Zaciekli wrogowie

Zaciekli wrogowie

Adam ledwie się położył, żeby zregenerować siły przed popołudniem, gdy przez otwarte okno wpadł wściekły szczek jego psa. Na ogół Kuba był spokojny, prawie się nie odzywał, ale dziś Dziś od samego rana wył i szczekał jak opętany, jakby coś go totalnie rozzłościło.
Psy

Adam, już kilka razy wychodził z domu, sprawdzając co się dzieje, ale niczego i nikogo podejrzanego nie dostrzegł.

Myślał, że pewnie sąsiedzkie psy przemykały przy ogrodzeniu i Kuba na nie reagował.

Taki już był ten jego Kuba pilnował swego terytorium i nie znosił obcych w pobliżu.

Nic dziwnego, że kiedy Adam wychodził, wszyscy już znikali z okolicy. Głośny szczek Kuby wystraszyłby nawet największego twardziela. Pewnie te sąsiedzkie psiaki trzęsły się ze strachu i uciekały, nie wiedząc, że ten kudłaty niedźwiedź, jak go czasem Adam nazywał, siedzi teraz zamknięty w kojcu. Adam zawsze trzymał go tam za dnia na wszelki wypadek. Dopiero po zmroku wypuszczał go na luz. Wtedy, jak to się mówi: kto się włamie, sam sobie winny.

Raz próbowało się włamać do jego ogrodu trzech chłopaków z sąsiedniej wsi. Jeden zostawił spodnie na ogrodzeniu zahaczyły o ostre pręty, drugi zgubił adidasa pod płotem, trzeci wdrapał się na drzewo, aż na sam czubek. Policjant musiał wzywać straż, bo sam nie mógł zejść. Kuba dał im wtedy popalić. Zapamiętali to na całe życie.

I co ważne, bez powodu Kuba nigdy nie szczekał. Ale dzisiaj zachowywał się jakby oszalał.

Kuba, dość już tego szczekania! krzyknął Adam, wstając z łóżka i podchodząc do okna.

Pies chwilę zamilkł, ale już po kilku sekundach znów rozpoczął swoją kanonadę.

Adam musiał wyjść na podwórze, sprawdzić, co tak rozsierdziło jego ogromnego owczarka podhalańskiego.

Jak się spodziewał nikogo nie było. Kuba ucichł, kiedy zobaczył właściciela.

No i co tu za koncert dajesz, co? zapytał z uśmiechem Adam, zbliżając się do kojca.

Kuba zamerdał ogonem i spojrzał na Adama w taki sposób, jakby przepraszał za zakłócanie spokoju.

Jasne, rozumiał, że nie pozwolił swojemu panu odpocząć. Ale szczekał nie bez powodu.

Nawet teraz rzucił krótkie spojrzenie w stronę furtki i znów zaczął szczekać, tym razem jeszcze głośniej.

Adam odwrócił głowę; ledwie dostrzegł, jak coś szarego, małego, błyskawicznie przemknęło przy płocie.

Szybko dobiegł do furtki, wybiegł na drogę i zobaczył

zwykłego kota.

Ale ten kot miał taki wyraz twarzy bezczelny, pewny siebie, arogancki.

Co tu robisz, cwaniaku? wyszczerzył się Adam. Radzę ci, żebyś tu nie wracał, bo mój Kuba Nie znosi futrzaków. Jeśli cię dopadnie, to

Kot wykrzywił pyszczek i Adamowi przez chwilę wydawało się, że się uśmiecha.

Dopadnie, mówisz? czytało się w jego spojrzeniu. Takiego zapasionego psa, ledwo rusza się z kojca? Tylko go karmisz i karmisz.

Adam poczuł się trochę dotknięty, jak ten podwórkowy kot zgrabnie, milcząco poniżył jego psa.

Idź stąd! machnął ręką na kota, wrócił na podwórko i zamknął furtkę.

I co myślicie?

Posłuchał go kot? Gdzie tam. Wręcz przeciwnie od tego dnia zaczął pojawiać się na podwórku codziennie.

Chodził jak u siebie, siadał przy kojcu, pokazując całym sobą, kto tu rządzi. Kuba mógł tylko szczekać.

Adam próbował przeganiać intruza, ale kot wracał zaraz po jego odejściu.

Nie miał Adam na niego żadnej rady.

Kot po tej wygranej poczuł się panem podwórka.

Raz nawet ukradł kawałek mięsa z miski psa. Miski, która stała przecież w środku kojca. Kuba leżał w kącie, zmęczony bezsensownym szczekaniem, a szary skorzystał z okazji.

