Niewidzialna żona

Niewidzialna żona

Beatka! rozległ się dźwięczny głos, gdy przyjaciółka, strzepując krople z intensywnie czerwonego płaszcza, opadła na krzesło naprzeciwko. Przepraszam, korki są dziś koszmarne. Już coś zamówiłaś?

Tylko kawę Barbara uśmiechnęła się słabo. Czekałam na ciebie.

Beata zdjęła płaszcz, lustrując Barbarę krytycznym wzrokiem i gwizdnęła.

O Boże, Basia, ty w ogóle patrzysz rano w lustro? Co to na tobie? Szara bluzka, szare spodnie… Ty masz depresję, czy po prostu chcesz zniknąć?

Wygodnie Barbara wzruszyła ramionami. Mam już pięćdziesiąt dwa lata, Beatko, nie mam głowy do strojenia się.

Ta, jasne Beata zamówiła sobie cappuccino i croissanta jednym niedbałym gestem. A twój Piotrek gdzie? Znowu na rybach?

Barbara skinęła głową.

Wyjechał w piątek wieczorem. Wróci w niedzielę na obiad. Jak zwykle.

Jak zwykle przedrzeźniała ją Beata. A ty jak zwykle siedzisz sama w domu, tak? Telewizor, druciki, skarpety? Basia, kiedy on cię ostatni raz gdzieś zaprosił? Do restauracji, teatru, chociażby do kina? Przypomnij sobie, no! Naprawdę!

Barbara poczuła, jak policzki zaczynają ją palić.

Byliśmy byliśmy razem na działce w lipcu.

Na działce! Beata wybuchła śmiechem. Gdzie ty pieliłaś grządki, a on reperował altankę! Ale romantycznie… Słuchaj, życie mija. Nie jesteśmy już panienkami, to fakt. Ale też nie stare babcie. A ty chowasz się za życia.

Nie wygłupiaj się Barbara upiła łyk kawy, która wydała jej się gorzka. To normalna rodzina. Dwadzieścia osiem lat razem. To nic nie znaczy?

Dwadzieścia osiem lat przyzwyczajenia ucięła Beata. Wiesz, co widzę? Stałaś się przezroczysta. Dla niego jesteś jak lodówka czy taboret. Jest, działa i tyle. Kiedy ostatnio powiedział ci coś miłego? Albo po prostu zapytał, jak się czujesz?

Barbara chciała zaprzeczyć, ale słowa ugrzęzły jej w gardle. Prawda była taka, że ich wieczory upływały w ciszy. Piotr czytał na tablecie o nowych wędkach, ona dziergała albo oglądała seriale. Czasem zapytał, co na kolację. Czasem przypominała mu o rachunkach. Cała rozmowa.

Widzę, że trafiłam w czuły punkt Beata pochyliła się, jej oczy lśniły. Posłuchaj, poznałam ostatnio kogoś. Fotograf Michał. Niezwykły facet, potrafi rozmawiać i słuchać. W sobotę ma wernisaż w galerii na Starowiślnej. Chodź ze mną. Przewietrzysz się.

Beata, ja nie…

Nie wykręcisz się machnęła ręką Beata. Musisz wyjść z tej skorupy. Zobaczyć ludzi, pokazać siebie. Przebierzemy cię ładnie, sama pomogę. Zobaczysz, jak to jest kiedy jesteś widziana, a ktoś zagaduje cię nie tylko o cieknący kran.

Barbara westchnęła. Z Beatą nie dało się dyskutować. A jednak myśl o wyjściu nie wydawała się taka zła. W domu rzeczywiście było pusto i cicho. Za cicho.

***

W sobotni wieczór Barbara stała przed lustrem i nie poznawała swojego odbicia. Beata przyniosła jej bordową sukienkę, nie zbyt krzykliwą, ale elegancką, z paskiem, podkreślającym talię. Pierwszy raz od miesięcy pomalowała się i ułożyła włosy.

No, no mruknęła, patrząc na siebie. Myślałam, że już…

Że już cię nie ma? Beata uśmiechnęła się z zadowoleniem. Mylisz się. Jeszcze nie czas na ceratę i beret. Po prostu zapomniałaś, jak to jest.

