Życie odłożone na później

Odroczone życie

Mamo, mogę wziąć jednego cukierka z pudełka? Jednego, naprawdę! Krystyna plątała się jak sprytna lisica przy szafce, gdzie Hania schowała zdobyte z trudem słodycze.

Nie! To na święta. Zjemy teraz i na Nowy Rok nic nie zostanie.

Krystyna wydęła policzki. Co za różnica, kiedy się zje cukierka? Przecież prosi tylko o jednego! Dlaczego mama zawsze tak robi? Jeśli coś pysznego to „na potem”, jeśli coś ładnego to tylko na niedzielę albo „na wyjście”. A tak bardzo chciałoby się założyć nową sukienkę, tę, którą tata przywiózł z delegacji w Warszawie i pójść w odwiedziny do Kasi. Jej mama nie zabrania nosić nowych ubrań do przedszkola. Krystyna kiedyś podsłuchała, że Kasia ma wszystko szyte własnoręcznie przez matkę. I co z tego? Przynajmniej Kasia zawsze ma najładniejszą sukienkę w grupie, a Krystyna ciągle w tym samym w groszki, które już jej się znudziły.

Krystyna wtedy jeszcze nie wiedziała, ile wysiłku kosztowały jej rodziców te wszystkie cukierki i stroje. Mama Krystyny pracowała w bibliotece, tata był inżynierem. Od dzieciństwa słyszała to tajemnicze „załatwić”. To oznaczało, że coś nowego w domu się pojawi czego nie było w sklepie. Tak pojawiły się piękne buciki, a mama dostała nowe kozaki. Prawda, potem przez miesiąc jedli tylko makaron i ziemniaki, ale mama chodziła taka szczęśliwa, że przez pierwsze dni nawet nowych kozaków nie zakładała tylko je podziwiała. Te buty Krystyna pamiętała latami, jako dorosła potrafiłaby opisać każdą rysę i zniszczony obcas.

Czasy się zmieniły. Sklepy zalały towary, których kiedyś nie było, nie było już problemu z kupnem ubrania czy słodyczy dla dziecka. Problemem zaczęły być pieniądze. Kiedy Krystyna była w ósmej klasie, tata przyszedł pewnego dnia z pracy i oznajmił z dumą:

Przyjęli mnie!

Wtedy nie wiedziała jeszcze, o co chodzi, ale wzruszenie rodziców zapowiadało coś dobrego. I rzeczywiście! Fabryka, do której przeszedł tata, szukała specjalistów od elektroniki, w końcu mógł rozwinąć skrzydła. Krystyna widziała, jak ojciec przestał być wiecznie zamyślony i niezadowolony. W końcu wykorzystał swój talent, a nawet odkrył w sobie nowy. Okazało się, że świetnie nadaje się na kierownika i szybko zrobił karierę.

Żyło się łatwiej. Mama już nie siedziała wieczorami z notesem, zastanawiając się, jak wyczarować cokolwiek z rodzinnego budżetu na nowe spodnie dla Krystyny. Pojawiły się pierwsze dżinsy, modne adidasy i cała ta reszta. Krystyna zrezygnowała z pomysłu, by po podstawówce iść do zawodówki, żeby jak najszybciej zacząć zarabiać. Postanowiła pójść do liceum, a później na studia. Rodzice ją wspierali. Przez dwa lata ślęczała nad książkami, zapominając o tańcach i koleżankach, zdała egzaminy celująco i została studentką. To był moment, żeby się w końcu wyluzować ale Krystyna miała inny plan. Najpierw dobra nauka, potem porządna praca reszta poczeka. Znów jej się udało. Dyplom z wyróżnieniem, porządna posada (pomogły znajomości taty), własne mieszkanie, samochód, wakacje za granicą. Rodzice byli w siódmym niebie mądra, samodzielna córka, sama na wszystko zapracowała. Tylko… była sama.

Krystynę to nie martwiło. Nigdy nie była świętoszką i powodzenie u mężczyzn miała. Tyle że nie paliła się do poważniejszych związków. Po co? Póki młoda trzeba korzystać. A dzieci na to jeszcze jest czas.

