Pani domu we własnych czterech kątach

Gospodyni we własnym domu.

Anielko, znowu zapomniałaś przykryć masło pokrywką westchnęła Jadwiga Stanisławowna, z głośnym szuraniem przysuwając sobie krzesło. Teraz całą noc masło wchłaniało zapachy z lodówki. Łukasz, synku, lepiej posmaruj sobie twarożkiem, świeżutki wczoraj kupiłam.

Aniela poczuła, jak palce mocniej zaciskają się na rączce noża. Milcząco kroiła chleb, starając się robić to równo mimo drżących rąk. Za oknem mżył październikowy deszcz, po szybie spływały nieregularne strużki, a kuchnia wydawała się zbyt ciasna dla trojga dorosłych.

Mamo, wszystko w porządku z masłem Łukasz nie oderwał wzroku od telefonu, bezwiednie przeżuwając kanapkę.

No pewnie, pewnie. Ja tylko tak mówię z troski. Młodzi to nie wiedzą, że źle przechowywane jedzenie szybko się psuje. Później brzuchy bolą i kto będzie leczył?

Aniela postawiła talerz z chlebem na stole i usiadła na swym krześle. Od rana kręciło się jej w głowie, w ustach miała cierpki posmak. Zalała sobie herbatę „Poranek”, mając nadzieję, że gorący napój uspokoi narastające mdłości.

Aniu, ty w ogóle nic nie jesz ciągnęła teściowa, patrząc na nią badawczo znad okularów. Spójrz jakaś chuda. Łukaszu, jak ty dzieci planujesz z taką żoną? Dziecko matki zdrowej potrzebuje.

Coś ścisnęło się nagle w środku. Aniela upiła łyk parzącej herbaty i wymusiła uśmiech.

Pani Jadwigo, ja po prostu nie jadam rano. Zawsze tak miałam.

Zawsze, zawsze… Za moich czasów chodziło się do pracy z gorączką i nikt nie narzekał. Teraz młodzi na każdy kaszelek wolne biorą. Ja w twoim wieku już Łukasza sama wychowywałam, do pracy chodziłam, dom ogarniałam.

Łukasz wreszcie odłożył telefon.

Mamo, jakie to ma znaczenie? Ania wczoraj do ósmej w biurze siedziała, raporty składali.

Ja nie mówię, że nie, przecież się po prostu martwię. Młode małżeństwo, już by czas o dzieciach pomyśleć, a tu takie zdrowie wątłe…

Aniela wstała, zabierając nietknięty kubek do zlewu. W odbiciu szyby widziała, jak teściowa kładzie synowi więcej twarożku, klepie go czule po ramieniu. Za jej plecami brzmiał miękki, troskliwy ton Jadwigi skierowany do Łukasza.

Syneczku, pamiętaj, dziś masz ważne spotkanie. Prasowałam ci niebieską koszulę, wisi na krześle.

Aniela stała przy zlewie, zmarzniętymi dłońmi ściskała kubek z zimną już herbatą i w środku narastało w niej coś ciężkiego. Tak podobne do zmęczenia, a jednak głębsze coś, czego nie potrafiła nazwać.

A przecież zaledwie trzy miesiące temu cieszyła się z przyjazdu teściowej.

***

Jadwiga Stanisławowna zjawiła się u nich pod koniec lipca. Zadzwoniła późnym wieczorem, głos była rozstrojony, ledwie tłumiła łzy. Sąsiedzi z dołu zalali jej mieszkanie, woda zniszczyła parkiet, część mebli potrzebny był gruntowny remont. Ekipa obiecywała, że wyrobi się w tydzień, góra dziesięć dni.

Łukasz, przyjadę do was na parę dni, mogę? Wynajmowanie hotelu drogo wychodzi, a sama tam będę się czuła okropnie prosiła w słuchawkę, a Łukasz bez mrugnięcia się zgodził.

Aniela wtedy się wręcz ucieszyła. Teściowa mieszkała w Toruniu, widywali się rzadko, na święta. Relacje były poprawne Jadwiga wydawała się pełną energii, serdeczną kobietą, nieco rozgadaną, ale życzliwą. Po śmierci męża pięć lat temu została sama, pracowała w archiwum i lubiła uprawiać fiołki.

Damy radę, tydzień szybko minie powiedziała Aniela do męża, planując już w myślach przestawienie rzeczy w pokoju gościnnym. Dawno z nią nie rozmawialiśmy na spokojnie.

Łukasz przytulił ją, pocałował w czubek głowy.

