Zemsta Julki

Zemsta Julki

Drodzy Czytelnicy, możecie zasubskrybować mój kanał Jasny Dzień również w komunikatorze MESS, oto link:
Jesienny deszczyk monotonnie padał, nie mogąc się rozkręcić na dobre. Julka patrzyła przez zachlapane kroplami okno busa, który wiózł ją do domu. A właściwiedo Warszawy, którą już od lat uważała za swoją prawdziwą ojczyznę. Tam miała swoje małe mieszkanko w nowoczesnej części miasta, tam odnalazła rytm i tempo, które pokochała. Dom rodzinny to tylko miejsce, gdzie urodziła się, skończyła podstawówkę, a potem wyjechała na studia i z roku na rok coraz mniej tęskniła za mazowieckimi widokami.

Julka była dumna, że w wieku dwudziestu siedmiu lat osiągnęła już całkiem dużo. Najbardziej dumną czyniły ją studia na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, później praca w dobrym salonie kosmetycznym na Żoliborzu, a przede wszystkim nieustanne zdobywanie nowych kwalifikacji, szkolenia, warsztaty nie było czasu na nudę.

Prawdę mówiąc, nie wybrałaby się teraz do rodzinnej miejscowości, gdyby nie niepokojące sygnały w kontaktach z rodzicami. Gdy dzwoniła do mamy, taty nie było w pobliżu; dzwoniąc do taty mama akurat gdzieś znikała.

Mamo, coś się dzieje? dopytywała Julka.

Ale Anna odpowiadała wymijająco: Spokojnie, wszystko gra i buczy.

Z Radomia, gdzie wylądowała samolotem, czekała ją tylko dwugodzinna podróż autobusem; Julka była już przyzwyczajona do takich tras, więc podróż wydała jej się krótka.

Bus zatrzymał się przy dworcu PKS. Rozejrzała się, doskonale znając to miejsce z dzieciństwa: wszystko wydawało się podobne, tylko szyld sklepu naprzeciwko dworca się zmienił i drzewa wokół zrobiły się wyższe. Tu deszczu już nie było, zza chmur nieśmiało wyglądało słońce. Mama wiedziała, że przyjeżdża, choć nawet ona nie była pewna konkretnej godziny.

Znudzony, miejscowy taksówkarz podszedł do niej nieco opieszale.

Gdzie jedziemy? rzucił, tocząc jej walizkę po popękanym asfalcie.

Na ulicę Wyszyńskiego, 52 odpowiedziała Julka.

Solidny, rodzinny dom z niebieskimi okiennicami przywitał ją znajomym widokiem. W ogródku wciąż rosła na wiosnę pachnąca czeremcha, a przy bramce majaczyły trzy brzozy te, które tata posadził, kiedy kończyła podstawówkę.

Juleczka! Anna rzuciła się od okna do drzwi, gdy tylko zobaczyła podjeżdżającą taksówkę. Córciu, nareszcie jesteś! śmiała się i płakała jednocześnie, patrząc na znaną twarz.

Mamo, ja też się stęskniłam, ale nie płacz, proszę.

To są łzy szczęścia, wreszcie cię widzę! Trzy lata! Ile to już

Zostawiła walizkę w korytarzu, zdjęła kurtkę i botki, usiadła na kanapie wyciągając nogi i przez moment odpoczywając. Anna usiadła obok, objęła ją i po prostu przez kilka minut trwały tak w milczeniu, patrząc na siebie.

W końcu Julka zadała pytanie, którego gdzieś w głębi Anna się obawiała:

Mamusiu gdzie tata? Nie powinien być w domu?

Najpierw cię nakarmię po podróży, a potem porozmawiamy odparła matka.

Julka od razu zwróciła uwagę na nowy obrus na stole, porcelanę w kolorowe kwiatuszki, której wcześniej nie widziała. Dom wciąż wyglądał znajomo, choć już nie tak przytulnie jak kiedyś jej warszawskie mieszkanie było zupełnie inne, bardziej nowoczesne i funkcjonalne.

Smażone przez mamę kotlety, zawsze puszyste i pachnące, znała na pamięć. Dodatkowo sałatka z własnych warzyw, serniczki i mnóstwo drobnych miseczek z sałatkami, dżemami, domowymi smakołykami.

Mamusiu, tata jest w delegacji? Tak coś nie mogę się doczekać odpowiedzi.

