Jan wrócił do domu, wszedł do kuchni, a na stole czekała na niego kolacja. – Dziwne, gdzie jest Lila? – pomyślał mężczyzna. Przeszedł do sypialni, gdzie żona siedziała na podłodze i pakowała rzeczy do torby.

Jan wrócił do domu, wszedł do kuchni, gdzie na stole czekała na niego kolacja. Dziwne, gdzie jest Halina? pomyślał mężczyzna. Przeszedł do sypialni, gdzie żona siedziała na podłodze i pakowała rzeczy do torby. Wyjeżdżasz gdzieś? zapytał Jan. Dostali mi skierowanie do szpitala wojewódzkiego na badania. Mają podejrzenia, nie najlepiej to wygląda powiedziała nagle Halina. Jak to nie najlepiej? zdziwił się Jan. Chodzi ci o to, na co zmarła twoja mama?

Jan patrzył na żonę i nie potrafił uwierzyć w to, co się dzieje.

Już od kilku dni nie mógł znaleźć sobie miejsca. Bardzo się martwił o Halinę, która przechodziła badania w mieście. Sam został w ich wsi, pełen niepokoju i nadziei czekał na wiadomości od żony.

Halina nigdy na nic nie narzekała i Jan był przekonany, że nie dotykają ją żadne problemy. Byli małżeństwem już trzydzieści lat, wychowali dwójkę dzieci. Cały dom trzymał się na żonie gotowanie, sprzątanie i inne obowiązki domowe. Jan uważał, że tak być powinno. Przecież facet nie będzie zmywał naczyń czy stał przy garach.

A przecież Halina pracowała na pełen etat jako księgowa w tym samym zakładzie, co i on. Po powrocie z pracy Jan notorycznie narzekał Halinie na zmęczenie i trudny dzień, po czym kładł się na kanapie i włączał telewizor.

Halina natomiast zaraz szła do kuchni, szykowała obiad na jutro, kolację i robiła porządki w domu, prasowała pranie… W skrócie była ciągle zajęta, bo w domu praca się nigdy nie kończy.

U nich w domu zawsze panował porządek i przytulność. Na stole codziennie była świeża, domowa kuchnia. Jan nie znosił jeść tego samego przez dwa dni z rzędu, więc Halina spędzała w kuchni wiele godzin. Nigdy nie prosiła o pomoc, a Jan nie wpadłby nawet na to, by sam coś z siebie zaproponować. Po co? To nie męska sprawa.

Gdy Halina wzięła wolne w pracy, by pójść na badania, Jan bardzo się zdziwił.

Co się dzieje? zapytał żonę. Źle się czujesz?

Mam nadzieję, że to nic poważnego odpowiedziała Halina. Ostatnio jednak trochę gorzej się czuję.

Może powinnaś wziąć jakieś witaminy? zasugerował Jan. Wiosna jest, osłabienie normalne.

Może masz rację wzruszyła ramionami Halina.

Wieczorem, gdy Jan wrócił z pracy, Halina poinformowała go, że musi jechać do miasta na badania.

Ale jak to, po co? zdziwił się Jan.

Lekarz coś podejrzewa. Dlatego dostałam skierowanie do szpitala w Toruniu.

Co ty mówisz, Halina? To to ta choroba, co twoja mama?

Na razie to tylko podejrzenia próbowała go uspokoić Halina, choć sama była bardzo przejęta i płakała, kiedy Jana nie było w domu. Kupiłam już bilet na autobus, jutro rano o ósmej jadę. Zjedz kolację sam, dobra? Są kotlety z ryżem na kuchence, a na stole sałatka. Muszę się jeszcze spakować i chciałabym wcześnie pójść spać.

Jadłaś coś w ogóle?

Nie mam ochoty odpowiedziała Halina i zaczęła pakować swoje rzeczy do torby podróżnej.

Jan patrzył na żonę i nie mógł uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Halina, zawsze taka pełna energii, nagle tak poważnie zachorowała

Chyba mam już wszystko, co będzie mi potrzebne powiedziała Halina.

Ładowarki do telefonu nie zapomnij podpowiedział Jan.

Tak, muszę zaraz ją wrzucić do torby. Dzięki, Janie. A ty czemu nie jesz?

Też nie mam ochoty

Zasmuciłam cię?

Tak przyznał Jan.

Spojrzał na torbę, w której Halina pakowała rzeczy i przypomniał sobie, jak cztery lata temu szykowali się razem na wakacje nad morzem i właśnie wtedy Halina kupiła tę torbę. Tak bardzo cieszyła się na ten wyjazd! Dawno nigdzie nie byli, całe urlopy spędzali na działce.

