– Córeczko, jak się czujesz? Jak synek? A propos, masz już dla niego imię? – Nie ma imienia. Niech nowi rodzice sami wybiorą, jak chcą go nazwać. Zostawię go, mamo… Zostawię… Nikomu nie jesteśmy potrzebni

Córeczko, jak się czujesz? A syn? W ogóle, imię już wybrałaś?
On nie ma jeszcze imienia. Niech nowi rodzice sami zdecydują Zostawię go, mamo zostawię Nikt nas nie chce, jesteśmy sami na całym świecie.

Zoja, przynieść ci dziecko na karmienie?
Nie, już mówiłam. Złożę odmowę.
Pielęgniarka pokiwała głową i wyszła. Zoja odwróciła się do ściany i rozpłakała się cicho, jakby łzy płynęły jej spod powiek w inny, nieznany świat. Matki w sali spojrzały po sobie, a potem dalej karmiły swoje maleństwa, jakby żyły w równoległym czasie.

Zoja przyjechała do szpitala nocą wszytko stało się błyskawicznie. Chłopiec miał trzy i pół kilo, zdrowy, różowy. Jednym okiem spojrzała na niego i choć powinna była się cieszyć, płakała, ale to nie była radość.
Spokojnie, przecież zdrowy chłopak, silny. Chciałaś córkę, co? Nic to, wrócisz po córkę kiedyś.
Zostawię go nie wezmę.
Oj, dziewczyno, nie rób tak, jeszcze czas, pomyśl, twoje dziecko, nie żal ci?

Daria, sąsiadka Zoji z łóżka obok, gawędziła na korytarzu z mężem. Opowiadała z rozbawieniem, jak ich córeczka marszczy nosek świat śmiał się z nimi. Wtem weszła kobieta z torbą i poprosiła, by zawołała Zoję.
Daria przyniosła ją z sali.
Córeczko, jak się czujesz? A mały? Wybrałaś już imię?
On nie ma imienia. Niech nowi rodzice nazywają, jak chcą. Zostawię go, mamo nie ma nas dla nikogo, jesteśmy sami.

Zoja zasłoniła twarz dłońmi, łzy rozmywały wszystko na białym ścianie. Darii zrobiło się niezręcznie, pożegnała się i zniknęła za drzwiami.
Nie jesteś sama, córeczko. Ja wciąż tu jestem. A Włodek to drań, co tu dużo mówić, ta kochanka mu wmówiła, że dziecko nie jego, a on uwierzył. Może kiedyś zrozumie Przyniosłam ci serniczek, jedz, mleko musi być sycące. Nazwij go Jasiem.

Zoja schowała torbę do szafki. W korytarzu płynęły dziecinne głosy, cienie. Wyszła.
To moje?
Twoje
Dajcie, nakarmię go.

Pielęgniarka przyniosła chłopca, cały był czerwony od krzyku.
No już, nie płacz zaraz cię mamusia nakarmi.

Zoja niezdarnie próbowała przystawić malca. Daria podeszła, pomogła jej. Dziecko ucichło, mleko popłynęło. Twarz Zoji rozjaśniła się uśmiechem. Jaki śmieszny ten brzdąc, jakby stary duszek uwięziony w nowym ciele.

Od tej pory na każde karmienie przynoszono Jasia do mamy. Zoja lubiła patrzeć na jego nosek-guziczek, posępne brwi.
Zoja, to twoja mama była?
Nie, to teściowa. Moja mama zmarła, gdy byłam mała, tata pił, ciotka mnie wychowywała. Później wyszłam za mąż, zamieszkałam u męża dobrze było, dopóki nie znalazł innej.

Poszedł do niej, a o mnie zapomniał. Sama nie wiem, czy jestem prawdziwa, czy śnię. Nawet poród przyszedł jak z mgły.
I co teraz zrobisz z dzieckiem?
Teściowa chce, żebym z nią zamieszkała, sama mieszka, męża nie ma, syn uciekł Zawsze była dla mnie dobra.

To idź do niej, z wnukiem chętnie się zajmie, pomoże ci. Twój wróci, zobaczysz.