Tak, służbowo Anna spoważniała. Już dawno chciałam z tobą porozmawiać. I tata też ale przez telefon no sama wiesz, ciężko. Ty wiecznie zajęta: praca, szkolenia, wykłady, ciągle w biegu Wybacz, powinniśmy ci powiedzieć wcześniej, ale z ojcem nie chcieliśmy cię martwić rozstaliśmy się.

Jak to rozstaliście się? Julka odstawiła herbatę, wstała, podeszła do szafy w sypialni rodziców rzeczy taty nie było.

Więc gdzie on teraz jest?

Usiądź, posłuchaj poprosiła Anna. Tak się czasem w życiu zdarza, że nawet po wielu latach wspólnego życia ludzie się rozchodzą. My też z Markiem uznaliśmy, że czas pójść własnymi drogami.

Mamo, jak to? Przecież wszystko było w porządku! obruszyła się Julka i zrobiła minę, jakby miała znów dziesięć lat.

Jedynaczka, nigdy niczego jej nie brakowało. Szybko się nauczyła, że wystarczy poprosić, a rodzice spełniają zachcianki. Chcę! mówiła stojąc przy łóżeczku, tupiąc nóżką w groszkowej sukience, domagała się roweru.

Rowery tata zmieniał regularnie. W wieku trzynastu lat poprosiła o drogi sprzęt grający. Rodzice ledwo co kupili nową lodówkę, ale obiecali, że jak odłożą trochę pieniędzy, spełnią marzenie. Ale Julka spojrzała na tatę tak smutno, że znalazł sobie dodatkową pracę. Na studiach nigdy jej niczego nie brakowało tata przekazywał jej niemal całą swoją pensję, a rodzina żyła z zarobków mamy. Julka więc po dyplomie startowała już z innego pułapu. Trzeba jednak przyznać, umiała rozważnie gospodarować pieniędzmi.

Nie była aż tak rozpieszczona, by mieć wszystko, czego zapragnie, ale jej ambicje zawsze były zaspokajane. Z nauką nie miała nigdy problemu, a rodzice z dumą mówili, że mają zdolną córkę i studentkę medycyny.

Rozstaliście się, a ja dopiero teraz się dowiaduję

To stało się niedawno tłumaczyła Anna. Chociaż życie już od dawna nie układało się najlepiej. Nie chcieliśmy cię martwić. Dla nas zawsze byłaś najważniejsza, tata kochał cię i nadal kocha.

Przeprowadził się do domu po babci?

A gdzie miałby pójść? Dom po jego rodzicach by stał pusty.

Muszę z nim natychmiast porozmawiać! Julka gwałtownie wstała.

Poczekaj, przecież wyjechał na delegację z panem Szymonem na dwa dni. Będzie jutro.

Mamo, to bardzo dziwne. Tyle lat razem, a tu nagle rozstanie. Ma inną kobietę?

Anna westchnęła: Tak, tata nie mieszka sam. I to nie jest nic niezwykłego, Marek jest jeszcze młody.

Kim ona jest? dociekała Julka.

Nie znasz jej, jest z sąsiedniej wsi.

I mieszka teraz w domu po babci?

A gdzie miałby ją zaprosić? Anna wzruszyła ramionami.

Julka objęła głowę rękoma: I mówisz mi to, jakby ktoś ci kurę ukradł, a nie męża.

Julka, nie przejmuj się tak. To życie, i tak rozstaliśmy się bez awantur. Po co sobie psuć resztę życia.

Mamo, ty jesteś za dobra! Za miękka. Pewnie ta kobieta jest co najmniej dziesięć lat młodsza.

Tylko dziesięć, nie dwadzieścia

Nie ma różnicy. Dla mnie to zdrada.

On zawsze się tobą przejmował, martwił, gdy nie dzwoniłaś Anna pogłaskała ją po dłoni. Przepraszam, że nie powiedzieliśmy wcześniej to mój błąd. Marek też się martwił, żeby wybrać odpowiedni moment.

Wiesz co Julka spojrzała surowo jesteś zbyt ugodowa. Ja taka nie jestem jestem sprawiedliwa i nie wybaczam zdrady. Nie chcę go widzieć.