Jesteś cudowna. Wiem, że to niewygodne, ale jakoś mi lżej, że mama nie przeżywa tego remontu sama.

Jadwiga przyjechała z dwoma ogromnymi walizkami i kartonem związanym sznurkiem. Aniela odbierała ją z Łukaszem na dworcu, pomagała nieść rzeczy. Teściowa wyglądała na zmęczoną oczy czerwone, wargi zaciśnięte.

Anielko, dziękuję, że przyjęliście starą kobietę rzuciła na progu, tuląc synową. Szybciutko się wyprowadzę, nie będę wam przeszkadzać.

Pierwsze dni były niemal idylliczne. Jadwiga gotowała obiady, sprzątała, kiedy młodzi byli w pracy. Wieczorami pili wspólnie herbatę z „Kruszankami”, jej ulubionymi ciasteczkami przywiezionymi z Torunia, i rozmawiali o codziennych sprawach. Łukasz rozpromieniał żartował, był rozluźniony, widać było, jak cieszy się z obecności matki.

Lecz pod koniec drugiego tygodnia coś zaczęło się zmieniać.

Na początku to były drobiazgi. Jadwiga poprzestawiała słoiki z przyprawami w kuchni, twierdząc, że teraz jest wygodniej i lepiej. Przełożyła pranie w szafie, układając po swojemu. Aniela znajdowała swoje rzeczy w nowych miejscach i gubiła się, nie wiedząc, czy zwracać uwagę. Przecież to tylko drobnostki.

Anielko, zauważyłam, że na karniszu zbiera się kurz mówiła teściowa mimochodem, nalewając zupę. Dawno nie przecierałaś? To niezdrowe, alergię może wywołać. Przetarłam dziś wilgotną szmatką, teraz lśni.

Dziękuję, pani Jadwigo mamrotała Aniela, czując jak policzki pieką ze wstydu. Rzeczywiście zapominała czasem o karniszach, praca zabierała jej większość energii; wieczorem łaknęła już tylko kanapy i książki.

Ależ ja nie ganię, dziecko uśmiechała się Jadwiga. Po prostu pomagam. Lżej wam będzie.

Po trzech tygodniach budowlańcy z Torunia powiadomili, że remont się przeciąga. Doszły kłopoty z instalacją, wymiana jeszcze dziesięć dni. Jadwiga była rozczarowana, ale nie okazywała tego.

No nic, Łukaszku, przeszkadzam wam za bardzo? Jeszcze chwilkę mamie popuścicie.

Mamo, co ty, wcale nie przeszkadzasz Łukasz ją mocno objął.

Aniela patrzyła w milczeniu, lekko zaniepokojona ale odpędzała te myśli. Przecież jeszcze tydzień. Nic się nie stanie.

Potem minął miesiąc. I jeszcze pół. Teściowa niepostrzeżenie zadomowiła się w ich małym, dwupokojowym mieszkaniu. Sypiała teraz w pokoju, który dotąd był Ańkinym gabinetem na wersalce przy komputerowym biurku. Aniela pracowała na laptopie w kuchni albo w sypialni, niewygodnie, ale nie miała odwagi upomnieć się o swój pokój.

Każdego wieczoru Jadwiga przygotowywała kolacje smaczne, choć zawsze to, co kochał Łukasz: ziemniaki z mięsem, barszcz, kotlety. Aniela wolałaby warzywa, ryby, lżejsze dania, lecz o tym wspominać niezręcznie.

Anielko, znowu prawie nic nie jesz kręciła głową Jadwiga. Łukaszu, popatrz na żonę, chudzinka z niej. Do lekarza powinna pójść, może coś z żołądkiem?

Ania, naprawdę jesz coraz mniej Łukasz patrzył z niepokojem.

Po prostu nie jestem głodna powtarzała Aniela. To była prawda. Apetyt zniknął. Rankiem miewała mdłości, w dzień słabość, ale nie chciała iść do lekarza, bo bała się, że usłyszy diagnozę: przemęczenie albo nerwy. A przyznać się, że to obecność teściowej ją przygniata tego nie sposób było wypowiedzieć głośno.

***

W połowie września w pracy zaczął się chaos. Urząd Skarbowy domagał się pilnych korekt raportów, trójka pracowników, Aniela włącznie, zostawała do późna. Do domu wracała koło dziewiątej, czasem dziesiątej, wykończona, z bólem głowy.

Mieszkanie witało ją światłem i ciepłem domowej kuchni oraz głosem Jadwigi.

