Umowa o miłości

Umowa na miłość

Wioletta siedziała przy masywnym stole, zasłanym katalogami ślubnymi i kolorowymi magazynami. Kartkowała je z takim zaangażowaniem, jakby poszukiwała tajemnego kodu szczęścia, prześwietlając każde zdjęcie wzrokiem Sherlocka Holmesa na diecie sokowej. Oczy błyszczały jej szczególnie, gdy trafiała na misterne koronki, aksamity delikatniejsze niż sernik od babci i zwiewne welony, za które niejedna narzeczona sprzedałaby połowę swojej wyprawki. Przy niektórych fotografiach zatrzymywała się wręcz podejrzanie długo wyobrażając, jak dumnie kroczy do ukochanego, rozczulająco wzruszając ciotki, kuzynki i całą galerię rodzinnych klonów z tej okazji zebranych.

Prześliczne… mruknęła z zachwytem, patrząc na suknię godną współczesnej królewny: obłędnie rozkloszowaną, z cienkimi ramiączkami i satyną tak lśniącą, że aż się chciało podrapać ekran.

Ale uśmiech szybko zniknął z jej twarzy. Westchnęła, odłożyła magazyn (z hukiem godnym dramatu) i powoli podeszła do wysokiego lustra w starej, jeszcze przedwojennej ramie. Uważnie zlustrowała swoje odbicie bokiem, z głową przekrzywioną w zadumie, próbując spojrzeć na siebie cudzymi oczami. Cicho dzwoniły jej w głowie głosy o tym, że idealny obrazek z gazet nie zawsze gra z rzeczywistością.

Takiej to mi nawet kominiarz zazdrościć nie będzie powiedziała na głos, coraz pewniej, jakby próbowała oswoić najgorsze. Sylwetka jakby strojona była na dzisiejsze polskie wesela: trochę wódki, dużo ciasta, a potem się zobaczy…

Obeszła lustro dookoła, parodiując pokaz mody. Kręciła się, analizowała każdy ruch: rozkloszowany dół, gorset, warstwy tiulu. W końcu skrzywiła się z wyraźną miną: „to nie na moją talię”.

Chyba czas zejść na ziemię, Wioletta zaczęła rozważać sama do siebie, jak stara ciotka-dobra rada. Bajkowe suknie odpadają, bo będę wyglądać jak tort na półmetku. Zwyczajne nudy, a przecież nie codziennie się człowiek żeni!

Pogładziła włosy z nerwową miną, czując jak wewnętrzne ciśnienie rośnie szybciej niż ceny na Allegro. Tyle inspiracji i zero konkretów. Zerknęła na stertę czasopism, jakby spodziewała się na ich łamach objawienia lecz zamiast olśnienia przyszła… frustracja.

Muszę do kogoś zadzwonić, zanim całkiem sfiksuję szepnęła, siadając na brzeg krzesła, już prawie obrażona na cały świat.

Wtem nagłe trzaśnięcie drzwi wyrwało ją z zamyślenia. Z sercem podskakującym niczym golonka na talerzu zerknęła na rozłożone szkice i fotografie: kto do licha?! O tej porze? Klucz do mieszkania mieli tylko dwaj wybrańcy losu: tata i jej narzeczony, Miłosz. Obaj zapowiedzieli, że dziś będą zapracowani tata na ważnym spotkaniu z kontrahentami, Miłosz na bardzo oficjalnym, nieodwołalnym służbowym zebraniu.

Wioletta wstrzymała oddech i nasłuchiwała. Przez głowę przelatywały jej scenariusze grozy: „A jeśli to włamywacz?!” Normalnie o tej porze siedziała w swoim atelier, a mieszkanie świeciło pustkami. Na samą myśl dostała gęsiej skórki.

Powoli podniosła się od stołu, stąpając na palcach. Przesunęła się ku schodom prowadzącym na parter i ustawiła przy balustradzie tak, by mieć pogląd na przedpokój, ale nie dać się zauważyć. Odsłoniła się tylko odrobinę… i natychmiast poczuła ulgę.