Potem demonstracyjnie jadł ten mięso przed Kubą, na oczach całej rodziny.

Adam patrzył na to ze zdumieniem i złością.

No, pięknie mruknął pod nosem. Porządki się tu robią! Ale jeszcze ci pokażę, szaraczku, jak traktuje się gości w tym domu. Pożałujesz, że wkurzyłeś mojego psa.

Adam postanowił nie zamykać Kuby w kojcu w ciągu dnia.

A dokładniej zamykać, ale zostawić uchyloną furtkę, żeby pies mógł w razie potrzeby wyciągnąć łapę i wyskoczyć.

No i niech w końcu zrobi porządek na podwórku pomyślał Adam.

Bo ten kot już zmęczył i psa, i jego samego. Spokoju przez niego nie było.

Ale w ten dzień, gdy Adam z Kubą czekali na przyjście intruza, szary kot nie pojawił się. Czemu? Nie wiadomo. Adam poczuł lekki zawód tak świetny plan wymyślił, a szarak nie przyszedł. Następnego dnia też nie. Przez trzy dni cisza.

Kuba patrzył na Adama z niedowierzaniem, a Adam tylko rozkładał ręce. Nic nie mógł powiedzieć.

Może to i dobrze, że już nie przychodzi? uśmiechnął się Adam. Cicho, spokojnie.

Choć tak do końca nie mówił prawdy.

Bo wiecie trochę zaczęło mu brakować tego kota. Tak, brzmi absurdalnie, ale tak było.

I Kuba też przywykł do szczekanego pojedynku ze swoim arcywrogiem. Do narzekania na jego wybryki.

A teraz? Nuda

Parę dni później Kuba zaczął prosić Adama, by sprawdził, czy kot gdzieś w pobliżu.

Jak prosił? Spojrzeniem. Podchodził, patrzył bez słowa, a Adam rozumiał wszystko.

Myślisz, że coś się stało naszej szarej łobuzce? zamyślił się Adam. No, możliwe z takim charakterem. No dobrze, Kuba, chodźmy, poszukamy naszego szaraczka.

Adam otworzył furtkę, wyszedł na drogę, stanął przy samochodzie i rozglądał się wokół.

Kuba wyszedł za nim, kręcił wielką łapą, węsząc za znajomym i… znienawidzonym zapachem kota.

Ale zapach z obory sąsiada wszystko zagłuszał.

Adam przespacerował się w jedną, potem w drugą stronę. Wrócił do furtki, już miał zagonić Kubę z powrotem na podwórze.

No, przecież nie będą tu całe dni czekać na kotka, który przez tyle tygodni nie dawał im zapomnieć o sobie.

I właśnie wtedy, gdy już uchwycił klamkę furtki, nagle się zatrzymał, odwracając się w lewo.

Tuż obok działo się coś dziwnego. Adam słyszał rozpaczliwe miauczenie i jeszcze bardziej dzikie szczekanie.

Po chwili na drogę wypadł kot. Ten sam szary kot. Biegł po rozjeżdżonym piachu, kulejąc na jedną łapę. A za nim gonił pies.

I to nie byle jaki wiejski kundel tylko rasowy, elegancki Doberman. Prosto z miasta.

Adam wiedział, czyj to pies. Każdego lata, czasem i zimą, z miasta przyjeżdżała rodzina z tym Dobermanem. Widocznie szary kot chciał mu pokazać, kto rządzi, jak robił to z Kubą, ale się przeliczył.

Doberman najwidoczniej pogryzł go, bo na futrze kota Adam widział brunatne plamy.

Podczas gdy Adam patrzył na biegnącego kota, zapomniał o Kubie.

A ten, bez pytania o pozwolenie, rzucił się na pomoc.

Kuba! Gdzie lecisz?! Adam wykrzyknął spanikowany, wyobrażając sobie, co za moment może się stać. Kotu i tak się już dostało od Dobermana, teraz jeszcze jego pies dołoży… Kuba, stój!

Ale pies nie słyszał. Szybko przyspieszył, biegł prosto w kierunku kota.

Kot zobaczył to, przystanął na środku drogi, spanikowany.

Zapewne zrozumiał, że jego swawola i niezależność wiszą na włosku… a raczej na futerku.

I co potem? Pewnie się domyślacie, tylko Adam jeszcze nie docenił sytuacji.

Kuba zatrzymał się przy rozpłakanym kocie, powąchał go, a potem

… ryknął jak lew czy niedźwiedź i rzucił się na Dobermana.

