Kropleczki

Ona wcale nie jest straszna! Ładna jest! Maks, powiedz im!

Sasza tuliła do siebie obdrapaną, chudą jak patyk kotkę i płakała tak przeraźliwie, że otaczający nas sąsiedzi zatykały uszy.

Głos Sary był donośny, basowy, taka była cała jej duża rodzina. Pięcioletnia Sara nie miała sobie równych na podwórku, jeśli chodzi o umiejętność wrzasku, od którego drżały szyby.

Całe podwórko już się przyzwyczaiło do Sary i jej licznych braci oraz sióstr. Nikt nie zwracał większej uwagi na ich psoty, bo wszyscy rozumieli, że Teresie, ich matce, trudno samej opanować taką gromadkę. Pracowała w takim systemie zmian, że inna kobieta na jej miejscu już dawno by się poddała.

Płot, kuty i piękny, odgradzający niegdyś willę, a dziś wielorodzinny dom od ulicy, był powodem dumy dla wszystkich mieszkańców. Każdej wiosny Tereska, wraz z sąsiadami, malowała ogrodzenie, mając tym samym pełne prawo przysiąść na nim, kiedy tylko chciała.

Jednak korzystała z tego rzadko, westchnąwszy najczęściej:

Wszyscy tu konie! Piękne, mądre konie pociągowe. Ale co zrobię? Mojego nikt nie weźmie, za siebie muszę robić. Tylko ja, dziewczyny, jestem jak nieśmiertelny kucyk. Biegam w kółko, nie bardzo wiedząc po co. Po co już zrozumiałam. Ale dokąd Ktoś popędza z tyłu, więc dociskasz pysk do ogona tego przed tobą, marząc, by już był wieczór. Żeby wszyscy już po łóżkach, wykąpani i syci, a w zlewie pusto Bo ktoś już zmył. Może to dziwne, ale właśnie ta pustka to szczęście

Teresa była kobietą o filozoficznym spojrzeniu na świat i niemałej urodzie. Ale kto spojrzy na matkę z szóstką dzieci, bez stałej pomocy? Już dawno przekreśliła swoje życie uczuciowe. Miała ważniejsze sprawy na głowie niż „amory”.

Wychowywać szóstkę to nie bułka z masłem!

Ale nikt jej tego nie wyrzucał. Każdy znał dobrze losy rodziny Teresy.

Sara, jak trójka innych dzieci Teresy, była adoptowana.

Nie, Teresa nie wzięła ich z domu dziecka, nie marzyła, by „ocalić” kogoś i „dać mu lepszą przyszłość”. Może byłaby do tego zdolna? Kiedyś ale nie wtedy i na pewno nie samotnie. Miała przecież swoje plany; samotne macierzyństwo na taką skalę nie przyszłoby jej do głowy nawet w najgorszym koszmarze.

Ale życie lubi zaskakiwać. Gdy podstawia ci pod nogi kolejne próby, nie pyta o zdanie.

Weź, masz! Myśl! Decyduj, kim jesteś!

Teresa musiała więc podjąć decyzję. Choć w gruncie rzeczy było oczywiste, jaką wybierze.

Wszystkie dzieci, które wychowywała, były jej „spadkiem”.

A spadek albo się przyjmuje, albo nie.

Teresa uznała, że w jej przypadku odmowa nie wchodzi w grę. Jej samej przecież nie porzucono. Więc jak mogłaby zostawić tych, którym los nie dał tyle co jej? Tym bardziej, że byli rodziną!

Miała powody, by tak myśleć. Czy słuszne nie obchodziło jej. Wystarczało, że były.

Tereska była dzieckiem lat dziewięćdziesiątych.

Jej matka była królową balu i wzbudzała zazdrość wszystkich panienek w miasteczku pod Warszawą. Już w wieku osiemnastu lat miała ślub w tak cudownej sukni, że dziewczyny mogły tylko wzdychać. Mąż był taki „obrotny”, że aż strach się bać, co potrafił załatwić.

Swoich rodziców Teresa wcale nie pamiętała.

Na ich grób chodziła z babcią na cmentarz miejski. Stał tam elegancki pomnik ze zdjęciami, które mała Tereska głaskała palcem i po cichu dzieliła się nowinami, żeby babcia nie słyszała pochwaliła się rysunkiem, za który dostała pochwałę, i nowym szalikiem, który babcia właśnie wydziergała.

Co się stało z rodzicami, Teresa dowiedziała się, mając szesnaście lat.