Anielko, wreszcie jesteś. My z Łukaszem już zjedliśmy, zostawiłam ci porcję, podgrzej tylko. Ale nie przestawiaj garnków na kuchence specjalnie tak ustawiłam, żeby było wygodnie.

Aniela kiwała głową, podgrzewała obiad, którego ledwo przełknęła parę kęsów. Łukasz przychodził, całował ją w policzek, opowiadał o pracy. Jadwiga przysiadała z robótką lub gazetą i cały czas była obecna. Powietrze w mieszkaniu robiło się coraz gęstsze.

Łukasz, mam wrażenie, że twoja mama chyba nie zamierza szybko wyjeżdżać powiedziała kiedyś Aniela nocą, gdy leżeli w ciemnej sypialni.

Remont jeszcze nie skończony, musisz jeszcze trochę wytrzymać. Tam nie da się mieszkać wymamrotał sennie.

Ale minęły już dwa miesiące…

Aniu, przecież to moja mama. Jest sama, ciężko jej. Nie możesz się postawić na jej miejscu?

Coś zabolało głęboko w piersi. Aniela zamilkła, odwróciła się do ściany. Łukasz zasnął szybko, a ona leżała z otwartymi oczami, sycząc wśród szelestów za cienką ścianą, gdzie krzątała się Jadwiga.

Następnego dnia teściowa powitała ją po pracy z kolejną propozycją.

Anielko, pomogę ci w soboty przy sprzątaniu. Ty się przecież przemęczasz. Razem pójdzie szybciej.

Aniela chciała odmówić, ale Jadwiga już przyniosła wiadro, mop, ścierki. Razem szorowały podłogi i przecierały kurz, a teściowa komentowała bezustannie:

Ojej, za kaloryferem to już brudno, trzeba odkurzaczem. Firanki do prania, widzisz, zakurzone jak nic. A lodówka? Trzeba przynajmniej raz na dwa tygodnie, bo bakterie…

Aniela milczała i szorowała, a z każdym słowem czuła, jak w środku wzbiera niechęć. Ale nie umiała powiedzieć nic ostrzejszego przecież teściowa pomaga, troszczy się. Jak ją upomnieć?

Pod koniec września Aniela uświadomiła sobie, że czuje się w swoim mieszkaniu jak gość. Nieporadna, nie dość zaradna Jadwiga rządziła kuchnią, łazienką, praniem. Pralek używała kiedy chciała, rzeczy Łukasza składała według własnych zasad, prasowała mu koszule z krochmalem.

Łukasz zawsze lubił, gdy koszula sztywna, od dziecka przyzwyczaiłam go do porządku.

Aniela prała własne rzeczy osobno, gdy pralka była wolna. Niekiedy czuła się jak złodziej we własnym domu.

Noce przynosiły dziwne sny. Snuło jej się, że błądzi po bezkresnych korytarzach, szukając własnego pokoju, lecz wszystkie drzwi były zamknięte. Albo stała w kuchni, próbując coś ugotować, lecz garnki i produkty znikały z rąk.

Budziła się zlana potem, serce biło jak oszalałe. Chciała obudzić Łukasza, powiedzieć jak ciężko, jak duszno lecz słowa grzęzły w gardle. Jak nazwać to, że przytłacza ją troska teściowej?

***

Na początku października wydarzyły się rzeczy bardzo dziwne.

Aniela obudziła się z intensywnymi mdłościami. Ledwie zdążyła do łazienki, wymiotowała. Pochylona nad umywalką, blada i drżąca, usłyszała głos Jadwigi za drzwiami:

Anielko, wszystko w porządku? Zawołać lekarza?

Nie, wszystko dobrze wychrypiała, obmywając twarz zimną wodą. Pewnie coś mi zaszkodziło.

Coś zaszkodziło? W głosie teściowej zabrzmiał żal. Kotlety wczoraj robiłam, mięso świeże, sama sprawdzałam. Łukasz jadł i nic, a ty…

Pani Jadwigo, to nie od kotletów. Po prostu mam delikatny żołądek.

Cały dzień Anielę utrzymywała słabość. W pracy ledwie widziała monitor. Koleżanka Maria z biura zaniepokoiła się:

Aniu, źle wyglądasz. Może idź do domu?

Nie mogę, raporty jutro trzeba oddać.

Zdrowie ważniejsze. Może do lekarza?

Ale Aniela nie poszła. Wróciła do domu późno, a Jadwiga spojrzała na nią niemal wrogo.

Cały wieczór się martwiłam. Łukasz też nie wiedział, co robić. Rozumiesz, że nas niepokoiłaś?