Pierwszy poważny związek pojawił się u Krystyny dopiero po trzydziestce. Z Wojtkiem pracowali biurko w biurko od lat, ale kontakt mieli głównie służbowy. W życiu by nie powiedziała, że się mu podoba. A przecież był przystojny, błyskotliwy wszystko, co u facetów ceniła najbardziej. Wojtek, nie mogąc się zebrać na śmiałą deklarację wobec „Lodowej Królowej” (jak ją zwali koledzy z pracy), nie długo zwlekał, gdy Krystyna po firmowej imprezie opuściła mu lekko podchmieloną głowę na ramię podczas tańca.

Wyjdź za mnie. Jesteśmy oboje poukładani, mamy już swój wiek. Pora założyć rodzinę. Bardzo cię lubię. A nawet więcej. Ja cię kocham!

Krystyna zachichotała:

Wojtek, co ty gadasz… Na wszystko zdążymy.

Ale rano, patrząc mu w oczy, usłyszała z zaskoczeniem własny głos:

Zgadzam się.

Huczne wesele, łzy szczęścia Hani, która już straciła nadzieję na wnuki, potem trzy lata małżeństwa, w czasie których Krystyna uznała, że jej wszystkie sukcesy niewiele znaczą wobec tego, co otrzymała, choć tak długo odkładała to na później.

Już nie ma… Nie ma mojego przyszłości, mamo… Krystyna nie potrafiła się nawet rozpłakać, trzymając wyniki badań. Czemu byłam taka głupia?

Córciu, poczekaj. To dopiero jedna klinika. Medycyna nie stoi w miejscu. Wszystko jeszcze się może zmienić.

Kiedy?! Krystyna rzuciła dokumenty, rozprysnęły się po pokoju.

U rodziców niewiele się zmieniło przez te lata. Uparcie nie chcieli przyjmować od córki pieniędzy na remont czy nowe meble, mimo że tata już nie pracował i był schorowany, a mama nie opuszczała go nawet na chwilę. Krystyna wpychała co mogła na siłę lodówka rodziców regularnie zapełniała się tym samym, co jej własna, a starą meblościankę odrestaurowała vintage jest modny! Remont zrobiła jeszcze dziesięć lat temu, ale teraz, gapiąc się na smętną ścianę, pomyślała, że przydałyby się nowe tapety i cyklinowanie parkietu. Dziwne, na jakie głupoty człowiek wpada, gdy mu się życie wali…

Mamo, nie rozumiesz? Czasu to mi właśnie brakuje…

Siedziały razem w półmroku, nie rejestrując dzwoniącego telefonu. Krystyna płakała, uspokajała się, milczała. W końcu podniosła głowę, patrząc na twarz mamy:

Dziękuję, mamo.

Za co, Krystynko?

Że mnie wysłuchałaś. Nie mam już komu o tym powiedzieć. Ani chyba już nie jestem nikomu potrzebna…

Jak możesz tak mówić?! Hania przykryła jej usta dłonią. Mnie jesteś potrzebna! Tacie jesteś potrzebna! Wojtkowi też!

Wojtkowi już chyba nie…

Czemu, Krystyna?

Bo to mój problem, nie jego. On też nie ma czasu. Dzieci jeszcze może mieć.

Krystyna podniosła się, krótko przytuliła mamę i ruszyła do domu, ignorując wszystkie argumenty Hani.

Nie zginę, mamo, nie martw się. rzuciła przez ramię, zamykając drzwi. Hania osunęła się na krzesło na korytarzu, bezradna.

Nie chciało jej się wracać do pustego mieszkania, więc skręciła nad Wisłę. O tej porze roku raczej wiało tam chłodem. Kilku właścicieli psów szło z głowami wtulonymi w kołnierze, gdzieś przemknęła para staruszków, w pośpiechu wymieniając się ledwie jednym zdaniem.

Krystyna patrzyła za nimi i nagle łzy znów popłynęły. Kiedyś przecież marzyła dokładnie tak wspólnie na starość, rozumiejąc się bez słów, wszystko mieć wspólne i swoje. A teraz tego już nigdy nie będzie… Uświadomiła sobie, że przecież kocha Wojtka, tylko bała się to przyznać, odkładając nawet tę oczywistość na później, dokładnie jak wszystko inne… Ale teraz to wszystko już nie miało znaczenia, bo jak się kocha, trzeba myśleć najpierw o drugim człowieku.

