FIFA: Mistrzostwa Piłkarskie – Polska Edycja

Fifka

Popatrz tylko, jak się wystroiła! Normalni ludzie rano do pracy idą, a ta?! Kto przy zdrowych zmysłach założyłby białe spodnie w taką pogodę, po tej naszej błocistej drodze?!

Przecież ona pieszo nie chodzi! Tylko ta swoją furką jeździ! Autobus cały!

Ciesz się, że w ogóle ubrana! Widziałaś, co ona ma na szyi?

Nie. Co takiego?

Tatuaż! No wyobrażasz sobie?! Kto robi takie rzeczy?! Jakby siedziała w kryminale, na Boga! Taka młoda, a już tak wymalowana! Ciekawe, co by jej matka powiedziała, gdyby to zobaczyła?! Ehh, brak opieki dusza stracona

Ławeczka pod blokiem aż huczała, patrząc za Zofią.

A dlaczego miałyby nie gadać, kiedy siatki z zakupami już są przy ich nogach, a do domu iść nie chce się za grosz, bo tam tylko rutyna czeka i nic poza tym? Chociaż chwilę odpocząć, bo przecież codzienność ciągle taka sama Dzieci większe albo mniejsze, gotowanie, sprzątanie Gdzie tu szukać radości, no gdzie? Zwykłym ludziom radość rzadko się przytrafia. Wszystko topi się w troskach, myślach, jak dzieci nakarmić, jak pomóc, gdy potrzeba. Jak wnukom coś słodkiego przynieść i serce ogrzać, całując ciepłe główki. W nich cała radość tych małych Ale i to nie każdemu dane. Ot, na przykład Grabowskiej dzieci jasno powiedziały, że wnuków nie będą miały, bo teraz to nie modne. Modne jest latać po świecie, po hotelach, a nie martwić się o nic. Jak im się to udaje?! Pewnie tak samo, jak tej Zofii, córce tej Natalii.

A była przecież taka normalna dziewczyna! Do szkoły chodziła, dobrze się uczyła, grzecznie witała. Ale odkąd matki zabrakło, całkiem się pogubiła. Cały dzień gdzieś błąka się, nie pracuje. No, żeby jeszcze studiowała, ale nie! Córka Nowakowej mówiła, że Zofia para się czymś zupełnie nieprzystojnym! Salony tatuażu prowadzi! Jak to możliwe?!

Kiedy parę lat temu pojawił się ojciec Zosi, sądzono, że dziewczynę na właściwy tor nakieruje. Rozum podpowie, jak żyć. A co było? Kupił jej tę okropną furę, co pół podwórka zajmuje, i odjechał, zostawiając dziecko samo sobie. A ona przecież taka młoda! Ledwo dwadzieścia jej stuknęło. Jak tak można? A jakby jeszcze do domu kogoś niewłaściwego przyprowadziła? I straci i mieszkanie po matce, i tę przeklętą furę, która wszystkim spokoju nie daje.

O, pojechała! Gdzie? Po co?! Kto ją tam wie! Nawet nie obejrzała się! Fifka! Jak nic fifka W białych spodniach…

O tych wszystkich plotkach Zofia nie miała czasu myśleć, a i potrzeby nie widziała. Własnych zmartwień jej wystarczało. Dzień rozpisany na minuty marzyła tylko, by doba miała choć dwie godziny więcej! Mama zawsze powtarzała, że Zofia traci czas i jeszcze się tego nauczyć musi.

Zosiu, od tego bardzo dużo zależy! Jedni biegają jak zagubieni i nigdy na nic nie mają czasu. Narzekają, zazdroszczą innym A przecież to łatwe! Kto potrafi się z czasem dogadać, ten zrobi wiele, jeśli nie wszystko.

Ale jak z nim się dogadać, mamo?

Nie obrażaj go. Nie marnuj na głupoty. Zastanów się, co jest dla ciebie ważne i poświęć temu tyle czasu, ile uważasz za potrzebne. Zostaw sobie trochę na odpoczynek i rozrywkę. To też ważne. Nie można tylko obowiązkami żyć. Czasem trzeba się pośmiać, pobawić. Bo jak ci tego zabraknie, to źle skończysz.

Dlaczego?

Bo nie jesteś z żelaza! Zagubisz się i co dalej? Komu wtedy będzie dobrze? Tobie? Nie! A więc wyznacz sobie limit na odpoczynek i nie przesadzaj. Zobaczysz, że to pomaga, kiedy masz wszystko poukładane.

