Randkowanie z terminarzem, czyli swatanie po polsku

Swaty według grafiku

Dawno, dawno temu, gdy siedziałam przy biurku w zatłoczonym biurze na krakowskim Kazimierzu, na stole przede mną leżała gruba sterta dokumentów raporty, faktury, wyciągi z konta. Starannie układałam je w segregatory, sprawdzałam liczby, robiłam notatki w malutkim podręcznym zeszycie. W biurze panowała cisza, jedynie zza cienkich ścian dobiegały stłumione rozmowy i odgłos stukających klawiszy. Promienie słońca przebijały się przez żaluzje i malowały na blacie wyraziste linie światła.

I wtedy nagle zadzwonił telefon. Aż podskoczyłam, nie spodziewając się żadnego połączenia o tej porze. Na ekranie widniał napis Mama. Zmarszczyłam czoło; mama zawsze dzwoniła wieczorem po pracy, tymczasem była dopiero piętnasta. Czy coś się stało?

Odebrałam i przyłożyłam aparat do ucha.

Marysiu, córeczko, możesz przyjechać natychmiast? głos mamy brzmiał nietypowo: niespokojnie, z lekkim drżeniem, które natychmiast wychwyciłam. To bardzo ważna sprawa!

Serce mi zamarło. Usiadłam prosto, odsunęłam papiery, jakby nagle zaczęły przeszkadzać.

Co się stało? zapytałam, próbując brzmieć spokojnie, choć w głosie już majaczył niepokój. Źle się czujesz?

Nie, wszystko ze mną w porządku, odpowiedziała szybko mama, jakby chciała od razu odpędzić tę myśl. Ale musimy natychmiast porozmawiać.

Chwilę się wahałam, patrząc na stertę rozrzuconych papierów. Dzień pracy jeszcze się nie skończył, a miałam dużo do zrobienia. Jednak ton mamy nie zostawiał mi wyboru.

Dobrze, spojrzałam na zegar ścienny. Będę za godzinę.

Lepiej, jak najszybciej, mama ściszyła głos, a w nim pojawiło się napięcie. Bo goście czekają.

Te słowa zawisły w powietrzu, niosąc niedopowiedziane znaczenie. Spróbowałam sobie wyobrazić, co się dzieje, ale nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy. Dziesiątki domysłów; od czegoś poważnego po zwykłe nieporozumienie. Ale jeśli mama mówi natychmiast to nie wolno zwlekać.

Zwinęłam dokumenty, wrzuciłam telefon i portfel do torebki, narzuciłam marynarkę. Wpadłam do szefa, wyjaśniłam sytuację. Zrozumiał, puścił łatwo. Wychodząc, zamówiłam przez aplikację taksówkę, podałam adres, potwierdziłam. Czekając, zadzwoniłam jeszcze raz do mamy z pytaniem, czy mam coś przywieźć. Nic, przyjeżdżaj jak najszybciej odpowiedziała krótko.

Wyszłam na ulicę i niemal biegłam. W głowie ciągłe pytania, które starałam się odepchnąć. Taksówka przyjechała po pięciu minutach, wsiadłam na tylne siedzenie i podałam adres. Ruszyliśmy. Spojrzałam na zegar, jakby od samego patrzenia auto miało przyspieszyć.

Droga zajęła dokładnie czterdzieści minut śledziłam czas na ekranie, w głowie kłębiły się myśli. Poza oknem przewijał się znany obraz Krakowa: szare kamienice, kolorowe szyldy sklepów, kępki zieleni w parkach, ale nic z tego nie zauważałam. Wszystkie myśli skupione były na domysłach.

Może mama ma problemy w pracy? Ostatnio wspominała o ciężkim projekcie, zbliżał się termin oddania, wszyscy byli podenerwowani. A może coś z ciocią Lucyną? Od lat były nierozłączne, zawsze dzieliły się nowinami. Może chodzi o zdrowie kogoś z dalszej rodziny? Możliwości mnożyły się, żadna nie wydawała się szczególnie prawdopodobna.

Przyjechaliśmy na znajome osiedle. Rozliczyłam się z kierowcą kilka banknotów złotych, reszta w portmonetce. Szybko weszłam na piętro. Już wyjmowałam klucz, gdy drzwi otworzyły się przede mną.

