Anioł o wadze stu kilogramów, pachnący dyskontową kawą

Anioł, który ważył sto kilogramów i pachniał tanią kawą

W zabawkowym pokoju na oddziale onkologii dziecięcej w jednym z warszawskich szpitali panowała cicha, prawie ceremonialna atmosfera. Ciszę przerywały jedynie odgłosy przesuwanych kartek i chrobot flamastrów ta cisza miała w sobie coś skruszonego, nadkruszonego troską dorosłych myśli, zupełnie niepasującą do maluchów, z których żadne nie przekroczyło jeszcze dziesięciu lat. Zadanie wydawało się łatwe: trzeba było narysować Anioła Stróża. Dzieci wkładały w to całą duszę.

Dla Ireny, młodej wolontariuszki, był to dzień próby. Przywykła była do odpowiedniego piękna malowanych na sklepieniach kościołów postaci aniołów: zwiewnych młodzieńców ze złotymi lokami i oczami w odcieniach niebieskiego nieba. Przechadzając się między stolikami, Irena cicho się zachwycała: u Jasia anioł dzierżył ogromny miecz, u Zosi skrzydła przypominały puszyste obłoki. Wszystko jak w podręcznikach, wzruszające, ale bardzo do siebie podobne.

Następnie podeszła do Marysi.

Marysia miała siedem lat. Łebek miała zupełnie gładki, jakby polerowany, po kolejnej chemoterapii, a cera prześwitywała jak cienki pergamin. Rysowała z niezwykłą starannością, przygryzając różowym językiem wargę.

Irena zerknęła na jej rysunek i ledwie powstrzymała zduszone westchnienie.

Na kartce, zamiast niebiańskiego posłańca, widniała nietypowa postać: gruby, niezgrabny mężczyzna, sprawiający wrażenie, że zaraz rozepchnie wszerz papier. Bez skrzydeł. Za to z ogromnym brzuchem opinającym coś białego, zupełnie łysą głową przypominającą dużego kartofla i wielkimi, przekrzywionymi okularami, które trzymały się nosa jak spory guzik.

Marysiu zagadnęła cicho Irena, klękając tuż obok. Kto to? Przecież miałaś narysować anioła.

To jest anioł odpowiedziała Marysia spokojnie, nawet nie odrywając się od kolorowania brzuszyska białą kredką.

Ale on jest bardzo inny starała się dobrać słowa Irena. Czemu nie ma skrzydeł? I jest taki okrągły?

Ma skrzydła zaprotestowała Marysia. Tylko chowa je pod fartuchem, żeby się nie ubrudziły. Tu można łatwo się pobrudzić.

Irena uśmiechnęła się z pobłażaniem. No cóż, dziecięca fantazja.

Na oddziale często rozbrzmiewał ciężki, chrapliwy oddech, niosący się echem po korytarzu, niczym dudnienie nadjeżdżającego tramwaju. Tup, tup, chrzęst wykładziny pod ciężarem kroków.

Drzwi do pokoju zabaw otworzyły się z trudem i w progu pojawił się on.

Paweł Piotrowicz, ordynator oddziału reanimacji. Był ogromny, masywny i nigdy nie dopinał fartucha, od lat już na niego za małego. Twarz miał spoconą, w kolorze szarej ziemi, rogate okulary zsuwały mu się na czubek nosa, ciągle poprawiane jednym, grubym palcem. Pachniał nikotyną, potem i mocną, tanio kupioną kawą rozpuszczalną z Biedronki. Trzecią dobę z rzędu spędzał na dyżurze w pielęgniarskiej dyżurce na starej, wysiedzianej wersalce.

Dla Ireny był po prostu zmęczonym, zaniedbanym mężczyzną, który dawno już powinien przejść na emeryturę albo w końcu się wykąpać.

No i jak tam, mali artyści? zabrzmiał jego głęboki głos, jakby wydobywał się wprost z wielkiego brzucha. Żyjemy?

Żyjemy, panie doktorze! odpowiedziało kilka dzieciaków chóralnie, choć nie równo.

Paweł przeszedł między rzędami, ciężko opierając rękę o oparcia krzeseł. Zatrzymał się przy bladym chłopcu podpiętym pod kroplówkę. Położył wielką, ciężką dłoń na jego czole.

Trzymaj się, chłopie mruknął. Wyniki są, damy radę.