Bandzior był twój ojciec, dziecko westchnęła babcia. Sam odszedł za wcześnie i zabrał za sobą córkę moją. Źle o nim nie wypada, ale nie mogę mu wybaczyć twojej mamy. Tak płakałam! Tak błagałam ją, żeby go zostawiła! Nic to. Nie słuchała Krystyna głupia, zakochała się On ją też kochał, mówią wszyscy Onego dnia, gdy po niego przyszli, ponoć zasłonił ją sobą. Chciał ją uratować Może rzeczywiście kochał Teraz już nikt nie powie. Ciebie tylko zostawił. Choć to mała radość po mojej Krystynie

Dopiero wtedy dotarło do Teresy, kim byli ci dziwni ludzie, którzy czasem przychodzili do nich z babcią przesiedzieli niemo na korytarzu czy przy kuchennym stole, pili herbatę i słuchali relacji z postępów w szkole czy na skrzypcach, zostawiali kopertę z pieniędzmi i odchodzili, nic nie wyjaśniając.

Babcia pieniędzy nie odmawiała, ale trzymała na koncie. Gdy Teresa kończyła liceum, kupiła wnuczce duże, przestronne mieszkanie w Warszawie.

Proszę, dziecko. Spadek twój. Po mamie I po ojcu

Teresa nie chciała tam mieszkać. Została z babcią.

Dlaczego, Teresko? Mieszkanie piękne! W centrum! Do szkoły blisko. Na tramwaj nie trzeba nawet wsiadać. Pięć minut pieszo i jesteś!

Nie chcę bez ciebie! Albo przeprowadzasz się ze mną, albo obie tu zostajemy!

Babcia długo nie chciała zostawiać swojego małego mieszkania, gdzie każdy mebel przypominał córkę. Zgodziła się dopiero, gdy odezwała się jej bratanica, Grażyna.

Teresa, pozwól nam pomieszkać w twoim mieszkaniu, proszę! Mam dzieci, a ty i tak nie korzystasz. Stoi puste. Będę płacić czynsz. Może chociaż ulżę wam z babcią. I zameldowanie pomóż zrobić, bo dzieci nie wezmą do przedszkola bez meldunku!

Grażyna była zaradna i uparta, babcia Teresy mawiała o niej, że potrafi wejść w łaski każdego.

Nie ufaj jej, Tereska! Jest przebiegła jak lisica! Chroń się!

Babcina, ale ona ma dzieci

I co? To matka czy obca ciotka? Niech sama je wychowuje! Ja chcę zadbać o ciebie!

Teresa słuchała babci, ale nie potrafiła odrzucić Maksa i Lidzi wtedy jeszcze małych. Maluchy nie odstępowały jej na krok i robiły smutne miny, gdy matka zabierała ich z jej pokoju:

Marsz! Otarły nosy! Teresa to nie wasza niania!

Teresa tuliła dzieci, myśląc, że chyba niesprawiedliwe jest mieć puste mieszkanie, gdy inni tułają się gdzie popadnie. Poza tym Grażyna wciąż powtarzała, że są rodziną i rodziny się nie zostawia.

Te słowa prześladowały Teresę. Od dziecka słyszała od babci, że gdyby jej ojciec był „ludzki”, to i matka by żyła.

Bolało ją to, więc robiła wszystko, by zasłużyć na od babci choćby jedno: „Dobrze, Teresko! Po ludzku jestem dumna. Wychowujesz się na Człowieka!”

Nie było dla niej większej pochwały. I dlatego z Grażyną postanowiła postąpić podobnie, ale tutaj babcia ją zaskoczyła:

Nie, Teresko! To nie to.

Dlaczego? Grażyna i dzieci będą się tułać, a ja mam puste mieszkanie?

Tak! Bo ona to nie Grażyna! I zapomniałaś bajki o sprytnej lisiczce i lodowej chatce? Ja ją dobrze pamiętam!

Babciu

Cicho! Twardo się postawię! Grażyna w twoim domu nie zamieszka! Kropka! My z tobą tam zamieszkamy.

Przecież nie chciałaś się przeprowadzać!

A teraz muszę. Bo zostawić rodzinę bez pomocy to nieładnie, ale oddawać wszystko na zawołanie głupio! Grażyna zaradna dziewczyna. Sama się postawi na nogi, dzieci wychowa. Mieszkanie będzie mieć. Jeszcze przyjdzie czas. Trzeba wędkę, nie rybkę! Bo jak jej dasz wszystko, to już się nie odczepi. I nie będziesz miała serca wygonić. Sama ją wpuściłaś. A potem, jak się urządzi, to wymagać zacznie bo przecież dzieci. A ona sama chce już mieć, nie kiedyś, tylko teraz. Rozumiesz?