Anna spojrzała na nią żałośnie, prawie się rozpłakała; uznała, że lepiej już nie ciągnąć tej rozmowy. Julka faktycznie się położyła, potem przebrała w dres, narzuciła bluzę z kapturem i wyszła. Po Warszawie powietrze tu było obłędnie czyste. Przypomniała sobie koleżanki z klasy, których nie widziała od lat; w mediach społecznościowych mogłaby się z nimi kontaktować, ale uważała, że szkoda na to czasu. Przez lata stała się inna, wartości też już miała inne.

Mamo, pójdę nad rzekę.

Zaraz deszcz lunie!

Nic mi nie będzie, zaraz wrócę.

Dom po babci, starszy ale wciąż zadbany, pojawił się po chwili za zakrętem. Weszła przez furtkę, weszła po schodkach na ganek. W kuchni przy kuchence stała kobieta, miała pewnie ze czterdzieści lat, może mniej, i mieszała coś w garze.

To pewnie nowa pani na tym gospodarstwie? Julka nie ukrywała drwiny w głosie.

Julka, prawda? kobieta się speszyła. Marek pokazywał mi twoje zdjęcie, wejdź.

Dużo honoru! To dom moich dziadków, przyszłam do siebie, nie do pani.

Kobieta zeszła z tonu.

Dlaczego pani taka jest? Marek czekał na panią Zaraz zrobię herbaty.

Pani jak? Przypomnę: wyjedzie pani stąd jutro, ten dom nie jest pani.

Jestem Iwona. Siebie przyprowadził mnie Marek i beze mnie nigdzie nie pojadę. Ja nikomu krzywdy nie zrobiłam

Zburzyła pani moją rodzinę. Moi rodzice byli razem tyle lat, gdyby nie pani

Julka, nic nie wiesz. Nie rozbiłam rodziny, nic nie wiesz

Na hałas z pokoju wybiegł chłopak na oko dwunastoletni; spojrzał na matkę, potem na Julkę.

Dawid, do siebie! Iwona poleciła synowi.

Chciałem wyjść na podwórko.

No już, idź.

Chłopak przeszedł obok Julki, patrząc z zaciekawieniem prosto w jej oczy były jasnoniebieskie, z lekkim błyskiem.

Tylko nie zostaniesz tu długo! wycedziła przez zęby Julka, wychodząc z domu.

Wróciła do rodzinnego domu, idąc szybko przez wilgoć i zimną szarugę. No nie, taki numer Nowa rodzina w domu po babci, myślała. Chciała ojcu wytknąć wszystko w twarz, powiedzieć, że myliła się w nim. Ale wiedziała też, że na razie niewiele może zrobić przeciw Iwonie to ją wkurzało.

Po kilku latach życia w stolicy zrobiła się twardsza, może nawet bezwzględniejsza. Praca do późna nauczyła ją dyscypliny, walki o siebie. Mała ojczyzna wydawała się już odległym wspomnieniem.

Dopiero teraz, po powrocie, poczuła jak bardzo brakowało jej ciepła rodzinnego domu. Chciała choć na chwilkę usiąść przy kuchni, popatrzeć z rodzicami na stare zdjęcia, powspominać lepsze lata. A rozwód był ciosem prosto w serce. Mimo samodzielności, poczuła się bezbronna. Jedynym orężem była złość dlatego musiała przekonać się, kim jest kobieta, która odebrała matce męża.

Gdzie byłaś? spytała Anna. Tak długo się nie pokazywałaś?

Widziałam ją rzuciła Julka. Z synem. Teraz jeszcze mój ojciec będzie wychowywać nieswoje dziecko

Anna aż zbladła, jakby coś stanęło jej w gardle.

Po co to zrobiłaś? wychrypiała. Prosiłam cię kiedyś?

Mamo! Tobie to wszystko wisi? Byliście małżeństwem grubo ponad dwadzieścia lat! Naprawdę chcesz to zostawić bez odpowiedzi? Nie masz ochoty się zemścić? To jest niesprawiedliwe!

Po co? szepnęła Anna. Pogodziłam się już, nie chcę wojny, mnie z Markiem łączyła głównie ty… Ciebie kochaliśmy, a siebie może trochę mniej.

Celowo to mówisz, żeby go usprawiedliwić! Julka była nieustępliwa.

Nie, córko. To nie tak. Ja pierwsza go złapałam, biegałam za nim, czasem może za bardzo. Miałam szczęście, urodziłam cię z wielkiej radości i wychowaliśmy cię z miłością. Ale potem został tylko przyzwyczajenie. Odkąd jesteś w Warszawie, zostałaś naszym jedynym wspólnym projektem.