Halina kupiła wtedy dwa kolorowe stroje kąpielowe, ładną sukienkę i słomkowy kapelusz. Ale nad morze nie pojechali. Niespodziewanie Jan dostał propozycję, by zastąpić chorego kolegę w pracy. Szef obiecał mu sporą premię, więc Jan uznał, że to okazja nie do zmarnowania, tym bardziej że chcieli zrobić remont w sypialni. Premia pójdzie właśnie na ten cel.

Wydawało mu się, że Halina przyjęła tę decyzję bez zastrzeżeń, nawet była zadowolona. Dopiero w nocy słyszał jej cichy płacz, a ona powiedziała później, że miała zły sen. Dopiero teraz Jan zrozumiał, że to łzy rozczarowania, bo nie wyjechali nad morze, choć ona tak o tym marzyła.

Następnego roku znów nic z tego nie wyszło i z czasem Halina przestała nawet o tym mówić. Jan był zadowolony nie przepadał za wyjazdami. Po co to wszystko? Mają działkę, zawsze jest coś do roboty, można zrobić grilla, zaprosić znajomych. Niedaleko jest rzeka, gdzie da się popływać. Po co wszędzie jeździć i wydawać pieniądze, skoro w domu też jest fajnie?

A teraz Halina pakowała torbę nie z myślą o podróży nad morze, lecz na badania do Torunia… A co, jeśli? Na tę myśl Janowi zrobiło się słabo.

Kolację tamtego wieczoru odpuścił, a nocą długo nie mógł zasnąć. Leżał obok żony i słyszał jej powstrzymywane szlochy. Chciał ją przytulić i pocieszyć, ale nie miał odwagi tego zrobić.

Rano odprowadził Halinę na dworzec autobusowy. Przed wejściem do autobusu przytulili się i Jan poczuł, jak bardzo nie chce jej wypuszczać z rąk Stał i patrzył, jak autobus odjeżdża i łzy napływały mu do oczu…

Halina… wyszeptał cicho. Moja kochana, oby wszystko było dobrze…

Czuł się całkowicie pusty, ale musiał się pozbierać i iść do pracy. Tam praca trochę go oderwała od smutnych myśli, ale gdy wrócił do mieszkania, ogarnął go jeszcze większy smutek. Bez żony dom wydawał się pusty i obcy Jan zmusił się, by odgrzać wczorajszą kolację i zjadł trochę na siłę.

Chcąc się czymś zająć, włączył telewizor, ale nic go nie zainteresowało, więc wyłączył.

Później wyjął z szafy album ze zdjęciami i zaczął go przeglądać.

Tu są oni z Haliną zaraz po ślubie Jaka ona była śliczna, taka szczupła… Oczywiście, i teraz jest piękna, ale wtedy… Od pierwszej chwili go urzekła.

Poznali się na urodzinach jego kolegi. Halina była z innym chłopakiem, Jan też przyszedł z dziewczyną. Ale kiedy ją zobaczył, od razu się zakochał. Gdyby ktoś mu wcześniej powiedział, że spotka go coś takiego, nie uwierzyłby. Miłość od pierwszego wejrzenia? Bzdura. To przecież nie dla niego A jednak się zdarzyło.

W tamten wieczór pokłócił się z Kasią, swoją ówczesną dziewczyną. Zauważyła, jak patrzy na Halinę i wyprowadziła go na zewnątrz, robiąc mu scenę.

To proszę bardzo powiedział Jan. Już dawno powinniśmy się rozstać, i tak cię nigdy nie kochałem.

Kasia odeszła ze łzami w oczach. Jednak już po tygodniu zaczęła spotykać się z Witkiem, który zabiegał o nią jeszcze w liceum. Wyszła za niego, wychowali dzieci.

Z Haliną Jan musiał się bardzo natrudzić. Nawet gdy rozstała się z tamtym chłopakiem, nie od razu poddała się zalotom Jana. Ale w końcu uległa jego cierpliwości

Jan przerzucał kolejne strony albumu, wspominając najszczęśliwsze chwile swojego życia z Haliną Był przez te lata bardzo szczęśliwy z nią, i tego nie doceniał. Kiedy ostatni raz powiedział jej, że ją kocha? Albo chociaż dziękuję za smaczną kolację? Nie pamiętał. Wydawało mu się, że wszystko jest oczywiste. Żona powinna dbać o męża a jakże inaczej?

