Sąsiadka z góry

Sąsiadka z góry

Grażyno, gdzie schowałaś mój gar? Ten największy, w którym gotuję barszcz?

Pani Janino, stał na środku przejścia. Odstawiłam go tam, na dolną półkę.

Na dolną półkę! Przecież ja się tam nie schylę, kręgosłup mnie boli! Myślisz w ogóle, jak przestawiasz cudze rzeczy?!

Stałam przy zlewie i patrzyłam w okno. Za szybą kaprysił październik, cichy, bury. I we mnie coś tak kaprysiło to jeszcze nie była złość, raczej to uczucie, gdy się wie: to dopiero początek.

***

Pani Janina przyjechała w piątek wieczorem. Mirek odebrał ją z windy, wtaszczył dwie ciężkie torby i wielką kraciastą torbę zwaną u nas pieszczotliwie marzenie handlarza. Uśmiechałam się. Tak szczerze starsza kobieta, siedemdziesiąt osiem lat, remont nagle wybuchł w jej mieszkaniu, sąsiedzi zalały sufity, wspólnota mieszkaniowa zabrała się za sprawę dopiero po pół roku, a teraz wszystko rozgrzebane do betonu. Ona naprawdę nie miała dokąd pójść. To nie był najazd, powtarzałam sobie. To tylko na chwilę.

Słowo na chwilę nabierało potem szczególnego smaku.

Mam pięćdziesiąt sześć lat. Nie jestem staruchą, nie jestem też dziewczynką, jestem dokładnie pośrodku kiedy już znasz swoją wartość, a jeszcze umiesz być elastyczna wobec zmian. Pracuję z domu przyjmuję zlecenia na haft artystyczny, głównie dla kolekcjonerów i małych galerii. To nie hobby, to grosz i to całkiem niemały. Do tego prowadzę kurs online z haftu płaskiego oraz ze złotego haftu. Moje miejsce pracy to mój kącik w sypialni przy północnym oknie, moje nici, tamborki, tkaniny, wydruki wzorów nie gdzie siedzę, tylko mój warsztat, moje źródło utrzymania.

Nasze mieszkanie z Mirkiem jest dwupokojowe, ale dobrze rozplanowane. Zamieszkaliśmy tu osiem lat temu, po tym jak dzieci się wyprowadziły. Przez pierwsze dwa lata pozbywałam się wszystkiego, co zbędne. Bez dramatów ani sentymentów. Oddawałam, sprzedawałam, wyrzucałam, co nam nie służyło. Zostało to, co potrzebne i ładne. Jasne ściany, minimum mebli. Żadnych dywanów na ścianach, żadnych kryształowych witryn, żadnych suchych kwiatów na pamiątkę. Na parapetach trzy rośliny: fikus, sansewieria i malutki krzaczek rozmarynu w kuchni. Każda półka zna swoje przeznaczenie, każda szuflada się domyka, bo nie jest przeładowana.

Mirek początkowo narzekał. Że jak w hotelu. Potem przywykł i sam się złościł, gdy coś było nie na miejscu. Znaleźliśmy swój rytm, swój oddech, swój sposób życia na tej przestrzeni.

I wtedy do tego powietrza weszła pani Janina.

***

Pierwsze dwa dni były prawie przyjemne. Urządzała sobie pokój gościnny, który zorganizowaliśmy naprędce rozkładana kanapa, połowa szafy do dyspozycji. Przyniosłam dodatkową lampkę, postawiłam na szafce szklankę z wodą i książkę. Myślałam miło, troskliwie.

Już trzeciego dnia znalazłam na korytarzowym parapecie szydełkowaną serwetkę. Okrągłą, kremową, z delikatnym ażurem na brzegu. Leżała pod telefonem pani Janiny jak gdyby nigdy nic, jakby ten parapet zawsze był jej.

Schowałam serwetkę, zwinęłam i położyłam na szafce w jej pokoju.

Rano serwetka znowu była na parapecie.

Zrozumiałam, że to nie złośliwie. Tyle że pani Janina nie walczyła ze mną ona po prostu żyła po swojemu. U niej serwetka pod telefonem to porządek, przytulność, to się należy domowi. Dorastała w świecie, gdzie więcej rzeczy w domu oznacza zamożność, gdzie pusty parapet to bieda albo niechlujstwo. Gdzie zapasy kasz w pięciu słoikach to gospodarność, a nie zagracenie.

