Zaprzysięgli wrogowie

Zaciekli wrogowie

Aleksy dopiero co rozłożył się wygodnie na kanapie, żeby uciąć sobie małą drzemkę, gdy nagle przez otwarte okno wleciało wściekłe szczekanie jego psa. Normalnie Hektor, bo tak nazywał się futrzany lokator, raczej nie był gadatliwy, ale dziś jakby oszalał szczekał od rana I to nie zwyczajnie, tylko jakby go opętało.

Aleksy już kilka razy wybiegał z domu, szukał podejrzanych, ale jak zwykle nic nie znalazł. Pomyślał, że pewnie sąsiedzkie psiaki przebiegały, więc Hektor je wystraszył. Taki z niego stróż nie lubi, gdy obcy wałęsają się w jego okolicy. Nic dziwnego, że jak Aleksy wychodził, w pobliżu już nikogo nie było. Od szczekania Hektora każdemu serce stanęłoby w gardle. Pewnie sąsiedzkie kundelki dostały rajzefiber i dały nogę. Nie wiedzieli, że misiek, jak Aleksy go czasem nazywał, siedzi w kojcu za dnia zawsze zamknięty, żeby nie narobił bałaganu. Dopiero wieczorem Hektor dostawał wolność wtedy, jak mawiał Aleksy, na własne ryzyko.

Raz trzech amatorów cudzej własności próbowało wedrzeć się na podwórko. Skończyło się tak, że jeden zgubił spodnie na ogrodzeniu, drugi zostawił adidas pod płotem, a trzeci wdrapał się na drzewo i nie mógł zejść. Ale to Hektor dał im popalić. Policjant musiał nawet wezwać strażaków, żeby biedny złodziej zszedł z gałęzi. Zapamiętają tę nauczkę na całe życie.

Najważniejsze, że Hektor nigdy nie szczeka bez powodu. A dziś zachowywał się, jakby mu się coś w głowie poprzestawiało.

No już, Hektor, przestań szczekać! krzyknął Aleksy, podnosząc się z kanapy i podchodząc do okna.

Pies zamilkł, ale po kilku sekundach znowu zaczął szaleć. Aleksy westchnął, założył kapcie i wyszedł na podwórko sprawdzić, co tak rozjuszyło jego wielką owczarkę.

Jak się można było spodziewać nikogo nie było. Hektor zamilkł, gdy tylko zobaczył swojego pana.

No i co, koncert na całe osiedle, a tu nikogo? zaśmiał się Aleksy, zaglądając do kojca.

Hektor radośnie merdał ogonem, patrzył przepraszająco wiedział, że wybił Aleksemu z głowy odpoczynek, ale przecież nie bez powodu szczeka. Teraz znów rzucił szybkie spojrzenie w stronę furtki i rozszczekał się na nowo.

Aleksy gwałtownie odwrócił głowę i zobaczył, jak coś szarego, małego, śmiga na drugi koniec ulicy. Szybko podbiegł do furtki, wybiegł na drogę i zobaczył

zwykłego kota.

A ten kot miał wyraz twarzy, że ho ho zuchwały, pewny siebie, aż się prosiło, żeby go pogonić.

A ty co tu robisz?! zaśmiał się Aleksy. Mówię ci, przyjacielu, lepiej tu nie kręć się za często, bo Hektor On kotów nie znosi. Jak złapie… Aleksy rozłożył ręce.

Kot wzgardliwie zmrużył oczy, Aleksy przysiągłby, że jeszcze się uśmiechnął.

Złapie, powiadasz? czytało się w kocim spojrzeniu. Niech się najpierw ruszy zza krat, zanim zdąży mnie dorwać. Twój pies już nieco przytył mniej go karm.

Nie powiem, Aleksy poczuł lekkie ukłucie dumy, że podwórkowy kot tak elegancko podsumował jego psa.

No, idź mi stąd! machnął ręką na futrzaka, wrócił do podwórka i zamknął furtkę.

I co myślicie? Posłuchał kot pana? A skąd! Wręcz przeciwnie, zaczął pojawiać się codziennie.

Chodził po podwórku, siadał obok kojca, jakby mówił Teraz tu rządzę!. Hektor mógł tylko szczekać, nic więcej. Aleksy próbował początkowo gonić kota, ale gdy wracał do domu, szary znowu był na posterunku. No nie miał na niego sposobu.

Po tej wygranej kot poczuł się jak król całego podwórka. Raz nawet zwinął kawałek mięsa z miski Hektora a miska stała w środku kojca! Hektor zrezygnowany leżał w kącie, a szary rozbójnik przeżuwał mięso na jego oczach.

Aleksy widział to na własne oczy aż mu ciśnienie wzrosło.

A no, ty warknął pod nosem. Poczekaj, zgotuję ci wesołe życie. Jeszcze pożałujesz, że mojego psa tak poniżasz!