Zoja tak zrobiła. Anna Polańska, jej teściowa, we wszystkim pomagała, wnuka kochała jak własną duszę.

Nadszedł miesiąc Jasia. Wtedy pojawił się ojciec, gdy Zoji nie było, poszła po mleko.

Mamo, wyjeżdżam z Kaśką do Niemiec do pracy, zatrudnienie mam. Przyszedłem się pożegnać. I pożyczyć trochę złotych.

Ani grosza Zostawiłeś żonę w ciąży, byłeś gotów zostawić dziecko w szpitalu Oj, gdyby twój ojciec żył Nic nie dostaniesz, Jaś ważniejszy.

Jasio zaczął płakać, Anna rzuciła się do łóżeczka.
Nawet na syna nie spojrzysz? Podobny do ciebie jak kropla wody.
Jaki on mój, Zoja sobie gdzieś znalazła…

Aleś niemądry, Włodku. Idź i tak dalej żyj.

Anna poszła na emeryturę, a zamiast niej Zoja dostała pracę. Jaś poszedł do przedszkola. Żyły szczęśliwie we trójkę.

Aniu, a twoja synowa nie zamierza od ciebie wyjeżdżać? Teściowa i synowa pod jednym dachem, a syn za drzwiami

Zoja ważniejsza niż syn, i wnuk najdroższy. Dla nich żyję, Weroniko. Przyhamuj język.

Weronika tylko pokiwała głową i oddaliła się nie pojmowała tej logiki. U niej zawsze syn był najważniejszy, nawet jeśli lekkoduch

Anna zauważyła, że Zoja zaczęła się stroić, znikała wieczorami.
Zoja, jak on się nazywa?
Kto, mamo?
Ten, do którego biegniesz przez park Powiedz, proszę.
My tylko chodzimy na spacery Przyjechał do krewnych, przypadkiem się spotkaliśmy.
Wie o Jasiu?
Wie, wszystko wie.
Przyprowadź go, nie rób tajemnic. Jeśli dobry człowiek niech poznaję rodzinę.

Olek, znajomy Zoji, przyniósł kosz z jagodami i domowe ciasto. Jasiowi ofiarował blaszane autko i piłkę. Rozmawiali do nocy, Olek opowiadał śmieszne historie. Zoja i Anna śmiały się aż do łez.

Zoja zaraz zapytała:
I jak się podobał, mamo?
Bardzo w porządku chłopak, uprzejmy, mądry. I najważniejsze: kocha cię. Nie przegap szczęścia!

Po miesiącu Olek przyszedł do Anny z prośbą o rękę Zoji.
Bądź spokojna. Zamieszkamy w Krakowie, mam tam dom. Kochamy się, Jaś jest dla mnie jak syn. Pobłogosław nas.

Anna odprowadziła Zoję, Olka i Jasia do autobusu. Pojechali do miasta obiecali pisać, przyjeżdżać Jak tu pusto bez nich.

Po roku pojawił się Włodek. Brudny, zaniedbany.
Jezu, do kogo ty podobny, Włodku. Czy ta twoja Kasia nie umie cię ubrać?
Kasi już nie ma Poszła do innego z pieniędzmi Moje pieniądze przepadły Przypomniało mi się, że mam matkę i dom.
W porę sobie przypomniałeś, całe lata nie zaglądałeś.
I o synu wspomniała, że wtedy nakłamała mi, żeby mnie zabrać z rodziny A ja uwierzyłem. Gdzie on jest?

Przegapiłeś szczęście, chłopcze. Zoja ma dobrego męża, jest szczęśliwa. Jaś oficjalnie jest synem Olka, więc ty nie masz syna. A ja pakuję walizki i jadę do nich. Zoja właśnie urodziła córeczkę, chcę jej pomóc. Ty zostań, doglądaj domu.

Anna Polańska jechała pociągiem przez noc i myślała, jak czasem dziwnie wszystko się układa, jak sen, i jakie to szczęście być komuś potrzebnym, mieć komu pomóc i kogo wesprzeć, tak jak kiedyś pomogła Zoi. Gdyby nie to jakże inaczej by się to wszystko potoczyło.