Przepraszam, dużo pracy.

Praca… u was zawsze praca na pierwszym miejscu! A dom? Rodzina? Twój mąż siedział pół dnia sam, dobrze, że chociaż obiad normalny mu podałam.

Aniela zamknęła się w sypialni i padła na łóżko. Głowa pulsowała bólem. Słyszała za ścianą tłumione głosy. Jadwiga skarżyła się. Łukasz uspokajał.

Przycisnęła poduszkę do twarzy i wyobraziła sobie, jak po prostu krzyczy. Długo, aż zabrakłoby jej sił. Ale jak zwykle milczała.

Następnego ranka podczas szykowania się do pracy zauważyła, że jej ulubiona biała bluzka wisi w szafie z żółtą plamą na kołnierzyku. Wczoraj była czysta, pamiętała.

Pani Jadwigo, wie pani, co się stało z moją bluzką? zapytała wychodząc do kuchni.

Teściowa odwróciła się od kuchenki z udawanym zdziwieniem.

Z jaką bluzką?

Z białą. Była czysta, teraz plama…

Anielko, nie dotykam twoich rzeczy. Może sama coś rozlałaś i zapomniałaś?

Aniela patrzyła na niewinną twarz teściowej i nagle zrozumiała, że Jadwiga kłamie. Wie, co się stało. Sama to zrobiła.

Nie miała jednak dowodu. Przemilczała, założyła inną bluzkę, wyszła do pracy z ciężkim kamieniem w sercu.

Dziwnych rzeczy przybywało. Zniknęła jej ulubiona ceramiczna filiżanka, którą Łukasz podarował się na urodziny przepadała bez śladu. Jadwiga wzruszała ramionami:

Może się stłukła i wyrzuciłaś? Nie widziałam jej.

Nagle skończył się szampon Anieli niemal pełna butelka opustoszała przez noc. Jadwiga udawała zdziwienie.

Dziwne. Może przeciekła? Te korki czasem zawodzą.

Aniela przestała pytać. Czuła, że zapada się w jakiś lepki, nierzeczywisty świat. W dzień pracowała mechanicznie, wieczorem zamykała się z laptopem, bo do pokoju, gdzie rezydowała teściowa, nie chciała wchodzić. Łukasz zrobił się zamknięty, drażliwy. Kilka razy niemal się pokłócili.

Aniu, ostatnio jesteś bardzo nerwowa. Przez pracę? zapytał raz.

Nie. To nie chodzi o pracę.

O co więc?

Spojrzała na niego i chciała powiedzieć prawdę: nie wytrzymuję już mamy, dławię się, czuję się obca we własnym domu. Ale znów zabrakło słów.

Po prostu jestem zmęczona. Przepraszam.

Objął ją, pocałował w skroń.

Jeszcze trochę. Mama wyjedzie, rozmawiałem z nią. Remont już na finiszu.

Ale remont trwał nadal. Każdego tygodnia Jadwiga dzwoniła do ekipy i wracała z zmartwioną miną:

Jeszcze chwileczkę mówią. Tapety przyklejają, listwy poprawiają. Tydzień, góra dwa.

Tygodnie zamieniły się w miesiące.

***

Pod koniec października Aniela wiedziała już, że nie może spać. Spała wprawdzie, ale sen był niespokojny, płytki, budziła się wycieńczona. Pod oczami pojawiły się sine podkrążenia, dłonie drżały.

Którejś nocy obudził ją szelest. Cichy, przesuwany dźwięk z pokoju, w którym spała teściowa. Aniela podniosła się, nadstawiła ucha. Szmer powtórzył się, potem zapadła cisza.

Rano zapytała Jadwigę, czy nie słyszała czegoś w nocy.

Nie, dziecko, spałam jak zabita. Coś się stało?

Wydawało mi się, że ktoś chodził po mieszkaniu

Pewnie ci się przyśniło. Stres, trzeba do lekarza.

Kilka dni później Aniela poczuła w domu dziwny zapach. Słodkawy, woskowy jak w kościele. Obeszła wszystkie pokoje, wychwyciwszy, że wzmaga się przy drzwiach do pokoju teściowej.

Pani Jadwigo, pali pani świece? zapytała wieczorem.

Świece? Nie, na co mi? Czemu pytasz?

Pachnie woskiem

Nie wiem, może z sąsiadów przez wentylację?

Ale zapach wracał. Zawsze nocą, ledwie wyczuwalny, lecz obecny. Aniela zaczęła budzić się od tego zapachu, leżała w ciemności, a lęk ściskał jej gardło.