Wychowywałam się w tym samym świecie, ale wyrosłam z niego świadomie.

***

Pod koniec tygodnia kuchnia zmieniła się nie do poznania. Na blacie zamieszkały trzy emaliowane garnki, których nie dało się upchnąć do żadnej szafki. Obok zagościła żółta plastikowa podstawka na pokrywki w kształcie drzewka, z zawijasami. Lodówka zamieniła się w plac boju: słoiki z kiszonymi ogórkami (przywiezione z działki córki), pojemnik ze smalcem w czosnkowej marynacie, worek z namoczoną fasolą, pojemnik z czymś utkanym w parę warstw folii, co do przeznaczenia strach było pytać. Moje jogurty wylądowały na dolnej półce drzwi, wypchnięte tam słoikiem chrzanu i flaszką domowego kwasu chlebowego.

Przełożyłam jogurty tam, gdzie były. Pani Janina przełożyła je z powrotem.

Wieczorami kuchnia pachniała duszoną kapustą, smażoną cebulą, czymś jeszcze czymś ciężkim i swojskim. Nie, że źle. Po prostu obcy zapach, obcy wieczór, nie moje powietrze.

Mirek wracał z pracy, wciągał noskiem i mówił:

O, mama gotowała! Ale pachnie.

Milczałam.

***

Pod koniec drugiego tygodnia w salonie pojawił się mały dywanik przy kanapie. Syntetyk, różyczki na brzegach, dokładnie taki, jaki można kupić w sklepie pod blokiem za czterdzieści złotych. Pani Janina tłumaczyła, że jej rano marzną stopy, że całe życie kładła dywanik koło łóżka. No i co miałam powiedzieć, że mi się nie podoba? Brzmiałoby to okropnie.

Przemilczałam.

Potem na wieszaku w przedpokoju zawięzła jej flanelowa bluza. Nie w szafie, którą jej wyodrębniłam, tylko obok płaszcza Mirka duża, w kratę, beż z błękitem. Zajmowała haczyk i spadała na jego kurtkę.

Przełożyłam ją na wolny haczyk przy drzwiach do łazienki.

Pani Janina odnalazła bluzę i odwiesiła z powrotem. Westchnęła, że tam za daleko.

Kiwnęłam głową.

Wieczorem Mirek pyta:

Wszystko okej? Jakaś jesteś zamyślona.

Wszystko dobrze skłamałam.

To nie była prawda, oboje to wiedzieliśmy. Ale oboje wybraliśmy milczenie.

***

Muszę opowiedzieć o sypialni, bo to było najboleśniejsze. To mój warsztat, tam zarabiam. Tu nie chodzi o gusta czy dywaniki.

Przy północnym oknie stoi mój stół roboczy. Jasny, długi, robiony na zamówienie z brzozowej sklejki, półeczki na wzory, szufladki na nici. Nad stołem lampa dzienna na elastycznym ramieniu, z neutralnym światłem przy hafcie liczy się każdy odcień nici. Obok regał: motki włóczki i jedwabiu ułożone od chłodnych do ciepłych. To nie dekoracja to system pracy.

Na tamborku duża robota zamówienie od kolekcjonera z Gdańska: kopia starej chorągwi kościelnej, haft złotą nicią, z japońskim jedwabiem. Termin oddania listopad. Zaliczka już przelana. Gdyby się coś popsuło, musiałabym zwracać kilka tysięcy złotych.

Pracowałam nad tym trzy miesiące.

Nie pozwalałam nikomu dotykać tamborka, tłumaczyłam: każde dotknięcie psuje napięcie tkaniny, potem trzeba pruć całe godziny. Mirek to wiedział. Kota nie mamy. Dzieci daleko. Wszystko pod kontrolą.

Dopóki nie przyjechała pani Janina.

***

To był czwartek, około południa. Pojechałam do pasmanterii po specjalny odcień nici terakotę z połyskiem złota, online się nie zamówi, trzeba obejrzeć na żywo. Zeszło mi godzinę, może półtora, jeszcze apteka po drodze.

Wracam, wchodzę do sypialni i…

Pani Janina stoi przy regale i porządkuje moje motki. Przekłada, przewija, robi po swojemu. Na stole leży rozkręcona szpula japońskiego jedwabiu, kawałek nitki plącze się, splątał się gdzieś po drodze. Tego odcienia nie miałam zapasu. Najgorsze róg materiału na tamborku był przygnieciony, jakby ktoś się oparł, ruszył niechcący.