Zofia dobrze pamiętała rady mamy, ale gorzej było z ich wdrażaniem. Nawet kupiła sobie planer, ale i ten nie zawsze pomagał. Bo wszystkie sprawy ważne, a czekanie ich nudzi. Dziś na przykład trzy wykłady, a na żaden nie zdąży, bo dwóch klientów właśnie dziś się zapisało, a do Kasi jeszcze podskoczyć trzeba. A gdzie Kasia, tam i Ola. I to na pięć minut nie będzie. Później do Artura zajrzeć pomóc spakować rzeczy A z nowymi się poznać, bo wyjeżdżają za tydzień, a Zosia nawet ich imion nie zna. Wszystko byle zdążyć

Korek, w którym Zofia utknęła, trochę ruszył, więc wcisnęła gaz. Samochód zareagował miękko, jakby mówił: nie martw się, wszystko zdążymy! Nie po to tata mnie ci kupił, żebyś czas traciła.

Zosia pogłaskała delikatnie kierownicę.

Dzięki ci, tato!

Powiedziałby jej ktoś jeszcze parę lat temu, że będzie dziękować ojcu wyśmiałaby. Taty długo nie znosiła.

Mama nigdy złego słowa o nim nie powiedziała. Wręcz przeciwnie chwaliła, podkreślała, że Zosia cała do niego podobna.

Tylko jak miała zrozumieć, że taki mądry facet porzucił dziecko w beciku i tyle lat nawet się nie odezwał.

Lata złych myśli i żalu robiły swoje.

Jeszcze w przedszkolu, podczas przedstawienia, Zosia siedziała w kącie wielkiej sali i zazdrościła, gdy inne dziewczynki tańczyły z tatami. Jej nikt do tańca nie wyciągnął. Było tak przykro, że nawet płakać nie potrafiła.

W szkole na zaczepki odpowiadała po swojemu, zgrzytała zębami, oddawała, ale z zazdrością patrzyła na te, które zawsze straszyły: Jak powiem tacie, to zobaczysz!

Przed maturą pokłóciła się okropnie z najlepszą przyjaciółką Jadzią, gdy tamta przy planach na studia rzuciła od niechcenia:

Tata powiedział, że mogę iść, gdzie chcę. Jak się nie dostanę, to zapłaci za prywatne, a jak się dostanę, to dostanę auto na osiemnastkę.

Z Jadzią przyjaźniła się od malucha, ale wtedy zrozumiała, że ich przyjaźń się skończyła.

To nie była zazdrość. Raczej nie do zniesienia żal. Jadwiga przecież wiedziała o niej wszystko, również o tym, jak bardzo Zosia chciała mieć ojca. A jednak nie odpuszczała żadnej okazji, by jej to wytknąć

A w ogóle Zofia nigdy nikomu nie zazdrościła. Po co? Z mamą żyły jak ludzie, raz lepiej, raz gorzej, nawet za granicę udało im się pojechać na urlop, a to nie każdemu się zdarza. Dobrego telefonu się doczekała na szesnaste urodziny, od mamy prezent.

Ale to nie telefon był tego dnia najważniejszy. Rozpakowywała opakowanie, kiedy w drzwiach pojawił się on. Ten, o którym myślała przez całe dzieciństwo.

Zrobiła wtedy mamie awanturę Krzyczała, płakała, odpychała ręce, krzycząc:

Jesteś zdrajczynią! Po co on tu?! Nie chcę go widzieć!

Nie mogła wtedy wiedzieć, że mama patrzyła już na ją przez wyniki badań, a świat miał się zaraz rozpaść Wszystko, co było twardym fundamentem, zacznie się kruszyć i życie wciągnie je w maliniowy kisiel, którego Zofia nie znosiła od dziecka.

Mama powiedziała prawdę dopiero wtedy, gdy już nie mogła milczeć:

To ja jestem winna, Zosiu. W rozstaniu z twoim ojcem. Ja nie pozwalałam mu się z tobą kontaktować

Dlaczego?

Bo miałam żal Słuchaj, ale nie pytaj teraz.