W drzwiach stał Miłosz. Jego sylwetka znajoma do bólu od razu ją uspokoiła. Zdejmował buty, z gracją leniwca rzucając je na półkę i coś tam sobie podśpiewywał (pewnie kolejny hit disco polo).

Miłosz? szepnęła z niedowierzaniem. Co on tu robi? Przecież miał być na zebraniu!

Obserwowała dalej, próbując rozgryźć sytuację. Układał się właśnie wygodnie w fotelu, kiedy nagle usłyszała dziwną nutę czułości w jego głosie:

Lubcia, jeszcze chwila, wytrzymaj… westchnął słodko jakby w reklamie lodów.

Wioletta oniemiała. Takiego tonu nie słyszała nigdy chyba, że do swojego psa czy… no właśnie do kogo?! Co to za Lubcia? Jaki znowu kontrakt?

Ile jeszcze? Dokładnie pół roku. Za miesiąc ślub, potem kilka miesięcy szczęścia, na tych słowach jego głos przeszedł w wyraźny obrzydzenie jakby musiał żuć starego kabanosa.

Wioletta zamknęła oczy, próbując złożyć wszystko do kupy. Ich ślub czyli element jakiegoś planu? Kontraktu?! Wynagrodzenia na koncie?! W głowie jej huczało: tata, umowa, gratyfikacja. Wszystko tworzyło obrazek tak niesmaczny, że aż chciało się wrzeszczeć.

Mimo bolącego serca postanowiła podsłuchać dalej. Może dowie się czegoś jeszcze, co rzuci światło na ten cyrk.

Miłosz rozłożył się w fotelu z miną finansisty po udanym przelewie. I nie miał pojęcia, że wszystko słyszy ktoś bez dwóch zdań bardziej zainteresowany niż ta cała Lubcia.

Nie panikuj mruczał, wykręcając głową. Pracuję tu tylko dla ciebie. Chcesz mieć kawalerkę w centrum Warszawy? Markowe szmatki, bryloczek z diamentem? Po co ja się plątam z tą panną? No właśnie! Pół roku, a potem jesteśmy razem, przysięgam.

O nie, razem będziecie szybciej, niż myślisz powiedziała chłodno Wioletta, schodząc po schodach z miną egzekutora. Nogi jej się ugięły, ale szła.

Miłosz podskoczył, jakby ktoś wystrzelił poduszkę powietrzną. Na twarzy zaskoczenie mieszane z paniką. Nim dotknęła podłogi, telefon Miłosza z impetem spadł z fotela.

Wiewiórko? wykrztusił, próbując się podnieść. O czym ty mówisz?

Wyciągnął do niej rękę, ale Wioletta odsunęła się z kamiennym wyrazem twarzy. Jej spojrzenie było tak twarde, że przestraszyłby się nawet rogaty gargulec z wieży Mariackiej.

Wiewiórka powtórzyła prawie szeptem. Chyba myślisz, że jestem głucha?

Patrzyła Miłoszowi prosto w oczy szukając tam choćby cienia skruchy, ale widziała tylko kombinację przerażenia i tępego szukania alibi.

Lubcia Przedstawiałeś ją wszystkim jako siostrę? zapytała niemal lodowato.

Miłosz zbladł na twarzy jak mąka na strudlu. Zacisnął palce na telefonie, gotów udawać, że cała rozmowa była halucynacją po nieświeżym sękaczu.

Chyba ci się coś pomyliło wyjąkał w końcu, próbując brzmieć zwyczajnie. Jaka Lubcia? O czym ty mówisz?

Podszedł bliżej, próbując ją chwycić za rękę, ale Wioletta odskoczyła jak oparzona.

Dobrze wiesz odparła, krzywiąc usta w bolesnym półuśmiechu. Usłyszałam wszystko. To twoje koteczku, będzie dobrze! ledwie się nie zrzygałam.

