Krople

Kropelki

Ona wcale nie jest straszna! Jest śliczna! Maksymilian, powiedz im coś!

Saszka tuliła do siebie obdrapaną, chudą jak patyk kotkę i płakała tak głośno, że sąsiedzi, stojący wokół, zatykali uszy.

donośna, jak wszystkie dzieci z jej licznej rodziny, Aleksandra umiała wyrazić swoje zdanie jeśli nie zgrabnie, to przynajmniej donośnie. W wieku pięciu lat nikt na podwórku nie mógł się z nią równać, gdy chodziło o piski, od których drżały szyby w oknach.

Wszyscy już dawno przywykli do Saszki i gromadki jej braci oraz sióstr. Nikt nie zwracał uwagi na ich figle, bo każdy doskonale wiedział, że Irena ich mama nie zawsze dawała radę ujarzmić takie stadko. Pracowała na zmiany, tak że inna w jej miejscu już dawno by poległa i przewiesiła się przez ten wielki, kuty płot na podwórku.

Ten właśnie płot, pięknie zdobiony, oddzielający starą willę przerobioną przed laty na czynszówkę od ulicy, był powodem dumy mieszkańców. I co wiosnę Irena, z całą sąsiedzką wspólnotą, malowała go na nowo, dzięki czemu czuła się wręcz uprawniona, by zwisać na nim tyle, ile zapragnie.

Ale od tej zaszczytnej chwili Irena wciąż się wzbraniała, wzdychając:

Wszyscy jesteśmy jak konie pociągowe! Piękne, silne, mądre A co z tego? Nikt nie weźmie Twojego ciężaru na siebie, wszystko musisz sama! I tylko ja, dziewczyny, jestem takim nieśmiertelnym kucykiem biegam w kółko i nawet nie wiem już, po co. To, po co już dawno zrozumiałam. Ale dokąd nie. Ktoś cię kopnie, ty zdepczesz ogon konia przed sobą, byle tylko wieczór szybciej przyszedł, wszyscy najedzeni, czyści, zadowoleni w łóżkach, a w zlewie pusto ktoś już pozmywał. I choć to dziwne, ta pustka to właśnie szczęście

Irena miała w sobie dużo życiowej mądrości była piękna i pociągająca, lecz kto miałby patrzeć na kobietę z szóstką dzieci, bez większej pomocy? Na prywatnym życiu postawiła dawno krzyżyk. Nawet bez miłosnych zawirowań nie narzekała na brak zajęć.

Bycie matką szóstki to nie kaszka z mleczkiem!

Nikt nie miał do niej pretensji, bo każdy znał historię rodziny Ireny.

Saszka, podobnie jak troje innych dzieci, była przybrana.

Nie, Irena nie zabrała ich z domu dziecka czy schroniska, nie mając w planach ratowania czy obietnic lepszej przyszłości. Stać by ją pewnie było na taki czyn, ale nie wtedy i nie samotnie. Miała własne plany na życie i nigdy nawet przez myśl jej nie przeszło zostać samotną matką tak licznej gromady.

A życie wiadomo najlepszy reżyser. Podstawia człowiekowi wyzwania charakteru, serca, nie pytając o zdanie.

Proszę bardzo, masz! Myśl, decyduj, kim jesteś!

I tak Irena musiała myśleć i decydować. Choć od początku było jasne, co wybierze.

Dzieci, które wychowywała, były jej spadkiem.

Spadek jak wiadomo albo się przyjmuje, albo nie. Irena wybrała dla niej odmowa była nie do przyjęcia. Przecież nią się nie opiekowano byle jak dlaczego miałaby zostawić tych, którym życie już na wstępie źle rozdało karty? Tym bardziej, że byli jej najbliżsi!

Swoje powody miała, nieważne, czy ważne dla innych.

Irenka była dzieckiem lat 90.

Jej mama królewna piękności, cel zazdrości całego niewielkiego Mazowieckiego miasteczka. W osiemnastce ślub, suknia jak z bajki, o której można było tylko marzyć, mąż zaradny aż strach pomyśleć, o jakie interesy w tym chodziło.

Irenka nie pamiętała rodziców.

