Klucze

Klucze

Kocham go! A ty mi tu z jakimiś bzdurami wyskakujesz! Nie chcę nic słuchać! Zazdrościsz mi, dlatego się wtrącasz, jakbyś miała prawo! Daj mi wreszcie spokój! Zajmij się swoim życiem!

Marzena nie krzyczała. Ona wrzeszczała tak, że nawet głuchawy sąsiad Wiktor, który tradycyjnie grzebał się przy swoim garażu za blokiem, aż się obrócił i nadstawił ucha. On nigdy do plotkowania się nie nadawał, więc musiało być naprawdę głośno czyli Marzena historii nie szczędziła gardła.

A powód? Oczywiście, że się znalazł. Albo przynajmniej tak jej się wydawało.

Stan zakochania był dla Marzeny stanem duszy. Jeśli już robiła sobie od miłości przerwę, to była ona tak krótka, że zauważyć ją mogły tylko dwie osoby na świecie: mama Marzeny i siostra Aldona. Ale mamy już dawno nie było, a Aldona nawet nie próbowała zrozumieć rozchwianej emocjonalnie siostry.

A przecież bez tego cudownego zakochania Marzena nie żyła, tylko wegetowała. Patrzyła w przestrzeń z miną zgubioną jak para paragonów, myśli rozbiegały się w różne strony, a nerwy miała takie, że współpracownice zaczynały się od niej odsuwać i szeptać:

Może coś na uspokojenie, Marzenko? Jakbyś ostatnio była z lekka problematyczna.

Marzena wtedy zaciskała usta, poskrzypywała cicho zębami i myślała o tych wszystkich porządnych kobietach nieprzyzwoite rzeczy.

Im się wszystko układa! Siedzą w domach, mężowie czekają, dzieci rozrabiają na tapczanach A ona? Ani domu, ani męża! I nic się nie zanosi! Dziecko, co prawda, ma, ale sukcesem wychowawczym by nikt tego nie nazwał. Nawet patrząc przez pryzmat kuzynostwa Pateusz, jej syn, wypadał blado. U Aldony dzieci były o dwie półki wyżej: starszy, Szymek, grał w piłkę i dostawał piątki, co dowodziło, że stereotyp albo głowa, albo nogi to bzdura. Młodsza, Wiola, śpiewała i tańczyła w zespole ludowym i jeździła na konkursy i festiwale. W ciągu zdumiewająco krótkich dziesięciu lat zobaczyła więcej świata niż jej ciotka przez całe życie.

I to bolało! Marzena też w dzieciństwie próbowała różnych zajęć: taniec, szachy, kółko plastyczne. Rezultaty? No cóż nie oszukujmy się zmieniała te zainteresowania częściej niż skarpetki. Serdeczko nie pozwalało dłużej się czegoś trzymać, jeśli akurat nie podobało się.

W końcu, jak się żyje, to się żyje na całego! Słuchać trzeba głosu wewnętrznego! Nikt nie przyniesie radości na tacy: Masz tu, Marzenka! Nie żałuj się!

Tę mądrość Marzena wchłonęła w dzieciństwie. Patrzyła, jak Aldona wkuwa nad książkami i śmiała się, ruszając na dyskotekę.

Ucz się, ucz, Alusia! I zobaczysz, nikt cię nie będzie chciał! Babcia powtarzała, że kobieta nie może być mądrzejsza od mężczyzny!

I dobrze! Po co mi chłopak teraz? Babcia powiedziała coś innego przecież

A coś ty? Pamiętam doskonale!

Pamiętasz, ale wybiórczo. Babcia mówiła, że mądra kobieta nigdy nie pokazuje facetowi, że jest od niego lepsza, jak go kocha. To zupełnie co innego!

Oj, nie mieszaj mi tu w głowie! Pomożesz z włosami czy nie? Bartosz już czeka!

Marzena biegła na randkę, a Aldona zapadała się w fotel z kolejną książką. Ich dom na te dwie godziny pogrążał się w błogim spokoju.

