Spóźnił się o całe dziesięć lat

On się spóźnił o dziesięć lat

Wszystko wykonał jak należy. Tak przynajmniej mu się wydawało, kiedy wspinał się po schodach starego, pięciopiętrowego bloku przy ulicy Leśnej w Poznaniu. W kieszeni wełnianego płaszcza miał małe, aksamitne pudełko z jubilerskiego sklepu Rubin. Co chwila muskał je opuszkami palców, jakby sprawdzał, czy nie wyparowało. Pierścionek kosztował ponad dwa tysiące złotych, wybierał go prawie godzinę: jubilera raz po raz znikała za regałem, przynosząc nowe tacki z błyskotkami. On zerkał, mierzył, myślał tylko o Jagodzie jak się ucieszy. Po dziesięciu latach… to nie byle co.

Na półpiętrze pachniało czyjąś zupą pomidorową i kocim żwirem. Marcin zmarszczył się, dzwoniąc do drzwi. Listopad tego roku był hardą bestią już od rana padał ciężki deszcz z mokrym śniegiem, palce wciąż miał lodowate. Tupnął nogą, znów musnął kieszeń.

Za drzwiami coś brzęknęło. Potem dobiegły ciężkie kroki wyraźnie męskie. Marcin jeszcze nie domyślił się, co to znaczy, tylko to zarejestrował i znieruchomiał.

Drzwi się otworzyły.

W progu pojawił się obcy mężczyzna. Koło czterdziestki, krępy, niewysoki, ubrany w flanelową koszulę i ciemne spodnie dresowe. Spoglądał spokojnie, bez śladu zaskoczenia jak portier na nowego lokatora.

Do kogo pan? spytał cicho.

Marcin zamrugał.

Do Jagody. Jest może?

Mężczyzna skinął głową, wciąż nie ustępując. Wykrzyknął w głąb mieszkania:

Jagna, ktoś do ciebie.

Cisza zatrzymała się na sekundę tak długa, że rozrosła się w wieczność. Wreszcie w przedpokoju pojawiła się Jagoda. Miękki, kremowy sweter, spięte włosy, bez ani grama makijażu. Jakby promieniała nie bardziej kolorowo, nie odświętnie po prostu jakoś inaczej, cicho i pogodnie.

Spojrzała na Marcina i zamarła na chwilę. Jej twarz była nieprzenikniona ani radości, ani gniewu. Tylko łagodna, zamknięta powłoka.

Marcin… powiedziała. Nie powinieneś był przychodzić.

Otworzył usta, zamknął. Rzucił spojrzenie na faceta w koszuli, potem znów na Jagodę.

Kto to? spytał, choć już przeczuwał. Zaczął rozumieć i bardzo nie chciał.

To Piotr powiedziała płasko Jagoda. Mieszka tutaj.

Tak, tak właśnie bywa w życiu. Czasem nie potrzeba tłumaczeń, wystarcza jedno zdanie bez wahania, bez przepraszania, bez łez. Po prostu: „On tu mieszka.” I stoisz na listopadowej klatce, z pierścionkiem w kieszeni, czujesz, jak po grzbiecie pełznie chłód, chociaż z mieszkania dobiega ciepło i zapach pomidorowej.

Marcin znał ten zapach doskonale jeszcze z czasów, gdy na rocznice gotowała dokładnie taką zupę: z pietruszką, z lubczykiem, z czosnkiem. On przychodził z winem, siadał w kuchni, patrzył, jak krząta się przy kuchence myślał: O, to jest ta osoba, która czeka. Nie ucieknie no przecież.

Mylił się.

Nie ucieknie, powtarzał sobie latami. Gdzie ona pójdzie, trzydzieści pięć lat, potem trzydzieści siedem, zaraz trzydzieści osiem. Komu potrzebna. Był pewny, bo nigdy nie musiał tej pewności sprawdzić.

Jagoda, zaczekaj, muszę z tobą porozmawiać, to ważne rzucił rozpaczliwie.

Słyszę cię, mów powiedziała. Mów tutaj.

Nie tu… skinął na Piotra.

Piotr stał bokiem, nie ruszył się nawet o milimetr. Jego twarz nie zdradzała zdziwienia, po prostu bierna obecność. Marcin poczuł coś ostrego i szorstkiego wobec niego, coś bliżej strachu niż zazdrości.

Piotr wie, kim jesteś, rzekła Jagoda sucho. Mów.