Postanowił więc Aleksy, że nie będzie zamykać Hektora w kojcu w ciągu dnia. To znaczy zamknie, ale furtka będzie uchylona, żeby pies mógł wyjść, jak tylko poczuje potrzebę zrobić porządek.

Niech wreszcie zaprowadzi porządek rozmyślał Aleksy. Ten kot zmęczył i jego, i psa. Zero spokoju!

Tyle że, jak na złość, kiedy Aleksy i Hektor czekali na wizytę szarego rozbójnika, kot nie przyszedł. Może wyczuł podstęp? A może coś mu się stało? Przez dwa kolejne dni też się nie pojawił.

Hektor patrzył zdezorientowany na Aleksego, który tylko wzruszał ramionami.

Może to i dobrze, że już tu nie zagląda? uśmiechnął się Aleksy. Cisza, spokój.

Ale nie oszukujmy się trochę za tym kotem tęsknił. Tak, brzmi absurdalnie, ale stęsknił się. Hektor też przywykł do szczekania na armię swojego wroga, do oburzenia na kocie wybryki. Teraz co? Nuda!

Para dni później Hektor zaczął patrzeć na Aleksego, jakby prosił, by znów sprawdzić, czy koło domu nie kręci się szary łobuz. Stał, patrzył, a Aleksy rozumiał wszystko bez słów.

Co, martwisz się o naszego zbiegłego rozbójnika? No cóż, z takim charakterkiem łatwo wplątać się w kłopoty. Dobrze, Hektor, idziemy na drogę, zobaczymy, czy nie ma tam naszego szarego.

Aleksy otworzył furtkę, wyszedł na ulicę, stanął przy swoim starym volkswagenie i rozglądał się po okolicy.

Hektor podążył za nim, wielki, kudłaty łeb kręcił na wszystkie strony, łapczywie wciągał powietrze, szukając znanego, znienawidzonego zapachu kota.

Niełatwo było wyczuć, bo zapach obornika od sąsiada z dominował wszystko.

Aleksy przeszedł ulicę tam i z powrotem, wrócił do furtki i chciał już wygnać Hektora do domu.

Nie będą przecież całego dnia czekać na kota, który dwa tygodnie spędził na psuciu im nerwów.

Ale właśnie wtedy zatrzymał się z ręką na furtce, odwrócił głowę w lewo i usłyszał coś dziwnego. Ktoś na całej ulicy wydzierał się kocim głosem, a w odpowiedzi rozlegało się szczekanie.

Minutę później na ulicę wypadł kot ten sam szary kot i pędził ile sił, trochę kulejąc. Za nim gnał pies.

I nie byle wiejski poczciwiec, ale rasowy. Doberman miejski, z klasy wyższej. Aleksy znał tego psa latem, czasami zimą, przyjeżdża z rodziną do wsi. Najwyraźniej szary chciał pokazać miastowemu, jak to robił z Hektorem, ale coś poszło nie tak. Doberman go dorwał, bo na sierści szarego Aleksy zobaczył brunatne plamy.

Aleksy patrzył na biegnącego w jego stronę kota i zupełnie zapomniał o Hektorze. Ten bez pozwolenia wcześniej nigdy sobie na to nie pozwalał rzucił się biegiem.

Hektor! Ty gdzie lecisz?! krzyknął Aleksy, przerażony. Kot i tak już dostał od dobermana, teraz jeszcze jego pies go dorwie! Hektor, stój!

Ale Hektor nie słuchał. Rozpędził się, pędził prosto na kota.

Kot zauważył to i w panice stanął na środku drogi.

Zapewne zrozumiał, że jego żywot wisi nie tyle na włosku, co na jednym kocim wąsiku.

A co potem? No, wiadomo. Hektor zatrzymał się przy przerażonym kotku, obwąchał go, a potem rzucił się z groźnym rykiem na dobermana.

I pogonił go przez całą ulicę. Dobrze, że doberman szybko się połapał, zawrócił, uszy położył. Inaczej nie byłoby z niego co zbierać nie było we wsi psa, który mógłby Hektora pokonać.

Szary kot wykorzystał sytuację i zniknął. Aleksy patrzył za swoim psem i nawet nie zauważył, że kot ulotnił się. Dopiero wieczorem, kiedy wyszedł nakarmić Hektora, prawie upuścił miskę.

Kot był na miejscu! Żywy, zdrowy i z oczami pełnymi wdzięczności. Przysunął się do Hektora, położył głowę na jego łapie i zaczął cicho mruczeć. Hektor popatrzył na Aleksego takim wzrokiem, że ten wybuchnął śmiechem.

„Sorry stary, ale jak go uratowałem, to teraz muszę się nim opiekować do końca życia” wyczytał Aleksy w spojrzeniu psa. Żadna ironia Hektor rzeczywiście został osobistym ochroniarzem szarego kota. Pozwolił mu nawet jeść z swojej miski niebywała hojność dla tak poważnego i wiecznie naburmuszonego olbrzyma. Szary znalazł klucz do jego serca. Teraz byli już nie wrogami, a przyjaciółmi.

