Postanowiłem zabrać moją teściową do naszego domu, ponieważ była bardzo chora.

Od najmłodszych lat miałam w sobie coś z samarytanki gdyby trzeba było, nawet najgorszemu wrogowi podałabym herbatę z miodem w kryzysie. Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy, że taka sytuacja dotyczyć będzie mojej teściowej. Przecież wszyscy wiemy: teściowe to postrach polskich rodzin, według chyba każdego kawału na świecie! Ale moja teściowa jest absolutnym zaprzeczeniem stereotypów. Niespotykanie uprzejma i urocza pani, z którą można porozmawiać nawet o tym, jak robi się najlepsze pierogi w Krakowie.

Niedawno jednak wydarzyła się prawdziwa katastrofa. Teściowa poważnie zachorowała, trafiła do szpitala, a potem, jak to bywa, potrzebowała rehabilitacji. Nie zastanawiając się długo i bez konsultacji z mężem, zabrałam ją do naszego mieszkania, żebyśmy mogli się nią opiekować ja w końcu jestem mistrzynią rosołu i dobrych intencji.

Byłam pewna, że mój mąż będzie bardziej niż szczęśliwy, że dbam o jego mamę. Niestety, przez całą drogę do domu teściowa wyglądała na przygnębioną. Tak jakby chciała o coś zapytać, ale nie mogła zebrać się na odwagę. Gdy już dotarliśmy na miejsce, pomogłam jej wejść do środka, rozgościła się w gościnnym pokoju, a ja zabrałam się za gotowanie rosołu z makaronem, bo wiadomo, że rosół naprawia wszystko nawet złamane serca.

Niestety, kiedy mój mąż wyszedł z pracy i zobaczył mamę rozłożoną w łóżku, zareagował tak, jakby wygrał paragon w Biedronce na najgorszą niespodziankę. Zapytał, co ten pasożyt robi w naszym domu i chciał ją wyeksmitować natychmiast! Ledwo udało mi się go powstrzymać. Gdyby nie moje interwencje, wyrzuciłby własną mamę do klatki, jakby to był serial Klan w wersji hardkorowej.

Małżeństwo nadal nam trwa, ale muszę przyznać, że jestem rozczarowana postawą mojego męża. Na szczęście rosół był pyszny może przy okazji poprawił humory, ale szkoda, że nie naprawił wszystkiego. Ostatecznie, życie w Polsce to nie jest film romantyczny, ale przynajmniej czasami jest komedią.