Marcin zamilkł. Wreszcie wyjął pudełeczko. Granatowy aksamit, złoty napis „Rubin” na wieczku. Podał jej.

Chciałem ci się oświadczyć wybełkotał. Powinniśmy byli to zrobić dawno. Wiem, zwlekałem. Pragnę, żebyśmy byli rodziną.

Jagoda spojrzała na pudełko. Nie dotknęła go. Dźwignęła wzrok coś go tam zabolało. To nie była uraza, triumf ani wyrzut raczej zmęczone współczucie.

Schowaj to, Marcinie powiedziała cicho.

Jagodo…

Proszę, schowaj.

Schował. Dłoń lekko mu drżała.

To wszystko? zapytał prawie szorstko. Inaczej nie umiał.

Wszystko odpowiedziała. Przepraszam, że tak wyszło. Ale musiałeś się w końcu dowiedzieć, że nic nie stoi w miejscu.

Mogłaś mi wcześniej powiedzieć.

Próbowałam, wiele razy. Inaczej, nie używając tych słów. Nie słuchałeś.

Popatrzyła na niego jeszcze sekundę, lekko skinęła głową zamknęła jakiś wewnętrzny dialog.

Żegnaj, Marcinie.

Drzwi zamknęły się cicho. Bez trzasku, tylko szczęknął zamek. Marcin usłyszał dźwięk talerza o blat, znów zapachniało zupą pomidorową, potem ucichło.

Postał na klatce kilka minut. Potem zszedł na dwór, wsiadł do swojego szarego Fiata Tipo z zeszłego roku, z którego był dumny. Długo siedział, patrząc, jak na szybę spadło kilka płatków mokrego śniegu.

Pierścionek parzył w kieszeń.

Pierwszych kilka dni po tej scenie Marcin próbował sobie wmówić, że jeszcze można naprawić. Był z natury zadaniowcem. W firmie deweloperskiej Granit ogarniał wynajem biur, trudne umowy, umiał pertraktować życie nauczyło go, że każda przeszkoda to tylko kwestia dobrego narzędzia.

Potrzebował więc narzędzia.

Zadzwonił do niej następnego dnia. Odebrała natychmiast, co go zaskoczyło.

Musimy porozmawiać powiedział.

Wczoraj rozmawialiśmy.

Tak na spokojnie. Na żywo.

Po co, Marcinie?

Nie przekreślisz dziesięciu lat ot, tak. Tyle razem…

Cisza, potem:

Niczego nie przekreślam. To było. Ale ja żyję teraz.

Z nim?

Tak.

Znacie się raptem pół roku, Jagoda.

Ciebie znałam dziesięć lat odpowiedziała spokojnie. I co?

Nie wiedział, co odpowiedzieć. Ona się pożegnała i rozłączyła. Marcin długo patrzył na telefon, analizując, gdzie się pomylił. Nie znalazł odpowiedzi.

Po trzech dniach zamówił w kwiaciarni Narcyz na Jeżycach ogromny bukiet. Sto jeden białych róż i eustoma. Chciał, żeby przy koleżankach w pracy zrobiło jej się głupio, sentymentalnie, żeby coś pękło. Kurier zawiózł bukiet na oddział biblioteki przy ulicy Brzozowej, gdzie Jagoda kierowała filią. Dołączył kartkę: Wybacz. Byłem głupi. Daj mi szansę.

Wieczorem napisała: Nie przysyłaj więcej kwiatów do pracy. To krępujące.

Przeczytał wiadomość trzy razy. Krępujące. Nie dziękuję, nie to wzruszające, tylko: krępujące.

Odłożył telefon i nalał sobie herbaty. Stał przy oknie, patrząc na lampy, czarne drzewa, mokry asfalt. Zimno z zewnątrz przeszło dreszczem do środka, mimo że grzejniki działały.

Od nowa analizował. Poznali się, gdy miał trzydzieści, ona dwadzieścia osiem. Przypadek, urodziny znajomej, dopiero zaczynał w Granicie, miał głowę pełną wrażeń, planów. Jagoda spodobała mu się z miejsca. Nie jak wielka miłość, po prostu cicha, mądra, skromna, umiała słuchać i nie krępował ją milczeń.

Związek zaczął się spokojnie, bez presji. On nie poganiał rozmów o poważnych sprawach, ona też nie wymuszała tematu. Myślał, że jej to odpowiada. Pewnie nie zapytał wystarczająco.