A jeśli myślicie, że na tym kończy się historia, to nie macie racji. Wcale nie.

Bo Aleksy zabrał kota do miasta, do weterynarza, żeby opatrzyć ranę na łapie. Było poważnie trzeba było zszyć. Po operacji szary został u Aleksego na rekonwalescencję.

Aleksy opiekował się nim, Hektor nie spuszczał go z oka a jeszcze niedawno gotowi byli go rozszarpać. Takie życie.

Kilka tygodni później przy furtce pojawiła się młoda, piękna kobieta.

Hektor chciał zaszczekać na obcą, ale zrozumiał, że tylko ją przestraszy, więc nieśmiało zawarczał. Aleksy usłyszał, wybiegł z domu:

D-d-dzień dobry przywitał się niezdarnie. Czy do mnie pani przyszła?

Kobieta pytała, czy Aleksy nie widział szarego kota. Wchodził on jej na podwórko? Bo jej kot, Timon, był bardzo zuchwały. Oczywiście, próbowała trzymać go w domu, ale Timon ciągle znikał i wracał wieczorami. W mieście siedział w mieszkaniu, teraz przyjechała do mamy po udarze, a kot jakby mu odbiło. Nie mógł się wybiegać. Zawsze wracał myła go, karmiła a ostatnio ani widu, ani słychu.

Wie pani, chyba wiem, gdzie jest pani Timon uśmiechnął się Aleksy. Proszę wchodzić na podwórko. Psa się nie bójcie, on nic nie zrobi. Zapraszam.

Do waszego psa?! Po co?

Zaraz pani sama zobaczy.

Kobieta się wahała, ale Aleksy miał tak szczery uśmiech, że zdecydowała się zaufać. Gdy podeszła do Hektora, zobaczyła, kto siedzi z boku, aż westchnęła.

Timon! Jak się tu znalazłeś?! Co się stało? przestraszyła się, widząc, że kot ma zabandażowaną łapę i udo. Spojrzała na Aleksego: To wasz pies go pogryzł?

Nie, skąd! zmieszał się Aleksy. Przeciwnie raczej go uratowaliśmy.

Od kogo?

Jeśli pani nie śpieszy się, mogę wszystko opowiedzieć. Warto posłuchać.

Aleksy opowiedział wszystko Oldze (bo w międzyczasie się poznali), a ta śmiała się bez opamiętania.

Nie no, trzeba mieć pecha Timon narozrabiał, a wy go uratowaliście!

Tacy jesteśmy dobre dusze zaśmiał się Aleksy. Ale wie pani, wasz kot wraca do formy. Teraz to aniołek. I już nie działa nam na nerwy.

On zawsze był taki To pewnie wiejski klimat go zmienił. A może się obraził, bo mniej go teraz przytulam muszę opiekować się mamą, która uczy się chodzić na nowo. Nie jest to szybka sprawa.

Proszę przychodzić w odwiedziny, jeśli chce pani zmieszał się Aleksy. Razem z kotem.

Pomyślę nad tym odpowiedziała z uśmiechem Olga.

A pół roku później cała wieś świętowała ich wesele Aleksy i Olga. Timon i Hektor byli obowiązkowo obecni, nawet ten doberman, który pogryzł kota. Oczywiście rozpoznał Timona, na początku patrzył na niego krzywo, ale jak spotkał wzrok Hektora, szybko zmienił zdanie.

Taka właśnie historiaOd tego dnia, kiedy Hektor i Timon razem świętowali pod stołem, a goście śmiali się z psio-kocich toastów, życie Aleksego nabrało zupełnie nowego koloru. Olga i Aleksy stworzyli rodzinę pełną nieoczekiwanych zwrotów i przyjacielskiej czułości.

Wieczorami, kiedy cisza płynęła nad wsią, Aleksy często wracał myślami do tamtego pierwszego spotkania z szarym kotem, do psiego szczekania i kocich wybryków. Teraz Hektor nie szczekał już bez powodu czasem tylko, gdy Timon wspinał się na drzewo, za którym kryła się dobermanowa rezydencja. A Timon, odzyskany, zadbany i pod opieką nowej rodziny, wyciągał się na parapecie, łypiąc na Hektora, jakby mówił: Zobacz, znalazłem dom, przyjacielu. I ciebie też.

A Aleksy wiedział, że czasem największe szczęście zaczyna się od najdziwniejszego spotkania, od psiego szczekania i kociego śmiałka, którzy najpierw byli sobie wrogami, a potem nieodłącznymi kumplami z jednej podwórkowej paczki.

Gdzieś tam, na uboczu, doberman przemykał ostrożnie, a wiejska noc cicho mruczała swój hymn zgody. I już nigdy nie było nudno ani na kanapie, ani pod stołem, ani za furtką. Bo w tej historii każdy znalazł swoje miejsce nawet najbardziej zaciekli wrogowie.