Galeria okazała się mała, przytulna, z wysokimi sufitami i białymi ścianami. Na nich czarno-białe zdjęcia: stare podwórka, twarze nieznajomych, opuszczone stacje. Gości niewielu, może trzydzieści osób, wszyscy z kieliszkiem wina, rozmawiali półgłosem.

Beata od razu poprowadziła Barbarę do wysokiego mężczyzny z siwizną w ciemnych włosach, ubranego w czarny golf i dżinsy.

Michał, to moja najlepsza przyjaciółka, Barbara przedstawiła Beata. Basia, to Michał, autor tych fotografii.

Michał obrócił się, ich spojrzenia się spotkały. Szare oczy, ciepły uśmiech, drobne zmarszczki. Podał jej dłoń.

Bardzo mi miło. Mam nadzieję, że pani się spodoba.

Ja niewiele znam się na fotografii przyznała Barbara, ściskając jego ciepłą, suchą dłoń.

I nie trzeba się znać odparł Michał szerzej się uśmiechając. Wystarczy czuć. Chodźmy, pokażę pani moją ulubioną pracę.

Zaprowadził ją do zdjęcia w rogu. Przedstawiało staruszkę w oknie, światło padało na jej twarz, a zmarszczki wyglądały jak rozdziały przeszłości, a oczy patrzyły gdzieś w dal głębokie i smutne.

Widzisz? powiedział cicho Michał. To moja sąsiadka. Ma osiemdziesiąt trzy lata. Fotografowałem ją półtora roku temu. Opowiadała mi o wojnie, o mężu, który nie wrócił, o samotnym wychowywaniu trójki dzieci. Wiesz, co mnie uderzyło? W jej oczach nie było żalu do siebie. Tylko taki niezwykły smutek i godność.

Barbara patrzyła na fotografię i czuła, jak coś ściska ją w środku.

Jest bardzo piękna… wyszeptała.

Tak Michał przytaknął. Piękno jest różne. Nie tylko młode ciało i gładka skóra. Piękno to człowiek, który coś przeżył, cierpiał, a jednak pozostał sobą. Spojrzał na Barbarę uważnie. W pani oczach też jest ten smutek. Ciekawy. Jakby pani zawsze o czymś myślała, ale nie mówiła nikomu.

Barbara zgłupiała. Nikt tak na nią nie patrzył od lat. Piotr patrzył, ale nie widział. A ten człowiek patrzył, jakby zaglądał do jej wnętrza.

Po prostu jestem trochę zmęczona mruknęła.

Czym? zapytał Michał łagodnie, bez ciekawości, jakby znali się od dawna.

Barbara chciała coś odburknąć, lecz słowa same popłynęły.

Jednakością. Tym, że każdy dzień wygląda jak poprzedni. Pobudka, śniadanie, domowe sprawy. Mąż w pracy, potem na rybach. Dzieci dorosły, wyjechały i została tylko ta cisza w mieszkaniu. I myśl: gdzie ja jestem? Tamta dziewczyna, która marzyła o podróżach, o czymś wielkim?

Urwała, przestraszona własną szczerością.

Przepraszam wyszeptała. Nie wiem, co mnie wzięło.

Nie przepraszaj Michał delikatnie dotknął jej łokcia. To nazywa się uczciwość. Coraz rzadsza rzecz. A wiesz co, mam pomysł. Prowadzę taki mały klub. Raz w tygodniu spotykamy się, rozmawiamy o fotografii, książkach, czasem jeździmy w plener. Przyjdź w środę. Spodoba ci się, obiecuję.

Barbara chciała odmówić. Miała powiedzieć, że ma obowiązki, że nie może tak po prostu

Dobrze usłyszała swój głos. Przyjdę.

***

Piotr wrócił w niedzielę, jak zwykle, pachnący wodą i dymem z ogniska. Barbara przywitała go w drzwiach.

I jak tam? Złapałeś coś? zapytała.