Raz, pod nieobecność teściowej, weszła do tego pokoju. Rozejrzała się nic niezwykłego. Wersalka zaścielona, na biurku czasopisma, na parapecie fiołki w doniczkach z Torunia. Otworzyła szafę ubrania Jadwigi wisiały równym rzędem. Na dole walizki i ten karton związany sznurkiem.

Kucnęła, żeby wyciągnąć karton, lecz usłyszała skrzypnięcie drzwi wejściowych. Wyskoczyła z pokoju, ledwie ochłonęła, gdy w mieszkaniu pojawiła się teściowa z siatkami z Biedronki.

Anielko, jesteś? Myślałam, że pracujesz.

Dziś gorzej się poczułam, wróciłam wcześniej.

Ojej, biedactwo. Połóż się, zrobię herbatkę.

Wieczorem znowu w mieszkaniu rozniósł się zapach wosku, a gdy wychodziła do łazienki, zauważyła kątem oka, że na regale w przedpokoju leży ich wspólne zdjęcie to, które zazwyczaj trzymali na komodzie w sypialni. Aniela sięgnęła po ramkę. Szkło nienaruszone, ale twarz Anieli na fotografii była porysowana. Cieniutkimi, niemal niewidocznymi rysami, jakby ktoś podrapał ją igłą.

Serce waliło jej w uszach. Stała z ramką w dłoniach, nie mogąc oderwać wzroku od zdewastowanego zdjęcia.

Aniu, co robisz tak w przedpokoju? Łukasz wyszedł z sypialni zaspany.

Łukasz… popatrz.

Podała mu ramkę. Zmarszczył czoło.

Co tu się stało?

Nie wiem. Przed chwilą znalazłam. Na regale.

Dziwne. Może przewróciło się i szkło się potłukło?

Szkło całe. To zdjęcie jest porysowane.

Pokazała mu. Łukasz przyglądał się długo zdjęciu, wzruszył ramionami.

Może było takie od wywołania i nie zauważyliśmy?

Łukasz, to nie od wywołania! Ktoś je porysował igłą!

Kto niby? spojrzał z konsternacją. Kto miałby to robić?

Aniela zamilkła. Oboje wiedzieli, kto jeszcze mieszka w tym domu. Ale powiedzieć to głośno to byłby obłęd.

Musiałam się pomylić wymamrotała. Wybacz.

Tej nocy nie zmrużyła oka. Leżała, patrząc w sufit, słuchając cichych szelestów zza ściany.

***

Listopad przyniósł zimno. Aniela nie mogła się rozgrzać, nawet w domu otulała się grubym kardiganem, ale lodowatość szła z wewnątrz. Poranne mdłości się nasiliły. Ledwo jadła, piła tylko herbatę i jadła suchary, gdy Jadwiga nie widziała.

Anielko, wyglądasz coraz gorzej mówiła teściowa z wyraźnym niepokojem, ale w jej oczach pojawiał się błysk satysfakcji? Tak jej się wydawało.

Szefowa zaprosiła ją do gabinetu, zapytała łagodnie, czy wszystko dobrze.

Pani Anielo, ostatnio pojawiają się pomyłki. Wczoraj sumy się nie zgadzały, przedwczoraj błędna data. To do pani niepodobne.

Przepraszam, pani Barbaro. To się więcej nie powtórzy.

Jesteś pewna, że wszystko w porządku ze zdrowiem? Może urlop?

Aniela wyobraziła sobie urlop w domu pełnym obecności Jadwigi i ścisnęło ją jeszcze gorzej.

Nie, dziękuję. Dam sobie radę.

Ale nie dawała rady. Coraz częściej miała wrażenie, że żyje na pół gwizdka. W dzień automatycznie wypełniała dokumenty, wieczorem zamykała się w kuchni i gapiła w pustkę. Łukasz próbował rozmawiać, odpowiadała jednozdaniowo. I on się zamknął, złościł.

Aniela, nie rozumiem, co się dzieje. Jakbyś była nieobecna.

Przepraszam. Jestem strasznie zmęczona.

Może faktycznie lekarz? Mama mówi, że w ogóle nie jesz.

Mama mówi. Aniela spojrzała na niego.

Twoja mama dużo mówi.

Co? Łukasz się zmarszczył.

Nic. Nieważne.

Wstała, wyszła do pokoju. Łukasz już za nią nie poszedł.

Kilka dni później nastąpił przełom.