Zastygłam w drzwiach.

Pani Janina odwróciła się i weszła w ton:

Grażyna, ty tu taki nieporządek miałaś. Ja wszystko ułożyłam, popatrz, jak teraz ładnie!

Pani Janino, proszę stąd wyjść powiedziałam bardzo cicho.

Słucham? Przecież chciałam pomóc…

Wiem. Proszę wyjść.

Obraziła się. Wysunęła usteczka.

Zamknęłam drzwi, usiadłam na podłodze przed tamborkiem i zaczęłam sprawdzać. Na szczęście nitka nie pękła, a zagniecenie materiału dało się poprawić. Nitkę jedwabiu niestety trzeba było w jednej trzeciej uciąć za bardzo się poplątała, a taka cienka to już nie do rozplątania.

To nie była katastrofa. Ale to była granica, po której wiedziałam: tak się już nie da.

***

Wieczorem Mirek pyta, czemu mama milczy przy kolacji.

Opowiedziałam.

Zamruczał pod nosem:

Wiesz, że nie specjalnie. Chciała pomóc.

Wiem.

Grażyna, wytrzymaj trochę. Jest jej trudno, to dla niej obca przestrzeń.

To jest moje miejsce pracy. Zarabiam tu.

Wiem. Ale to tylko na chwilę.

No właśnie słyszałam to na chwilę już dwa tygodnie. Pytam wprost:

Ile jeszcze?

Majster obiecuje koniec w grudniu.

Grudzień. Czyli jeszcze półtora miesiąca. Popatrzyłam na Mirka znałam tę jego minę: kochał nas obie i nie chciał wybierać. Wierzył szczerze, że jak będzie do wszystkich się uśmiechał i prosił o wyrozumiałość, to samo się ułoży.

Wiedziałam muszę wziąć sprawy w swoje ręce.

***

W nocy nie spałam. Rozmyślałam. Otwarcie pogadać z teściową? Obrazi się, narobi łez, będzie mówiła Mirkowi, że chcę ją wykopać. Skandal? Jeszcze gorzej. Ultimatum dla męża? Zrobi się z tego wojna domowa, nie chcę. Po prostu znosić? Nie, finito. Przemyciłam to z tym jedwabiem do śmieci.

Zostawała jeszcze jedna opcja subtelna, długa, za to jedyna do pogodzenia dla wszystkich.

Trzeba było zająć panią Janinę tak, by mniej czasu spędzała w domu, a jednocześnie przyspieszyć jej remont tak, by sama chciała wrócić.

To nie miał być plan zemsty. To był plan przetrwania. Cichy, dyplomatyczny, uczciwy: nie robić jej krzywdy, tylko odzyskać swój dom.

***

Najpierw zajęłam się czasem wolnym.

Wiedziałam, że pani Janina była aktywna chodziła u siebie na osiedlu do biblioteki, do kościoła, latem na działkę do córki. Tu się nudziła. Nuda u starszych ludzi przeradza się w nadaktywność tam, gdzie mogą czyli u nas w mieszkaniu.

Zadzwoniłam do mojej koleżanki, Iwony, pracującej w lokalnym domu kultury. Pytam: co dla seniorów?

No multum! Nordic walking, chór w środy i piątki, warsztaty filcowania, wykłady o zdrowiu co wtorek. Wszystko za darmo, tylko PESEL i dowód.

Trzeba się zapisywać?

Po prostu przyjść.

Nie powiedziałam pani Janinie w stylu idź na zajęcia. To by było nachalne, wszyscy by się domyślili. Zrobiłam inaczej.

Przy kolacji zagaduję:

Pani Janino, śpiewała pani kiedyś? Mirek wspominał, że występowała pani w chórze w młodości.

Ożywiła się. Rzeczywiście śpiewała, ładny mezzosopran.

Słyszałam, że tu na dzielnicy jest chór dla dorosłych. Znajoma chwaliła, dyrygent świetny, ludzie sympatyczni, za darmo. Może by się pani zainteresowała, skoro tu jest pani sama, bez swoich znajomych?

Machnęła ręką że nie wie, głupio, sama iść w obce miejsce.