Kilka okoni przeszedł do kuchni, rzucił plecak. W porządku. A ty? Co u ciebie?

Wszystko dobrze odpowiedziała Barbara. Byłam z Beatą na wystawie.

No i bardzo dobrze mruknął Piotr, wyciągając kiełbasę z lodówki. Powinnaś więcej wychodzić. Za długo siedzisz sama.

Mówił to rozproszony, nie patrząc w jej stronę, myślami już gdzieś indziej. Barbara poczuła nagły przypływ irytacji.

Piotrek, może pójdziemy gdzieś razem? Do restauracji, teatru, chociażby do kina?

Piotr spojrzał na nią zaskoczony.

Po co? Przecież to kosztuje. Poza tym jestem po rybach zmęczony. Innym razem, dobrze?

Innym razem. Zawsze innym razem. Barbara skinęła głową i wyszła z kuchni. W pokoju sięgnęła po telefon i napisała do Beaty: „Daj mi adres tego klubu. W środę przyjdę”.

***

Klub spotykał się w piwnicy przedwojennej kamienicy, przerobionej na przytulne miejsce z miękkimi kanapami, regałami pełnymi książek i aparatami wystawionymi na stołach. Przyszło może piętnaście osób, większość po czterdziestce, pięćdziesiątce. Michał przywitał Barbarę w progu.

Cieszę się, że przyszłaś powiedział serdecznie. Usiądź, gdzie chcesz.

Wieczór minął niepostrzeżenie. Rozmawiali o twórczości pewnego francuskiego fotografa, potem czytali wiersze Miłosza, potem po prostu gadali. Barbara milczała, słuchała i było jej z tym dobrze. Nikt nie pytał o rachunki ani gotowanie, nikt nie traktował jej jak obsługę.

Po spotkaniu Michał odprowadził ją do przystanku.

Podobało ci się?

Bardzo przyznała Barbara. Czuję się, jakbym weszła do innego świata.

I tak właśnie jest uśmiechnął się Michał. Wiesz, patrząc na ciebie widzę kogoś, kto od dawna nie żył dla siebie. Wszystko dla innych: dla męża, dzieci, domu. Kiedy ostatnio zrobiłaś coś wyłącznie dla siebie?

Barbara się zamyśliła. Nie mogła sobie przypomnieć.

To największa pułapka wieku średniego mówił Michał. Oddajemy się innym, zapominamy o sobie. I przychodzi ten kryzys poczucie, że życie przecieka przez palce. Ale nigdy nie jest za późno, żeby sobie przypomnieć, kim naprawdę jesteśmy.

Słuchała go jak zaczarowana.

Słuchaj Michał nagle się zatrzymał. W sobotę wyskoczymy za miasto. Znam piękną starą posiadłość, w jesiennym świetle wygląda bajkowo, chciałbym tam trochę pofotografować. Pojedziesz ze mną? Gwarantuję, będzie ciekawie.

Barbara zawahała się. Sobota. Piotr znowu pójdzie na ryby. Znowu będzie sama. Jak zawsze.

Nie wiem… to chyba…

Niewłaściwe? Michał uśmiechnął się melancholijnie. Proponuję zwyczajny wyjazd w plener. Z kimś interesującym. Nic więcej. Masz prawo do życia, prawda?

Mam wyszeptała Barbara.

No to świetnie. Widzimy się o dziesiątej pod metrem. Ciepło się ubierz, tam wieje.

Pomachał na pożegnanie i odszedł. Barbara stała na przystanku, a serce waliło jej jak dawniej, gdy miała dwadzieścia lat.

***

W piątek wieczorem Piotr jak zwykle pakował rzeczy na ryby.

Wrócę w niedzielę powiedział, wciskając sprzęt do plecaka. Wezmę telefon, dzwoń, jak coś.

Może pojadę z tobą? rzuciła Barbara, patrząc jak sprawdza wędki.

Spojrzał zaskoczony.

Po co? Przecież narzekałaś ostatnio, że marzniesz i komary tną.

Po prostu spędzilibyśmy trochę czasu razem wymamrotała Barbara.