Spotykać się z nimi chodziła z babcią na miejscowy cmentarz. Na pomniku zdjęcia, które mała Irka głaskała paluszkiem i cichutko, tak by babcia nie usłyszała, opowiadała, jak jej w szkole i jak babcia wydziergała czerwono-biały szalik.

Co stało się z rodzicami, Irena usłyszała dopiero mając szesnaście lat.

Twój tata był bandytą, dziecko moje. Odszedł za wcześnie, a moją córkę za sobą pociągnął. Źle się mówić o nim nie godzi, ale nie umiem mu wybaczyć śmierci mojej córki. Nigdy nie przebaczę. Ileż ja się napłakałam, ile prosiłam, by się z nim nie zadawała! Na nic Serca nie posłuchała. Kochała. I on ją bardzo, choć zły Jego kumple mówili potem, że ją własną piersią zasłonił. Ratować próbował Może naprawdę kochał Kto dziś powie? Tobą się chociaż zaopiekowali Jedyne, co mi zostało po mojej córce

Wtedy Irena zrozumiała, kim byli ci dziwni goście, którzy czasem przychodzili do nich z babcią. Stali w korytarzu, grzali dłonie o kubek herbaty, słuchali, jak babcia opowiada o Irce, a potem bez słowa zostawiali kopertę z gotówką i wychodzili.

Babcia pieniędzy nie odmawiała, ale i nie wydawała ich na bieżąco. Odkładała. I gdy Irenka kończyła liceum, kupiła jej dużego, przestronnego mieszkanie.

No, kochanie. To twoje dziedzictwo. Od mamy i od ojca też

Irena nie chciała w nim zamieszkać. Wolała zostać z babcią.

Czemu, Irenko? Piękny dom! W samym centrum! Gimnazjum o krok, na pracę nawet jeździć nie trzeba. Wyjdziesz, pięć minut spacerkiem i już jesteś. Co tak uparcie się wzbraniasz?

Z tobą albo wcale! Przeprowadzisz się będziemy, zostaniesz tu zostanę!

Babcia długo opierała się przed opuszczeniem swojego kącika, gdzie wszystko przypominało jej córkę. Zgodziła się dopiero, gdy odezwała się ich krewniaczka, Grażyna.

Irenko, pozwól nam zamieszkać w twoim mieszkaniu. Proszę! Mam dzieci, a ty i tak tam nie mieszkasz, stoi puste. Będę płacić czynsz, będzie wam z babcią łatwiej. Pomóż też z meldunkiem! Bez niego dzieci nie przyjmą do przedszkola.

Grażyna była kobietą zaradną i uparcie idącą do celu, a babcia nie bez racji powtarzała, że to taki typ, co potrafi zaskarbić sobie sympatię u każdego.

Nie słuchaj jej, Irenko! Choć rodzina, to sprytna jak lis! Wywal ją stąd!

Babciu, ale ma dzieci

I co z tego? Ona matka, nie ciocia! Sama powinna dbać o swoje! A ja muszę pomyśleć o tobie!

Irena słuchała babci, lecz nie umiała odtrącić wtedy jeszcze bardzo małych dzieci Maksymiliana i Elizy. Maluchy garnęły się do niej, czując jej ciepło, i zawsze się krzywiły, gdy Grażyna zabierała je do siebie:

No, przestańcie! Nie będę niańką!

Irena głaskała ich głowy i myślała, że to niesprawiedliwe mieć pusty, wielki dom, gdy inni się cisną. Grażyna powtarzała jesteśmy rodziną, rodzinie się nie odmawia.

To zdanie wracało do niej stale. W dzieciństwie babcia mówiła, że gdyby ojciec żył po ludzku, matka by żyła.

To bolało, więc robiła wszystko, by usłyszeć proste:

Dobrze, Irenko! Po ludzku! Jestem dumna z ciebie. Rośniesz na człowieka!

Lepszego komplementu dla Ireny nie było.

I babcia tym razem zdziwiła ją swoim zachowaniem.

To nie to, kochanie! Zupełnie nie to!

Ale dlaczego? Przecież to niesprawiedliwe, że Grażka z dziećmi na wynajmie, a moje stoi puste!

