– Masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna – śmiał się mąż. Ale Lucyna postanowiła to sprawdzić

Masz już pięćdziesiątkę na karku, komu jesteś potrzebna śmiał się mąż. A Lidia postanowiła to sprawdzić.

Mąż Lidii, Andrzej Tomasz Kowalczyk, był człowiekiem z teoriami. I to nie z jedną miał ich pewnie z tuzin, każda twardsza od poprzedniej. Że rosół robi się wyłącznie na wołowinie. Że koty są mądrzejsze od psów. Że telewizor ogląda się tylko z głośnością ustawioną na czterdziestkę dwójkę, ani mniej, ani więcej. Ale najważniejsza i powtarzana najczęściej była ta: kobieta po pięćdziesiątce dla faceta przestaje być interesująca.

Formułował ją różnie, zależnie od humoru.

Czasem jak wykładowca: taka już natura, Lidia, nie bierz do siebie.

Innym razem z zadumą: taka jest kolej rzeczy, nie pogadasz z losem.

A najczęściej zupełnie zwyczajnie, jak Lidia włożyła nową sukienkę albo pomalowała usta: masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna.

Bez znaków zapytania. Po prostu fakt.

Lidia miała pięćdziesiąt dwa lata. Pracowała jako księgowa w firmie budowlanej, rano ćwiczyła, wieczorem czytała książki, a w weekendy piekła drożdżówki, które Andrzej wcinał z apetytem, nie łącząc ich zupełnie z kwestią komu potrzebna jest ich autorka.

Przeżyli razem dwadzieścia sześć lat. Przez ten czas Andrzej przytył, wyłysiał i dorobił się teorii. Lidia nie. A przynajmniej nie tak, trochę inaczej.
Pierwsza zauważyła to jej przyjaciółka Basia.

Lidka rzuciła kiedyś przy kawie, patrząc na nią z tym swoim charakterystycznym przymrużeniem oka, które znaczyło: zaraz powiem coś szalonego, a może i ważnego. Wiesz w ogóle, że jesteś ładna?

Daj spokój odburknęła Lidia, jak zawsze.

Serio. Naprawdę. I słuchaj a może założymy ci konto na portalu randkowym? Tak zwyczajnie, dla eksperymentu.

Lidia odstawiła kubek.

Zwariowałaś?

Nic wielkiego. Po prostu napiszemy profil, wrzucimy ładne zdjęcie. Się zobaczy, co będzie.

Nic nie będzie stwierdziła Lidia. Mam już pięćdziesiątkę na karku. Komu ja potrzebna.

Wypowiedziała to i nagle usłyszała znajomy ton i słowa Andrzeja Tomasza Kowalczyka.

Basia należała do ludzi czynu. Nie znosiła przekonywać długo to nie była jej bajka. Robiła tak, że głupio było odmówić. Nie fizycznie, ale wewnętrznie. Tego wieczoru przyszła do Lidii z laptopem pod pachą, butelką wina i miną człowieka, który wszystko już postanowił.

Słuchaj rzuciła od progu, stawiając wino na stole, robimy ci konto. Szybko, zgrabnie, bez zbędnych pytań.

Moment nawet się nie zdążyła rozebrać z fartucha. Jakie konto?

Na randkach, Lidka. Mówiłam ci.

Mówiłas. A ja mówiłam nie.

A ty powiedziałaś komu ja potrzebna. To co innego.

Popatrzyły na siebie. W Basi oczach była ta pewność ludzi, którzy czekają, aż reszta też zrozumie.

Basia, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Wiem. Znam cię trzydzieści lat.

No i?

No i nic. Siadaj.

Lidia usiadła. Nie dlatego, że się poddała, tylko dlatego, że miała zmęczone nogi po kolejnym ciężkim dniu. Potem były jeszcze raporty, korek w mieście Więc Lidia siedziała. Tak po prostu.

Dawaj zdjęcie zarządziła Basia, otwierając laptop.

Jakie zdjęcie?

Dobre. Masz jakieś fajne?

Lidia się zamyśliła. Ostatnie było z firmowej imprezy. Stoi tam w kącie, z kieliszkiem, bokiem do aparatu, patrzy gdzieś na bok, bo Andrzej wtedy trzy razy zadzwonił z pytaniem, kiedy wreszcie wróci do domu.

Może z Nowego Roku powiedziała nieśmiało.

Pokaż.

Pokazała. Basia przyglądała się długo.

Dobre, naprawdę dobre stwierdziła. Czemu się tak garbisz na co dzień, a tu nie?