Nareszcie! niemal wciągnęła mnie do środka, łapiąc za rękę. Chodź prędko.

Już w przedpokoju uderzył mnie dobrze znany zapach waniliowych rogalików ulubionych wypieków mamy na specjalne okazje. Ten aromat zawsze był zapowiedzią święta, urodzin, czegoś miłego. Ale dzisiejsza atmosfera była zbyt nerwowa, żeby było to coś przyjemnego.

Z ostrożnością zdjęłam buty i poszłam dalej.

Mamo, co się dzieje? zagadnęłam, kierując się do salonu.

Stanęłam jak wryta. Przy stole nakrytym śnieżnobiałym obrusem siedział Paweł. Ten sam Paweł, syn przyjaciółki mamy a ja od dzieciństwa w myślach nazywałam go ciepłe kluski. Zawsze powolny, nieporadny, wszystko potrafił przewrócić albo pomylić. Teraz nieśmiało się uśmiechnął, poprawił kołnierzyk koszuli, wyglądał jakby siedział na rozżarzonych węglach.

Obok niego siedziała ciocia Lucyna, promieniejąca szczęściem, jakby trafiła na własny ślub. Przez chwilę mnie to nawet zdezorientowało.

Cześć, Marysiu, Paweł wstał, próbując wyglądać pewnie. Dawno się nie widzieliśmy.

I niech tak zostanie, rzuciłam sucho, krzyżując ramiona. Starałam się ukryć zdziwienie za maską obojętności. Mamo, po co sprowadzasz mnie w takim pośpiechu?

Mama udawała, że nie słyszy mojego tonu. Nerwowo poprawiła obrus, potem serwetkę, potem znów obrus.

Córeczko, z Lucyną uznałyśmy znacie się od dziecka. Dorośli już jesteście, niezależni

No i? mierzyłam mamę wzrokiem, nie kryjąc zdumienia. Po co to wszystko? Przerwałam pracę, wyjechałam, naraziłam się w biurze po co?

Ciocia Lucyna wtrąciła się bez czekania na odpowiedź:

Paweł to taki porządny chłopak! Ma dobrą pracę, własne mieszkanie Wszystko jak trzeba.

Po prostu chciałyśmy, żebyście ze sobą porozmawiali, w końcu spojrzała na mnie mama, ale uciekała wzrokiem. Poznali się lepiej.

We mnie narastało już tylko rozdrażnienie. Znowu te bezustanne próby wyswatania mnie z odpowiednim chłopcem jakbym sama nie wiedziała, czego chcę! Zacisnęłam pięści pod stołem, starając się zachować spokój, ale i tak głos mi zadrżał.

Mamo, wzięłam głęboki oddech i spokojniejszym tonem powiedziałam: rozumiem, że się martwisz, ale z kim się spotykam, to moja sprawa.

Paweł poczerwieniał, niezręcznie poruszył się na krześle i próbował rozładować atmosferę:

Marysiu, nie warto się tak irytować Przecież nawet nie rozmawialiśmy jeszcze. Może spróbujmy się poznać? Kiedyś dobrze się dogadywaliśmy. Jesteś śliczna, ja chyba też nie najgorszy

Nie chodzi o to, spojrzałam mu prosto w oczy. Nigdy nie byłeś dla mnie interesujący. I nic się nie zmieniło. Nie mam zamiaru udawać, że możemy być kimś więcej niż znajomymi.

Paweł opuścił głowę, nerwowo poprawiając kołnierzyk, jakby nagle stał się zbyt ciasny.

Ale możemy spróbować wymamrotał. Na poważnie. Naprawdę mi zależy.

Zamknęłam na moment oczy, by się uspokoić. Nie chciałam być niegrzeczna, ale nie mogłam ukrywać prawdy tylko po to, by nie zranić cudzych uczuć.

Pawle, jesteś dobrym człowiekiem naprawdę. Porządny, spokojny, masz życie poukładane. Ale to nie powód, byśmy mieli być razem. Uczucia nie rodzą się na zawołanie, tylko dlatego, że innym tak się wydaje.

Poczułam, jak napięcie powoli mija. No pięknie mama wymyśliła!