Aldona, mimo wszystko, kochała Marzenę. Nie miała przecież wyboru! I znała jej charakter jak własną kieszeń. Marzena zła nigdy nie była. Może trochę roztrzepana, nieco chaotyczna, pełna niepewności, ale nie złośliwa. Wręcz przeciwnie było w niej więcej czułości niż w Aldonie. To Marzena znosiła do domu bezdomne zwierzaki; oba koty i pies, które przyniosła ze łzami w oczach, dożyły sędziwego wieku dzięki jej opiece. Rodzice, wiedząc, że im się na głowę nie zdejmie, ustalili tylko pod jednym warunkiem żadnego zwierzyńca. Marzena zgodziła się, sama się wszystkiego podejmowała, nigdy nie prosiła Aldony o pomoc. Czasem wydawało się Aldonie, że siostra lubi zwierzęta bardziej niż ludzi.

Maryś, mama prosiła, żebyś pojechała do babci. Trzeba trochę posprzątać.

Jedź sama, dobrze? Mam sprawy.

Jakie niby?

A co za różnica? Ważne! Mruczek kuleje, trzeba do weterynarza.

On już tydzień kuleje.

No i? Myślisz, że to powód, żeby zamieniać go na babcine porządki? Ona daje sobie radę, a Mruczek to kot sam o siebie nie zadba.

Dziewczyny się kłóciły i rozchodziły po kątach, a Aldona jechała do babci, podczas gdy Marzena wyciągała z szafy najlepszą bluzkę. Bartosz już czekał pod klatką, a chory kot był tylko alibi na wypadek, gdyby miała sobie psuć dzień przy mopie.

Szkołę skończyły różnie. Aldona wzorowo, Marzena raczej przeciętnie. Normalnie. Jak większość.

O zawodzie Marzena nie musiała myśleć od dziecka marzyła o pracy cukiernika. Miłość do tortów i kolorowych ciast była u niej od zawsze. Wciskała nos w sklepową witrynę i płakała, dopóki mama lub tata nie kupili czegoś słodkiego. Ale same słodycze interesowały ją mniej wolała lepić z plasteliny kremowe różyczki.

I znowu los sióstr się rozdzielił.

Aldona przeprowadziła się do babci, która miała już swoje lata i wymagała opieki, a mieszkanie było dwie ulice od uczelni, gdzie studiowała. Wszyscy byli zadowoleni. Babcia zyskała wsparcie, Aldona godzinę snu więcej rano i spokój w domu. Tam też wcześniej niż wszędzie zaprosiła do siebie swojego chłopaka, Sebastiana.

Żyjcie sobie, dzieci! Dla wszystkich miejsca starczy!

Niedługo po tym była skromna, ale radosna ślubna impreza, a młodzi zamieszkali z babcią. A babcia planów przy dzieciach nie ukrywała:

Tak trzeba, Aldonko. Pokój dziadka ten w starej kamienicy dam Marzence. Wam z Sebastianem to całe mieszkanie. Dzieci waszych może nie doczekam ale bardzo bym chciała!

Jednak prawnuka babcia zobaczyła, nawet wzięła go na ręce. Odeszła, gdy Szymek miał dwa lata, po roku zmagania się z powikłaniami po udarze. Aldona płakała długo to babcia przekazała jej tyle czułości.

Rodzice Aldony nie kłócili się z wolą babci uznali, że córka sobie zasłużyła na jej mieszkanie.

Marzena nie miała nic przeciwko, bo była właśnie oszołomiona nową miłością. W końcu, miała swoje uczucie!

Trudno jednak nazwać to prawdziwą miłością. Marzena wręcz płonęła, a jej wybranek wolał patrzeć w telewizor. Jemu pasowało, że przyjeżdżała, sprzątała, gotowała, prała, ale nigdy nie zostawała na noc.

Jestem starym kawalerem, Marycha. Tak mi ciężko.

A potem wyjadał marzenie w postaci jej portretu, zakurzonego w kącie. Nigdy nikt jej nie malował to był dowód, że mogła być natchnieniem dla mężczyzny.