A bo ona to nie Grażyna! A ty zapomniałaś bajkę o chytrej lisiczce i lodowej chacie. Ja dobrze pamiętam!

Babciu

Cicho! Żadnych sprzeciwów! Grażyna nie zamieszka w twoim! Koniec tematu! Tam będziemy żyć my.

A przecież nie chciałaś się przeprowadzać!

A teraz najwyraźniej muszę. Rodzinie pomożesz, ale nie oddasz wszystkiego. Grażyna sobie poradzi, dzieci postawi. I mieszkanie i wszystko inne mieć będzie, tylko czasu i wędki jej potrzeba, nie ryby, pamiętaj! Czasami szczodrość wcale nie daje dobra. Bo człowiek się nie stara. Po co? Ma wszystko! A spróbujesz teraz potem nie wyrzucisz, bo duma. Na pewno zagra na tym. Może nie od razu, ale z czasem! Dzieci ma, chce żyć wygodnie, i najlepiej natychmiast. Rozumiesz?

Chyba rozumiem Babciu, a czy dobrze tak myśleć o ludziach?

Nie wiem, może nie. Ale lepiej teraz, niż później złorzeczyć. Lepiej nie prowokować, powód i tak się znajdzie. Życie długie, nie wiadomo, co jeszcze się wydarzy. Zostaw to mnie, nie wtrącaj się. Proszę! Dla dzieci Grażyny proszę. Niech mają ciocię, która ich kocha! To ważne, żeby był ktoś, komu nie jesteś obojętny.

Babciu, przecież Grażyna kocha dzieci!

Ależ tak! To ich matka! Ale im więcej miłości, tym lepiej! Każda kropla miłości to skarb! Pamiętaj, Irenko!

Czas pokazał, że babcia miała stuprocentową rację.

Grażyna tylko westchnęła słysząc babcine stanowisko.

Wiedziałam, że Irenki nie skrzywdzicie.

Miałaś taki zamiar?

Oczywiście, że nie! Rodzina to jedyna, jaka mi została!

No to trzymaj się nas, dziewczyno! Pomagamy sobie, jak zawsze!

Wiem

Grażyno, rozumiem. Ty i dzieci. Ale Irenka sierota. Sieroty krzywdzić nie wolno, nie doczekam się Królestwa Niebieskiego. Inaczej nie umiem. Czeka tam na mnie córka Co jej powiem? Jak się rozliczę z jej dziecka? Nie mogę inaczej!

Przeprowadzka nastąpiła i zaczęły razem układać sobie życie.

Czas nie zwalniał ani na chwilę. Leć, człowieku, nie pytając o nic!

Irena marzyła, by babcia wreszcie zaczęła cieszyć się spokojem, ale los zdecydował inaczej.

Przychodnia była w sąsiednim podwórku, babcia bywała tam prawie jak w pracy żartowała dobierając kolejne recepty.

Zdrowie jej już szwankowało.

Irena martwiła się, próbowała ją odprowadzać, ale babcia tylko machała ręką.

Co ja, jakiś stary szkapa? Dwa kroki! Rób swoje, Dziewczyno! Poradzę sobie!

Jakże potem żałowała, że nie upierała się bardziej

Zwykła historia zima. Śnieg, mróz, lodowisko pod białym. Jedno niefortunne poślizgnięcie może wiele kosztować.

Babcia Ireny przewróciła się w pobliżu przychodni. Uderzyła głową, straciła przytomność, a przechodnie spiesząc się do swoich ważnych spraw nawet się nie zatrzymali. Taksówkarz, który akurat wysadził pasażerów, znalazł w jej torebce karteczkę z adresem i numerem telefonu. Zadzwonił po pogotowie, zadzwonił do Ireny. Było już za późno

Babcia zmarła następnego dnia. Całą noc Irena spędziła na szpitalnym korytarzu razem z Grażyną, która przyjechała jak tylko się dowiedziała, zostawiając dzieci pod opieką sąsiadki.

Co ja teraz bez niej zrobię, Graża?

Nie gadaj głupot! Wierzyć trzeba! starała się pocieszyć, lecz sama wiedziała, że nadziei nie ma wiele.

Lekarze nie patrzyli w oczy wiadomo było, co się stanie.