Nie naciskałam. Zasiałam ziarenko.

Za trzy dni wróciłam do tematu wspomniałam, że chór występuje na miejskich świętach, że wykonują zdjęcia do gazety lokalnej. Przy słowie gazeta pani Janina od razu się ożywiła.

Tydzień później poprosiła o instrukcję do tego domu kultury.

Dałam jej mapkę, wszystko dużymi literami.

W środę wyszła o dziesiątej, wróciła przed trzecią, z różowymi policzkami, oczami błyszczącymi.

Takie babki cudowne! Dyrygent pan Artur, młody, wymagający ale cierpliwy. Śpiewają Pszczółkę Maję i stare piosenki. Trochę przyśpiewałam, on mówi przychodźcie, dobra ma pani mezzosopran.

Super ucieszyłam się, zupełnie szczerze.

Od tej pory w środy i piątki wychodziła na parę godzin. Potem doszedł we wtorki nordic walking, zaprosiła koleżanka z chóru, pani Basia z bloku obok, świetna osoba.

W domu zrobiło się ciszej. Nie pusto, ale ciszej.

***

Drugi etap był trudniejszy.

Zadzwoniłam do córki pani Janiny, Agaty. Nie miałyśmy zażyłej relacji, raczej grzecznej. Powiedziałam prosto:

Agata, dobrze, że mama u nas, ale najlepiej jakby wróciła do siebie jak najszybciej. Starszy człowiek na cudzym gruncie nie wytrzymuje długo.

Westchnęła, budowlańcy zwlekają, wiecznie przekładają terminy.

Pytam:

Kontrolujesz to sama, czy przez kogoś?

Przez pośrednika znajomego mężaczyli nikt naprawdę nie pilnuje.

Pomogę. Mam znajomego majstra, zobaczy, co naprawdę trzeba zrobić, a co tylko przeciągają.

Chętnie się zgodziła, miała już dość.

No to mój sąsiad z dołu, pan Jerzy, od lat kierownik budów, zgodził się pomóc. Wypiliśmy kawę, wytłumaczyłam sytuację.

Posadzki, tynki, łazienka? Przy normalnej ekipie trzy tygodnie, nie trzy miesiące.

Pojechał, pogadał. Okazało się ekipa robi trzy mieszkania naraz, u Janiny wpada raz na kilka dni, kasę już zgarnęli, nie spieszy im się.

Pan Jerzy zrobił porządną reprymendę, dał termin trzy tygodnie codziennej roboty, inaczej no wiecie. Obiecał zaglądać i pilnować.

Agata zmieniła zapisy w umowie, postawiła warunki. Ekipa nagle dostała skrzydeł.

Nie mówiłam Mirkowi. Nie ukrywałam, po prostu nie chciałam, żeby musiał wybierać stronę. To była moja misja.

***

Te trzy tygodnie były nierówne.

Czasem atmosfera była naprawdę dobra pani Janina wracała z chóru zadowolona, opowiadała o Basi, jak po próbie były w kawiarni, że pan Artur ją pochwalił. Wtedy bywało ciepło i nawet miło siedzieć we trójkę.

Nie brakło też gorszych dni.

Pewnego ranka zobaczyłam, że mój ukochany fikus z parapetu został przestawiony w kąt, a na jego miejscu pojawiła się donica z jej geranium, co przywiozła w torbie. Geranium kwitło, różowe, ładne. Tłumaczenie proste: Fikus zasłaniał okno, a pelargonia lubi słońce.

Fikus już po południu zaczął zwijać liście.

Bez słowa odstawiłam fikusa na parapet, a pelargonię postawiłam na jej stolik. Spotkałyśmy się wzrokiem:

Mogłaś zapytać mruknęła.

Wzajemnie odpowiedziałam.

To jedyny raz, kiedy naprawdę zaiskrzyło. Zero krzyku, zero łez po prostu każda z nas zobaczyła drugą w całości.

Potem rozeszłyśmy się do swoich spraw. Przy kolacji był już spokój.

Mirek wszystko widział i milczał. Czasem myślałam, że to jego milczenie bardziej mnie irytuje, niż te pelargoniowe wjazdy na mój parapet. Facetom się wydaje, że jak przemilczą pęknięcie przy stole, to się samo zasklepi. Nie zasklepia się. Nigdy.