Bo na zdjęciu nikt na mnie nie patrzy odpowiedziała Lidia i sama się nad tym zatrzymała.

Basia przyglądała jej się jeszcze chwilę, po czym otworzyła wino.

Profil tworzyły długo właściwie Basia tworzyła, Lidia się sprzeciwiała. Przy każdym punkcie.

Cel znajomości? Lidka, napisz rozmowa.

Nie chcę rozmowy.

To nie szkodzi. Napisz.

O sobie? Basia, co mam wpisać? Księgowa, robię dobry rosół, mieszkam z człowiekiem z teorią o kobietach po pięćdziesiątce?

Napiszemy: Aktywna, ciekawa świata, lubię czytać i podróżować.

A ja nigdzie nie jeżdżę.

A chciałabyś?

Lidia się przez chwilę namyślała.

Chciałabym.

No to dobrze.

Wybrały to zdjęcie z Nowego Roku: Lidia w bordowej sukience, włosy spięte, a w oczach życie. Andrzej tej sukienki nawet nie widział wtedy, gdy przyszła, już spał.

Gotowe Basia zamyka laptopa. Profil jest.

No i co teraz?

Teraz czekamy.

Na co?

Zobaczysz.

Lidia nalała sobie kieliszek. Spojrzała przez okno za oknem wieczór, latarnia, goła gałąź topoli i nic szczególnego. Zwykły wieczór. Andrzej w drugim pokoju oglądał wiadomości głośność oczywiście na czterdziestkę dwójkę. Ekran mruczał, jak zawsze.

No i dobrze pomyślała Lidia konto to konto. I tak nic się nie stanie.

Wypiła wino i poszła zmywać.

Następnego dnia zupełnie zapomniała o profilu.

Pojechała do pracy, pół dnia kredziła się przy kwartalnym raporcie, na obiad zjadła wstrętną zupę z bufetu na parterze i o trzeciej zdała sobie sprawę, że gapi się przez okno i liczy gołębie na parapecie.

Telefon leżał w torebce.

O piątej jednak w końcu wyjąła go, żeby sprawdzić, czy Andrzej nie napisał. Andrzeja nie było, za to z portalu przyszło powiadomienie czerwone kółko z liczbą.

Liczba wynosiła 11.

Jedenaście wiadomości. W jeden dzień.

Lidia spojrzała na telefon. Telefon spojrzał na Lidię. Wrzuciła go z powrotem do torebki, posiedziała chwilę, potem znów wyjęła.

Jedenaście.

Pewnie spamerzy pomyślała.

Otworzyła. Ale nie zamiast spamu, jedenastu mężczyzn z profilowymi, z imionami, z bardzo konkretnymi wiadomościami. Jedni pisali krótko: Cześć, ciekawy profil. Inni dłużej, z namysłem. Jeden, Sławek, pięćdziesiąt cztery lata, wyskrobał jej aż trzy całe akapity o książkach, o tym, że dawno nie widział kobiety z takim spojrzeniem na zdjęciu i o zamiłowaniu do podróży.

Lidia przeczytała to dwa razy.

Podróże też sobie wpisałam… przypomniała sobie i trochę jej się zrobiło głupio, ale tylko trochę.

Wieczorem zadzwoniła do Basi.

Jedenaście rzuciła zamiast cześć.

Już?! Basia wręcz się ucieszyła, mówiłam!

Jeden pisze o książkach.

No to odpisz.

Nie będę odpisywać.

Lidka.

Co Lidka? Mam pięćdziesiąt dwa lata, jestem mężatką.

I co z tego? Odpisz.

Lidia nie odpisała. Ale wieczorem, zmywając naczynia, znów myślała o Sławku i jego trzech akapitach.

Wariuję powiedziała sobie.

Ale rano otworzyła aplikację. Kółko z liczbą nie miało już jedenastu.

Dwadzieścia osiem.

Lidia usiadła na brzegu łóżka. Andrzej jeszcze spał.

Dwadzieścia osiem osób napisało w nocy.

Przewijała ostrożnie, jakby się czegoś bała uszkodzić. O, Marcin, czterdzieści osiem lat, inżynier, zabawne zdjęcie z kotem. Michał, pięćdziesiąt sześć, elegancki, w krawacie: Jest Pani naprawdę piękną kobietą. Darek tu Lidia się zatrzymała czterdzieści jeden, na tle gór, napisał króciutko: Cześć. Opowiesz coś o sobie?