I Zosia usłyszała całą historię O szybkim ślubie młodych ludzi, o planach porzuconych, studiach przerwanych przez dziecko. O tym, że rodziny nie wsparły, krytykowały za dziewczynkę, a nie synka. Mama wyjechała do ciotki, ojciec Zosi nawet nie wiedział, że więcej córki nie zobaczy.

On ciebie szukał. Pisał, dzwonił Ale powiedziałam mu, że nie jesteś jego córką

Mamo, dlaczego?!

Tyle razy mi powtarzali, że koniec to zrobiłam tak, jak chcieli

Zosia wtedy wzięła szmatkę i zetrzła ziemię z parapetu. Tak samo usiłowała uporządkować swój świat choć wiedziała już, że ta brudna rysa zostanie na zawsze… Potem wróciła do mamy i spokojnie powiedziała:

Mów wszystko. Tylko prawdę.

Wtedy zrozumiała, jak naprawdę było. Pytania pozostały, ale pojawiło się zrozumienie, że życie to dziwna rzecz. Dzisiaj masz całość, jutro dołożysz nowy kawałek wiedzy, a świat już się łamie. I co dalej? Sama musisz zdecydować.

Nie była pewna, czy mamie wybaczyła. Pewnie tak Choć bez przekonania.

Jedno wiedziała wdzięczna jest, że matka nie zamilkła do końca i podzieliła się prawdą. A może i nie całą. Najważniejsze zostało w cichych nocnych rozmowach i w tych chwilach, gdy tata trzymał mamę za rękę, kiedy ból stawał się nie do zniesienia. O tym już nie pytała nie chciała rozdrapywać ran.

A potem przyszedł czas nauczyć się żyć razem. Ojciec nie zostawił jej u ciotki.

Wyjadę, jak skończysz osiemnaście. Ale na razie zostanę.

Nie! I tak cię nie było tyle lat! Zostań! Proszę Tato

Natalia, matka Zofii, żyła dużo dłużej niż przewidzieli lekarze. Prawie dwa lata. I choć było ciężko, Zofia mogła szczerze powiedzieć te lata, choć najtrudniejsze, były najpiękniejsze w jej życiu.

Wtedy właśnie zaczęła rysować.

Czemu wcześniej? Sama nie wie. Coś bazgrała po zeszytach, ale na poważnie nigdy.

Słuchaj, niezłe masz oko!

Tata podsunął jej pomysł, kiedy zobaczył rysunki.

Patrz!

Zsunął koszulkę, a Zosia aż jęknęła. Na jego plecach był cudny kolorowy tatuaż, roboty kolegi. Tata zaproponował, żeby skontaktował ją z mistrzem, może i szkolić się zgodzi.

Chcę!

Nikt nawet nie spostrzegł, że Zosia wyjechała. Rok spędziła w Warszawie u ojca, ucząc się fachu. Potem wróciła do rodzinnego miasta.

Domu mi brakuje, tato

Tata nie przekonywał, żeby została. Poprosił tylko o kilka dni i zniknął. Wrócił, pomógł jej się spakować i wręczył kluczyki do samochodu.

Teraz twój. I to jeszcze

Teczka z dokumentami na stół.

Co to?

Twój lokal. Sprzedałem mieszkanie i kupiłem ci miejsce na Twój salon tatuażu w centrum. Małe, ale na początek wystarczy. Leszek, twój nauczyciel, załatwił sprzęt. Pracuj i ucz się dalej. Samo życie nie wystarczy wykształcenie potrzebne.

Wszystko było gotowe, sąsiedzi komplementowali pierwszy dzień, a Zosia dalej nie wierzyła, że coś się zmienia.

Ojciec pomógł z remontem, rozkręcił reklamę, potem wyjechał.

Gdzie?

Do rodziców na wieś, są w potrzebie.

Ale chcę, żebyś został ścisnęła go Zosia.

Muszę, dziecko

I odtąd Zosia nurkowała w pracy i nauce. Klientów przybywało tak, że musiała od razu zatrudnić dwie osoby.

Poznała wtedy Kasię.

Młoda, elegancka kobieta weszła pod wieczór do salonu. Zosia zerkała już na zegarek, zła na opóźniającego się klienta.

Przepraszam, mogę z mistrzem porozmawiać?

Ja jestem mistrz.

Dziewczyno, przestań żartować. Zawołasz dorosłych?

Uważniej spojrzała na nieznajomą. Droga kurtka, dobra fryzura ale bez makijażu, zniszczone paznokcie, cień pod oczami. Smutku miała w sobie tyle, że Zofia ją zrozumiała. Wstała i podała album prac.