Chyba Ale czy dobrze tak myśleć o ludziach?

Nie wiem. Pewnie nie najlepiej, ale póki nic się nie wydarzyło, tak rozumujemy, a potem różnie bywa. Lepiej teraz dmuchać na zimne. Ty się w to nie mieszaj. Ja załatwię. Na mnie niech się obruszy. Dla dzieci jej, proszę. Lepiej mieć ciotkę, która je kocha. To bardzo ważne. Byłoby komuś na tobie zależało

Babciu, Grażyna kocha swoje dzieci!

Pewnie, że kocha! Ale nie zaszkodzi, jeśli ktoś jeszcze je pokocha. W życiu każda kropelka miłości to skarb, pamiętaj o tym, Teresko!

Czas pokazał, że babcia miała stuprocentową rację.

Grażyna, gdy babcia zaproponowała jej mieszkanie, tylko westchnęła.

Wiedziałam, że Teresy nie dacie wykorzystać.

A wykorzystać umiałaś?

Nie, skąd! Przecież rodzinę tylko was mam!

To trzymaj się nas, dziewczyno. Pomożemy i wesprzemy.

Wiem Ale Teresa sierota. Sieroty porzucać nie można, bo nie wejdziesz wtedy do nieba. Córka tam na mnie czeka Jak się wytłumaczę? Oddać sierotę nigdy! I nie patrz na mnie z takim wyrzutem! Lepiej nie zrobić tego teraz, niż potem żałować. Jak coś dostaniesz za darmo, to się nie sprawdzi. Swojej ci nie oddaję, tylko pożyczyć mogę. Żyj w niej. Mała, ale przytulna. Okolica świetna szkoła, przedszkole pod nosem.

Dziękuję za szczerość i za dom!

Jesteś mi bliska, Grażynko. Nie zapominaj.

Przeprowadzka doszła do skutku, Teresa z babcią urządziły się w nowym miejscu.

Ale czas nie lubi stać w miejscu. Pędzi nie pytając o to, co człowiek planuje.

Teresa marzyła, aby babcia jeszcze odpoczęła, ciesząc się życiem, ale los postanowił inaczej.

Do przychodni w sąsiedztwie babcia Teresy chodziła regularnie.

Jak do pracy! żartowała taszcząc recepty.

Zdrowie ją zawodziło.

Teresa martwiła się i chciała towarzyszyć babci, ale ta tylko machała ręką:

Przestań! Dwa kroki! Rób swoje, dziewczynko, dam radę sama.

Teresa potem długo żałowała, że się nie uparła

Zwykła historia zima. Nie unikniesz. Śnieg zasypie, mróz w nos uszczypnie. Czasem pod śniegiem lód, jeden nieuważny krok i nieszczęście gotowe

Babcia upadła blisko przychodni. Uderzyła się w głowę, straciła przytomność. Ludzie mijali ją, spiesząc się niespecjalnie wiadomymi sprawami. Nie było komu się zatrzymać.

Taksówkarz, który wysadził pasażera blisko tego miejsca, znalazł w torebce babci kartkę z adresem i numerami Teresy, zadzwonił po karetkę, zadzwonił do wnuczki ale było już za późno.

Babcia Teresy zmarła dzień później. Całą noc Teresa przesiedziała na szpitalnym korytarzu, przytulona do Grażyny, która porzuciła dzieci pod opieką sąsiadki i przyjechała natychmiast, gdy tylko się dowiedziała.

Jak ja bez niej sobie dam radę, Graża?

A kto mówi, że będziesz bez niej? Nie wygłupiaj się! Musimy wierzyć! uspokajała, lecz widziała po lekarzach, że nadziei nie ma.

Tereska, jej by się ta twoja rozpacz nie spodobała!

Co?

Tylko płaczesz! Ona była silna! Taką też wychowywała ciebie, prawda?

Tak

To przestań płakać! Dasz radę! Dla niej

Dam

Dzień później życie Teresy znów się zmieniło. Teraz sama musiała za wszystko odpowiadać.

Wiele się działo.