Czterdzieści jeden. Jedenaście lat młodszy.

Lidia zamknęła telefon. Potem otworzyła.

Pod wieczór drugiego dnia liczba przebiła pięćdziesiąt.

Pięćdziesiąt trzy wiadomości. W zasadzie pięćdziesiąt cztery, bo jeszcze jedna przyszła, kiedy liczyła.

Siedziała w kuchni, piła herbatę i czytała, jak ktoś, kto poszedł po pieczywo, a znalazł skrzynię złota. O, Włodek, pięćdziesiąt lat, przedsiębiorca, wysłał jej wiersz nie swój, ale miło. O, Nikodem napisał zwyczajnie: Bardzo mi się Pani spodobała, chciałbym lepiej poznać. I ten Darek od gór znowu napisał, bo nie odpisała, ale delikatnie: Albo może jest Pani zajęta? Nic nie szkodzi.

Lidia przyglądała się temu długo.

Andrzej w salonie gadał coś do telewizora. Telewizor odpowiadał. Całkiem się dogadywali.

Komu ty jesteś potrzebna zadrwił jej w głowie znajomy głos.

Pięćdziesiąt cztery osoby w dwie doby. Część w jej wieku. Paru młodszych. Jeden napisał wierszem, drugi cierpliwie poczekał na odpowiedź i napisał jeszcze raz.

Teoria Andrzeja Tomasza Kowalczyka zaczęła się sypać powoli, jak stary parkiet, ale nie do zatrzymania.

Lidia dopiła herbatę. Odstawiła kubek. Po raz pierwszy od dawna spojrzała na swoje odbicie w ciemnym oknie nie przelotnie, a tak naprawdę.

Stała tam kobieta pięćdziesiąt dwa lata, wyprostowana, z ładnymi oczami. Takiej, do której przez dwie doby odezwało się pięćdziesiąt cztery obcych facetów.

Ty patrz szepnęła sama do siebie Lidia.

Odbicie chyba się zgodziło.

Telefon leżał na szafce przy łóżku.

Andrzej sięgnął po okulary były obok akurat wtedy telefon się rozświetlił: nowe powiadomienie. Andrzej podniósł go z typową dla siebie obojętnością nie spodziewał się zwykle niczego. Spojrzał. Zmarszczył brwi.

Spojrzał jeszcze raz.

Na ekranie: Darek: Dzień dobry! Pomyślałem dziś o Pani

Andrzej Tomasz powoli usiadł na łóżku. Jak ktoś, komu właśnie przekazano bardzo ważną wiadomość tylko jeszcze nie wie, dobra to wieść czy zła.

Lidia zawołał.

Lidia była w kuchni, robiła kawę. Słyszała, ale się nie spieszyła.

Lidia!

Już idę.

Weszła do pokoju z kubkiem w dłoni. Spokojnie. Andrzej trzymał telefon, jakby złapał coś żywego i nie wiedział, puścić czy nie.

Co to ma być? spytał.

Lidia obejrzała ekran. Potem spojrzała na męża. Upijając łyk kawy odpowiedziała:

Powiadomienie.

Widzę, że powiadomienie. Kto to ten Darek?

Z portalu randkowego.

Pauza. Taka soczysta.

Z jakiego portalu?! Andrzej podniósł się. Serio się tam zarejestrowałaś?

Tak.

I po co?!

Lidia odstawiła kubek na szafkę. Patrzyła na niego uważnie, bez złości, prawie z zaciekawieniem jakby to była zagadka o znanej odpowiedzi.

Sprawdzałam twoją teorię odpowiedziała.

Jaką teorię?

O kobietach po pięćdziesiątce. Pamiętasz? Komu ty jesteś potrzebna.

Andrzej otworzył usta. Zamknął. Spojrzał jeszcze raz na telefon pojawiły się trzy kolejne powiadomienia, jedno po drugim, jak stał.

I ile tego… niedokończył.

Pięćdziesiąt cztery poinformowała. W dwa dni.

Pięćdziesiąt cztery powtórzył Andrzej cicho. Jakby mierzył tę liczbę na sobie. Nie pasowała.

Niektórzy nawet młodsi ode mnie dodała Lidia, wzięła kawę i wyszła z powrotem do kuchni.

Andrzej Tomasz Kowalczyk został na środku pokoju z telefonem w garści. Za oknem zwyczajne poranne światło latarnia już zgasła, topola jeszcze łysa, wróble kłócą się na parapecie. Wszystko po staremu. Tylko teoria już jakoś nie działała.

W ogóle.