Nie ma radości bez walki

Nie ma radości bez walki

Jak mogłaś się w coś takiego wpakować, durna dziewczyno? Kto cię teraz zechce, z dzieckiem w brzuchu? I co zamierzasz z nim zrobić, wychowywać na moim garnuszku? Nawet o tym nie myśl. Ja cię wychowałam, a teraz miałabym jeszcze twoje dziecko utrzymywać? Nie nadajesz się do życia tutaj! Zbieraj manatki i wynoś się z mojego domu!

Kasia stała w milczeniu z głową spuszczoną, ostatnia nadzieja, że ciotka Halina przyjmie ją chociaż na jakiś czas, aż znajdzie pracę, rozpływała się gdzieś w dusznym powietrzu.

Gdyby mama jeszcze żyła

Ojca Kasia nigdy nie widziała zmarł, gdy jeszcze była niemowlakiem. A mama zginęła piętnaście lat temu potrącona przez pijanego kierowcę na przejściu dla pieszych. Mało brakowało, by Kasia trafiła do domu dziecka, ale wtedy nagle zjawiła się daleka krewna ciotka Halina, kuzynka matki. Miała stałą pracę i swój dom na obrzeżach małego miasteczka na Dolnym Śląsku, więc z opieką nie było problemu.

Ciotka mieszkała na skraju Wrocławia, w okolicy, gdzie latem upały dawały się we znaki, a zimą wiecznie lało. Kasia nigdy nie chodziła głodna, zawsze miała w czym chodzić i została przyzwyczajona do pracy w domu. W obejściu, w kurniku z kurami i królikami robota zawsze była. Może brakowało czułości, ale kogo to w życiu obchodzi?

Kasia dobrze się uczyła. Po liceum dostała się do kolegium nauczycielskiego. Lata beztroskich studenckich czasów przemknęły jak mrugnięcie oka, a teraz wszystko to się skończyło egzaminy zdane, trzeba było wracać do rodzinnego miasta. Powrót nie był jednak taki, jak się marzyło.

Ciotka Halina, po pierwszej burzy słów, trochę ochłonęła:
Już dość, nie chcę cię tu widzieć. Wynoś się.

Ciociu Halino, czy mogę chociaż

Nie! Już powiedziałam.

Kasia schwyciła walizkę i wyszła na dwór. Czy tak miało wyglądać jej dorosłe życie? Wstyd, odrzucenie, a jeszcze to dziecko Ciąża była na wczesnym etapie, nie dało się już jednak dłużej ukrywać.

Przed nią trudne zadanie: znaleźć dach nad głową. Szła bez celu zatopiona w myślach, nie zwracając uwagi na świat dookoła.

Panowało upalne lato; w sadach dojrzewały jabłka i gruszki, opadały pierwsze śliwki, a powietrze pełne było zapachów kompotu, grzanek i świeżo pieczonego chleba. Było gorąco, więc Kasia poczuła pragnienie. Zobaczywszy kobietę przy letniej kuchni na podwórzu, zawołała:

Czy mogę napić się wody?

Pani Jadwiga, krzepka pięćdziesięciolatka, odwróciła się ze szmatą w rękach:
Proszę, jak z dobrym zamiarem.

Nalała dziewczynie kubek wody ze studni, a ta padła na ławce, zmęczona.

Mogę posiedzieć chwilkę? Okropny upał

Pewnie, dziecko. Skądże z tym wszystkim?

Dopiero skończyłam szkołę, szukam pracy w szkole, ale nie mam gdzie mieszkać. Może wie pani, kto wynajmuje pokój?

Jadwiga zmierzyła Kasię wzrokiem schludna, ale twarz zmartwiona jakby po nieprzespanej nocy.

Jeśli chcesz, możesz zostać u mnie. Dom za duży, pieniędzy nigdy za dużo, bylebyś tylko pilnowała porządku. Jak się zgodzisz, pokażę pokój.

Wizja lokatorki bardzo Jadwigę cieszyła dzieci wyfrunęły z domu, syn bywa rzadko, więc towarzystwo do herbaty jesienią jak znalazł. No i te kilka stówek zawsze lepiej mieć niż nie mieć. Ustalając krótką umowę o czynsz, Kasia aż nie wierzyła w takie szczęście. Pokój skromny po starej córce, przez okno widać sad stół, dwa krzesła, łóżko, szafa z dębowego forniru. W sam raz na nowy początek.

Już następnego dnia udało się jej wstąpić do urzędu miasta od razu znalazła pracę w pobliskiej podstawówce.

Tak zleciały dni praca, dom, szkoła, dom, jak w zwariowanym zegarze. Kasia zaprzyjaźniła się z Jadwigą. Staruszka okazała się ciepła, serdeczna, a w dziewczynie z miejsca dostrzegła zaangażowanie i dobre serce. Kasia z wdzięcznością pomagała w obejściu, a wieczorami siadały na werandzie z herbatą, zajadając ciasto drożdżowe.

