Moja Nora Ciągle Rodzi i Rodzi. Żal Mi Moich Wnuków. Zaraz Wyjaśnię Dlaczego.

Mój syn ożenił się, gdy miał już trzydzieści trzy lata. Dzisiaj to nic niezwykłego, ale kiedyś uważano to za późno. Wziął ślub, gdy jego dziewczyna zaszła w ciążę. Byliśmy szczęśliwi, bo to nasza pierwsza wnuczka przyszła na świat. Cieszyliśmy się, cieszyliśmy się, cieszyliśmy Synowa wcale nie jest zła, wręcz przeciwnie umie prowadzić dom, zawsze ma czysto, młoda, urodziwa, potrafi dziergać na drutach, co mocno mnie zdziwiło, bo sama nigdy nie miałam cierpliwości do igieł. Generalnie miła młoda kobieta, normalny charakter, syn zadowolony, o niczym więcej nie mogłam marzyć.

Gdy wnuczka skończyła trzy lata, ogłosili drugą ciążę. Na świat przyszedł chłopiec. Zaczęli rozbudowywać dom po prababci, dopiero wtedy naprawdę się cieszyliśmy. Po niespełna trzech latach synowa oznajmiła, że spodziewa się trzeciego dziecka. A po kolejnych dwóch latach znowu była w ciąży.

Żyję od wypłaty do wypłaty syna, on potrafi sobie radzić, naprawia co trzeba, sam buduje, wszystko załatwia, wszystko robi własnymi rękami. Ale to tylko kierowca z Radomia, po co mu trzecie dziecko? Przecież prawie w ogóle nie ma go w domu, pracuje na dwa etaty i stale znika.

Tuż przed Sylwestrem synowa wręczyła mi listę rzeczy potrzebnych dla dzieci. Myślicie, że były tam słodycze albo zabawki? Nic z tych rzeczy. Lista tylko z koniecznymi przedmiotami: nawet oliwka do masażu, skarpetki, rajstopy, pończochy, wszystko, czego nie da się dostać na promocji.

Spytałam syna, gdzie zamierzają urodzić czwarte dziecko. Odpowiedział wymijająco, jakby to nie miało znaczenia.

Wychowałam odpowiedzialnego, pracowitego syna, który nie bał się żadnej roboty. Ale jego żona ma prawie trzydzieści pięć lat, nigdy nie pracowała, ani dnia w życiu nie była zatrudniona. Może do czterdziestki urodzi piąte, mnie już nic nie zdziwi. Ale ja wiecznie żyć nie będę, a z wiekiem nie dam rady ciągle pomagać; matka mojej synowej już nie żyje, nie ma kto jej pomóc prócz mnie. Przynajmniej doczekali się wyremontowanego domu po babci. Ale czy czterem dzieciom starczy takiej chatki nie wiem.

Pytam ją: A co zrobicie, gdy znikną zasiłki? Gdzie znajdziesz pracę w wieku czterdziestu lat bez żadnego doświadczenia?! Odpowiada, że jakoś to będzie. A jeśli, nie daj Boże, coś się stanie mojemu synowi? Co wtedy? Kto pomoże tej gromadce dzieci?

Mam też drugiego syna, który wypomina mi, że z wnuczkiem od niego rzadko się widuję, bo całe dnie jestem zajęta pomaganiem rodzinie starszego syna. Wszystko to śni mi się w dziwacznej, rozmytej poświacie niby wszyscy razem, a jednak osobno, dom jak z piernika nad rzeką Wisłą, dzieci w szalonych kolorowych rajstopach, a ja, zagubiona, próbuję zebrać wszystkie zgubione skarpetki przed mroźnym porankiem.