Portret dostała na pamiątkę, kiedy przybiegła do niego z wiadomością, że będzie miała dziecko.

W tamten dzień szła przez Warszawę z głową w chmurach. Nowe życie, tak nagłe i wyczekiwane, było cudem. Cud się skończył, gdy jej ukochany wbił wzrok w podłogę i przerwał jej entuzjastyczną przemowę jednym słowem:

Jakie dziecko? Zgłupiałaś?!

Dalej wszystko potoczyło się najzwyczajniej i boleśniej jak w polskiej telenoweli klasy B. Marzena wróciła do siebie ze zniszczoną dumą, pokornie prosząc, czy może chociaż zabrać portret.

Na pamiątkę

Pozwolił i tamtego wieczoru portret poszedł w drobny mak z komentarzem:

Ja jeszcze swoje dostanę! Ty raczej nie.

Jak się potoczyło życie eks-faceta? Marzena nie wie i nie chce wiedzieć. Roboty jej nie brakowało. Dziecko, o którym marzyła, faktycznie się urodziło, ale radości nie przyniosło. W Pateuszu szukała cech ojca geniuszu ani grama. Chłopak był spokojny, cichy, żadnego talentu do rysowania czy artystycznych dusz. Lubił za to kopać piłkę i grać w szachy, sam znalazł sobie kółko, chodził na zajęcia i wzruszał ramionami na dociekania mamy:

Co ty tam masz z tej gry? Przecież to nudne!

Pateusz nie nudził się ani trochę. Skomplikowana gra przypominała mu piękny taniec. Czasem, analizując partię, tańczył po pokoju w rytm własnej, cichej muzyki. Tylko matka nie mogła tego zobaczyć bo wtedy byłby wykład:

Taniec nie jest dla chłopaków! Przestań, Pateusz!

Jedyną, która go rozumiała, była Wiola kuzynka. Dziwne relacje mamy i ciotki nie mieściły mu się w głowie, ale babcia powtarzała, że rodzina to rodzina, nie można się od niej odwracać. O co chodziło mamie nie pojmował, ale zapamiętał. Z Szymkiem miał relację stonowaną, Wiolkę kochał naprawdę znalazła do niego cienką, ale mocną nić i zawsze mogła słuchać o szachowej muzyce i marzeniach.

Słyszysz ją? Wiola patrzyła zachwycona.

Tak, cichuteńka, ale piękna

Ja też chyba słyszę! Chodź, pokażę ci!

I dziewczynka wirowała po pokoju, pokazując swoją muzykę, a Pateusz wiedział, że nie jest sam. Zawsze była któraś z sióstr, która wszystko zrozumie.

Ale to nie dzieci decydują, z kim mogą się kontaktować, to kaprysy rodziców. A Marzena kaprys miała co tydzień inny. Pokłóciła się z siostrą zakaz dla Pateusza widywać się z kuzynami.

Chłopak był bezsilny wobec matczynych humorów i walczył protestami, które znał: strajk głodowy, sceny, aż matka traciła cierpliwość:

Rób co chcesz! Mam już dość twojego marudzenia!

Czemu się tak kłóciły? Tego długo nie wiedział. Nie miał pojęcia, że po jego urodzeniu Aldona pomagała Marzenie jak mogła, ale została wyklęta, gdy tylko Marzena dowiedziała się, jak babcia rozporządziła swoim mieszkaniem.

To niesprawiedliwe! Jestem taką samą wnuczką jak ty!

Maryś, nie prosiłam o nic babci! Chcesz, to sprzedamy i podzielimy po równo! Nie chcę z tobą wojować!

Nie! Nie potrzebuję twoich odpadków! Babcia wolała ciebie, dlatego masz wszystko! Mnie nikt naprawdę nie kochał!

Maryś, przecież

Daj spokój! Nie chcę już nic słyszeć!