Basia, przecież jesteśmy cały czas razem wzruszył ramionami. Odpocznij w domu. Obejrzysz sobie serial.

Cmoknął ją w policzek, zarzucił plecak i wyszedł. Barbara została na korytarzu, patrząc na zamknięte drzwi.

Jesteśmy razem cały czas powtarzała w myślach jego słowa. Ale czy naprawdę byli razem? Naprawdę?

Rano ubrała jeansy, wełniany sweter, kurtkę. Obejrzała się w lustrze: rozpalone policzki, błyszczące oczy. Wyglądała młodziej, pełniej życia.

To tylko wycieczka do dworu. Z nowym znajomym. Żadne przestępstwo.

Michał powitał ją dwoma kubkami kawy.

Dzień dobry podał jej jeden. Gotowa na przygodę?

Pojechali jego starą Skodą, słuchając muzyki, śmiejąc się. Michał opowiadał anegdoty ze swoich podróży. Barbara czuła coś, czego dawno nie czuła radość.

Dwór był zrujnowany, ale urokliwy: kolumny, zaniedbany park, staw z ciemną wodą. Michał fotografował, Barbara zbierała żółte liście.

Stań tam poprosił przy kolumnie. Tak, patrz w dal, nie w obiektyw.

Zrobił kilka zdjęć, pokazał jej na aparacie.

Zobacz, jesteś bardzo fotogeniczna. I ten smutek głęboko w oczach

Barbara patrzyła na wyświetlacz. Nieznajoma kobieta z rozwianymi włosami i nieśmiałym uśmiechem. To ona?

Spacerowali do zmierzchu. Potem poszli do małego baru w sąsiedniej wiosce. Jedli gorące pierogi, pili herbatę, rozmowa stawała się coraz bardziej osobista.

Jesteś długo mężatką? zapytał Michał.

Dwadzieścia osiem lat odpowiedziała Barbara.

I jesteś szczęśliwa?

Zawahała się. Co to w ogóle znaczy szczęście? Przyzwyczajenie? Stabilność?

Nie wiem wymamrotała. Kiedyś myślałam, że tak. Teraz już sama nie wiem. Jakbym śniła na jawie. Wszystko jest, powinno być dobrze, a jednak czegoś brakuje.

Pasji podpowiedział Michał. Tego uczucia, że się żyje. Tego, że jesteś kimś więcej niż funkcją w życiu innych. Że masz swoje pragnienia.

Położył dłoń na jej dłoni.

Basia, jesteś wyjątkową kobietą. Mądrą, piękną. Masz prawo do szczęścia. Do swojego szczęścia.

Patrzyła na jego rękę na swojej i serce szalało. Powinna była ją cofnąć. Odejść. Nie potrafiła.

***

Następne tygodnie minęły jak w opętaniu. Barbara spotykała się z Michałem coraz częściej to w klubie, to na wystawie, to na spacerze. Dawał jej to, czego nie miała w domu: zainteresowanie, komplementy, rozmowę.

Z Piotrem było jak zawsze. Praca, ryby, wiadomości w telewizji. Barbara gotowała, sprzątała, prała. Ich dialogi były krótkie.

Basia, kupiłaś śmietanę?

Kupiłam.

Super. A gdzie moje skarpetki?

W szafie, tam jak zawsze.

I tyle. O jej uczucia nikt nie pytał. Michał pytał. Ciągle. Ona rozkwitała przy nim, jak kwiat.

Beata, oczywiście, wszystko zauważyła.

No co, zakochałaś się? uśmiechnęła się złośliwie, kiedy spotkały się w kawiarni.

Nie przesadzaj Barbara poczerwieniała. Po prostu się przyjaźnimy.

Ta, przyjaciele… Basia, promieniejesz. Dawno nie widziałam cię takiej. Powiem ci szczerze: cieszę się. Należy ci się trochę szczęścia.

Ale ja mam męża wyszeptała Barbara.

I co z tego? Beata wzruszyła ramionami. Twój Piotrek nawet nie rejestruje, że jesteś w domu. Żyje swoim życiem. Dlaczego ty masz zrezygnować z własnego? Basia, nie jesteś święta. Jesteś żywą kobietą. Skoro Michał daje ci szczęście korzystaj.