Starała się nie zdradzać, jak bardzo ją boli to, co usłyszała. Wszystko, co było piękne i ciepłe, nagle zmieniło się w marnej jakości parówkę z promocji.

Miłosz milczał. Było jasne, że poległ nie przewidział, że z tej kuchni słychać wszystko lepiej niż ze starego radia.

Jak się domyślasz, wesela nie będzie ucięła chłodno Wioletta. Ale zanim wylecisz stąd na zbity pysk, chcę znać prawdę. Bez owijania i wymówek.

Zapatrzyła się w niego z surową siłą, choć miała wrażenie, że nogi zaraz odmówią jej posłuszeństwa.

Prawda? spytał z pogardliwą nutą. Jego maska wreszcie pękła. Proszę bardzo. Twój ojciec zaproponował mi układ: zajmuję się tobą, komplementuję, zabieram na randki, a w zamian kasa wpływa na konto. Normalny deal. Można powiedzieć umowa-zlecenie i premia od sztuki.

Mówił to z taką obojętnością, jakby recytował przepis na pierogi. Każde słowo dudniło Wiolettcie w głowie, rozwalając resztki marzeń.

Wszystko dla pieniędzy? wydusiła, głos jej drżał.

A ty myślałaś, że na taką… urodę ktoś poleci z serca? zaśmiał się okrutnie. Spójrz na siebie, zanim oskarżysz innych!

Te słowa paliły bardziej niż tania wódka o poranku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale uparcie je powstrzymywała.

Patrzyła na Miłosza kilka sekund, świat zdawał się nagle pozbawiony dźwięku i koloru.

Wynocha! powiedziała stanowczo, szybciej niż przebrana kelnerka na wiejskim weselu. Rzeczy wyślę kurierem. Drzwi są tam.

Miłosz spojrzał na nią ostatni raz z pogardą. Powoli szedł do wyjścia, z godnością pokonanego króla życia, zakładając kurtkę tak demonstracyjnie, że sąsiadka spod trójki zagotowałaby się z zazdrości. Zamknął drzwi z hukiem. I tyle go widziano.

A Wioletta, oszołomiona, łapczywie łapała powietrze, po czym zadzwoniła do ojca. Dłonie jej drżały, numer nie chciał się wpisać, ale w końcu…

Tato! wrzasnęła niemal, gdy pan Janusz odebrał. Jak mogłeś?! Jak mogłeś zrobić mi coś takiego?!

Słowa lały się strumieniem, bez przystanku i bez ceregieli:

Ułożyłeś ten plan! Znalazłeś go, zapłaciłeś, zrobiłeś z mojego życia groteskę! Nawet nie zapytałeś, czego ja chcę! Zawsze wiesz lepiej?!

Ojciec coś próbował tłumaczyć, ale Wioletta już nie słuchała.

Nigdy więcej nie wtrącaj się w moje życie! Nigdy!

Rzuciła telefon na kanapę i nie powstrzymała już płaczu. Długo siedziała zapłakana, tuląc się do poduszki.

Płakała nie tylko z powodu Miłosza. Najbardziej bolały lata niepewności, porównań, kompleksów, które od dawna władały jej życiem.

Wioletta zawsze patrzyła w lustro z krytycznym okiem: „Gdybym miała węższą talię, bujniejsze włosy, mniejsze policzki…” te myśli zmieniały się w jej osobisty hymn narodowy. Marzyła czasem o operacji plastycznej, ale na myśl o swojej mamie Urszuli, zawsze wracała na ziemię.

Mama, a konkretnie Urszula, bo zawsze nawet na liście zakupów podpisywała się oficjalnie, była dla Wioletty wzorem: piękne kości policzkowe, oczy jak u jelenia na polowaniu i ten dystyngowany chód… Wszyscy się nią zachwycali. Do czasu…

Kiedyś Urszula postanowiła „trochę poprawić” wygląd nosa. Wyszło jednak jak zawsze: trafiła na lekarza znanego raczej z łatania opon niż ludzi. Efekt operacji był tragiczny: twarz zmieniła się nie do poznania.