Lepiej już pójdę, chwyciłam torebkę i zarzuciłam pasek przez ramię. Przykro mi, mamusiu, że niszczę wam plany, ale trzeba być szczerym. Lepiej powiedzieć to wprost niż udawać zainteresowanie.

Marysiu! mama wyciągnęła rękę, jakby chciała mnie zatrzymać za rękaw. Zaczekaj Porozmawiajmy spokojnie. Chciałyśmy tylko dobrze.

Porozmawiamy później, gdy będziesz chciała słuchać, a nie organizować widowisko. Muszę wracać do pracy. I, proszę, więcej takich niespodzianek nie rób, dobrze? Bardzo się zdenerwowałam.

Wyszłam na klatkę schodową, nie czekając na dalsze protesty. Drzwi zamknęły się cicho, a powietrze na zewnątrz po porannym deszczu było czyste i rześkie. Wciągnęłam głęboko powietrze z każdym oddechem lżej na sercu.

Czemu mama nie może dać mi spokoju? Czy naprawdę wierzy, że takie swatki coś zmienią? Przecież od zawsze wiem, czego chcę także od przyszłego męża. Nie szukam kogoś, kto nawet nie potrafi wziąć spraw w swoje ręce! Co z tego, że ma dobrą pracę i mieszkanie, jeśli brakuje mu pewności siebie? Mężczyzna nie powinien kręcić się wokół mamy ani liczyć na to, że to kobieta wykona pierwszy krok.

Zdenerwowana, przeszłam przez znajomy park tędy zawsze wracałam z podstawówki. Nic się tu nie zmieniło: dzieci biegały po ścieżkach, kobiety z wózkami opowiadały sobie ploteczki, staruszkowie ogrzewali się na ławkach w promieniach słońca. Omijałam kałuże ostrożnie, żeby nie przemoczyć tenisówek. Krople z mokrych gałęzi spadały mi na ramiona, ale nie zwracałam na to uwagi.

W pewnym momencie telefon zawibrował. Mama znów dzwoniła. Chwilę się wahałam, ale odebrałam.

Marysiu, dlaczego wyszłaś? zapytała z wyrzutem, raczej rozżalona niż zła jakby urwała naszą ważną rozmowę.

Mamo, nie mogę wychodzić za mąż za chłopaka tylko dlatego, że przyjaźnisz się z jego mamą dwadzieścia lat, odpowiedziałam spokojnie, idąc dalej. To zbyt poważna sprawa, żeby rozstrzygać ją na podstawie waszej przyjaźni.

Przecież nie każę od razu wychodzić za mąż! mama lekko podniosła głos. Po prostu pobądźcie razem, porozmawiajcie! To porządny, wykształcony chłopak, pracuje, nie pije. Naprawdę dobry.

To prawda, nikt temu nie przeczy. Ale to jeszcze nie znaczy, że nam pasuje bycie razem.

A kto ci pasuje? w głosie mamy brzmiało znużenie, jakbyśmy o tym rozmawiały już setki razy. Trzy lata bez nikogo ani randek, ani spotkań. Nie rozumiem, na co czekasz?

Nie czekam, usiadłam na drewnianej ławce. Po prostu nie chcę być z kimkolwiek, bo tak wypada. Pragnę wybrać sama, a nie grać w maminy projekt z ciocią Lucyną.

Twój wybór to siedzieć sama, pracować po nocach i rozmawiać tylko z kolegami z biura? mama była rozżalona. Marysiu, ja po prostu chcę dla ciebie szczęścia.

Jestem szczęśliwa, naprawdę, patrzyłam, jak dzieci puszczają stateczek z papieru w kałuży. Praca daje mi radość, lubię swój styl życia. Nie potrzebuję byle kogo dla zasady! I nie zamierzam być z kimś tylko dlatego, że ktoś tego oczekuje.

W słuchawce zapadła cisza. Po chwili mama odezwała się cicho:

Dobrze. Przepraszam, że naciskałam. Po prostu się martwię. Boję się, że zostaniesz sama, jak nas już nie będzie.

Rozumiem, mamo. Też cię kocham za to, że się troszczysz. Ale nie rób już takich niespodzianek, dobrze? Nawymyślałam się strachu

Obiecuję, w głosie mamy słychać było uśmiech. Ale jak spotkasz kogoś tego jedynego, daj mi znać koniecznie pierwsza!