Były momenty: Marcinie, jak to widzisz nas za rok? Za pięć lat? Odpowiadał wymijająco: Wszystko dobrze, nie ma co się spieszyć. Ona cichła. On brał to za zgodę.

Sylwestry czasem z nią, czasem z kolegami w górach. Urodziny jej w lutym pamiętał, choć nie zawsze przyjeżdżał, czasem dzwonił, mówił: praca. Pytała: No trudno. On myślał: Dobrze, rozumie.

Przy oknie z letnią herbatą zaczął widzieć to inaczej.

Ona czekała. Całe lata czekała na deklarację. On sądził, że wszystko jasne. Że nie trzeba. I, szczerze, podskórnie zostawiał sobie uchyloną furtkę na wszelki wypadek. Nie trzymał jej w rezerwie z premedytacją po prostu nie zdecydował do końca. A ona czekała.

I dorosła czekając.

To Marcin pojął dopiero później. Ta nowa Jagoda była spokojniejsza, patrzyła prosto w oczy, nie wyjaśniała. Jakby znalazła w sobie inny pion.

Piotrek, jego stary kumpel ze studiów, odebrał jego telefon:

Słuchaj, ona mieszka teraz z jakimś type, pół roku już jęknął do słuchawki Marcin.

Ty dopiero się dowiedziałeś? Piotrek odkaszlnął. Coś słyszałem, myślałem, że wiedziałeś.

Nie wiedziałem.

Marcin, przecież ty też nie byłeś świętym. Może to logiczne…

Nie chciał rozwinąć tematu. Pożegnał się.

Wymyślił coś zgoła głupszego. Zadzwonił do niej:

Wyjdź na pięć minut, jestem pod klatką.

Pauza. Potem: Po co?

Proszę, wyjdź.

Jagoda wyszła, w kurtce i czapce, ręce w kieszeniach. Marcin ukląkł na mokrym chodniku, wyjął pudełko z Rubina, znów je podał.

Było minus osiem, dookoła jak w starej baśni śnieg i kobieta z jamnikiem, która przystanęła i patrzyła z rozczuleniem.

Jagoda patrzyła trzy sekundy i szepnęła:

Wstań, proszę.

Jaga…

Wstań, bo się przeziębisz.

Wstał, kolano miał przemoczone. Schował pudełeczko.

Nie rozumiesz, mówię poważnie. Jestem gotów, chcę rodziny, z tobą.

Dziesięć lat temu też chciałeś? zapytała, nie jak z wyrzutem, raczej by dowiedzieć się na głos tego, co już wie.

Wtedy o tym nie myślałem.

Wiem… I nie gniewam się już, Marcinku. Po prostu: to się skończyło. Nie ma już tego, co było. Mam inne życie.

A jak powiem, że cię kocham?

Spojrzała na niego długo, potem gdzieś na boku.

To nie pomoże. Ja wiem, co czujesz, bo straciłeś. To nie to samo, co kochać wtedy, kiedy można wybrać i nie wybrało się.

Jamnik już odszedł, latarnia migała nierealnie. Marcin pomyślał nagle, że nie wie, jakiej rozmiar ma jej kurtka, czy lubi zimę. Dziesięć lat a nie wiedział.

Idź do domu, już późno i zimno rzuciła. Odeszła, drzwi trzasknęły metalicznie.

Poczekał chwilę, ruszył do auta.

W grudniu próbował jeszcze nieraz Jagoda odbierała, rozmawiała kulturalnie, ale nie dawała żadnego punktu zaczepienia. Mówił jej, że wspomnienia… wspólna historia, że nie można ich wyrzucić. Przyznała: nie warto wyrzucać. Ale już nie żyje tym, co było. Spróbował wzbudzić żal, narzekał na bezsenność, chaos, rozpacz.

Słuchała. Powiedziała:

Marcin, to minie. Dasz radę.

Wcale mi lżej nie jest.

Rozumiem. Ale nie mogę ci dać tego, czego chcesz, bo to niemożliwe.

A ten twój Piotr, wiesz w ogóle, kto to jest?

Wiem.

Pół roku znasz.

Myślisz, że w pół roku nie da się kogoś naprawdę poznać?

Milczał.

Albo że dziesięć lat to gwarancja?

Znowu nie miał odpowiedzi.

Wtedy przyszedł mu do głowy pomysł, z którego potem się wstydził. Wynajął detektywa z agencji Tarcza. Biografia, praca, długi, otoczenie, wszystko.