Patrząc na szarą rzekę, wspominała niedzielne spacery z rodzicami. Jak przeciągała moment, kiedy dostawała loda jedyny smakołyk na jaki pozwalali sobie na spacerze. Zawsze dostawała loda, choćby w grudniu i nigdy nie była przez to chora Z własnymi dziećmi już tak chodzić nie będzie.

Otrząsnęła się. Dość użalania się nad sobą! Trzeba działać. Musi znaleźć cokolwiek, by móc żyć dalej Wszystko, co osiągnęła, nagle wydawało się nic nie warte. Musi znaleźć coś więcej, tylko jeszcze nie wiedziała co. Na jedno jednak była zdecydowana jeśli jej czas należy już tylko do niej, to czas Wojtka nie.

Szła do samochodu i znieruchomiała. Przy jej aucie kręciło się kilku nastolatków. Rozejrzała się wokół pusto. Z jednej strony była zaskoczona, z drugiej zupełnie jej wszystko jedno. Co będzie, to będzie.

Podeszła.

Co tu się dzieje?

Chłopaki, wyglądający na szesnastolatków, odwrócili się do niej jednocześnie.

To pani auto?

Moje.

Pod maską coś jest! Otworzyć trzeba! Trzeba wyjąć! rozgorączkowali się, a Krystyna zrozumiała, że nie mają wobec niej złych zamiarów.

To może jeden, nie wszyscy na raz! Co tam pod maską?

Najniższy wysunął się naprzód. Krystyna od razu oceniła lider.

Kot się tam schował. Widzieliśmy, jak wskoczył pod auto i potem wyżej. Albo na kole siedzi, albo dalej wlazł. Trzeba go wyciągnąć, bo się pokaleczy.

Unieruchomiła brew.

Na pewno?

Pewnie, widzieliśmy. Jest zimno, koty się grzeją pod maskami.

Krystyna otworzyła samochód i podniosła maskę.

O rany… wymsknęło się jej, gdy chłopaki wyciągnęli spod silnika wyrywającego się czarnego kociaka.

Ale gryzie! zaśmiał się ten z przodu, podając nagle kociaka Krystynie. Dla pani!

Ale co mam z nim zrobić? Słuchajcie, nigdy nie miałam kota.

Da sobie pani radę! Byleby dobrze karmić.

Chłopaki zaśmiali się i już mieli iść, ale Krystyna znalazła w kieszeni banknot.

Chłopaki, nie wypada zwierzaka bez grosza odprowadzić Tak mama zawsze mówiła.

Dzięki! machnęli jej i poszli dalej.

Usiadła za kierownicą i spojrzała na nabytą istotę.

I co ja mam z tobą zrobić?

Kotek, ułożony jakby właściciel, już ugniatał jej płaszcz łapkami i mruczał jak szalony.

No tak Tylko ślepa baba i kot Pełen komplet Krystyna odpaliła auto. Jedziemy do domu!

Rozmowę z Wojtkiem postanowiła przełożyć na rano, za to cały wieczór uganiała się za kotem.

Skąd ty masz tyle pcheł?! Toż to plaga jakaś! Jak ja się dałam w to wciągnąć? szorowała go w wannie, a Wojtek czekał z ręcznikiem.

Dziwne

Co takiego?

Koty zwykle boją się wody, a ten nie protestuje. I jeszcze mruczy. Nie słyszysz? To chyba turbina, nie kot.

Wyjęła dwa razy cieńszego sierściucha, zawinęła w ręcznik.

Gotowe! Teraz jedzenie!

Gdy najedzony kociak zasnął obok niej na kanapie, Wojtek wreszcie zapytał:

I co, Krystyna? Jakie w końcu te wyniki?

Westchnęła. Rano na pewno byłoby lepiej, ale w sumie i tak się nie da uniknąć.

Rozwodzimy się, Wojtek.

Też mi nowina. Co się stało?

To, że dzieci mieć nie będę. I to tylko moja wina. Ty jeszcze możesz masz czas, znajdziesz kogoś i będziesz ojcem.