Babci by się to nie spodobało!

Co?

Twoje użalanie się! Była silna! Chciała, żebyś też taka była!

Spróbuję

Dzień później Irena wiedziała już, że jej życie znowu się zmieniło. Teraz będzie musiała sama dźwigać całą odpowiedzialność.

A działo się wiele.

Pojawił się Andrzej, z którym Irena przeżyła prawie pięć lat. Rozstali się spokojnie, zostawiając jej dwójkę dzieci, ale przynajmniej bez żalu. Andrzej był zawsze prostolinijny, co bardzo Irenę cieszyło. Gdy znalazł nową miłość, powiedział wprost, że nie może już z nią być, ale dzieci nie zostawi, zawsze pomoże.

Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Irenko, prawda? pakował torbę, unikając jej wzroku.

No jasne Andrzej, słyszysz siebie?

Nie miała złości do niego. Czuła się podobnie, jak wtedy, gdy zadzwonił taksówkarz z wiadomością o babci.

I co miało się tu jeszcze dodać? Za szczerość? Za to, że odchodzi do innej? Tak się układa życie! Przecież dzieci nadal go mają…

Nie pytała o więcej. Pomogła mu się spakować i pożegnała. Zaglądnęła do dzieci, zadzwoniła do Grażyny.

Przyjedź, proszę

Grażyna, nieprzerwanie mieszkając w dawnym mieszkaniu babci Ireny, pracowała jako oddziałowa w szpitalu i właśnie położyła się, pomagając jeszcze młodszej Elizie z pracą na plastykę. Już chciała coś powiedzieć, ale słysząc cichy, niemal szeptany ton, zaraz odpaliła:

Już jadę!

Pół godziny później tuliła Irenę w ramionach, klęła pod nosem na cały ród Andrzeja.

Przestań płakać! Nie warto! I tak by cię rzucił, jeśli nie teraz, to później!

Dlaczego?! W czym zawiniłam?!

O matko! Ty tu nic nie winna! Taki typ faceta. Zawsze poleci za nowym. Byle był dobrym ojcem! Czas pokaże, ale coś czuję, że słowa dotrzyma. To i tak dużo! Ja to przeszłam mój nawet alimentów nie płacił na początku Telefonów nie odbiera nawet dla dzieci. Ja jestem i matką i ojcem, żart to? Eliza jeszcze, ale Maksymilian bez ojca co to za los?

Graża, co mam robić?

Nie kłócić się! To jedyna rada. Reszta się ułoży. Potrzeba czasu!

Teraz powiesz, że czas leczy?

Nie powiem. Nie leczy. Wszyscy kłamią. Ale potem przyjdzie coś nowego, inne zmartwienia przykryją ból.

Skąd w tobie tyle mądrości?

Twojej babci zasługa! Wyjaśniała życie, że nie było pytań. Dopóki ją pamiętamy jest z nami Teraz ja mówię, a jej słyszę obok Tak jak ty

Dzięki babcia Irena sięgnęła po suchy ręcznik kuchenny, odkładając przemoczony. Ale czemu tak boli?

To akurat normalne! Grażyna otarła jej nos i uśmiechnęła się. Gdybyś nic nie czuła, dopiero byłoby dziwne!

I znów miała rację. Czas biegł, Irena się uspokajała. Nie miała nawet czasu się zamartwiać.

Andrzej zabierał dzieci co weekend, dbał, żeby się nie czuły pominięte.

Dlatego gdy powiedział, że będzie miał kolejne dziecko, Ireny tak to już nie dotknęło.

To dobrze

Irenko, dziękuję!

Za co?

Za reakcję! Jesteś niesamowita.

To akurat wiem uśmiechnęła się lekko.

A potem była jeszcze jedna wieść.

Grażka! Co ty?

Och, Irena, przecież wiesz, że sama tego nie wymyśliłam! Dwoje dzieci już mam! O szczegóły zapytać? dowcipkowała, ale w oczach strach.

Śmieszka… A ojciec?

Nieważne! Jak się dowiedział, że jestem w ciąży, zniknął bez śladu. I dobrze mu tak! Przynajmniej nie będzie przeszkadzał. A jeszcze bliźniaki… Co robić? Dzieciaki już mam dwójkę, a do nich kolejna para, bez własnego kąta

Grażyna zatkała usta i uciekła do łazienki.