I uraza zaczęła snuć sobie gniazdo wyciągając z obu dusz stare skrawki wspomnień, niechęci, zazdrości. O, zobacz, Marzenka: pamiętasz lalkę, co babcia kupiła Aldonce w różowej sukni, twoja była w zielonej, a ty chciałaś różową? Odmówiła się zamiany no i masz. Takie rzeczy to cały dom, całe życie. Sukienki, kosmetyki, mieszkanie, dzieci, twój Pateusz zawsze nie taki. To przez to twój dom taki pokrzywiony i pustawy, a Aldonka znów lepsza? Przecież nie różni się niczym nie zna przecież lotu! Nie wie, co to prawdziwa miłość! Ty tylko masz klucze do szczęścia, których nikt inny nie zna!

Aldona też czasem czuła ukłucie, ale najwyraźniej miała mniej złych wspomnień albo po prostu była z innej gliny jej gniazdko urazy rozwiewało się przy byle podmuchu. Tak przynajmniej czuła sama Aldona, bo wystarczyło jedno Marzenkowe Nie jesteś moją siostrą! by opadała z sił.

Rodzice zmarli nagle, jeden po drugim, dosłownie w jednym roku. Rozpacz zalała obie naraz.

Aldona, jak to możliwe?! Tacy młodzi!

Maryś, życie nie pyta. Zrobiłyśmy wszystko, co się dało. Ale reszta nie od nas zależała

Tymczasowe zrzeczenie się mieszkania uspokoiło Marzenę. Zajęła się papierologią.

Myślałam, że i to byś zabrała.

Marzena burknęła, nie patrząc na siostrę, poprawiając nerwowo kaptur.

Stały pod kancelarią notarialną na Ochocie, czekały na Sebastiana.

Czemu tak mówisz, Marzena? Przecież jesteśmy rodziną!

Niby rodziną, ale nigdy mnie nie zrozumiałaś.

A ty mnie Ale czy to aż tak ważne?

Oczywiście! Po co być razem, jeśli się nie rozumie?

Może po to, żeby się próbować kiedyś się uda. Przecież życie nigdy nie daje nic za darmo! Kto jak kto, ale ty powinnaś to wiedzieć

Ha! Wiem, aż za dobrze u ciebie wszystko łatwo! Mąż, dom, dzieci. A ja? Całe życie sama!

Nieprawda A Pateusz?

On już nie mój! Jest u ciebie ciągle! Pracuję całe doby, a on woli ciebie, niż własny dom!

Bo u nas jest spokojnie

No widzisz! Ty wszystko lepiej! Uważasz, że jestem kiepską matką? Co ci zrobiłam?

Maryś, nie krzycz Nigdy cię tak nie nazwałam! Czasem tak bardzo wymyślasz!

Non stop! Ty idealna, dzieci genialne! A ja? I Paweł mój też do bani! Zamiast w domu siedzieć, lata do was!

Matko, Marzena! Słuchasz siebie w ogóle?!

Sebastian znalazł żonę na ławce przed blokiem, z zapuchniętymi oczami.

Dlaczego ona mnie tak traktuje?!

Przytulając ją mocno, Sebastian mruknął:

Cóż, cóż charakterek. Życie jej jeszcze nie złamało.

Aldona aż przestała płakać, słysząc te słowa.

Tak nie mów! Niech się jej krzywda nie stanie! Bo w sumie mi jej szkoda

I dobrze! To, że ci jej żal. Ona wciąż nie rozumie, kto ją kocha naprawdę Może nigdy nie pojmie.

Ale to moja siostra! Będę ją kochać, czy jej się podoba, czy nie! Aldona wytarła nos. Bo kto inny?! Pateusz za młody.

Z dwojga złego lepszy cichy pokój niż dobra awantura. Aldona robiła wszystko, by nici nie zerwać. Została cienka, wystrzępiona ale była!

W życiu Marzeny faceci pojawiali się i znikali z regularnością polskiej komunikacji miejskiej zostawiając po sobie tylko niesmak i niezrozumienie.

Każdy typ mówił:

Marzenko, ale my się przecież umawialiśmy. Żadnych zobowiązań Prawda?