Nie poddawała się od razu odwiedzała kolejnych „magików”, wydała fortunę (w złotych, rzecz jasna), ale z każdej kliniki wychodziła coraz smutniejsza. Aż w końcu zniknęła. Bez słowa, z jedną karteczką dla ojca Wioletty: „Przepraszam, nie dam rady”. I cisza. Bez śladu tylko stare zdjęcia i tęsknota.

Mała Wioletta rosła, patrząc na fotografie uśmiechniętej mamy i nie potrafiła wybaczyć sobie, że nie jest nawet trochę do niej podobna. „Mama miała idealne rysy, a ja mam tylko pyzate policzki”, „Jej włosy to była poezja, a moje żyją własnym życiem”. W szkole i na studiach bała się odzywać, wśród chłopaków czuła się niewidzialna. Była przekonana: „jakbym wyglądała lepiej, byłabym szczęśliwa”.

Aż pojawił się Miłosz. Przyszedł w jej życie jak poranna kawa po nieprzespanej nocy: sprawił, że poczuła się widziana. Czule chwalił jej uśmiech, dostrzegał drobiazgi, kupował kwiaty „bez okazji” i pamiętał o drobnych głupstwach z rozmów. Po raz pierwszy od lat poczuła się naprawdę kobietą.

Do dziś. Bo nagle wszystko pękło jak balon nad ogniem. Wszystko było układem, pracą za kasę. I żeby dobić cały plan wymyślił jej ojciec.

**************************

Kilka miesięcy później Wioletta stanęła w przymierzalni, patrząc spokojnie na własne odbicie w końcu w sukni ślubnej. Ale dziś już nie gryzła się o każdy centymetr. Dziwne uczucie spokoju i powagi rozgościło się w jej sercu żadnej filmowej euforii, żadnych dziewczyńskich łez wzruszenia. Było po prostu… dobrze.

Godzinę później szła przez salę goście szeptali, komplementy padały z każdej strony, a ona trzymała głowę wysoko. Nie miała tego rozmarzonego błysku, który pokazują w reklamach serków i romantycznych komedii. U jej boku czekał Karol nowy narzeczony, człowiek poważny, spokojny, bez szaleństw i fajerwerków.

Przypomniała sobie rozmowę z ojcem:

Tato, przyjęłam oświadczyny Karola powiedziała bez zawahania.

Janusz uniósł brwi, kawa prawie utknęła mu w gardle.

Córciu, jesteś pewna? To poważna decyzja.

Jestem. Mam już dość czekania na wielką miłość z reklam dezodorantu. Chcę stabilizacji, szacunku, normalności. Karol to gwarantuje.

Ale przecież miłość zaczął nieśmiało.

Miłość to piękna sprawa, ale nie dam się już oszukiwać. Sama będę układała swój świat ucięła Wioletta.

Krocząc teraz przez salę w bieli, powtarzała sobie te słowa. Karol patrzył na nią nieco nieporadnie, ale z szacunkiem. Nie było ognia, ale była przyjaźń i partnerstwo. I to jej wystarczało.

Pracowniczka urzędu stanu cywilnego wygłaszała formułki, a Wioletta poczuła spokój. To nie był ślub z bajki. To był jej świadomy wybór. Można się śmiać, ale niczego już nie żałowała.

Może nigdy nie będzie romantycznej miłości po grób myślała, uśmiechając się lekko do Karola ale będzie szacunek. Może nawet któregoś dnia… i miłość. Przecież życie nie jest filmem. Czasem lepiej mieć pod nogami pewny grunt niż tęczę ze sztucznych ogni.

Z tym przekonaniem ruszyła w przyszłość. Z nową suknią, nowym życiem… i ze świadomością, że jej własna historia zaczyna się dopiero teraz nie w blasku fleszy, lecz w codzienności, która czasem bywa zaskakująco piękna.