Irena patrzyła na dzieciaki pałaszujące cukierki.

No już, dzieci, spokojnie! Maksymilian rozdzielał Równo dla wszystkich! Ciociu Ireno, czemu jesteś smutna? Masz cukierek, zawsze pomaga!

Patrząc w oczy tego sprytnego chłopaka, Irena podjęła decyzję, którą większość uznałaby za szaleństwo.

Zwariowałaś! Grażyna patrząc na akt przekazania, kiwała głową Nie mogę

Możesz! Irena spojrzała na notariusza. Tak trzeba, Graża. Babcia by rozumiała. Masz wspaniałe dzieci… Niech mają dom. Taki, jaki umiem im dać.

Babci mieszkanie przeszło do Grażyny, a cała rodzina zaczęła czekać na bliźniaki.

Saszka i Małgosia urodziły się punktualnie, maleńkie jak laleczki, zaraz dając światowi znać, że trzeba się z nimi liczyć.

Głośne dziewczyny! Jak je pani nazwie?

Jedna po babci Aleksandra, druga po cioci Małgorzata.

Pewnie cudowna była ta ciocia, skoro córeczka jej imię nosi?

Najlepsza! Bez niej nie byłoby tych dzieci!

Pod szpitalem czekali dzieci i Irena.

No, jest nas teraz trochę więcej! powiedziała Irena, odchylając kocyk Ale ślicznotki!

Oby były szczęśliwe Grażyna tuliła dzieci i ukrywała przed światem swój lęk.

Może gdyby powiedziała Irenie, może gdyby wcześniej poszła do lekarza, wszystko by się inaczej potoczyło.

Ale która matka myśli wtedy o sobie?

Źle Grażyna poczuła się tydzień po powrocie. Kazała Maksymilianowi, który szykował się do szkoły, pilnować bliźniaczek.

Zerknij na nie. Pogotowie już wezwałam. Dzwoń do Ireny. I nie płacz! Elizy nie strasz, póki co

Grażyny nie uratowali.

Serce, na które nigdy się nie skarżyła, po prostu nie wytrzymało.

I znów Irena musiała podejmować decyzję. Jak mogłaby być inna?

Jest pani najbliższą rodziną, kiwała głową pracownica opieki. Ale taka odpowiedzialność Czworo! A pani własne dwoje! Musimy się zastanowić. To zbyt skomplikowane.

Irena nie dyskutowała.

Nie było z czym nigdy trudniejszej decyzji nie miała. Ale oddać Maksa, Elizę i bliźniaczki do domu dziecka albo obcej rodzinie To było nie do pomyślenia. Każde słowo i czyn musiała przemyśleć, zawsze tak ją babcia uczyła.

Dzieci muszą być razem. Kropka!

Pomógł Andrzej. Załatwił prawnika, potrzebne dokumenty. Siedział z dziećmi, gdy Irena biegała po urzędach.

A żona nie ma nic przeciwko?

Nie. Sama jest matką. Doskonale rozumie.

Co takiego zrozumiała?

Że już mnie nie przyjmiesz z powrotem. Więc się nie boi. wzruszał ramionami. Irenko, jesteś pewna?

A czego? Że dam radę z szóstką? Nie jestem. Boję się, jestem przerażona! Ale nie zostawię ich. Wszystkie są moje Jak je rozdzielić, oddać komuś?

Czego się boisz?

A myślisz, że nie ma czego? A jak nie dam rady? Jestem sama

Nie jesteś. Jeśli chcesz, pomogę. Pamiętasz, mówiłem, że jestem coś ci winien? Otarł łzy z jej policzka. Nie płacz! Damy radę. I wiesz co?

Co takiego?

Lepszej kobiety nie spotkałem! I człowieka takiego. Nie ma takich. Nie bój się. Ty sobie poradzisz! Może inni nie, ale ty na pewno!

Obyś miał rację, Andrzej!

Słucha, wiesz? Tam siedzi twoja babcia! Jeśli coś nie zrozumieją w Niebie, ona wszystko im wyłumaczy!

