Pewna pięćdziesięciosześciolatka zaczęła się starzeć – i nie ma w tym nic dziwnego, to zupełnie normalne. Po prostu nadszedł na to czas.

Pewna kobieta, Grażyna Kowalczyk, miała pięćdziesiąt sześć lat i zaczęła zauważać oznaki starzenia. Nie było w tym nic dziwnego czas robił swoje. Jednak dla niej proces ten wydawał się wyjątkowo szybki, jakby każdego dnia ktoś odbierał jej cząstkę młodości, nakładając maskę starości.

Jeszcze niedawno wyglądała naprawdę dobrze! Przecież pan Władysław starszy pan, który w każdą pogodę siedział na ławce przed blokiem zawsze z uśmiechem rzucał za nią komplement: Jak pani ślicznie dzisiaj wygląda! Jaka z pani piękna dziewczyna! Grażyna przechodziła obok Władysława, a on, niczym prawdziwy dżentelmen, uchylał kaszkiet lub ciepłą futrzaną czapkę i powtarzał: Jaka z pani piękna dziewczyna!

To dodawało jej skrzydeł na cały dzień. Grażyna szła wtedy do pracy, uśmiechając się. W ciągu dnia słyszała kolejne miłe słowa rzeczywiście wyglądała świetnie.

Aż któregoś dnia zauważyła, że od dawna nie widziała pana Władysława na ławce. Zapytała sąsiadkę, a ta powiedziała, że rodzina oddała go do domu opieki. Dzieci mieszkały w innych miastach i nie mogli się nim zajmować, a dziewięćdziesięcioletni Władysław wymagał stałej opieki lekarskiej.

Nagle Grażyna przestała myśleć o własnej starości. Myśli zaprzątał jej pan Władysław, którego naprawdę nazywano Władysław Kaczmarek. Dowiedziała się, gdzie został przewieziony, kupiła kilka smakołyków i w niedzielę wybrała się do domu spokojnej starości w Warszawie. Tam znalazła pana Władysława.

Było z nim całkiem dobrze – siedział w fotelu, powoli zajadał manną z masłem. Gdy zobaczył Grażynę, rozpromienił się i powiedział: Och, jak się cieszę! Jak pięknie dziś pani wygląda! Jaka z pani śliczna dziewczyna!

I inni pensjonariusze domu opieki podchodzili do niej, wypowiadając same miłe słowa, komplementując jej wygląd. Wieczorem w domu Grażyna spojrzała w lustro: policzki zaróżowione, oczy błyszczą, włosy miękko się kręcą, a drobne zmarszczki jakby się wygładziły! Wyglądała naprawdę dobrze, młodziej niż na swoje lata. Młodość i uroda wróciły, aż trudno w to uwierzyć.

To było małe codzienne cud. Grażyna zaczęła odwiedzać dom spokojnej starości w każdą niedzielę. Pomagała przy organizowaniu zajęć, prowadziła lekcje tańca dla seniorów. Nie po to, by odmłodnieć, ale dlatego, że czuła radość w sercu, mogąc komuś pomóc, sprawić komuś radość. Dla niektórych stała się tam jak córka czy wnuczka. Odwdzięczali jej się serdecznością, prawdziwymi komplementami: Jak pięknie dziś pani wygląda!, mówili od serca.

Czasami inni ludzie bywają dla nas zwierciadłem ale nie zwykłym, tylko magicznym. Po spotkaniu z jedną osobą człowiek promienieje i młodnieje, prostuje się, lekko stąpa, oczy błyszczą, usta same się uśmiechają Inni potrafią także odebrać skrzydła, zostawić nas przygnębionych. Dlatego warto dbać o magiczne zwierciadła serdecznych, dobrych ludzi, którzy mówią szczerze miłe słowa. I trzeba szczególnie szanować starsze osoby. Dopóki są między nami seniorzy, sami wciąż jesteśmy młodzi i możemy nieść pomoc.

Tak myślała Grażyna, która odzyskała młodość i urodę zrozumiała, że najważniejsze jest dobre serce. I miała rację.