Słuchała jej, a w głębi duszy czuła, że tłumaczy sobie to samo. Po prostu żyję, powtarzała w myślach. Chcę trochę radości.

Przełom przyszedł w listopadzie. Michał zaprosił ją do niewielkiego miasta pod Krakowem, gdzie odbywał się festiwal fotografii ulicznej.

Przenocujemy tam powiedział. Mam dwa pokoje w hotelu. Będzie ciekawie.

Dwa pokoje. Barbara kurczowo trzymała się tej myśli.

Piotrowi mówiła, że jedzie z Beatą na zakupy do innego miasta.

No, tylko nie przepuść fortuny rzucił, nie odrywając wzroku od tabletu. I wróć nie za późno.

Czekała, czy spyta coś jeszcze. Nie spytał.

W hotelu Michał faktycznie miał dwa osobne pokoje. Spędzili dzień na festiwalu, wieczorem pili wino w restauracji. Michał mówił: chwytaj chwilę, życie jest krótkie, nie odkładaj szczęścia na potem.

Wiesz, Basiu, znam wiele kobiet. Ale ty… ty jesteś wyjątkowa. Masz coś dziewiczego, czystego. I taki smutek, że chciałbym go zabrać.

Złapał jej dłoń.

Nie będę cię naciskał, ale powinnaś wiedzieć, że jesteś mi bardzo bliska.

Barbara czuła zawrót głowy od wina, od jego słów, od spojrzenia. Pod drzwiami ich pokoi podniósł jej dłoń do ust, pocałował w policzek.

Dobranoc. Jeśli będziesz chciała porozmawiać jestem za ścianą.

Zamknęła drzwi, położyła się ubrana na łóżku. Wpatrzona w sufit. Serce tłukło jej się w piersi.

Jestem mężatką. Mam męża od prawie 30 lat. Nie mogę.

A kiedy ostatnio pocałował cię tak po prostu? Powiedział, że cię kocha?

To zdrada.

To życie. Ostatnia szansa, by poczuć, że jesteś.

W środku nocy Barbara wstała, zarzuciła szlafrok i wyszła na korytarz. Zapukała do sąsiedniego pokoju.

Michał otworzył natychmiast, jakby na nią czekał.

Barbara… szepnął.

Przekroczyła próg.

***

Rankiem obudziła się z bólem głowy, choć nie od wina. Leżała w obcym łóżku, przy obcym mężczyźnie, niedowierzając, że to ona. Że to się stało.

Cicho poszła do swojego pokoju. Siedziała na łóżku i trzymała głowę w dłoniach.

Co ja zrobiłam? Boże, co ja zrobiłam?

Wracając, Michał był czuły, troskliwy, delikatny. Komplementował, trzymał za rękę. Wstyd powoli ustępował miejsca dziwnej, kruchej radości.

Żyję myślała. Pierwszy raz od lat naprawdę żyję.

W domu Piotr przywitał ją po swojemu.

No, nakupiłaś coś?

Trochę… Barbara nie patrzyła mu w oczy. Było drogo.

No dobrze. Jestem głodny. Co na kolację?

Życie wróciło na stare tory. W ciągu dnia była żoną Piotra, gospodynią domową. Wieczorami pisała z Michałem, spotykała się z nim potajemnie. Chodzili na spacery, do kawiarni, do teatru.

Piotr prawie jej nie słuchał. Ich rozmowy sprowadzały się do niezbędnego minimum.

Trzeba będzie wiosną sprawdzić dach na działce.

Dobrze.

Cisza. Długie, gęste milczenie.

Beata triumfowała.

No proszę! Żyjesz, a nie więdniesz na kanapie.

Barbara tłumaczyła sobie: To Piotr mnie zostawił pierwszego. On wybrał wędkarstwo, nie mnie. Mam prawo być szczęśliwa.

Ale w nocy, gdy Piotr spał obok, ona leżała czuwając, czując, że w środku wszystko w niej pęka.