Przyszła wcześniej z pracy była szósta. Jadwiga zwykle wtedy oglądała seriale lub rozmawiała przez telefon. W mieszkaniu była jednak cisza. Dziwnie głęboka.

Zdjęła płaszcz, poszła umyć ręce. W łazience usłyszała cichy szept monotonny, dobywający się z pokoju gościnnego. Stanęła nieruchomo, nasłuchując. Głos ciągnął się, niewyraźny, jakby… modlitwa, ale nie do końca.

Cicho zbliżyła się do drzwi. Były lekko uchylone. W środku było jasno, w szczelinie widziała fragment stołu. Stały na nim dwie duże, żółto płonące świece.

Serce ścisnęło się boleśnie. Pchnęła drzwi.

Jadwiga stała nad stołem pochylona. Przed nią leżała fotografia Łukasza duża, z ukończenia studiów. Obok zdjęcie Anieli. Jej twarz była przekreślona na krzyż grubym, czarnym flamastrem.

Zobaczyła, jak teściowa kreśli dłonią nad zdjęciami, coś szepta, a w palcach błyska igła. Jadwiga pochyliła się z igłą nad zdjęciem Anieli.

Pani Jadwigo głos Anieli miał w sobie coś obcego.

Teściowa odwróciła się gwałtownie, zbladła, źrenice rozszerzone.

Anielko… ty… nie spodziewałam się

Co pani robi?

Jadwiga zamknęła szybko igłę w dłoni, zmieszała się, po chwili na twarzy pojawił się gniew.

To nie twoja sprawa!

Świece, zdjęcia co to ma znaczyć?

Mówię ci: nie twoja sprawa! głos się podniósł. Wyjdź z mojego pokoju!

Coś się w Anieli urwało. Całe zmęczenie, żal, strach wybuchły nagle niczym fala.

Z pani pokoju?! zrobiła krok naprzód, drżącymi rękami. To jest MOJE mieszkanie! MOJE! I to jest MÓJ pokój, w którym pani mieszka już trzy miesiące!

Aniela, nie podnoś głosu

Będę krzyczeć! Bawi się pani tu świeczkami, igłami, drapie moje zdjęcia, niszczy moje rzeczy, zatruwa mi życie!

Ja nic nie niszczyłam! Jadwiga wyprostowała się, jej twarz stężała. To ty wszystko burzysz! Zrobiłaś mojego syna nieszczęśliwym! Z drugą żoną miałby już dzieci, rodzinę, a ty tylko praca i praca! Ty mu nie żona, tylko ciężar!

Te słowa uderzyły żarliwie. Aniela stała, łzy piekły ją w oczy.

Jak może pani

Ja mogę, bo jestem jego matką! Ja go urodziłam, wychowałam sama, bez męża! Całe życie dla niego! A ty kim jesteś? Obca, która go zabrała!

Zabrała?! My się kochamy! Jesteśmy rodziną!

Rodziną? teściowa uśmiechnęła się z pogardą. Jaką rodziną? Nawet dziecka nie potrafisz urodzić. Popatrz, jakaś chuda, chora. Ty nie dla niego.

Nagle coś pękło. Aniela podeszła do stołu, strąciła świece na podłogę jedna zgasła, druga tliła się. Podniosła swoje przekreślone zdjęcie, podarła na pół.

Proszę się wynosić powiedziała cicho, ale stanowczo. Wynosić z mojego domu. Teraz.

Co?! Jadwiga pobladła. Nie masz prawa

Mam prawo! Tu rządzę! Wynosić się ani godziny dłużej!

Łukasz ci tego nie wybaczy!

Ustalimy to z Łukaszem. Ale pani już tu nie zostanie ani dnia!

Drzwi do mieszkania zatrzęsły się. Łukasz wrócił z pracy, słysząc kłótnię, wbiegł do pokoju.

Co się dzieje?!

Jadwiga rzuciła się do niego.

Łukaszku, ona mnie wyrzuca, obraża!

Łukasz spojrzał na matkę, potem na żonę. Aniela trzęsła się z porwanym zdjęciem w dłoniach, łzy płynęły jej po policzkach.

Łukasz, popatrz. Co ona robiła.

Pokazała stół, świeczki, fotografie, igłę. Łukasz patrzył długo, twarz mu tężała. Najpierw zadziwienie, potem zrozumienie, na końcu przerażenie.

Mamo… co to ma być?

Nic, synku, tylko modliłam się za ciebie…

Z igłą? Z przekreślonymi zdjęciami? jego głos był twardy. Mamo, na Boga!