Teoretycznie Marzena się zgadzała, praktycznie nigdy nie mogła pojąć, czemu odchodzą bez słowa, zostawiając jej duszę w rozsypce.

A ona próbowała wciskać klucze do szczęścia komu popadnie tylko nikt nie chciał ich brać.

Kiedy Marzena była w kolejnych związkach, Pateusz niemal cały czas przebywał u Aldony. Sebastian i Aldona traktowali go jak własnego syna. W pokoju Szymka była piętrowa kanapa, na biurku komputerów dwa. Wieczorami grali, krzycząc na Wiolę:

Wiola! Za szybka jesteś, gramy drużynowo!

Aldona relacjonując siostrze sukcesy syna, wzdychała:

Jest taki bystry! Może dać go do mat-fizu?

Daj spokój, dobrze mi, że jest z Szymkiem w klasie. Przynajmniej wiem, co się dzieje. No i ty go masz na oku.

Ale dojeżdża codziennie, a jak u ciebie śpi, nie wysypia się.

To może niech u was zamieszka chwilę. Wiesz, mam teraz ważne sprawy.

Okej, nie ma sprawy. I tak zawsze się cieszę, że jest z nami.

Dzięki! Rafał mnie zaakceptował i chce, żebyśmy stali się rodziną!

Oświadczył ci się?

Jeszcze nie, ale będzie! Teraz nie przeszkadzajcie mi, tylko pomóżcie! To mój jedyny szansa na szczęście!

Marzena Zastanów się

Szczerze, Aldona miała do Rafała słabość, ale nie pozytywną. Był wyniosły, z dziwnym poczuciem humoru. Jego żarty wprawiały ją w konsternację A Paweł? Marzena nie widziała, jak syn się od niej odsuwa, coraz bardziej przyklejając się do ciotki.

W końcu bomba wybuchła. Rafał naciskał, żeby Marzena sprzedała odziedziczone mieszkanie. Aldona dowiedziała się o tym przypadkowo.

Wracając z pracy, wśród dziecięcych butów znalazła błoto po same kostki. Szymka buty leżały obok Pateusza, oba tak upaprane, że aż się zaklęła.

Chłopcy! Kto w domu?! Co to ma być?!

Wiola pisnęła, wychylając się z pokoju chłopaków.

Mamo

O co chodzi? spytała Aldona, bo mina córki nie wróżyła niczego dobrego.

Tylko się nie denerwuj, dobrze? No bo Pateusz zrobiliśmy mu okład, ale to nie wiele pomogło

Więcej nie słuchała. Przytuliła Wiolkę, po czym wyciągnęła się na piętrowe łóżko koło syna siostry i sprawdziła fiolet pod okiem. Rafał?

To było oczywiste. Pateusz się rozpył, przytulił do ciotki i płakał, nie wstydząc się. Tu zawsze go rozumieli. Bo nie ma sprawiedliwości w tym, że broni się matki, a dorosły facet bije cię i syczy:

Ty mnie będziesz uczył? Ty? Kim ty w ogóle jesteś? Zmykaj i nie wtrącaj się, jak dorośli gadają!

Takiego Rafała Paweł nie widział. Maska opadła zostało tylko poczucie, że matka znów wybrała źle.

Jak kochasz, powinno być widać, Pateusz podsumowała Wiola.

Niby tak

Ty czujesz muzykę, wiem to a miłość to przecież muzyka. Jak się ją słyszy, wszystko jest lepsze i łatwiejsze.

Chyba nie każdy potrafi słyszeć

Myślisz, że twoja mama nie słyszy?

Nie słyszy ani nie widzi. Chce, ale jej to nie wychodzi.

Żal jej

Paweł, w desperacji, rzucił się na Rafała, żeby bronić mamy. Skończyło się koszmarnie mama, szok, milcząca złość, a potem ból. Ostatecznie spakował plecak i po prostu poszedł do Aldony.