***

Grudzień przyniósł mróz i śnieg. Z Michałem spotykali się niemal co tydzień miał małą pracownię fotograficzną, ona tłumaczyła Piotrowi, że zapisuje się na kurs komputerowy.

Piotr kiwał głową, nie dopytując.

Michał był wspaniały: uważny, czuły, pełen pięknych słów. Czasami jednak Barbara myślała, że mówił je nie tylko do niej, że może ona nie jest jedyna…

Ale na wycofanie się było za późno. Poszło za daleko.

W połowie grudnia wydarzyło się nieuniknione.

Barbara weszła do apteki po lek dla Piotra. Gdy przy kasie wyciągała portmonetkę, wypadło jej z niej małe pudełeczko. Pudełko od perfum, które dostała w zeszłym tygodniu od Michała Nocna Sonata, słodkawy zapach.

Nie zauważyła, jak wypada. Zapłaciła i wyszła.

Wieczorem Piotr wrócił wcześniej niż zwykle. Barbara gotowała właśnie zupę, gdy wszedł do kuchni i położył pudełko na stole.

To twoje? spytał cicho.

Barbara zamarła.

Moje Znalazłam na ulicy rzuciła impulsywnie.

Na ulicy? Perfumy za dwieście złotych? Piotr powąchał pudełeczko. Basia, chyba nie myślisz, że jestem głupi. Myślisz, że nie widziałem? Że się zmieniłaś. Ciągle gdzieś wychodzisz. Patrzysz na mnie jak na obcego.

Barbara stała oparta o kuchenkę.

Piotr, ja…

Kto to jest? Kto ten facet?

Nikt wyszeptała Barbara. Tylko znajomy… My…

Nie kłam. Tylko nie kłam. Zdradziłaś mnie, tak?

Cisza. Coś się zmieniało w jego twarzy. Znikała miękkość, z którą patrzył na nią przez tyle lat.

Tak wyszeptała. Przepraszam. Nie chciałam…

Nie chciałaś… ale wyszło. Rozumiem.

Odwrócił się do drzwi.

Piotr, poczekaj! pobiegła za nim. Porozmawiajmy, wytłumaczę…

Co wyjaśnisz? Że spałaś z innym, bo rzadko na ciebie patrzyłem? To moja wina? Może i tak. Może naprawdę przepadłem w pracy i rybach. Może zapomniałem zapytać: Jak się czujesz?. Ale NIGDY cię nie zdradziłem. Bo cię kochałem. Nadal kocham. A ty zniszczyłaś wszystko.

Proszę, Piotr! Barbara płakała. Nie zostawiaj mnie. Spróbujmy wszystko naprawić.

Nie mogę tu być powiedział cicho. Muszę pomyśleć. Przeprowadzam się do Wojtka na jakiś czas.

Spakował się w kwadrans. Barbara patrzyła, jak wrzuca ubrania do torby.

Piotr… szepnęła nie odchodź…

A ty nie odeszłaś? spytał. Gdy poszłaś do tamtego?

Wyszedł. Bez trzasku. Po prostu wyszedł. Tym razem cisza była inna. To była pustka.

***

Barbara chodziła po mieszkaniu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Dzwoniła do Piotra, nie odbierał. Pisała: Przepraszam, wróć. Bez odpowiedzi.

Zadzwoniła do Michała.

Michał mówiła przez łzy Piotr się dowiedział. Odszedł. Nie wiem, co robić.

Basiu w głosie Michała brzmiało współczucie. Bardzo mi przykro. Spotkajmy się, porozmawiajmy, wesprę cię.

Spotkali się w jego pracowni. Barbara płakała, Michał ją przytulał, głaskał po włosach.

Wszystko się ułoży powtarzał. Przecież tak nie mogło być dalej. Nie byłaś z nim szczęśliwa. Teraz masz szansę na nowy początek.

Nowy początek? zapytała przez łzy. Jaki początek?

No wiesz Jesteś wolna. Możesz robić, co chcesz. Podróżować, tworzyć, być sobą.

A ty? spytała drżąco. Jesteśmy razem?

