowadził pod jeden dach. Stracone szanse bolą, ale ważniejsze, że nareszcie mamy siebie.

I wówczas, w tym kręgu bliskich ludzi, każda starsza i młodsza zrozumiała coś ważnego: na szczęście nigdy nie jest za późno. Czasami droga prowadzi przez łzy, upokorzenia i stratę, ale warto walczyć o siebie, marzyć i nie zamykać serc na cudzą życzliwość, bo drugi dom, a nawet druga babcia mogą pojawić się w życiu, kiedy najmniej się tego spodziewamy.