Patrzył na nią, jakby widział ją pierwszy raz w życiu.

Czyli tak po prostu? Myślisz, że jestem robotem? Zechcę znajdę inną, a może dwie. Krystyna, co ty masz w głowie? Przecież kocham ciebie, nie jakąś idealną inną. Dzieci są ważne, ale najważniejsze żeby to ty byłaś obok. Tyle tylko, że ty już wszystko zdecydowałaś bez pytania.

Wstał, zabrał z kanapy przysypiającego kota i powiedział twardo:

Śpię w gabinecie. Dobranoc!

Krystyna skinęła głową, a gdy wyszedł, rozpłakała się. Niezła jestem A i tak gdzieś z tyłu głowy wierciło jej się pytanie czy za kilka lat jeszcze tak powie?

Rozmyślała całą noc. Przeglądała swoje życie z Wojtkiem, rozkładała na czynniki pierwsze. Wiedziała decyzja jest jedna. Chwilowy heroizm może potem zamienić się w długie żale. A Wojtek, dobry człowiek, i tak by jej tego nie wypomniał.

Usnęła nad ranem, skulona w fotelu, nawet nie usłyszała jak Wojtek wychodził, karmił kota, zamykał drzwi. Obudziła się w południe, okryta kocem. Na stoliku leżała kartka: Wracam wieczorem porozmawiamy. Nawet nie myśl, że się mnie pozbędziesz. Kocham Cię!

Kociak patrzył na nią wielkimi zielonymi oczami.

Co tak patrzysz? podniosła się z jękiem. Ciało bolało po śnie w niewygodnej pozycji. Kawy bym się napiła. Też chcesz?

Pierwszy raz od dawna się uśmiechnęła, kiedy kot popędził na kuchnię.

Szybko się zadomowiłeś

Nastawiła kawę i nagle zdała sobie sprawę, że dzisiaj jest jej trochę lżej. Czy to kartka od Wojtka, czy może jednak czas goi rany nie wiedziała. Jeszcze nie umiała tego nazwać, ale czuła, że można jeszcze żyć dalej.

Zadzwoniła do pracy, zgłosiła urlop zdrowotny. Umówiła się do fryzjera i kosmetyczki, wyszła z domu.

Miasto tonęło w deszczu. Samochody pływały po ulicach, deszcz nie dawał za wygraną. Do auta dotarła cała mokra, bo zapomniała parasola, ale wykluczyła powrót trzeba coś robić, bo znów zacznie się błędne koło łez i złych myśli.

Kolejka w salonie się wydłużyła przez pogodę. Krystyna siedziała na fotelu, przeglądała przypadkowy magazyn. Reklamy, artykuły o macierzyństwie Spojrzała na okładkę i krzywo się uśmiechnęła. No proszę, akurat taki trafiła Co on tu robi, niby salon modowy. Przerzuciła kilka stron, zatrzymała się. Z okładki patrzył na nią zielonooki chłopiec. Jakiś dziwny spokój ją opanował. Wydawało się jej, że skądś go zna. Znów przewróciła kolejne kartki, doczytała zanim ją wywołano.

Fryzjerka obejrzała się zaskoczona klientki nie było. Magazyn zniknął ze stolika, ale kto by to zauważył.

Wojtek spojrzał na wchodzącą w biegu żonę, zdziwiony jej miną, ale nic nie powiedział. Krystyna wcisnęła mu gazetę pod nos.

Patrz! wskazała zdjęcie.

Kto to?

Nie wiem, Wojtek. Jest tylko imię i wiek. Ale patrz no uważnie!

Chwyciła go za ramię, wciągnęła do jego gabinetu, postawiła przy lustrzanej ścianie i ustawiła go frontem.

Nie przypomina ci kogoś?

Patrzył to w zdjęcie, to na swoje odbicie. Zbladł.

Przecież to ja Tylko trzydzieści lat młodszy.

A widzisz? A ja się już na tego losu nie będę oglądać!

Szymka przywieźli z domu dziecka pół roku później. A po dwóch latach Krystyna zobaczyła w podobnym magazynie dziewczynkę miała półtora roku i już na zawsze została ich Marysią. Dla niej Krystyna była wszystkim. A po pięciu następnych latach, gdy zaniepokoiły ją pewne objawy, lekarka powtórzyła jej trzy razy wyniki.