Pojawił się Olaf, z którym spędziła pięć lat rozeszli się w spokoju, została z dwójką dzieci, ale przynajmniej bez żalu. Olaf był wyjątkowo szczery i kiedy znalazł kogoś innego, od razu postawił sprawę jasno: z nią nie potrafi już żyć, ale dzieciom będzie pomagał.

Zostaniemy przyjaciółmi, Tereska? pakował walizkę, nie patrząc w oczy byłej żonie.

Tak Olaf, słyszysz siebie w ogóle? Teresa miała wrażenie, jak wtedy, gdy odebrała telefon od taksówkarza z wiadomością o babci.

I niby za co miałaby być na niego zła? Za szczerość? Za to, że wybrał inną? Takie życie. Bywa. Najgorsze, że dzieci go kochają

Nie miała siły zadawać pytań. Pomogła Olafowi się spakować, wyprawiła go, a potem weszła do dzieci, zadzwoniła do Grażyny.

Przyjedź

Grażyna nadal mieszkała w babcinym mieszkaniu, była przełożoną pielęgniarek w szpitalu i dopiero co położyła się po trudnym dniu. Miała już rzucić kuzynce kilka „ciepłych” słów, ale słysząc głos Teresy w słuchawce, od razu sięgnęła po płaszcz.

Zaraz będę!

I pół godziny później tuliła płaczącą Teresę, przeklinając po cichu Olafa i całą jego rodzinę.

Nie rycz! Niech idzie! Znajdziesz lepszego! Terenia, on i tak by cię zostawił, prędzej czy później!

Dlaczego? W czym ja winna?

Moja matko! Ty niczemu! To taki typ faceta! Zwykły pies, wybacz słowo! I wszystko jedno, kto obok i tak by odszedł! I od tej, do której poszedł, też odejdzie, zobaczysz! Ważne, że dzieci nie zostawia. Czas pokaże, ale czuję, że dotrzyma słowa. Teraz ci lżej nie będzie, ale uwierz, nie każdy ma tyle wsparcia. Popatrz na mnie! Mój, ile lat żyliśmy razem! A dzieci widział? Tylko alimenty, nawet na święta nie zadzwoni! Więc jestem dla nich i matką, i ojcem To żadna sprawiedliwość! Lidzi jeszcze dobrze, ale Maks? On potrzebuje ojca

Graża, co ja mam robić?

Nie kłócić się! Innej rady nie dam. Reszta samo się wypłaszczy. Potrzeba czasu!

Powiesz zaraz, że czas leczy rany?

Nie powiem. To bzdura! Ale przyjdzie coś nowego, co zepchnie ten ból. Nie usunie, ale go przysłoni.

Grażka, skąd w tobie taka mądrość?

Babci twojej zawdzięczam! Potrafiła wszystko o życiu wyjaśnić, żeby nie zostały pytania. Jej to nauka. Widzisz? Mówiłam ci ona zawsze z nami! Dopóki o niej pamiętamy, żyje Gdy mówię ci coś, czuję ją obok Tak jak teraz ciebie.

Dziękuję, babciu Teresa sięgnęła po kuchenną ścierkę. Ale czemu tak boli?

To jest właśnie normalne! Grażyna otarła jej nos. Gdybyś nie czuła nic, temu trzeba by się martwić!

Grażyna miała rację. Z czasem Teresa ochłonęła nie miała czasu na rozpacz.

Olaf widywał się z dziećmi, zabierał ich na weekendy, póki nie poczuli się „normalnie”.

I kiedy powiedział Teresie, że będzie miał kolejne dziecko, nie poczuła już ukłucia.

Fajnie

Teresa, dzięki!

Za co?!

Za reakcję! Jesteś niezwykłą kobietą!

Wiem! uśmiechnęła się.

Wkrótce przyszła kolejna wiadomość.

Graża! Co się stało?!

Oj, Tereska, jak to się dzieje Był ślub, mam dwójkę, opowiadać o szczegółach? żartowała Grażyna, lecz w oczach widać było strach.

Ale żartownica A ojciec?

Nie ważne! Jak się dowiedział o ciąży, to przepadł. I niech spada na drzewo! Jeszcze nie zdążyłam go postraszyć!

Czym?

Tym, że będą bliźniaki! No i co? Tereska, co mam robić? Jako pielęgniarka wiem, ale po ludzku? Co ja z nimi zrobię? Nie mam nic A Maks z Lidzią Ich jeszcze trzeba wychować, skąd tu na dwoje więcej?

Grażyna w nerwach schowała twarz w dłonie, poszła do łazienki, a Teresa spojrzała na dzieciaki, które wparowały na kuchnię po czekoladki.