Mamo, czemu nigdy niczego nie mówiłaś? Przecież jestem już dawno dorosła.

Przyjeżdżasz tak rzadko… Nie chciałam cię ranić. A twój tata… od razu mi mówił, gdy pojawiła się ta kobieta ze wsi obok. Przyznał się, bo zawsze był szczery. Nie potrafiłam go zatrzymać, choć bolało.

Mogliście spróbować; pojechać razem na urlop, do psychologa…

Julka, psychologowie? Tutaj każdy wie wszystko o wszystkich, tu nie ma miejsca na terapię jak w mieście Było mi przykro i boleśnie, teraz już czasu nie cofnę.

W sumie rozumiem, ale nie do końca. Byłaś taka uparta kiedyś, a teraz pozwalasz, by los cię niósł

Mam dość życia na siłę, chcę być kochaną! Przecież mam jeszcze czas, czy jestem taka stara? Anna rozpłakała się.

Mamusiu Julka podbiegła, zaczęła wycierać chusteczką łzy. Jesteś młoda, jesteś najładniejsza! Przecież nie pozwolę ci się zestarzeć!

Dziękuję, już dobrze. Anna uspokoiła się. Nie idź już więcej do Iwony. Ona nie jest winna, spotkała Marka, kiedy u nas się już rozsypało. Nie stąd jest, z synem przyszła, od byłego męża uciekła

Ale żal mam do ciebie większy niż do tej Iwony.

Nie wszystko da się naprawić. Czasem po prostu trzeba wybaczyć.

Ja nie potrafię, przynajmniej jeszcze nie mogę. Może już nigdy.

A mnie? Też nie będziesz chciała widywać?

Mamusiu! Ty zawsze byłaś dla mnie najważniejsza.

No bo może kiedyś ja spotkam kogoś?

To spotkaj, trudno. Skoro tatę tak lekko puściłaś.

Może już spotkałam głos Anny zadrżał. Pamiętasz, w twojej klasie była taka Basia Kacperska?

Oczywiście, Julka pamiętała Basię. Przyjaźniły się, obie marzyły, że będą dzwonić, pisać do siebie po szkole. Ale Warszawa pochłonęła Julkę, przyjaźnie z dzieciństwa przygasły.

Basię Kacperską? Pewnie! Miała zawsze śmieszny warkocz!

Jej mama zmarła parę lat temu. I choć Basia sama już jest mamą, to dalej tęskni. Jej tata, pan Andrzej, przychodzi czasem, coś naprawi w ogrodzie

Basia ma rodzinę? Jest mężatką?

Tak, ma dziecko. A pan Andrzej zawsze pomocny Nie masz nic przeciwko?

Nie Ale zrozum mnie Myślałam, że wy, rodzice, zawsze będziecie razem. Teraz to wszystko się rozpadło. Wiem, że dorosłam, mam pracę, chłopaka, ale to wszystko sprawia, że nie wierzę już w trwałość związków.

Wszystko się ułoży, zobaczysz. A szkoda, że Basia jest teraz u cioci byście się zobaczyły

Do Basi chętnie, do taty nie. Nie namawiaj powiedziała Julka i poszła pościelić sobie łóżko.

Marek został przez delegację jeszcze trzy dni; dzwonił do Julki i Anny, ale córka uparcie nie odbierała. Czuła, że to małostkowa duma, bo kiedy przypomniała sobie Iwonę, znów wzbierała w niej złość.

Wreszcie ojciec wrócił. Podjechał pod dom starym passatem. Julka od razu zobaczyła, że postarzał się, zaczęły się zakola, zmęczenie rysowało się koło ust, czerwone oczy mówiły, że nie spał całą noc.

Nie pogadasz ze mną? Nie przytulisz mnie? zapytał, patrząc jej w oczy.

Po co? Masz nową rodzinę, nowe dziecko.

Dawid nie jest mój Ty zawsze będziesz moją córeczką. Przepraszam, że nie powiedziałem wcześniej.

Do widzenia, tato powiedziała Julka i zamknęła się w pokoju.

Anna z Markiem zamienili jeszcze po cichu parę słów i ojciec wyszedł.

To był ostatni dzień przed wyjazdem. Julka postanowiła naprawdę przejść się nad rzekę, wejść na mostek jak dawniej. Patrzyła, jak chłopacy pędzą na rowerach wzdłuż drogi i nagle jeden z nich, Dawid, siniejąc ze strachu, leżał na kupie desek, rower obok. Julka popędziła do niego; chłopiec zalał się łzami, ale nie krzyczał.