Michał wycofał rękę, podrapał się po karku.

Basiu, kochana… przecież wiesz, że nie mogę dać ci domu i stabilności. Jestem trochę jak wiatr. Żyję chwilą. Daliśmy sobie piękne momenty, to wszystko, co mogę dać

Czyli byłam tylko rozrywką? wyszeptała Barbara.

Nie nie tak próbował ją złapać za dłoń, ale ją odsunęła. Jesteś dla mnie ważna. Ale nie umiem być z kimś na stałe. Duszę się. Chciałaś tylko poczuć smak życia i poczułaś. To źle?

Barbara wstała.

Masz rację powiedziała cicho. Poczułam życie. I teraz wiem, jak bardzo można się w nim roztrzaskać. Przez ciebie. Przez siebie.

Wyszła bez oglądania się. Wiatr rzucał płatkami śniegu, które mieszały się z łzami.

***

W domu było pusto i ciemno. Barbara włączyła światło, usiadła na kanapie i gapiła się w ścianę. Potem zadzwoniła do Beaty.

Beata, muszę z tobą pogadać.

Spotkały się tam, gdzie wszystko się zaczęło: w kawiarni U Margarity. Beata słuchała, sącząc cappuccino.

No to przeżyłaś swoje emocje podsumowała. Przynajmniej nie wyschłaś na wiór.

Barbara patrzyła na nią z niedowierzaniem.

Serio? Całe moje życie legło w gruzach, a ty

A ja co? Beata wzruszyła ramionami. Sama w to weszłaś. Ja tylko cię przedstawiłam. Co dalej zrobiłaś, to twój wybór.

Ciągle mnie pchałaś. Powtarzałaś, że Piotr mnie nie docenia, że mam żyć dla siebie.

I co, nie miałam racji? Beata uniosła brwi. Może teraz zrozumie, co stracił. A może nie. Takie życie, Basia. Nie wszystko idzie zgodnie z planem.

Barbara wstała.

Myślałam, że jesteś moją przyjaciółką. Teraz wiem, że po prostu zazdrościłaś mi spokoju. Chciałaś, żebym była równie nieszczęśliwa jak ty samotna i zawsze szukająca.

Oj, przestań dramatyzować Beata przewróciła oczami.

Żegnaj, Beata Barbara wyszła bez słowa.

***

Minął tydzień. Piotr nie wracał. Barbara wydzwaniała, pisała odpisywał krótko: Potrzebuję czasu.

Została sama w mieszkaniu, które nagle wydawało się za duże i za ciche. Nocami nie spała, myśląc o wszystkim od początku. Jak poznała Michała, jak uległa, jak kłamała Piotrowi.

Co ja najlepszego zrobiłam?

Wspominała, jak Piotr naprawiał cieknący kran, jak parzył jej herbatę, gdy chorowała, jak razem sadzili jabłonkę na działce. Takie zwykłe drobiazgi, które kiedyś wydawały się nudne. Teraz oddałaby wszystko, by je odzyskać.

W sylwestra nie wytrzymała. Pojechała pod blok Wojtka, gdzie Piotr zamieszkał. Z nerwów dłonie jej dygotały. Otworzył Wojtek.

Basiu, hej zamieszał się. Chcesz z Piotrem pogadać?

Tak wyszeptała. Proszę.

Wojtek się wycofał. W progu pojawił się Piotr.

Był zmęczony. Wyglądał starzej. Barbara widziała, jak cierpi bolało ją jeszcze bardziej.

Czego chcesz? spytał cicho.

Chcę przeprosić Barbara mówiła szybko, żeby nie uciekł. Piotr, popełniłam straszną głupotę. Zgłupiałam. Tamten nie był ważny. Ty jesteś prawdziwy. Jeśli dasz mi szansę, chcę wszystko naprawić.

Piotr milczał. Potem pokręcił głową.

Nie wiem, Basiu. Kiedy się dowiedziałem, tak bolało, że aż nie mogłem oddychać. Patrzę teraz i widzę cię z nim. I nie umiem tego wyrzucić z głowy.