Proszę sobie żartów nie robić!

Julka przyszła na świat o czasie, ku zdziwieniu już licznej rodziny.

Hania jeszcze doczekała wnuczki. Odeszła rok po narodzinach Julki. Choroba podkopywała siły latami, ale dopóki mogła, opiekowała się wnukami.

Jesteście moją radością W was jest moje życie

Po śmierci mamy, Krystyna porządkując rzeczy w mieszkaniu rodziców, szykując ojca do przeprowadzi do siebie, w szafie znalazła pudełko. Otworzyła i aż zawołała, potem długo płakała, aż dzieci się przestraszyły.

Mamo! Co się stało?! Szymek przybiegł, nie rozumiejąc.

Krystyna wyjęła z pudełka stare kozaki i przycisnęła do piersi, płacząc tak, jak już dawno nie płakała. Przy pogrzebie wytrzymała, teraz ją rozszarpało.

Czemu płaczesz? Marysia kucnęła przed Krystyną, próbując zajrzeć jej w oczy. Kiedy się nie dało objęła ją za szyję i rozpłakała się razem z nią.

Julka, nie chcąc zostać w tyle, też dołączyła, a Wojtek, który akurat wszedł, spojrzał na nich z Szymkiem i powiedział stanowczo:

Starczy tej melodramy! Co tu się dzieje?

Dziewczynki zgodnie przestały płakać i spojrzały na tatę. Wszystko mama się ogarnie.

Widzisz, Wojtek… To te… Ona je tyle lat trzymała…

Krystyna odłożyła buty, zajrzała do szafy. A tam, na półkach, całe jej przewidziane „wiano”. Odmówiła je kiedyś mamie po ślubie, bo nie pasowało do nowego mieszkania. A Hania je ciągle przechowywała. Małe woreczki z lawendą, od których po latach jeszcze ciągnął się zapach. Była tam nawet nowa pościel, kupiona kiedyś dla siebie, a nigdy nie użyta koronki poszarzały, haft zblednął.

Wojtek… Jak to jest, że ludzi już nie ma, a rzeczy zostają… Dlaczego ciągle odkładamy życie na potem? Przecież tej chwili, na którą czekamy, może nigdy nie być. To takie niesprawiedliwe!

Wojtek objął ją bez słowa. Tu nie było co dodać.

Julka pobawiła się chwilę przy mamie, potem objęła jej nogę i spojrzała tymi samymi zielonymi oczami, co ojciec i brat.

Mamo!

Krystyna znieruchomiała, nie dowierzając, ale Wojtek skinął głową i uklękła, by usłyszeć:

Powtórz?

Mamo! Julka rzuciła się na szyję Krystynie. Mamusia…

Szymek z Marysią zaklaskali z entuzjazmem:

W końcu powiedziała mama! Szymek mrugnął do ojca. To co, pojedziemy do zoo?

A kiedy? Marysia już podskakuje. W weekend?

Po co czekać do weekendu? Krystyna cmoknęła córeczkę w nos. Nie odkłada się na jutro tego, co można zrobić dziś. Jedziemy!

Rzuciła okiem na rozłożone na podłodze rzeczy. To właśnie można spokojnie odłożyć na potem tego już była pewna.

Prowadząc samochód, słuchała śmiechu dzieci na tylnym siedzeniu i pomyślała, że choć nie wie jeszcze, jak sprawić, by były całkowicie szczęśliwe, nauczy ich tej jednej prostej rzeczy: nie warto odkładać życia na potem. Bo potem bywa strasznie kapryśne. Czasem, gdy już wydaje ci się, że upragniona chwila nareszcie przyszła, okazuje się, że wszystko znów się zmieniło i ona wcale nie nadejdzie.

A lody?

Teraz?! Szymek zdębiał. Mamo, jeszcze obiadu nie było!

Zdążymy. Co wy na to?

Tak! dzieci z entuzjazmem klaszczą, a Wojtek się śmieje.

Rozpuszczasz nas, matko?

A jakże, ojczulku! Kiedy, jeśli nie teraz?