Potem podszedł do Marysi. Irena zobaczyła, jak twarz dziewczynki rozświetliła się nagle. Wyciągnęła ręce w stronę tego wielkiego, pachnącego tytoniem lekarza.

Rysujesz coś fajnego? spytał. Irena, spoglądając przez szkła jego okularów, ujrzała w zmęczonych oczach mężczyzny nie wyczerpaną mgłę, lecz głęboki, niespokojny błękit.

Ciebie szepnęła Marysia.

Paweł roześmiał się, poprawił okulary.

Mnie nie trzeba malować. Kartka i tak by nie wytrzymała.

W tej właśnie chwili na korytarzu rozległo się ostre, alarmujące piszczenie aparatury. Wszystko się zmieniło. Paweł Piotrowicz stał się nagle zupełnie inny zniknęło dyszenie, znikło powolne dreptanie. Odwrócił się z zadziwiającą lekkością i pobiegł do drzwi.

Nigdzie nie wychodzić! ryknął głosem, w którym nie było już czułości. Kasieńko, zestaw reanimacyjny, biegiem!

Irena została, przyciskając ręce do piersi. Za ścianą narastał rwetes, brzęczenie narzędzi, szybkie, ostre komendy i głos Pawła teraz stalowy, szorstki, nieznoszący sprzeciwu.

Oddychaj! Jeszcze! Nie puszczaj! Oddychaj!

Ten krzyk przeszył ciszę sali zabaw jak nóż.

Była w nim rozpacz i nakaz zarazem. Irena zamknęła oczy. Narastał w niej strach.

Ciągnęło się to wiecznie. Czterdzieści minut, które dłużyły się, jakby czas rozciągnął się i nie chciał zaskoczyć. Dzieci nie rysowały, tylko czekały, w ciszy, patrząc na drzwi.

W końcu drzwi się uchyliły. Paweł Piotrowicz wszedł, trzymając się framugi. W całości przemoczony, fartuch ciemny od potu, na rękawie ślad zakrzepłej krwi. Zdjął okulary, przetarł zmęczone oczy dłonią, rozmazując ślady wysiłku na twarzy. Potem, sapiąc, opadł na jedno z małych, dziecinnych krzesełek, które głośno zaprotestowało pod jego ciężarem.

Uratowaliśmy go wysapał. Teraz śpi.

Irena patrzyła z niedowierzaniem. Nagle jakby ktoś zdjął jej z oczu mgłę zrozumienia zobaczyła wyraźnie.

Spojrzała na rysunek Marysi, na tego niezdarnego, okrągłego człowieka. Potem na prawdziwego Pawła Piotrowicza.

I już nie widziała tłuszczu, niechlujstwa. Zobaczyła masę. Potężną masę czułości i siły, która była tu potrzebna, by trzymać te kruche, słabe dziecięce duszyczki na ziemi, gdy próbują ulecieć. Śliczny anioł ze złotymi skrzydłami byłby tu bezużyteczny za lekki, odleciałby razem z nimi.

Potrzebny był anioł taki jak ten masywny, pachnący ziemią i kawą, który dużymi ramionami łapie uciekające życie i warczy: Nie puszczę, choćby nie wiem co.

Jego łysa głowa błyszczała w świetle lampy jak aureola nie złota, lecz zmęczona, lśniąca od wysiłku.

Marysia zsunęła się z krzesełka. Podeszła do lekarza, który siedział z opuszczoną głową, i przytuliła się mocno do jego nogi wyżej nie dosięgała.

Mówiłam powiedziała, patrząc na Irenę poważnym, dorosłym spojrzeniem. On ma skrzydła schowane. Żeby nam nie wiało.

Paweł Piotrowicz położył wielką dłoń na jej łysym czole.

Jego palce lekko drżały.

Wytrzymajcie, kochani moi wyszeptał z wysiłkiem. Jeszcze tylko troszkę.

Irena odwróciła się do okna, żeby nie patrzeć.

Poczuła, jak ciepłe łzy wypływają z oczu, na które tak długo nie chciała pozwolić. Płakała z żalu za swoją zaślepioną powierzchowność. Przez lata szukała piękna w blasku a ono siedziało tu, przed nią, na pękniętym krzesełku, otarte rękawem ciężkie, niezgrabne i najbardziej święte na świecie.