Rozumiem łzy spływały jej po twarzy. Ale może z czasem…

Może… a może nie. Nie wiem, czy kiedyś ci to wybaczę. Nie wiem, czy potrafię.

A ja… sama nie wiem, kim jestem. Zniszczyłam wszystko. Dom, zaufanie, siebie.

Długa cisza. Stali w słabo oświetlonym korytarzu, dwoje ludzi, którzy byli razem prawie trzy dekady, teraz obcych sobie.

Muszę już iść powiedział Piotr. Przepraszam.

Zamknął drzwi. Barbara została na klatce schodowej, słuchając cichych kroków za drzwiami.

Wyszła na ulicę. Padał śnieg. Miasto szykowało się do świętowania wszędzie lampki i śmiech. A ona szła sama i czuła w sobie dziurę, którą nic nie mogło wypełnić.

***

Sylwestra spędziła sama. Włączyła telewizor, nalała sobie kieliszek szampana. Gdy zegar wybił północ, wzniosła toast.

Za nowe życie szepnęła i krzywo się uśmiechnęła. Jakie ono będzie?

Na początku stycznia zadzwoniła Beata.

Basia, zamknęłaś się jak ślimak. Wychodź z domu! Poznałam fajnego faceta, instruktora jogi. Przystojny, mądry. Chodź na kawę, przedstawię cię.

Barbara trzymała słuchawkę w milczeniu.

Basia, słyszysz mnie?

Słyszę odpowiedziała cicho.

No to co, spotkamy się? W naszej kawiarni?

Barbara zamknęła oczy. Widziała siebie: to samo miejsce, Beata z entuzjazmem, nowy ciekawy człowiek. Kołowrotek, który mógł zacząć się od nowa.

Nie, Beatko powiedziała cicho. Już nie mogę.

Co to znaczy: nie możesz? zdumiała się Beata.

Po prostu nie mogę głos się łamał. Wybacz.

Odłożyła słuchawkę.

Kilka dni później Barbara znów siedziała w U Margarity. Sama. Piła kawę, patrzyła przez okno na sypiący śnieg, na ludzi w biegu.

Do kawiarni weszła Beata. Zobaczyła Barbarę, podeszła.

O, Basia, i ty tu! Beata zdjęła szalik. Słuchaj, opowiadałam ci już o tym instruktorze jogi? Spokojny, wyciszony, bardzo ci pomoże, serio. Chcesz, żebym was poznała? Jest

Barbara patrzyła na nią na czerwone usta, błyszczące oczy, całą tę energię, która zawsze była w Beacie. I nagle zobaczyła, że pod spodem jest pustka… ta sama, co u niej. Tylko Beata jej nie widziała. Albo nie chciała widzieć.

No co, znowu milczysz? Beata przysunęła się bliżej. Basia, musisz się otrząsnąć. Siedzisz w domu, rozdrapujesz rany. To nie ma sensu. Życie leci, rozumiesz?

Barbara otworzyła usta, lecz słowa nie przechodziły przez gardło. Siedziała tylko patrząc na Beatę, a w głowie krążyły myśli:

Ile razy wejdę w tę samą pułapkę? Ile razy będę czekać, aż ktoś inny da mi szczęście? Może ono było obok, tylko nie zauważyłam?

Basia! Beata pstryknęła palcami przed jej oczami. Słyszysz mnie?

Barbara spojrzała na nią długim, ciężkim spojrzeniem. W tym spojrzeniu była cała jej boleść i nowa, gorzka świadomość że była marionetką cudzych wyborów, że szukała odpowiedzi nie tam, gdzie trzeba… i wszystko straciła dla złudzenia.

Słyszę… szepnęła w końcu.

Beata czekała. Barbara milczała. Za oknem sypał śnieg, a w tej ciszy, w tym milczeniu było wszystko: cały smutek straty, groza odkrycia, ciężar wyboru, którego nie da się cofnąć.

No i co powiesz? Poznam cię z nim?

Barbara patrzyła długo, a w jej milczeniu był cały jej nowy świat. I odpowiedź, której dopiero zaczynała się domyślać.