Aldona, słysząc historię, sięgnęła po telefon do siostry, nie doczekała się połączenia zadzwoniła do męża:

Sebastian, podjedź po mnie, jedziemy do Marzeny!

Wbiegła do auta, w biegu wyjaśniając wszytko.

Rozmowa z siostrą była cóż, polska komedia: Marzena szlochała, przeklinając los, bo Rafał rzucił nią jak kartoflem.

Ty nic nie rozumiesz! Kocham go!

Kogo, Marzena?! Kogo kochasz? Gościa, który bije twoje dziecko?! Ty w ogóle myślisz?! Dobrze, szukasz szczęścia, ale co z synem?! Przecież to twój chłopak!

To już nie mój syn! Twój! Ty wszystko zabrałaś! Powtarzam, wszystko!

Co niby?

Moje życie! Moje klucze!

Jakie klucze?

Aldona na chwilę się zacięła. Stały tak w środku blokowiska i nagle zobaczyła, kim są. Krzyczą, kłócą się po co? Czy rodzice o to walczyli? Czy tego uczyła babcia? Czy naprawdę tak łatwo przeciąć ostatnią nić?

Jej głos stawał się spokojniejszy, niższy, gdy zapytała jeszcze raz:

Jakie klucze, Marzenka? O czym ty mówisz?

Klucze do szczęścia Marzena przestawała szlochać i ocierała łzy z wściekłością. Ty je masz! Ja nigdy!

Dopiero wtedy Aldona zaczęła rozumieć. Odetchnęła głęboko, potem objęła siostrę jak kiedyś robiła to mama.

Chodź tu! Oj, Marzenka Ty to jesteś moja

Głupia? Tego chcesz?

Nie! Nie wymyślaj takich rzeczy! Jesteś po prostu wrażliwa. Bardzo I nigdy nie miałaś dość miłości. Ale nie każ mi rozumieć, jak można zamienić własne dziecko na faceta. To już nie jest w porządku! A klucze Ja ci nic nie zabieram, ja się ledwo ogarniam z własnymi. Różnica tylko jedna.

Jaka?

Ty swoje klucze próbujesz wręczyć każdemu, kto przechodzi, a ja swoje trzymam przy sobie.

I jak lepiej?

Nie wiem, życie pokazuje.

Mam już dosyć Co ja mam zrobić dalej?

Jesteś mi potrzebna. Wystarczy? Pateusz cię ciągle potrzebuje, choć jest już duży.

Sama nie wiem

Zacznij od tego. Reszta przyjdzie.

A jeśli nie?

Wtedy znaczy, że twoje klucze nie pasują do drzwi, do których próbujesz je dopasować. I nigdy ich nie otworzysz, a te właściwe pozostaną zamknięte. Chcesz całe życie stać w korytarzu?

Nie!

No to świetnie! Jedź do syna.

On mnie nie wybaczy

Oj, Marzena Twój Pateusz już więcej rozumie od własnej matki. Ale to nie będzie lekka rozmowa. Bardzo go skrzywdziłaś.

Domyślam się

No to co, rusz się! Jesteś matką, czy przyszywaną ciotką?

Aldona!

Co? Marsz do auta! Sebastian, daj jej chusteczki! I w drogę, dzieci czekają!

Ojczym u Pawła się pojawi, ale dopiero później. Marzena znajdzie swoje szczęście. Paweł zostanie już na stałe u Aldony; wybierze ich dom, choć u mamy pojawi się nowa siostrzyczka. Marzena postara się, żeby syn wiedział zawsze będzie kochany. Partner, którego wybierze, będzie mądrzejszy, nie będzie przyspieszał więzi, ale poczeka. Z czasem stanie się dla chłopca prawdziwą rodziną.

Na dworcu, przed wyjazdem do wojska, Paweł przytuli rodzinę, uściśnie rękę ojczymowi i poprosi:

Opiekuj się mamą!

A wysoki, lekko siwiejący mężczyzna przytaknie poważnie:

A ty na siebie uważaj, synu. Czekamy na ciebie.

Wiem!