Chciałam wam pomóc! Ona nie jest dla ciebie, widzę to!

Zamilcz! rzucił ostro, Jadwiga się zatrzęsła. Aniela też nigdy nie słyszała, żeby krzyczał na matkę. Po prostu się zamknij!

Podszedł do szafy, wyciągnął walizkę, rzucił na wersalkę.

Pakuj się. Odwiozę cię na dworzec. Teraz.

Łukasz…

Mówię: TERAZ.

***

Po godzinie Jadwiga wyjeżdżała. Pakowała się w milczeniu, z nieruchomą twarzą. Łukasz jej pomagał, też nie odzywał się słowem. Aniela stała w korytarzu, opierając się o ścianę i czuła, że całkiem opadła z sił.

Kiedy walizki były przy drzwiach, Jadwiga spojrzała na nią ciężkim, zimnym wzrokiem.

Żałować będziesz.

Nie odpowiedziała. Łukasz wziął walizki, wyszedł. Jadwiga poszła za nim. Drzwi przymknęły się.

Aniela została sama.

Cisza ogłuszała. Poszła do pokoju, gdzie spała teściowa, spojrzała dookoła. Stół z woskiem, fotografie, przewrócone świece. Zebrała wszystko, wyniosła na balkon i wyrzuciła.

Potem szeroko otworzyła okno, wpuszczając zimne, listopadowe powietrze. Stała, patrząc na ciemne niebo i mokre dachy, i pierwszy raz od bardzo dawna poczuła, że może złapać oddech.

Łukasz wrócił późno, dobrze po północy. Był wykończony. wszedł do sypialni, padł na łóżko.

Odwiozłem. Kupiłem jej bilet do Torunia.

Aniela usiadła przy nim, ujęła jego rękę.

Przepraszam.

Za co?

Za wszystko. Że tak wyszło.

Aniu, to ja powinienem przeprosić. Nie widziałem. Nie chciałem widzieć. Myślałem, że po prostu jesteś zmęczona, poirytowana przez pracę. A okazało się…

Zamilkł, schował twarz w dłoniach.

Zwariowała. Nie wiedziałem, że jest do tego zdolna.

Łukasz, jej jest bardzo samotnie. Straciła ojca, została sama. Jesteś dla niej wszystkim.

Ale to jej nie tłumaczy. To, co robiła… to chore.

Przez chwilę siedzieli w ciszy. W końcu Łukasz objął Anielę mocno. Poczuła, że się trzęsie.

Bałem się, że cię stracę. Ostatnio byłaś tak odległa, taka jakby obca. Myślałem, że już mnie nie kochasz.

Nie. Po prostu… dusiłam się.

Już nigdy się nie udusisz. Obiecuję.

Następny poranek był dziwny. Aniela obudziła się od słońca wpadającego przez szczelinę w zasłonach. Usiadła na łóżku, nasłuchując. Cisza. Ani kroków w kuchni, ani brzęku garnków, ani głosu teściowej.

Przeszła przez mieszkanie. Weszła do swojego starego gabinetu teraz pusty, tylko wersalka, biurko, puste półki. Jej pokój. Znowu jej.

W kuchni Łukasz gotował kawę. Odwrócił się na jej widok.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Zjedli śniadanie we dwoje i to było cicho, trochę dziwnie, ale spokojnie. Aniela zjadła grzankę z masłem, bez mdłości pierwszy raz od wielu dni.

Aniu, musisz iść do lekarza powiedział Łukasz. Tak źle wyglądasz umówię cię dziś?

Dobrze.

Umówił ją na następny dzień do przychodni. Poszła do pracy i po raz pierwszy od długiego czasu poczuła, że powietrze jest lżejsze. Jakby ktoś zdjął ciężar z ramion.

Wieczorem siedzieli razem na kanapie, Łukasz ją przytulił.

Myślałem o mamie. Nie dzwoni zresztą od tamtego czasu.

Myślisz, że się obraziła?

Na pewno. Ale Aniela, nie mogę całkiem zerwać kontaktu. To moja matka. Ale ciebie nie stracę. Nigdy.

Rozumiem.

Może kiedy wszystko się uspokoi, przyjedzie kiedyś w odwiedziny. Tylko w odwiedziny, na jeden dzień. Porozmawiamy.

Aniela przytaknęła. Strach jeszcze gdzieś w niej tkwił, ale rozumiała, że nie może tego żądać od Łukasza. To jego matka.