Ciąża przebiegała bez komplikacji. Kasia nie miała nudności, jedynie twarz nabrała pełności, więc ukryć się dłużej nie dało. Zwierzyła się Jadwidze ze wszystkiego.

Na drugim roku kolegium zakochała się, typowa bajka młody, przystojny student, syn wykładowców, Maciej. On, ulubieniec wszystkich, stał się nagle diametralnie inny, kiedy usłyszał nowinę. Generalnie, ich wspólna przyszłość ograniczała się do egzotycznych marzeń on miał iść na studia doktoranckie, ona planowała uczyć. Ale miłość była silniejsza.

Gdy Kasia zrobiła test ciążowy i zobaczyła dwie kreski, zalewały ją łzy mieszanka strachu i wzruszenia a potem pierwsze czułe:
Maluszku

Maciek wieczorem zabrał Kasię do rodziców. W skrócie: ci nie chcieli takiej synowej; proponowali aborcję i natychmiastowy wyjazd, bo przecież on ma całe życie i karierę przed sobą, a ona mu do niczego niepotrzebna. Co powiedzieli synowi, można się tylko domyślać. Następnego dnia Maciek zjawił się w jej pokoju, rzucił na biurko kopertę z pieniędzmi i wyszedł bez słowa.

Aborcja? Nawet nie brała tego pod uwagę! Kochała już maleństwo. Kopertę zabrała wiedziała, że każda złotówka się przyda.

Jadwiga, wysłuchawszy całej historii, objęła Kasię ramieniem:

Wiesz co? Mogło być gorzej. Jesteś twarda, urodzisz i wychowasz, a może to właśnie los cię ocalił.

O pojednaniu z Maćkiem nie chciała słyszeć. Zbyt mocno bolała ją pogarda i porzucenie.

Mijały miesiące, brzuszek rósł, Kasię w końcu zwolniono z pracy. Z niecierpliwością myślała o tym kim będzie lekarze nie potrafili powiedzieć, czy dziewczynka czy chłopiec. Byle zdrowe, powtarzała codziennie.

W końcu, marzec, w sobotni ranek zaczęły się bóle. Jadwiga odwiozła ją do szpitala. Poród szybki, sprawny, a na świecie pojawił się dorodny chłopczyk.

Wojtuś, szepnęła Kasia, głaszcząc go po policzku.

W sali zaprzyjaźniła się z innymi mamami. Jedna z nich opowiadała, że dwa dni temu żona pogranicznika (oczywiście nie mieli papierów, wolny kraj!) urodziła tu dziewczynkę, ale nie wytrzymała presji i po prostu zostawiła córeczkę i ojca. Podobno zostawiła tylko liścik, że ona nie jest gotowa na dzieci.

A dziecko?

Karmią butelką, ale jest słabiutka. Najlepiej by było, gdyby któraś z nas mogła podzielić się mlekiem. Ale każda ma przecież swoje.

Kiedy przyniesiono maleńką na oddział, pielęgniarka zapytała:

Może któraś się zlituje nad dzieciątkiem?

Ja mogę, biedactwo odparła cicho Kasia, odkładając na łóżko śpiącego Wojtka.

Dziewczynka była drobna jak wróbelek, śliczna, jasna.
Będziesz Marysią szepnęła cichutko.

Kasia przystawiła ją do piersi, a maleńka natychmiast przyssała się usypiając po chwili.

Serce się kraje, taka słaba mruknęła pielęgniarka.

I tak Kasia zaczęła karmić dwoje dzieci.

Po dwóch dniach pielęgniarka przyniosła wieści do szpitala przyjechał ojciec dziewczynki i chce podziękować dziewczynie, która uratowała jego córkę. Tak Kasia poznała pogranicznika, kapitana Tomasza Zielińskiego niewysoki, o mocnych niebieskich oczach, z miną jak spod grochu.

Dalsze wydarzenia przeszły do codziennych legend szpitala, a potem całego miasteczka historia miała swój nieoczekiwany finał.

W dniu wypisu zebrała się cała ekipa pielęgniarek, lekarek, a pod szpitalem czekał SUV obwieszony balonami biało-różowymi. Kapitan Tomasz w pełnej galowej czapce pomógł Kasi wsiąść do samochodu przekazał jej Wojtusia i Marysię, a Jadwiga już czekała w aucie z dodatkowym kocykiem.

Z klaksonem i machaniem pielęgniarek samochód odjechał spod szpitala.

Bo nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Kasia patrzyła przez okno, obejmując dzieci, Jadwiga uśmiechała się łagodnie spod okularków, a Tomasz w lusterku sprawdzał, czy wszystko w porządku mała Marysia spała, trzymając kciuk Kasi. W aucie pachniało świeżymi kwiatami i dziecięcym kremem a nowa rodzina zmierzała do domu, w którym czekała miłość, herbata z konfiturą, stary kredens, do którego będą chować zabawki, i życie tak nieprzewidywalne, ale już pełne sensu.