Po półtora tygodnia zadzwonił pan Wiktor szef Tarczy:

Piotr Józef Wojtas, czterdzieści sześć lat, pracownik techniczny w Hucie Miedzi Głogów, rozwiedziony, dorosła córka. Mieszka u pańskiej znajomej. Przeszłość czysta, spokój, żadnych podejrzanych powiązań.

Nic?

Zwykły człowiek.

Marcin rozłączył się ogłupiały. Zwykły człowiek. Bez pieniędzy, bez błysku. A jednak z nim gotuje zupę i planuje lato.

Znów zadzwonił. W sumie już nie wiedział po co.

Pracuje jako technik w hucie, prawda?

Pauza.

Skąd to wiesz? po raz pierwszy ostrość w głosie.

Sprawdzałem.

Długa cisza.

Marcinie, to za dużo. Śledziłeś go?

Musiałem wiedzieć, co widzisz w nim.

Tak tego nie znajdziesz. Nigdy. Bo tego nie piszą w aktach.

Jaga…

Nie dzwoń więcej. Proszę.

Naprawdę?

Tak. Jak zadzwonisz, nie odbiorę.

Odwiesiła.

Marcin siedział i czuł coś nowego, głębokiego. Jakby ziemia pod nim spuchła z wilgoci i zaraz ustąpiła.

I tak zadzwonił pięć dni później, przed Nowym Rokiem. Stał w markecie Gwiazda bach, fala emocji. Wykręcił jej numer…

Nie odebrała.

Wysłał SMS: Wszystkiego dobrego na Nowy Rok. Przepraszam.

Za godzinę odpowiedź: Nawzajem.

Długo potem czytał ją w kółko.

Sylwestra spędził u Piotra z Natalią i paczką starych znajomych. Pił, żartował, był poprawny. Natalia patrzyła na niego z tą cichością, z jaką patrzy się na ludzi, którzy przeszli przez noc ciemną.

Przed pierwszą wywlókł się na balkon. Styczeń, gwiazdy. Gdzie jest teraz Jagoda? Pewnie z Piotrem. Pewnie jedzą pomidorową, śmieją się. A rok temu? Był w Karpaczu na nartach, zadzwonił pierwszego stycznia, na kacu. Dzięki i tobie odpowiedziała chłodno. Nie zauważył, że to tak mało.

Piotrek podszedł, zapalił papierosa.

O niej myślisz?

O tym, jak to wyszło.

Myślałeś kiedyś, że ona też czekała? Całe lata?

Teraz wiem.

Miała ciężko.

Rozumiem.

Jest dobra, ta twoja Jagoda powiedział.

Tak.

Potem wrócili do światła.

W styczniu Marcin znowu zadzwonił, choć wiedział, że nie powinien. Męczyło go jedno pytanie.

Przecież mówiłaś mi kiedyś sto razy, że chcesz rodziny i pewności. Udawałem, że nie słyszę.

Tak…

A czemu nie odeszłaś wcześniej?

Długo milczała. Potem cicho:

Bo kochałam. Bo myślałam, że się zmienisz. Bo trudno porzucić to, co już znane, nawet jeśli to za mało. Ludzie długo czekają, zanim uznają, że już nie ma na co.

A potem?

Potem któregoś dnia poczułam, że już nie czekam na ciebie, tylko na kogoś, kim mógłbyś być. Ale taki ktoś nie istnieje. Jest tylko ty, taki jak zawsze. I trzeba było zdecydować.

I zdecydowałaś.

Tak. Nie od razu. Ale tak.

On jest dobrym człowiekiem?

Tak. Bardzo.

Jesteś szczęśliwa?

Znów pauza, dłuższa.

Jestem spokojna. To chyba jest szczęście. Kiedy nie boisz się, że zaraz wydarzy się coś złego. Wiesz, że ktoś przy tobie zostanie. Po prostu można żyć, nie czuć się balastem ani przesadą.

Coś mu ścisnęło wnętrze, nie chciał analizować.

Czułaś się balastem dla mnie?

Często. Gdy odwoływałeś plany, gdy nie chciałeś świąt spędzać razem, gdy ucinałeś pytania o przyszłość. Każda z tych drobnostek nieważna, ale zebrane są ciężkie.

Nie przerywał.

Mówię to nie po to, żeby ci dogryźć. Po prostu pytałeś. Byłeś porządnym człowiekiem, Marcinie. Po prostu nie moim.

Nie moim. Te słowa były końcem powieści.

No dobrze… przepraszam.