***

Następnego dnia Aniela poszła do lekarza. Starsza pani doktor wysłuchała opowieści o mdłościach, osłabieniu, braku apetytu. Zadała kilka pytań.

Kiedy ostatni raz miała pani okres?

Aniela zamyśliła się. Nagle uświadomiła sobie, że nie pamięta. W ostatnich tygodniach wszystko jej umknęło.

Chyba ponad miesiąc temu.

Rozumiem. Proszę wykonać test ciążowy.

Aniela znieruchomiała. Ciąża? Nie myślała o tym, nie było na to miejsca w ostatnich miesiącach. Ale przecież od dawna nie brali zabezpieczenia, zawsze chcieli dziecka Kiedyś. Później.

Test wyszedł pozytywny.

Gratuluję powiedziała lekarka z uśmiechem. Około sześciu tygodni. Mdłości i osłabienie to typowe początki. Daję skierowanie do ginekologa.

Aniela wyszła na korytarz, usiadła na ławce i rozpłakała się cicho, chowając twarz w dłoniach. Ze szczęścia, ulgi, ze strachu ze wszystkiego na raz.

Wieczorem powiedziała o wszystkim Łukaszowi. Na początku nie wierzył, potem objął ją i zaczął ściskać, całować.

Naprawdę? Naprawdę?

Naprawdę. Sześć tygodni.

Nie wiem, co powiedzieć. Anielko, to takie niesamowite!

Siedzieli na kuchni, trzymając się za ręce, a Łukasz wciąż powtarzał, że ją kocha, że zrobi wszystko, by jej i dziecku było dobrze.

***

Minęły trzy tygodnie. Jadwiga nie zadzwoniła. Łukasz próbował raz czy drugi, ale ona nie odebrała. Przyszło tylko krótkie SMS: „Żyję, zdrowa. Nie martw się.” Nic więcej.

Aniela powoli wracała do siebie. Mdłości były, ale lżejsze. Zaczęła jeść regularnie, odzyskiwała siły. Wieczorami sprzątali z Łukaszem dawny gabinet, teraz już jej pokój, usuwali ślady po Jadwidze, przestawiali meble, zawiesili nowe firanki.

Mieszkanie zrobiło się jaśniejsze, przestronniejsze. Aniela znów gotowała po swojemu: warzywa, zupy, ryby. Łukasz jej pomagał, na tle kuchennego światła śmiali się jak dawniej.

Któregoś wieczoru, leżąc razem, Łukasz przytulił ją.

Wiesz, myślałem o mamie. Gdy urodzi się dziecko, na pewno będzie chciała przyjechać.

Na pewno.

Zgodziłabyś się, żeby przyjechała?

Aniela milczała, w końcu odwróciła się.

Może przyjechać w odwiedziny. Na dzień. Spać nie zostanie. Tego warunku nie złamię.

Dobrze.

I z dzieckiem nie zostanę jej samej. Przynajmniej na początku. Może potem, jeśli zobaczę, że się zmieniła… ale teraz nie.

Rozumiem. I zgadzam się. W pełni.

Nie chcę być zła, ani toczyć wojen. Nie pozwolę jednak, żeby znowu zatruła nasze życie. Nie chcę, żeby nasze dziecko dorastało w napięciu.

Nie będzie napięcia. Będą jasne granice. Mama albo się zastosuje, albo nie. Ale naszego spokoju nie oddam.

Aniela wtuliła się w niego, zamknęła oczy. Za oknem padał deszcz, stukał o parapet, ale w mieszkaniu było cicho i ciepło.

Myślisz, że sobie poradzimy? spytała cicho.

Z czym?

Ze wszystkim. Z dzieckiem, rodziną, z twoją mamą

Poradzimy sobie. Na pewno. Bo jesteśmy razem. I już wiemy, czego nie chcemy powtarzać.

Aniela skinęła głową. W jej wnętrzu tlił się jeszcze lęk, niepewność. Nie wiedziała, jak dalej potoczą się stosunki z Jadwigą, czy teściowa zaakceptuje granice, czy znów będzie próbować nimi manipulować.

Lecz właśnie w tej chwili czuła się mocna. Najmocniejsza w życiu. Potrafiła powiedzieć: nie. Obroniła swój dom, swoje życie, swoje prawo być sobą.

Łukasz szepnęła, kładąc dłoń na brzuchu, gdzie rósł ich syn lub córka. Obiecaj mi, że jeśli znów będzie trudno, usłyszysz mnie. Nie będziesz udawał, że wszystko w porządku.

Obiecuję. Zawsze cię usłyszę.