Ej, brzdące! dowodził Maks. Dla każdego po równo! Nie bądźcie chciwi! Ciocia Teresa, czemu taka smutna? Weź czekoladkę. Pomaga!

Patrząc w oczy tego bystrego, tak bliskiego chłopaka, Teresa podjęła głupią dla niektórych decyzję.

Oszalałaś! Grażyna trzęsła aktem darowizny. Nie mogę

Możesz! Teresa spojrzała na notariusza, uśmiechając się. To jest dobrze, Graża. I babcia by się zgodziła. Masz cudowne dzieci Niech mają dom. Teraz taki, a co będzie dalej

Babcine mieszkanie przeszło do Grażyny i cała ta dziwaczna rodzina zaczęła czekać na bliźnięta.

Sara i Marysia przyszły na świat punktualnie. Maleńkie, jak laleczki, od razu zaznaczyły swą obecność na świecie.

Głośne dziewczynki! I dobrze! Jak je pani nazwie?

Jedna po mamie Sara, druga po cioci Marysia.

Musiała być wspaniałą osobą, skoro imię dostało jej dziecko?

Wspaniała! Gdyby nie ona, tych dzieci by nie było.

Ze szpitala Grażynę odbierały dzieci i Teresa.

Widzisz! Teraz jest nas trochę więcej! szepnęła Teresa, odchylając koronkowy róg kocyka. Jakie śliczne!

Oby były szczęśliwe Grażyna tuliła dzieci, ukrywając ból i niepokój.

Gdyby tylko powiedziała Teresie o swoich obawach, gdyby szybciej zgłosiła się do lekarza

Ale matka nie zawraca sobie głowy sobą, gdy ma na rękach dziecko.

Zasłabła tydzień po wyjściu ze szpitala. Zawołała Maksa, który szykował się do szkoły, i skinęła głową na kołyski, w których spały bliźniaczki.

Popatrz na nie. Wezwałam karetkę. Zadzwoń do Teresy. Nie płacz! Lidzi na razie nie mów

Nie udało się jej uratować.

Serce, na które nigdy się nie skarżyła, nagle odmówiło posłuszeństwa.

Teresa znów musiała podjąć decyzję. Ale czy mogła podjąć inną?

Oczywiście, jest pani jedyną rodziną kiwała głową urzędniczka opieki społecznej ale czworo dzieci! Sama pani dwójkę ma! Musimy się zastanowić to poważny problem.

Teresa nie protestowała.

Nie było o co. Nigdy nie stanęła przed trudniejszym wyborem. Ale oddać Maksa, Lidzię i bliźniaczki do domu dziecka czy obcej rodziny? Nie mieściło się jej to w głowie. Wiedziała, że za każde słowo trzeba odpowiadać. Tego nauczyła ją babcia. Tego uczyła swoje dzieci.

A skoro tak, to już nie było co się dalej zastanawiać. Dzieci muszą być razem!

Pomógł Olaf. Znaleźli dobrego prawnika, pomógł z dokumentami. Siedział z dziećmi, gdy Teresa biegała po urzędach.

A twoja żona nie ma nic przeciwko?

Nie. Też jest matką. I już dawno zrozumiała jedną rzecz.

Jaką?

Że nie wrócę do ciebie. Prawda?

Prawda.

To i nie musi się martwić! Olaf wzruszył ramionami. Teresa, a ty jesteś pewna?

Czego?

Sześć dzieciaków naraz Tego jest mnóstwo

Niczego nie jestem pewna, Olaf. Boję się! Nawet bardziej jestem przerażona! Ale nie mogę inaczej, rozumiesz? Wszystkie są moje. Jak je rozdzielić? Jak oddać komuś?

Czego się boisz?

Że nie dam rady. Jestem sama

Nie jesteś. Jeśli pozwolisz. Będę pomagał. Jestem ci to winien, pamiętasz? Olaf otarł łzy z policzków byłej żony. Nie płacz! Razem damy radę. Wiesz co, Tereska?

Co?

Lepszej kobiety nie spotkałem. Nigdy nie widziałem takiego człowieka! Niewielu takich jest, wiesz? I nie bój się. Ty sobie poradzisz. Inny może nie, ale ty na pewno!

Oby twoje słowa do Bożego ucha, Olaf!

Myślę, że tam wszystko słyszy i wie. Zapomniałaś? Tam jest twoja babcia! Jak czegoś nie zrozumieją, to ona wyjaśni!