Obiecuję, poprawiłam torebkę i wstałam z ławki. Idę już, mam dużo pracy. Całuję.

Trzymaj się, córeczko.

Schowałam telefon do kieszeni i spojrzałam w niebo. Chmury rozstępowały się powoli, odsłaniając błękit. Przez luki wpadały promienie światła, złocąc dachy sąsiednich domów. Gdzieś w oddali rozległ się dziewczęcy śmiech kilka studentek szło przez chodnik z płóciennymi torbami w rękach. Przebiegł młody mężczyzna z rudym psem, który machał ogonem jak szalony.

Głęboko odetchnęłam. Wokół toczyło się zwykłe życie: ludzie śpieszyli w swoje strony, dzieci grały na placu zabaw, w kawiarni naprzeciw ktoś powoli popijał kawę. Wszystko wydawało się takie proste i naturalne. Uśmiechnęłam się do siebie ile ścieżek czeka na każdego człowieka, ile zaskakujących spotkań, ile szans, które daje zwykły dzień. I jak głupotą jest upychać własną historię w cudzy scenariusz szczęścia.

W kolejnych dniach starałam się nie wracać do tamtej rodzinnej sceny praca w agencji pochłaniała mnie całkowicie. Przygotowywaliśmy się do dużego projektu, więc każdego ranka byłam pierwsza, wieczorem wychodziłam ostatnia. Czytałam dokumenty, porównywałam kosztorysy, ustalałam szczegóły z klientami. W przerwach piłam mocną herbatę, podgryzałam kanapki, znów wracałam do obowiązków. Po wieczorach ledwie miałam siłę, żeby się umyć i paść spać.

Ale nocami, w ciszy, której nawet szum tramwajów nie zagłuszał, wracałam myślami do feralnego popołudnia. Przypominałam sobie rozczarowaną twarz mamy, zażenowanie Pawła, nadzieję cioci Lucyny. Nie miałam wyrzutów sumienia wiedziałam, że miałam rację ale zostało jakieś rozgoryczenie. Było mi żal, że mama nie zrozumiała od razu, musiałam powiedzieć ostro, żeby dotarło.

W piątek wieczorem przeglądając służbowego maila, znalazłam zaproszenie od kolegi z pracy na jego urodziny. Wpadaj! Poznasz fajnych ludzi, będzie dobry nastrój i świetna muzyka!. Przez chwilę się wahałam najbardziej miałam ochotę wpaść na kanapę i zasnąć. Ale właściwie… dlaczego nie?

Będę odpisałam.

Impreza odbywała się w nastrojowej kawiarence na Salwatorze ceglane ściany, drewniane stoły, miękkie fotele pod oknami. Gdy weszłam, gwar i śmiech przeplatały się z delikatną muzyką, wokół unosił się aromat kawy i świeżych ciast. Gospodarz rozmawiał przy barze, na mój widok machnął energicznie.

O, przyszłaś! zawołał radośnie, po czym uściskał mnie na powitanie. Już myślałem, że zrezygnujesz.

Potrzebowałam zmiany klimatu, zaśmiałam się. Sto lat!

Pogadałam z nim chwilkę, potem wskazał mi miejsce przy oknie, gdzie siedziała grupka jego przyjaciół, i powiedział:

Usiądź tam, dobry ludzie! Zaraz dołączę, muszę coś jeszcze załatwić.

Wzięłam sok od kelnera, rozejrzałam się i ruszyłam w stronę stolika. Atmosfera okazała się serdeczna ktoś opowiadał anegdotę, inni śmiali się serdecznie. Przysiadłam z boku i wsłuchiwałam się w rozmowy, pozwalając sobie się rozluźnić.

Cześć, obok mnie pojawił się chłopak z otwartą, przyjazną twarzą. Ty jesteś Marysia? Jestem Andrzej, pracuję z Martą.

Tak, kiwnęłam głową z lekkim uśmiechem. Miło cię poznać.

Widziałem cię na spotkaniu dwa tygodnie temu prowadzisz projekt z Poltech, prawda?

Byłam zaskoczona, bo rzadko ktoś z innego działu zwracał na mnie uwagę.

Tak, to mój projekt. Ty w jakim dziale?

W analizach. Robiłem wyceny i prognozy dla waszego projektu.