Jeśli pani odpowiada, proszę powiedzieć co robimy.

Imię. Tutaj Kobieta odsłoniła rękę.

Żebym mogła patrzeć codziennie.

Więcej nie wytrzymała. Gdy Zosia zauważyła, że łzy napływają klientce do oczu, zamknęła salon na klucz, gdy właśnie zatrzymała się przy drzwiach spóźniona klientka.

Proszę! zasłoniła rolety Będzie

Boli?

Wiem.

Tylko jedno potem powiedziała.

Ola

Pytań Zofia nie zadawała. Kim jest ta Ola, dowiedziała się dwa dni później, gdy spotkała Kasię przed szpitalem wojewódzkim.

To pani?

Ja Dziękuję.

Nie za co. Ładnie wyszło.

Tak Ola by się spodobało

A on?

Ona. Moja córka.

Kasia spojrzała na Zosię i podała rękę.

Kasia.

Zofia.

Chcesz poznać Olę?

Zosia się nie wahała. Nie wiedziała jeszcze, że to odmieni jej życie.

Chcę!

Mała dziewczynka w grubych okularach natychmiast zawładnęła sercem Zofii.

Masz orzechy? Albo pestki? Nic nie masz?! Czym karmisz wiewiórki?

Jakie wiewiórki?

Z ogonami! Tu w parku ich mnóstwo! Gdyby nie ja, byłyby zdechłe z głodu!

Nie zginą. Im tłuszcz nie szkodzi.

Naprawdę? No, jesteś mądrą panią!

Nie bardzo.

Dlaczego?

Ja ciągle się uczę.

Aha. Zapomniałam!

Poważnie wyciągnęła rączkę:

Aleksandra Katarzyna Kowalska.

Ładnie Zosia ścisnęła delikatną rączkę. Zofia Andrzejewicz.

Teraz jesteśmy znajome!

Dziecięcy śmiech zabrzmiał pod szpitalnymi sosnami. Zosia patrzyła, jak twarz Kasi naprawdę się rozjaśniła.

Następnym razem przyszła z paczką orzechów

Kasia dopiero po jakimś czasie opowiedziała Zosi, jak wygląda leczenie Oli. Były dla siebie delikatne, ostrożne, jakby po cienkim lodzie szły.

Jest szansa?

Tak. Już tak Gdy przyszłam do ciebie tego dnia, kazano mi się szykować na najgorsze.

A teraz?

Pojawił się nowy ordynator, Artur. Powiedział, że to jeszcze nie koniec.

To czemu płaczesz? Przecież to nadzieja!

Wczoraj Ola miała operację. Jeszcze jest w śpiączce Nie puszczają mnie do niej. Czekam Boję się jak nigdy. A nie mam komu się wyżalić.

Jesteś zupełnie sama?

Ojciec Oli nie interesował się nami jeszcze przed jej narodzinami. Urodziłam ją dla siebie, wybrałam najlepszego możliwego dawcę. On to wiedział W dodatku mu o tym powiedziałam. Dlatego nie ma go w naszym życiu.

Nie za bardzo rozumiem, nieistotne. Jest Ola.

Tak, jest

Nie próbuj! Jest i będzie! Nie masz prawa się poddać! Rozumiesz? Patrz na ręce! Widzisz napis? Ty musisz, nie ty musisz sprawić, że jej imię będzie żywe, nie tylko wspomnieniem!

Kasia płakała jak dziecko. Zosia przeczekała, poprosiła tylko cicho o wodę u kelnera.

Całą noc rozmawiały i milczały na zmianę. Nad ranem zawiozła Kasię pod szpital.

Idę z tobą.

Masz czas?

Kasia, czas jest nieważny Zosia wyjęła szczotkę do włosów. Czesz się, bo się dziecko wystraszy!

Oli się udało. Ręce Artura dokonały cudu.

Kiedy będę mogła zobaczyć wiewiórki? marudziła Ola w łóżku.

Jak wyjdziemy, pojedziemy do Warszawy z Zosią. Tam jest pełno wiewiórek!

Po co?

Jak to po co?

Do Warszawy?

Tam cię przyjmą na rehabilitację. Pan Leszek, przyjaciel Zosi, już się dogadał.