Racja! Irena uśmiechnęła się pierwszy raz od śmierci Grażyny.

Ale potem już było ciężko.

Irena trzymała się, ale czasami nocami płakała, jak dziecko, tłumiąc szloch w poduszkę, żeby dzieci nie usłyszały.

Babciu, co robić? Jak z nimi dalej? Zawsze wiedziałaś! Podpowiedz!

I dziwna rzecz, myśli podsuwały jej podpowiedzi, czasem jedynie trop, czasem radę wprost. Łzy schły i zasypiała, czując, że znów jest na właściwej ścieżce. Nawet jeśli nie zawsze ona była łatwa, dzieci rosły. Dla nich Irena była najważniejsza na świecie. Wiedziały, że cokolwiek się stanie trzeba biec do niej. Ona zrozumie, wybaczy, jeśli trzeba. I nigdy nie sprawi, żeby zabolało.

Tak jak dziś, gdy Saszka tuliła znalezioną na podwórku kotkę i uparcie potrząsała głową, gdy sąsiadka mówiła:

Irenka cię wyrzuci razem z tą kocicą! Zobacz tylko, Saszko, jaka brudna, może ma grzybicę! Zostaw ją!

Nie! Saszka bezradnie patrzyła na starszego brata i w stronę klatki schodowej.

Tego dnia Irena miała zabrać dzieci do zoo. Wstała wcześniej, przygotowała śniadanie, zorganizowała rodzinę i w godzinę wszystko było gotowe do wyjazdu. Na chwilę tylko wysłała młodsze pod opiekę Maksa na dwór.

Na huśtawki z nimi, Maks! Ja tylko znajdę stare tenisówki! pokrzykiwała.

Poszukaj w szafie Elizy, porządek robiła! My idziemy na podwórko! Maksymilian wypychał siostry za drzwi. Mamo, pomaluj sobie drugi oko, bo dziwnie wyglądasz! Nie spiesz się, ja popilnuję.

Irena pokręciła się, znalazła buty, pomalowała oko i usta co rzadko robiła w weekendy. Praca wymagała elegancji, ale na co dzień?

Tym razem patrząc w lustro pomyślała dość! Mam gromadkę dzieci, obowiązków co nie zliczyć, ale może czas nie udawać cienia, tylko zadbać o siebie, żeby nie straszyć zwierząt w zoo i przeżyć ten dzień radośnie.

Odkryła, że można inaczej.

Nie trzeba stale ganiać dzieci, denerwować się plamą od lodów.

Można kupić sobie watę cukrową, dzieciom po jednym więcej i oświadczyć:

A ja idę oglądać słonia! Kto ze mną?

I przypomnieć sobie, jak sama chodziła tam z babcią, piła domowy kompot, jadła kanapki na ławce przy wybiegu dla słoni. Jak trzymała ją za rękę i pragnęła, by ten dzień się nie kończył.

Dziś to ona gotuje kompot. Kanapek ma worek, a jej dzieci pewnie zrobią to samo dla swoich pociech. I tak powinno być.

Jeszcze raz spojrzała w lustro, chwyciła plecak i wybiegła z domu.

Idź, Irenko! Tam ci niespodzianka czeka! rzuciła sąsiadka.

Saszka wbiegła do niej, wyciągając kotkę.

Mamo! Mamo! Spójrz! Jest piękna, prawda?

I co miała odpowiedzieć Irena?

Nic.

Wzięła kotkę za kark, uniosła, popatrzyła, westchnęła.

Zoo odwołane. Mamy własnego tygrysa. Maks, gdzie tu najbliższa lecznica dla zwierząt? Chodźmy!

To będzie dobry dzień. Nawet jeśli nie trafią do zoo, zajęć z pewnością nie zabraknie.

A chuda, spłoszona kotka, którą Saszka z triumfem poniesie do domu, w kilka miesięcy zmieni się w piękną, wypielęgnowaną, milusińską kocicę, która przyniesie do domu Ireny jeszcze kropelkę radości, a może i cały ocean szczęścia.

I nikogo to nie zdziwi. Ani Ireny, ani dzieci. Bo oni dawno już poznali prostą prawdę tam, gdzie jest miłość, nigdy jej za wiele.