***

Któregoś wieczoru, kiedy pani Janina poszła wcześniej spać, ja zostałam przy swoim stole. Lampa, nić idzie równo. Mirek przyszedł, postał za mną, usiadł na łóżku.

Jesteś na mnie zła rzucił.

Trochę przyznałam. Nie na ciebie, na sytuację.

Wiem, że ci ciężko.

Wiesz zgodziłam się. Ale czuć i działać to jednak dwie różne rzeczy.

Zamilkł.

Co byś chciała, żebym zrobił?

Już nic, Mirku. Sama już robię.

Nie pytał co. Może nie chciał wiedzieć, albo bał się, że będzie musiał wybierać. Położył się, poczytał, zasnął. Ja jeszcze godzinę przeszywałam w ciszy, słuchając, jak tykają zegary i jak za ścianą oddycha starsza kobieta, która przyjechała nie złośliwie, tylko z własnym życiem, kompletnie innym od mojego.

W takich domowych burzach najgorsza nie jest nienawiść. Ona przynajmniej jest szczera. Najgorsze to, jak wszyscy są dobrzy, wszyscy się kochają, a mimo to każdemu jest źle i nie wiadomo na kogo być zły.

***

Remont skończył się szybciej niż przewidział nawet pan Jerzy.

Agata zadzwoniła do mnie, nie do Mirka, tylko do mnie, w sobotę rano. Powiedziała: ekipa wczoraj zakończyła, wszystko gotowe, wystarczy przewietrzyć i posprzątać.

Podziękowałam. Pogadałyśmy chwilę. Czułam, że coś się zmieniło chyba zobaczyła we mnie nie tylko żonę brata, ale normalnego człowieka od załatwiania spraw.

Teraz trzeba było powiedzieć pani Janinie, żeby nie poczuła się wykładzona z domu.

Myślałam o tym całą sobotę.

Przy kolacji, kiedy pani Janina opowiadała o chórze: W styczniu występ na konkursie, uśmiechnęłam się i mówię:

Pani Janino, mam dla pani dobrą wiadomość. I to nie jest żart.

Zamilkła, spojrzała.

Parę tygodni temu poprosiłam znajomego majstra, żeby zobaczył pani remont chciałam zrobić niespodziankę. Rozmawiał z brygadą, Agata mówi, że już wszystko ukończone. Można się wprowadzać.

Pani Janina patrzyła na mnie w milczeniu. Potem na Mirka. Znowu na mnie.

Ty sama się tym zajęłaś?

Sąsiad mi pomógł. Po prostu nie chciałam, żebyście się czuli skrępowani dłużej niż trzeba pani na swoim najlepiej się czuje, wśród swoich rzeczy.

Mirek patrzył tak, jakby widział mnie pierwszy raz.

Pani Janina zamilkła. Potem podeszła i wzięła moją rękę. Suche, ciepłe, ciężkie od lat dłonie.

Grażyno powiedziała jesteś dobrą kobietą.

Nie wiedziałam co powiedzieć. Uścisnęłam tylko jej dłoń.

***

Przeprowadzka była w niedzielę. Mirek zawiózł mamę, pomógł wnosić rzeczy, sprawdził, czy wszystko działa. Ja zostałam powiedziałam, że przygotuję obiad, ale tak naprawdę chciałam po prostu pochodzić po własnym domu sama.

Pierwsze pół godziny chodziłam od pokoju do pokoju. Dotykałam ścian, stałam przy stole przy północnym oknie, patrzyłam na tamborek.

Potem zdjęłam dywanik z różyczkami leżał już sierocie, nieprzydatny. Z parapetu zabrałam ostatnią serwetkę, o której chyba po prostu zapomnieli. Otworzyłam okno, wpuściłam październikowe powietrze.

W kuchni na drugiej półce lodówki stał pojemniczek w folii. Otworzyłam a tam nasza ukochana klasyczna zupa ogórkowa z lekko kwaskową nutą, jaką tylko pani Janina umiała zrobić. Zostawiła jedzenia na dwa dni.

Zamknęłam lodówkę, oparłam się o nią.

Ludzie mają dziwną naturę. Można sobie nawzajem przeszkadzać trzy tygodnie i mimo to zostawić na pożegnanie miskę ulubionej zupy.

***

Wieczorem Mirek wrócił. Jedliśmy. Rozmawialiśmy niewiele, spokojnie. Potem on zmył naczynia, ja je wytarłam.