Oli już się nie chciało słuchać. Wiedziała, że jedzie z Zosią daleko i że na pewno będzie lepiej niż w szpitalu.

Mamo!

Co?

Artur też z nami pojedzie?

On ma dużo pracy. No i nie wypada mówić do dorosłego po imieniu!

Ale ja mogę!

Dlaczego?

Bo on moją Zosię kocha!

Matce aż szczęka opadła.

Skąd to wiesz?!

Po prostu widać. Ty nic nie widzisz, mamo! I Zosia też nie.

Rzeczywiście, uczucie między Arturem a Zosią aż się iskrzyło, a same ciągle udawały, że tego nie czują. Pogadanki o pogodzie i zdrowiu, ukradkowe spojrzenia nikt nie mógł się przełamać.

Po wyjeździe Kasi i Oli pozostali w kontakcie. Zosia, przewożąc kolejne dzieci na rehabilitację do Warszawy, czuła, że to właśnie chce w życiu robić. Leszek wspierał jej inicjatywę i coraz więcej dzieciaków jeździło jej autem, które powoli stawało się jeżdżącym domem.

Artur podziwiał Zosię po cichu, swoich uczuć nie ujawniał. Zosia też milczała. Pierwszy krok nie następował.

Kto wie, czy nie trwałoby to bez końca, gdyby nie Ola.

Po powrocie z rehabilitacji poprosiła mamę, by pojechać do szpitala.

Po co?

Muszę coś powiedzieć Arturowi.

Co?

Mamo, a ty nigdy niczego nie rozumiesz!

Artur potraktował to z powagą.

To mów.

Ola zasunęła mu coś na ucho i aż się rozśmiał.

Nie wygłupiaj się!

Ola wróciła do mamy.

Jedziemy do Zosi!

Ona pracuje!

Ale mnie się ucieszy!

Kasia westchnęła i zamówiła taksówkę.

Z Zosią też Ola zamieniła słowo i dłużej przekonywać nie musiała.

Zamykała salon i pierwszy raz pomyślała, że może czas na poważne decyzje.

Nie od razu zauważyła, jak Artur czeka na nią pod blokiem. Jego postać wyłoniła się zza rogu i zabrzmiało najcudowniej na świecie:

Cześć!

Kilka miesięcy później ławeczka pod blokiem znów huczała.

Znalazła sobie chłopaka! Kto taki?! Z rzeczy przywiózł, ale nic o nim nie wiadomo! Jeszcze ją wrobi!

Wydaje się uczciwy

Oj, Grabowska, co ty tam wiesz! Twoi też byli porządni, a potem

Może trzeba ojcu Zosi powiedzieć, żeby przyjechał i się dowiedział?!

A on już tu jest!

Żartujesz?!

Widziałam go na osiedlu. Coś będzie, zobaczycie!

I doczekały się.

Zosię w białej, olśniewającej sukni, która pozwoliła wszystkim sąsiadkom zobaczyć tatuaż na plecach i oniemieć, nawet tej światowej Grabowskiej. Artura, który prowadził narzeczoną, udając, że strofuje śmiejącą się Olę, która właśnie sprzedała Zosię i była z siebie bardzo dumna. Kasię, która płakała ze wzruszenia, poprawiając welon i uciszając ciekawskich:

Niech mnie wreszcie wyryczy ze szczęścia! To dobre łzy

Dziwnych gości, którzy pojawili się z kwiatami i ściskali Zosię, jakby była im najbliższą rodziną.

I nikt nie wiedział, kim są ci ludzie.

Ani czemu Zosia, zanim wsiadła do samochodu, podniosła suknię, rzuciła szpilki i zażądała trampek, bo w butach wymyślonych dla panien młodych nie da się prowadzić auta.

A Artur, śmiejąc się, usadził ją i własnoręcznie zawiązał sznurówki od trampek, które przywiozła przezorna Kasia.

No, to wszystko po naszemu! mruczała ławeczka, patrząc na odjeżdżające auta.

Fifka, wiadomo!

Tak przynajmniej o mnie mówili.

Nauczyłem się jednego szczęście nie zawsze idzie utartymi ścieżkami. Czasem trzeba wyjść w białych spodniach w błoto i nie zważać na ludzkie języki. Ważne to odnaleźć własny rytm i nie przegapić tych, co przy nas trwają mimo wszystko. I nie słuchać plotek. Szczęście jest tam, gdzie odwaga i serce.