Oj, prawda! Teresa po raz pierwszy po śmierci Grażyny uśmiechnęła się.

Potem było trudno.

Trzymała się, ale czasem w nocy pozwalała sobie na łzy. Płakała, jak dawniej, bijąc poduszkę pięścią, żeby dzieci nie słyszały.

Babciu, co mam robić? Jak dalej? Ty zawsze wiedziałaś! Podpowiedz!

I dziwnym trafem przypominały się jej słowa babci, zawsze coś się znalazło. Może nie pełna odpowiedź, raczej podpowiedź, ale łzy ustępowały i Teresa znajdowała ścieżkę, po której można było iść dalej. Może nie zawsze była ona idealna, ale dzieci rosły. I dla nich Teresa była najważniejszym człowiekiem na świecie. Każde wiedziało cokolwiek się zdarzy, trzeba do niej biec. Ona zrozumie, wybaczy, jeśli trzeba, i na pewno nie skrzywdzi.

Tak było i teraz, gdy Sara z uporem tuliła znalezioną kotkę, odwracając się z wściekłością na uwagę sąsiadki:

Teresa cię z tą kotką z domu wyrzuci! Zobacz, jaka brudna! I chyba ma grzybicę. Zostaw ją!

Nie! Sara z rozpaczą spojrzała na starszego brata, potem na drzwi klatki.

A tego dnia Teresa zamierzała zabrać dzieci do zoo. Wstała wcześniej, przygotowała śniadanie, pobudziła wszystkich i w godzinę ogarnęła wyjazd. Zatrzymała się tylko na chwilę, wysyłając najmłodszych na podwórko pod opieką Maksa.

Weź ich na huśtawki, Maks! Ja jeszcze dwie minuty! Gdzie wcisnęłam pudełko ze starymi tenisówkami?

U Lidki w szafie! Sprzątała ostatnio! Jesteśmy na dworze! Maks wypchnął siostry i dodał: Mamo, pomaluj drugi oko, bo śmiesznie wyglądasz. Nie śpiesz się, przypilnuję wszystkich.

Teresie udało się odnaleźć buty, poprawiła makijaż, a nawet pomalowała usta czego zwykle nie robiła w weekendy. Dla dzieci zawsze był czas „na domowo”, nie dla własnej wygody.

Ale tego dnia, patrząc w lustro, pomyślała, że to nie w porządku. Ma tyle dzieci i obowiązków, że ledwo ogarnia dzień czy nie warto zaopiekować się sobą? Żeby nie straszyć zwierząt w zoo?

Od jakiegoś czasu Teresa wiedziała już, jak to robić.

Można chodzić krok w krok za dziećmi, pouczać i złościć się o każdą głupotę, jak brudną koszulkę.

A można inaczej.

Kupić watę cukrową dla siebie, zaaplikować dzieciom po lody i powiedzieć:

Idę oglądać słonia! Kto idzie ze mną?

I przypomnieć sobie, jak z babcią chodziło się do zoo, piło kompot, jadło kanapki na ławce przy słoniach. Jak trzymało ją za rękę, marząc, by ten dzień trwał wiecznie.

Teraz sama gotuje kompot. Pakuje kanapki dzieciom do plecaka. I pewnego dnia jej dzieci zrobią to samo dla swoich.

Spojrzała jeszcze raz w lustro, złapała plecak i wybiegła.

Sąsiadka, wspinająca się po schodach, uśmiechnęła się.

Idź, idź, Tereska! Na dole czeka niespodzianka!

Sara rzuciła się jej na szyję z odkryciem.

Mamo! Mamo! Zobacz! Ona jest piękna!?

No i co miała powiedzieć Teresa?

Nic.

Wzięła kotkę za kark, obejrzała i westchnęła:

Zoo odwołane. Mamy własnego tygrysa. Maks, gdzie tu najbliższa klinika weterynaryjna? Idziemy!

To będzie dobry dzień. Może do zoo nie pojadą, ale znajdą sobie inne zajęcia.

Obdrapana, chuda kocica, którą Sara z dumą zaniosła do domu, za parę miesięcy zamieni się w dorodną, zadbaną przytulankę, która przyniesie całej rodzinie Teresy jeszcze kilka kropel radości a nawet cały ocean szczęścia.

I nikogo to nie zdziwi. Ani Teresy, ani dzieci. Bo dla nich wszystko jest proste i jasne. Tam, gdzie jest miłość nigdy nie jest jej za dużo.