Julka zauważyła, że poważnie zranił prawą nogę tuż nad kolanem na wystający z deski gwóźdź, lewa wyglądała na mocno skręconą. Szybko zarzuciła własną kurtkę pod głowę chłopaka, zabezpieczyła ranę w prowizoryczny sposób.

Wytrzymaj, już dzwonię po pomoc wybrała numer ojca i to szybko opisała, licząc, że przyjedzie jak najszybciej.

Samochód pojawił się po pięciu minutach. Iwona wybiegła w domowym dresie, z roztrzęsionymi rękoma.

Dawid! Jezu, co z tobą?!

Do auta, szybko! zarządziła Julka.

Co mu zrobiłaś?! krzyczała Iwona, tracąc panowanie.

Marek przeniósł syna do samochodu; Julka, nie wiedząc nawet, dlaczego to robi, wsiadła razem z nimi.

Szpital powiatowy był już praktycznie pusty.

Ratunku! krzyknęła do portierki. Szybko!

Na korytarzu pojawił się lekarz i pielęgniarka, zabrali chłopca na nosze. Iwona i Marek siedzieli niespokojnie pod drzwiami.

Za chwilę wszystko będzie dobrze zapewniła Julka. I niech koniecznie zbadają lewą nogę.

Iwona patrzyła w jeden punkt; Marek podziękował Julce gestem. Wyszła ze szpitala i wróciła do domu.

***

Następnego dnia, tuż przed obiadem, Julka i Anna czekały na przystanku. Z nieba kapało, szaro, ponuro nawet wyjazd nie cieszył. Julka rozglądała się dookoła, ogarnęła ją dziwna melancholia.

Zza zakrętu wyjechał fiat panda i zaparkował pod dworcem. Mężczyzna z dzieckiem na rękach i młoda kobieta podeszli do nich.

Anna rozpromieniła się:

Wyrobili się! Patrz, Julka, to Basia!

Natychmiast rozpoznała koleżankę z klasy. Szkoda, że na krótko, tak chciałam cię zobaczyć powiedziała Basia.

Julka, poznajesz mnie? spytał mężczyzna z maluchiem na rękach. Przecież to ja, wujek Andrzej! Pamiętam, jak z Markiem zawieźliśmy was do pierwszej klasy, ty trzymałaś się taty kurczowo.

Pamiętam, pamiętam! uśmiechnęła się Julka.

Szybko wymieniły się numerami, kiedy podjechał passat. Wyszedł Marek z Iwoną, wspierali Dawida.

Podszedł niepewnie do Julki.

Ciociu Julka, patrz, już stoję! powiedział Dawid, łamaną polszczyzną.

Ani trochę nie wątpiłam, jesteś dzielny odpowiedziała Julka, i dodała: Mów mi po prostu Julka.

Julka, wybacz, wczoraj przereagowałam powiedziała Iwona. Syn to dla mnie wszystko. Tak jak ty dla Marka.

Julka spojrzała na wszystkich, którzy ją żegnali i zrozumiała, że choć różni tu wszyscy są sobie w jakimś sensie bliscy. Podjechał bus, a Anna zaczęła płakać cicho, łzy same spływały po policzkach.

Przestań, Olu powiedział Marek Julka jeszcze wróci, prawda córko?

Spojrzała na niego taka sama mieszanka koloru w oczach jak on i poczuła, że coś popycha ją do przodu. Ojciec objął ją mocno i zaczął całować w policzki jak małą dziewczynkę. Julka objęła go za szyję.

Jeszcze wrócę, obiecuję wymruczała, przytulając najpierw ojca, potem mamę i Basię.

Walizkę już jej załadowali, patrzyła przez okno na wszystkich, szukając znajomych twarzy.

Nawet zza szyby słyszała: Wróć do nas!

Przyjadę, przysięgam szeptała, machając im z autobusu. Byłoby to okropnie niesprawiedliwe, gdyby jednak nie wróciła.

Autobus ruszył powoli; na dziurawej płycie, która latami już wołała o remont, zostali ci, dla których była ważna. A z chmur wyszło słońce, akurat na pożegnanie jakby chciało ogrzać tych ludzi i ten autobus swoimi ostatnimi promieniami.