Nie musisz. Po prostu układasz sobie w głowie. To normalne.

Pożegnał się. Było w jej głosie coś cieplejszego. Jakby uszanowała, że dzwonił z pytaniami nie z żebraniną.

Minęło kilka tygodni. Marcin już nie dzwonił. Nie dlatego, że było lżej. Po prostu zrozumiał układ tej mapy zarysy straty.

Zaczął myśleć inaczej o czasie. Dotąd uważał, że ma czas jak pieniądze na koncie, zawsze zdąży wydać później. Trzydzieści lat młody. Trzydzieści pięć jeszcze zdąży. Czterdzieści już będzie poważnie. A tymczasem ktoś inny żył, nie czekając. Pojawił się przy Jagodzie i powiedział: Chodź. Usłyszała.

Luty. Jechał służbowo Leśną, nieświadomie zazwonił na czerwonym koło jej okna. Nic tam nie było, stary blok, obdrapane tynki, topole bez liści, plac zabaw. W oknie na trzecim piętrze mignęła sylwetka.

W marcu, w biurze, zagadał kolega Mateusz, właśnie się zaręczył. Peany o pierścionku i kolacji. Marcin słuchał, kiwał, gratulował.

Co ty taki zamyślony? spytał Mateusz.

Wiesz… Trzeba robić to wszystko na czas.

Mateusz się śmiał, zadowolony, poszedł dalej.

Wiosna przyszła wcześnie. Marcowe światło, młode trawy. Marcin wieczorem pił kawę i patrzył przez okno. Myślał o kluczach.

To niby nic, ale miała jego zapasowe klucze, zostawił jej sześć lat temu. Nigdy nie użyła bez pytania, zawsze dzwoniła. On nigdy nie poprosił o klucze od jej mieszkania. Nie zaproponowała. I teraz poczuł, że to wiele znaczy. Może nie ufała? Raczej wyczuwała, że tak czy owak nie był u siebie.

A może sam to wymusił.

W kwietniu spotkał Jagodę w księgarni Stronica na ulicy Sadowej. Stała przy półce z powieściami, jasno ubrana, uśmiechnięta. Jakby jej było dobrze nie pokazowo, tylko …po prostu dobrze.

Zobaczyli się równocześnie, kiwnęła głową. Podszedł.

Cześć.

Cześć.

Milczenie, niekrępujące.

Latem jedziemy z Piotrem nad Bałtyk, powiedziała, nie dla złośliwości, raczej bo tak trzeba rozmawiać. Jeszcze nie byłam nigdy w Ustce.

Super powiedział bez sensu.

Uśmiechnęła się lekko, chwyciła książkę.

Na razie, Marcinie. Powodzenia.

Tobie także.

Odeszła do kasy. Marcin patrzył za nią trzy sekundy, potem poszedł do swojej półki z poradnikami. Kupując, popatrzył na kwietniowe słońce przed księgarnią. Ludzie byli rozkojarzeni, jak to na wiosnę.

Jagoda wyszła po chwili, minęła go, znów kiwnęła głową, poszła w stronę przystanku. Lekka, z książką pod pachą, w płaszczu. Telefon zadzwonił odpowiedziała, roześmiała się do słuchawki.

Marcin patrzył, póki nie zniknęła za rogiem.

Sięgnął po pudełeczko z Rubina. Nadal nosił je, nawet nie wiedział dlaczego. Otworzył. Pierścionek lśnił prosty, piękny, z maleńkim brylantem. Dobre, drogie, starannie wybrane.

Zamknął. Włożył do kieszeni.

Wrócił do auta.

Wieczorem siedział w swoim mieszkaniu przy Centralnej cztery lata temu kupionym, wyremontowanym pod siebie. Wszystko w punkt, ład, przestrzeń tylko jakaś cicha pustka, której wcześniej nie słyszał.

Myślał o czasie, który można przeoczyć. Nie teoretycznie, tylko dosłownie mieć coś w rękach, wypuścić, bo uważasz, że nigdy nie odejdzie. I odchodzi. Nie z hukiem, tylko z cichą determinacją kogoś, kto woli rosnąć, niż schnąć. Jagoda wybrała rosnąć.

On wybrał wygodę. Wybrał mieć kogoś w tle, nie oddając się. Wybrał nie deklarować się za jasno, bo to wymusza konsekwencje. Myślał, że to spryt. Teraz wiedział, że to strach. Nie okrutny, po prostu tchórzostwo schowane w rozum.