Przed snem usiadł, spojrzał w sufit i powiedział:

Czyli cały czas coś robiłaś. Ten remont

Robiłam.

Czemu nie mówiłaś?

Zastanowiłam się chwilę.

Prosiłeś, żebym była cierpliwa. Ja po prostu działałam, nie chciałam, żebyś czuł się winny wobec mamy.

Posiedział długo w ciszy.

To było rozsądne rzucił. I trochę smutne.

Wiem, przepraszam.

Leżeliśmy razem w ciemności, ja myślałam: to nie jest idealna historia. Nikt niczego nie powiedział wprost, nie było tej wielkiej rozmowy, o której piszą w poradnikach. Wszystko załatwiło się jakoś bokiem, cichym wysiłkiem, który prawie nikt nie zauważył.

Czy to dobrze, nie wiem.

***

Pani Janina zadzwoniła po tygodniu. Głos zadowolony, opowiadała, że mieszkanie teraz jasne, ściany beżowe, tak jak chciała. Znalazła swoje filiżanki, odwiedziła sąsiadkę panią Halinę, która całą jesień chorowała i cieszyła się na jej widok.

Na chór dalej będę chodzić mówiła. Pan Artur mówi, że nasz zespół pojedzie na konkurs do miasta w lutym. Basia mówi, że pojedziemy razem.

Bardzo się cieszę.

Grażyna powiedziała wolniej. Wiem, że pewnie zawadzałam, mieszkając u was.

Nie powiedziałam: ależ skąd, wszystko było dobrze. To byłaby nieprawda i obie byśmy to czuły.

Jesteśmy różne, pani Janino odpowiedziałam. To normalne. Najważniejsze, że teraz jest pani dobrze u siebie.

Pomilczała.

Tak, to najważniejsze.

***

Myślę czasem o tych siedmiu tygodniach. O dywaniku w róże, o garach na blacie, pelargonii na moim parapecie. O misce zupy w lodówce. O tym, jak trzymała mnie za rękę, suchą i ciepłą dłoń. O trochę mi smutno, które Mirek powiedział i było to najuczciwsze w te wszystkie tygodnie.

Nie wygrałam żadnej wojny. Wojny nawet nie było. Było zadanie, które trzeba było rozwiązać. Był dom, który musiałam obronić, nie podnosząc głosu i nie rzucając błotem.

To nie bohaterstwo. Czasem trzeba po prostu utrzymać formę swojego życia, gdy ktoś inny nie ze złości, tylko z przyzwyczajenia zaczyna ją ugniatać po swojemu.

Obrona własnych granic to nie mur, ani awantura. Czasami to po prostu wiedzieć, czego się chce, i spokojnie, uparcie iść w tym kierunku.

A rodzina? To takie dziwne stworzenie. Przetrwa nawet najniewygodniejsze warunki. Oddycha przez szpary. A czasem zostawia ci miskę zupy w lodówce na pożegnanie.

***

Na początku listopada oddałam chorągiew. Zamawiający napisał, że zadowolony. Przelał ostatnią ratę. Kupiłam sobie nową szpulkę japońskiego jedwabiu, koloru delikatnego złota, jak jesienny liść, schowałam do szuflady. Na miejsce.

Na parapecie stoją trzy doniczki: fikus, sansewieria, rozmaryn. Żadnych serwetek.

W mieszkaniu cicho. Pachnie kawą i odrobinę świeczką, którą zapalam co wieczór. Mirek czyta w fotelu. Za oknem prawie zima.

Wszystko jest na swoim miejscu.

***

Miesiąc później pojechaliśmy w odwiedziny do pani Janiny. Zawiozłam jej pudełko domowej pasty z cukierni, którą polecała Basia z chóru. Otworzyła drzwi, od razu zaprosiła do obejrzenia remontu. Pokoje jasne, beżowe, dokładnie jak chciała. I tak, na każdym parapecie leży szydełkowa serwetka. Dywanik w różyczki koło kanapy.

Spojrzałam na to wszystko i nic nie poczułam. Ani złości, ani przesady. Po prostu jej dom.

Przy kawie powiedziała do nas z Mirkiem:

Przyjedźcie w lutym na konkurs. Będziemy śpiewać Nadzieję chcę, żebyście usłyszeli.

Mirek: Na pewno, mamo.

Ja: Oczywiście.