Rozmowa potoczyła się lekko, zupełnie naturalnie. Andrzej nie tylko doskonale orientował się w pracy, ale przede wszystkim umiał rozmawiać: słuchał, zadawał ciekawe pytania, żartował z wyczuciem aż sama łapałam się na tym, że się uśmiecham częściej niż przez cały tydzień.

W kawiarni zrobiło się głośniej, sąsiedzi śmiali się przy stoliku. Andrzej skinął ku wyjściu:

Może na chwilę wyjdziemy? Tu ciężko rozmawiać.

Zgodziłam się. Na ulicy było cicho, świeżo gwiazdy mrugały nad dachami, miasto szumiało daleko.

Jak spędzasz wolny czas? zapytał Andrzej, opierając się o balustradę.

Czytam, spaceruję, czasem pójdę do kina, jeśli coś ciekawego grają. A ty?

Uwielbiam podróże wyznał z błyskiem w oku. W zeszłym roku byłem w Gruzji. Do dziś wspominam: góry, wino, ludzie wszystko takie pełne życia.

Opowiedz! poprosiłam szczerze zaciekawiona.

Andrzej opowiadał barwnie, z detalami. Opisywał wąskie uliczki starego Tbilisi, świeży chleb z pieca, szlaki w górach. Gdy mówił o tamtejszej gościnności miałam wrażenie, że widzę to na własne oczy.

A ty gdzie lubisz odpoczywać? zapytał, gdy rozmowa na chwilę przycichła.

Nad morzem. Kocham szum fal, smak soli w powietrzu. Przez pracę rzadko mam okazję jechać, może raz na dwa lata.

Trzeba to zmienić, zaśmiał się. Może w przyszłym roku pojedziemy razem?

Zaskoczył mnie tą propozycją. Roześmiałam się:

O, to niespodzianka.

Ale szczerze! Andrzej spojrzał na mnie prosto. Jesteś interesująca i chciałbym cię poznać bliżej.

Spojrzałam uważniej i zobaczyłam tylko życzliwość, zero nachalności.

Spróbujmy kiwnęłam. Tylko bez pośpiechu, dobrze?

Jak wolisz, uśmiechnął się szczerze. Może jutro pójdziemy na kawę? Po prostu pogadamy.

Zgoda poczułam się ciepło i lekko. Dobrze.

Kiedy wróciłam do domu, jeszcze nie zdjęłam kurtki, a już rozdzwonił się telefon. Znowu Mama. Odebrałam od razu.

Marysiu, jak ci minął dzień? głos mamy był ostrożny.

Świetnie, uśmiechnęłam się, opadając na kanapę. Byłam na przyjęciu u kolegi z pracy. Poznałam chłopaka.

Naprawdę? wyczułam zaskoczenie i lekką ostrożność. I jak ci się spodobał?

W porządku, zaśmiałam się, wyobrażając sobie Andrzeja w tej rozmowie. Inteligentny, dowcipny, potrafi sam rozwiązywać problemy, nie leci od razu do mamy.

Mama też się zaśmiała tym razem było w tym już tylko rozluźnienie:

To może niepotrzebnie się zamartwiałam?

Zamilkłam na chwilę, szukając odpowiednich słów.

Ależ nie, odpowiedziałam już poważniej. Twoja troska jest dla mnie ważna. Ale teraz możesz machnąć ręką. Poradzę sobie. Naprawdę.

Dobrze, mama lekko spuściła głos. Kocham cię.

Ja ciebie też, odpowiedziałam ciepło.

Odłożyłam telefon i spojrzałam przez okno. Za szybą rozpościerała się mozaika świateł Krakowa złote, białe, seledynowe rozsypywały się aż po horyzont. Z daleka dobiegały odgłosy miasta: śmiech, rozmowy, muzyka.

Oddychałam głęboko, czując narastający spokój. Wieczór, rozmowa z mamą i znajomość z Andrzejem wszystko zaczynało układać się w nową, nieznaną całość. Nie wiedziałam, co mnie czeka, ale czułam, że życie toczy się swoim rytmem, przynosząc szanse i nieoczywiste rozwiązania.

A za oknem tętniło wieczorne miasto, a ja czułam wszystko jest dokładnie tak, jak powinno być.