Pierścionek leżał na stole. Długo go oglądał.

Włożył do szuflady.

Nalał sobie wody. Wypił.

Za oknem kwietniowe życie gwar, muzyka, dzieci na podwórku, zapach mokrej ziemi. Było to bardzo blisko, a jednak za szybą.

Oparł czoło o zimną szybę.

No i wszystko, myślał. Tak to się skończyło. Dziesięć lat, a to on siebie uwięził, nie ją. Myślał, że jest wolny, a to ona odnalazła wolność prawdziwą wybraną samodzielnie. A on stoi przy oknie i słyszy nie swoją wiosnę.

Co dalej? Życie pójdzie swoją drogą praca, spotkania, może kiedyś ktoś inny. Może się czegoś nauczy choć ludzie mówią, że uczą się na błędach, a robią nowe. Może nie nauczy się, tylko będzie pamiętać.

Usiadł, zamyślił się.

Jagoda właśnie gotuje coś w swojej kuchni. Piotrek obok, ten spokojny facet w flanelowej koszuli, co otworzył drzwi i patrzył bez niepokoju. Nikt nie musi niczego udowadniać on przyszedł na czas i zrobił wszystko po swojemu.

Marcin poczuł, że nie zazdrości. Nie całkiem, coś jeszcze w nim skręca, ale więcej czuje szacunku do niej, do ich dorosłości. Wyszło wszystko uczciwie, bez manifestów, bez zemsty. Ona po prostu urosła i wybrała.

Przypomniał, co usłyszał wtedy Kochasz, bo straciłeś. To nie to samo, co kochać, gdy możesz wybrać i nie wybierasz.

Prawda. W samą sedno.

Siedział sam w ciszy. Gdyby mógł cofnąć czas, wiedziałby, że można wybrać inaczej. W każdą rocznicę, w każdy luty, w każdy nieobecny sylwester, w każdą cichą rozmowę o przyszłości, którą zagadywał banałami.

Dałoby się? Oczywiście. Ale ta wiedza przyszła teraz, kiedy już nie ma czego wybierać.

To właśnie zapóźnione zrozumienie. Nie wielkie i teatralne. Ciche przyjęcie, że czas minął. Sam go przepuściłeś, sam nie uchwyciłeś, bo nie wierzyłeś, że nie jest bez dna.

Wstał, poszedł do kuchni. Postawił czajnik.

Podświadomie pomyślał, że warto nauczyć się gotować pomidorówkę. Głupie myśli, ale ciepłe.

Zalał herbatę z miodem. Usiadł przy stole.

Za oknem lampy, ktoś w obcym mieszkaniu myje naczynia, ktoś w innym się śmieje. Wszystko zwyczajne, a takie jaskrawe.

Znów pomyślał o kluczach. Nigdy nie prosił ich od niej. Teraz drzwi zamknięte nie kluczem, lecz czymś, czego nie da się otworzyć żadnym narzędziem.

Kubek grzał dłonie.

Nie wszystko można odzyskać. Nie z powodu podłości czy uporu. Po prostu czas idzie, nie stoi w miejscu podczas gdy my się wahamy. Ludzie idą z nim rosną, zmieniają się, decydują. I jeżeli się zagapisz, zostajesz przy oknie i widzisz, jak ktoś inny trzyma za rękę osobę, którą mógłbyś mieć, a nie masz. Bo życie idzie swoją koleją.

Odstawił kubek.

Za oknem majaczyła ciepła, przyjazna noc. Przed nim jeszcze wiele wieczorów.

Trzeba iść dalej. Nie dlatego, że nagle jest lekko i wszystko rozumie. Po prostu dlatego, że innego wyjścia nie ma życie nie poczeka, aż się poukładamy ze stratą.

I jeszcze wiedział: jeśli kiedyś znów przyjdzie mu być z kimś ważnym, nie będzie odkładał wszystkiego na potem. Nie z powodu, że jest mądrzejszy. Po prostu zna już dźwięk zatrzaśniętych drzwi.

Wstał. Umył kubek, odstawił do suszarki.

I już. Żadnej złości, żadnej urazy do niej, do Piotra, do siebie. Tylko ciche, lekko chłodne rozumienie to się wydarzyło, tak powinno być. Może nie dla niego… nie teraz, ale tak właśnie.

Zgasił światło w kuchni i wszedł do pokoju.

Gdzieś w szufladzie leżało małe aksamitne pudełko. Może odda je do Rubina jutro, albo… kiedy będzie gotowy.