Dopiero teraz Jan uzmysłowił sobie, że Halina dźwigała na swoich drobnych barkach cały dom, wszystkie obowiązki A on? Uważał, że ona to wszystko z łatwością znosi, że nigdy się nie męczy Kiedy on chorował, Halina gotowała mu rosół, parzyła sok malinowy, cierpliwie wysłuchiwała jego narzekań i troskliwie się nim opiekowała A gdy żona była chora, sama się leczyła i chodziła do pracy

Na myśl, że mógłby stracić Halinę, ściskało go w gardle Przez te kilka dni żył jak na autopilocie. Dzwonili do siebie codziennie, ale Halina nie miała jeszcze żadnych pewnych wiadomości A Jan nie mógł się na niczym skupić

Wyrzucał sobie, że był zbyt mało uważnym mężem. Że bywał egoistą. Gdyby tylko mógł to wszystko zmienić

Janku, mam dobre wieści! zadzwoniła Halina któregoś wieczoru. Nie potwierdziło się. Mam trochę problemów zdrowotnych, ale nie jest tak źle.

Naprawdę? wykrzyknął Jan. Halinka, jak się cieszę…

Po kilku dniach Jan czekał na żonę na dworcu autobusowym. W rękach trzymał bukiet jej ulubionych białych lilii.

Janek, po co wydawałeś tyle na kwiaty? zdziwiła się Halina. Ale miło mi, dziękuję!

Tak się o ciebie bałem powiedział Jan, obejmując żonę. Tak bardzo cię kocham Wybacz mi

Za co, Janku? zdziwiła się Halina.

Nie byłem dla ciebie najlepszym mężem przez te lata

Skąd ci to przyszło do głowy? Chyba Janek, nie zdradzałeś mnie?

Gdzieżby! zawołał Jan. Po prostu za mało ci pomagałem, nie dbałem jak powinienem. Ale to się zmieni. I mam dla ciebie niespodziankę.

Jaką?

Kupiłem bilety! Za miesiąc mamy urlop i pojedziemy razem nad morze.

Nad morze? A działka?

Niech ją tam! machnął ręką Jan. Może nawet ją sprzedamy? Warzywa kupimy na rynku.

Nie poznaję cię, Janku

Sam się nie poznaję, Halina. Tak się bałem, że cię stracę Teraz będę cię strzegł jak największego skarbu. Tak bardzo cię kocham…

Oj, Janku! uśmiechnęła się Halina. Może tak musiało być, żebym usłyszała od ciebie takie słowa. Chodźmy już do domu Ja też cię kochamJan delikatnie ujął Halinę za rękę i spojrzał jej głęboko w oczy pierwszy raz od lat naprawdę uważnie. Jej zmęczona twarz promieniała radością. Poczuł, jak coś mięknie w jego środku, uwalniając czułość, którą dawno temu gdzieś w sobie zagrzebał.

Wracali powoli do domu, witani zapachem kwitnących lip. Cicho, żeby nie usłyszała go sąsiadka za płotem, Jan obiecał sobie, że od dzisiaj nie pozwoli już Halinie dźwigać świata w pojedynkę. Komponując razem kolację niezgrabnie krojąc warzywa, bo jego dłonie nie znały jeszcze tych ruchów Jan się śmiał ze swoich kulinarnych porażek, a Halina chichotała cicho, wycierając łzy wzruszenia. Byli jak dwoje młodych ludzi, rozpoczynających życie na nowo.

Może upieczemy ciasto? zaproponował Jan nieśmiało.

Halina spojrzała na niego z niedowierzaniem i parsknęła śmiechem.

Z tobą w kuchni chyba można wszystko odpowiedziała, tuląc się do niego.

Tamtej nocy Jan zbyt przejęty, by spać, wyszedł na taras i zapatrzył się w rozgwieżdżone niebo. Zrozumiał, że żadna praca, żaden remont, żaden grill nie znaczy tyle, co delikatny dotyk Haliny, gdy zasypiali obok siebie. I do końca swoich dni będzie o tym pamiętać.

Z nowym rankiem otworzył szeroko okno i pozwolił słońcu rozświetlić kuchnię, gdzie na stole leżał niewielki bukiet białych lilii. Od tej pory dom nie miał być cichy i pusty, lecz pełen śmiechu, rozmów i wspólnego życia tak, jak Halina zawsze marzyła.

A kiedy kilka miesięcy później stojąc na brzegu morza trzymał żonę za rękę, Jan pomyślał, że najważniejsze podróże zaczynają się, gdy człowiek znajduje na nowo drogę do drugiego człowieka. I już nigdy nie chciałby wracać do dawnego życia.