Pogonił go aż do końca wsi. Doberman miał świetny refleks, w ostatniej chwili skręcił, uciekał z podkulonym ogonem. Gdyby nie to, skończyłby marnie. Nie było w całej okolicy psa, który by się Kubie postawił.

Kot skorzystał z zamieszania i zniknął z pola widzenia. Adam patrzył na Kubę, nie zauważył, że szary uciekł. Wieczorem, kiedy wyszedł, by nakarmić Kubę, omal nie upuścił miski. Kot był. Żył, zdrowy, patrzył na niego wdzięcznymi oczami. Położył głowę na łapie Kuby i coś cicho mruczał pod nosem. Kuba spojrzał na Adama tak, że ten wybuchnął śmiechem.

Wybacz, panie, uratowałem go, to teraz muszę dbać do końca życia. czytało się w psich oczach.

I to nie była żart.

Kuba rzeczywiście chciał być osobistym ochroniarzem szarego kota.

Pozwolił mu nawet jeść ze swojej miski niespotykana szczodrość u tak poważnego, wiecznie naburmuszonego psa. Szary zdołał skruszyć lód jego serca. Już nie byli wrogami, lecz przyjaciółmi.

I jeśli myślicie, że historia tu się kończy, to błąd.

Adam zabrał kota do miasta do weterynarza. Rana na łapie była poważna, sama nie zagoi się. Trzeba było zszyć futrzaka. Po zabiegu, rzecz jasna, szary zamieszkał u Adama.

Adam doglądał kota, a Kuba nie spuszczał z niego oka, choć jeszcze niedawno gotów był go rozszarpać. Tak to bywa w życiu.

Po pewnym czasie przy furtce pojawiła się piękna młoda kobieta.

Kuba z początku chciał szczekać, ale zrozumiał, że tylko ją wystraszy, więc niepewnie zaszczekał dwa razy. Adam usłyszał, wybiegł z domu.

Dzie-dzień dobry przywitał ją Adam. Do mnie pani przyszła?

Kobieta pytała, czy Adam nie widział szarego kota. Czy nie zaglądał do jego podwórka. Jest bardzo bezczelny, mówiła. Stara się go trzymać w domu, ale jej Tymek ciągle wymyka się na całe dni. W mieście siedział w mieszkaniu, przyjechała teraz do mamy po udarze, kot oszalał ze szczęścia, nie może się wybiegać. Zawsze wracał, myła, karmiła go, ale teraz od kilku dni go nie ma nie wiem, co myśleć.

Wie pani co, chyba wiem, gdzie jest pani Tymek uśmiechnął się Adam. Proszę wejść na podwórko, niech się pani nie boi mojego psa. Chodź, proszę.

Do pana psa?! A po co?

Zaraz pani wszystko zobaczy.

Kobieta niepewnie weszła, ale Adam miał życzliwy i szczery uśmiech. Zdecydowała się mu zaufać. Gdy podeszła do Kuby, ujrzała przy jego boku kota, z bandażem na łapie i biodrze.

Tymek! Co się stało?! Kto cię tak urządził? przeraziła się, widząc zadbanego kota z opatrunkiem. Czy to pana pies go pogryzł?

Nie, skądże Adam speszył się. My, można powiedzieć, uratowaliśmy pani kota.

Od czego uratowaliście?

Jeśli pani nie spieszy się, opowiem wszystko. To ciekawa historia.

Adam wszystko opowiedział Oldze (tak się przedstawili), a ona długo się śmiała.

No, niesamowite Mój Tymek dzień w dzień grał wam na nerwach, a wy go potem ratowaliście.

Takie już mamy serce z Kubą zażartował Adam. Kot odzyskuje formę, psychicznie i fizycznie. Teraz jest grzeczny. I już nie uprzykrza nam życia.

On zawsze był grzeczny To chyba świeże wiejskie powietrze go rozstroiło. Albo zmartwił się, że mniej go doglądam. Mama po udarze, trzeba jej pomóc, uczymy się chodzić od nowa. Proces trudny i żmudny.

Proszę panią na herbatę, jeśli zechce Adam powiedział nieśmiało. Razem z kotem.

Pomyślę o tym odpowiedziała kokieteryjnie Olga.

A pół roku później cała wieś świętowała wesele Adama i Olgi. Tymek i Kuba byli oczko w głowie, naturalnie obecni przy boku pary. Nawet ten Doberman, który pogryzł Tymka, też był rozpoznał kota, początkowo patrzył krzywo, ale gdy spotkał spojrzenie Kuby, udawał, że się pomylił. Ot, taka to historia.