Poruszająca refleksja… aż trudno znaleźć odpowiednie słowa

Dziś zapisuję te słowa z ciężkim sercem i jeszcze cięższą głową. Był taki moment, kiedy moje życie z Januszem stało się pasmem codziennej walki i niepokoju o jutro. Gdy zatrzymało mi się serce, sądziłam, że to już koniec, ale wtedy w moim śnie czy może gdzieś poza snem pojawił się anioł. Powiedział mi, że jeszcze nie moja pora, że moje sumienie wymaga domknięcia kilku spraw, by mogło mi być dane niebo. Zgodziłam się na powrót, choć w środku czułam lęk. Gdy wróciłam do mieszkania w Wrocławiu, zobaczyłam Janusza milczącego, zgorzkniałego, od miesięcy śpiącego na kanapie. Zdałam sobie sprawę, że przecież sama też przestałam mu gotować, a on nawet nie patrzył w moją stronę.

Prasował właśnie koszulę do pracy. Przyszło mi do głowy, że powinnam zrobić coś, czego już dawno nie robiłam zadbać o niego. Gdy wyszedł, wyprałam wszystkie jego rzeczy, wyprasowałam każdą koszulę, a potem cały dzień spędziłam w kuchni, gotując jego ulubione pierogi z kapustą i grzybami. Ustawiłam na stole tulipany i zapaliłam świece, a na kanapie zostawiłam liścik:

Myślę, że lepiej spałoby Ci się w naszym dawnym łóżku. W tym, w którym rodziły się nasze dzieci, w którym tuliłeś mnie w chwilach zwątpienia. Tamta miłość wciąż tam czeka jeśli potrafisz mi wybaczyć, spotkajmy się dziś tam.

Twoja Maria

Pisząc ostatnie zdanie jeśli potrafisz mi wybaczyć, zawahałam się. Czy to ja powinnam przepraszać? Przecież to Janusz wracał sfrustrowany po tym, jak go zwolnili z Zakładów Wagowych z powodu likwidacji. Ja łatałam domowy budżet, starałam się nie poddać, gdy on wieczorami zamykał się w sobie i sięgał po kolejne piwo. Złościł się na hałas dzieci, byle drobiazg go irytował. A ja miałam teraz przed nim padać na kolana?

W złości podarłam list. Ale wtedy znów usłyszałam ten spokojny głos anioła:

Mało już Ci brakuje, Mario. Zrób jeszcze kilka dobrych uczynków.

Siedziałam długo w kuchni patrząc na okno. W końcu jeszcze raz napisałam list, tym razem z czułością i nawet łzami w oczach:

Nie rozumiałam Twoich lęków po utracie pracy, nie widziałam, jak bardzo bolały Cię moje słowa wypowiadane z goryczą. Pamiętam Twoje plany na wspólną emeryturę zamiast wspierać, zmuszałam Cię do bycia taksówkarzem, choć nienawidziłeś tej pracy. Zniszczyłam Twoje stare listy miłosne, a nawet spaliłam Twoje obrazy. Żałuję tego dziś bardzo powinieneś je sprzedać albo powiesić u nas w domu, były piękne. Bałam się razem z Tobą, ale o tym nigdy nie mówiłam. Proszę, wybacz mi. Obiecuję, że od dziś będzie tylko lepiej. Zawsze Cię kochałam.

Twoja Maria

Gdy Janusz wrócił wieczorem z pracy, od razu poczuł coś innego. Aromat domowego obiadu, świece, cicha melodia z radia. Znalazł mój list na kanapie. Kiedy wyszłam z kuchni na jego twarzy płynęły łzy, jakich nigdy wcześniej nie widziałam. Przysiadłam obok, objęłam go mocno i płakaliśmy razem, już bez wstydu. Zaniósł mnie potem do naszego starego łóżka. Tego wieczora, tak jak kiedyś, byliśmy blisko jak dwoje młodych zakochanych.

Później długo rozmawialiśmy, żartowaliśmy, wspominając, jak Wiktoria i Zosia uczyły się chodzić po krzywym parkiecie, jak Tomek rozbił babci talerz i wszystkie te drobiazgi, które kiedyś nas łączyły. A gdy sprzątałam po kolacji, spojrzałam przez okno i ujrzałam w naszym ogrodzie anioła. Wybiegłam, łzy same lały się po twarzy:

Błagam, pozwól mi zostać jeszcze chwilę! Chcę pomóc Januszowi na nowo odnaleźć siebie, chcę żeby znowu malował, żebyśmy mogli razem odbudować rodzinę!

Usłyszałam wtedy łagodną odpowiedź:

Nie muszę Cię już zabierać, Mario. Odnalazłaś swoje niebo tu, pośród bliskich. Pamiętaj tylko, jak wyglądało piekło i że raj bywa tuż obok, jeśli tylko potrafisz go zobaczyć.

Z zamyślenia wyrwał mnie głos Janusza z wnętrza domu:

Marysiu, zimno, połóż się już. Jutro będzie nowy dzień.

Pomyślałam wtedy tylko: Dzięki Ci, Boże, jutro rzeczywiście będzie nowy dzień.

***
Czytając moje myśli, zastanów się:

Ty, który narzekasz na to, czego nie otrzymujesz zastanów się, ile sam dajesz?
Ty, który doświadczasz bólu pomyśl, ile bólu sprawiasz innym?
Ty, który wytykasz innym brak wiedzy czy nad sobą pracujesz?
Ty, który potępiasz cudze błędy czy widzisz własne?
Ty, który uważasz się za przyjaciela czy jesteś uczciwy ze sobą?
Ty, który zazdrościsz innym czy widzisz, ile masz własnego szczęścia?
Ty, który krytykujesz świat czy pomagasz, by był lepszy?
Ty, który marzysz o lepszym życiu co robisz, żeby piekło wokół było mniejsze?
Ty, który nazywasz siebie pokornym czy Twoja pokora jest prawdziwa?
Ty, który potępiasz zło ile wnosisz dobra?
Ty, który narzekasz na obojętność czy sam dzielisz się czułością?
Ty, który boisz się biedy czy potrafisz docenić to, co masz?
Ty, którego ranią przeciwności czy pielęgnujesz dobro jak róże?
Ty, który boisz się ciemności czy zapalasz choćby najmniejsze światełko?
Ty, który myślisz tylko o sobie czy pamiętasz o innych?
Ty, który czujesz się niewielki czy starasz się rozwijać?
Ty, który boisz się samotności czy dajesz komuś swoją obecność?
Ty, który lękasz się choroby czy dbasz o siebie?
Ty, który pragniesz zgody czy czynisz, co w Twojej mocy, by nią żyć?